Vorige week waren we drie dagen op de Camagri op de Mas de la Cure bij St. Maries de la Mer. Afgelopen jaren heb ik daar al heel wat over geschreven, maar ook dit jaar wil ik mijn herinneringen opschrijven.

Vrijdag is altijd de eerste dag van de Camagri, een rustige dag. Ik vind het wel lekker, er zijn nog niet zo veel mensen en er is ruimte in de tent om daar tussen de middag te lunchen. Voor Harmke was het zo ongeveer 15 jaar geleden dat ze op de Camagri was geweest dus leuk om weer terug te komen. Voor de mensen die niet weten wat de Camagri is: het is een driedaags paardenspektakel in het zuiden van Frankrijk. Het is geen toeristisch gebeuren, maar echt iets voor alle fokkers en liefhebbers van Camargue-paarden, de mooie witte paardjes uit de Camargue. Er is drie dagen lang van alles te zien en je ziet de Camargue-paarden echt aan het werk, dat vind ik het aller mooiste. Er zijn behendigheidsparcoursen, zowel in de “paardenbak” als op open terrein. Deze behendigheidswedstrijden doen me altijd weer denken aan onze “Smitsen”tijd, toen wij nog wedstrijden organiseerden. Deze hadden precies dezelfde onderdelen. Zo leuk! De behendigheid op open terrein vind ik fantastisch…”parcours de pays” heet dat en wordt achteraan op een groot open veld gereden. Nadeel is dat je alleen vooraan kunt kijken dus wat er achteraan gebeurd is niet altijd te zien.  Op het “parcours de pays” komen verschillende onderdelen aan bod, dingen die de paarden moeten kunnen wanneer ze op de manades (boerderij, fokkerij van stieren en paarden) werken. Een poortje open en dicht doen; een stuk in volle galop en dan meteen stoppen als er een fluitje klinkt. Camarguepaarden moeten in hun dagelijks werk met de stieren vaak vanuit rust-stand zo weg kunnen sprinten en weer stoppen. Een sprongetje hoort erbij (lijkt me niet lekker met zo’n Camargue-zadel overigens), door water heen etc. Erg spectaculair om te zien. Er vindt overigens wel een verschuiving plaats. Waren het 15 jaar geleden de stoere jongemannen die hier aan meededen, een jaar of zes geleden zag je het merendeel dames en nu is het vooral de jeugd die het parcours rijdt, en dan vooral weer meisjes. Overigens hadden we alle drie dagen het gevoel dat de leeftijd van de deelnemers erg gedaald is; het leek zo nu en dan meer een kinder-parcours….dat is wel jammer vind ik. En het was die vrijdag een beetje tam. Ook op het terrein waar veel paarden in tijdelijke stallen worden ondergebracht was het veel rustiger dan voorgaande jaren. Maar ach… al die prachtige Camarguepaarden, de ruiters in de mooie Camargue-kostuums… ik ben weg van de broeken die veel dames op het paard dragen… heel wijd…..een soort rok……. Genoten hebben we wel en het was mooi weer….

Wordt vervolgd……..

Last week we spent three days at the Camagri at the Mas de la Cure near St. Maries de la Mer. I have written quite a bit about it in the past few years, but this year I want to write down my memories as well. Friday is always the first day of the Camagri, a quiet day. I like it, there are not that many people yet and there is room in the tent to have lunch there at noon. For Harmke it was about 15 years ago that she had been to the Camagri so it was nice to come back again. For those who do not know what the Camagri is: it is a three-day horse spectacle in the south of France. It is not a tourist event, but really something for all breeders and lovers of Camargue horses, the beautiful white horses from the Camargue. There is a lot to see for three days and you really see the Camargue horses at work, that is what I like most. There are agility courses, both in the “horse arena” and on open terrain. These agility competitions always remind me of our “Smitsen” days, when we still organised competitions. These had exactly the same components. So much fun! I think the agility on open terrain is fantastic…”parcours de pays” is what it is called and is ridden at the back of a large open field. The disadvantage is that you can only look at the front, so you can’t always see what is happening at the back. On the “parcours de pays” various components are covered, things that the horses must be able to do when they work on the manades (farm, breeding of bulls and horses). Opening and closing a gate; a bit at full gallop and then stopping immediately when a whistle sounds. In their daily work with the bulls, Camargue horses often have to be able to sprint away from a resting position and stop again. A jump is part of it (I don’t think that would be nice with a Camargue saddle by the way), through water etc. Very spectacular to see. There is a shift taking place though. Fifteen years ago it was the tough young men who participated, six years ago you saw mostly women and now it is mainly the youth who ride the course, and then again mostly girls. Incidentally, we had the feeling all three days that the age of the participants has dropped a lot; every now and then it seemed more like a children's course... I think that's a shame. And it was a bit tame that Friday. Also on the terrain where many horses are housed in temporary stables it was much quieter than in previous years. But oh well... all those beautiful Camargue horses, the riders in the beautiful Camargue costumes... I love the trousers that many ladies wear on the horse... very wide... a kind of skirt... We did enjoy it and the weather was nice... To be continued...

 

Kwart over zes 's ochtends..... we gaan weer naar huis vandaag......pffff

Eerst gistermiddag met Harmke in Vichy wat winkels onveilig gemaakt. Naar LeClerc net buiten Vichy voor boodschappen en cadeautjes voor het thuisfront. Overleggen wat we gingen kopen. Harmke wilde voor collega's en de familie die op haar twee kipjes paste wat meenemen en ook ik moest nog voor de thuisoppassers wat inslaan. De rit naar Vichy was nog wel spannend want ik had gezien dat het lampje van de benzinetank al brandde...en we zijn hier niet in Nederland waar je snel even kunt tanken. Kwam bij dat ik weer even goed moest opletten met Harmke en TomTom als wegwijzers. Mijn richtingsgevoel is mega slecht en al rijd ik tien keer ergens heen, de elfde keer weet ik het dan opeens niet meer. Gelukkig kwamen we net op tijd bij de eerste benzinepomp, meer dan een half uur verderop. Toen viel de spanning wat weg (je zult maar op een bergweggetje zonder benzine te komen staan) en reden we soepeltjes naar de LeClerc. Mijn favoriete winkel want ze hebben daar een geweldige taartjes afdeling! Eerst op zoek naar wat cadeautjes. We wilden voor "onze oppassers" een leuk mandje met streekproducten vullen en al gauw vonden we noga, snoepjes, biertjes, mijn favoriete rosé Listel en koekjes, allemaal uit onze regio en met schitterende afbeeldingen op de verpakking van o.a. de Puy de Dome etc. Ik wilde even bij de theedoeken kijken, zo leuk om er eentje over het mandje te draperen en daar al je lekkers dan op te leggen... Dat was even zoeken maar uiteindelijk vonden we er toch een paar... niet veel, maar laat er op die theedoeken nou net kippen staan afgebeeld......en "onze oppassers" moesten ook onze kipjes verzorgen... hoe leuk was dat? Dat werd grabbelen en graaien. Harmke was er helemaal weg van dus ja, je bent een moeder of je bent het niet, ze mocht van mij voor zichzelf ook een setje theedoeken, keukendoeken en ovenwanten, allemaal met de kippenafbeelding, uitzoeken. Daarna nog avondeten organiseren en als toetje zouden we wat lekkere gebakjes uitzoeken. De keuze was reuze.....en moeilijk...maar we kwamen er uit! Daarna vroeg Harmke of we nog langs de Kiabi konden rijden, een eindje verderop in Vichy..... Ach ja, waarom niet? Dus wij naar de Kiabi, een kledingwinkel. Het leuk om daar kleding te kopen is dat je die kleding dan niet in Nederland ziet.....komt bij dat Harmke een klein maatje heeft, 34/36, dus er was echt keuze te over......Broeken, truien, een ééndelig pak, lichtblauw colbertje... veel in de uitverkoop.....dat kind had echt geluk en alles stond even leuk (natuurlijk, ik ben haar moeder!).

Toen werd het toch echt tijd om naar huis terug te gaan, niet zoals we de heenweg waren gegaan, die ging deels steil naar beneden en ik weet nog dat ik die weg een keer andersom heb gereden, daar had mijn auto toen best moeite mee, met de weg omhoog. Dus een andere route uitgezocht waardoor we dat ene, heel steile weggetje zouden missen. Prima route waarin het steigen heel wat geleiderlijk ging. Totdat Harmke net allerlei bekende plekjes ontdekte waar ze had gelopen en we zo de afslag misten en daardoor nog 15 minuten uiteindelijk langer moesten rijden, helemaal om de berg heen.... ach ja... het was wel een mooie route met prachtige uitzichten. Tegen half zeven waren we uiteindelijk weeer thuis.....vijf uur op pad geweest....

o, en de gebakjes smaakten heerlijk!!

Quarter past six in the morning..... we're going home again today......pffff

First yesterday afternoon Harmke and I went shopping in Vichy. To LeClerc just outside Vichy for groceries and presents for the home front. Discussed what we were going to buy. Harmke wanted to take some for colleagues and the family who were looking after her two chickens and I also had to buy some for the home sitters. The drive to Vichy was quite exciting because I had seen that the petrol light was already on...and we are not in the Netherlands where you can quickly fill up. On top of that I had to pay close attention again with Harmke and TomTom as signposts. My sense of direction is really bad and even if I drive somewhere ten times, the eleventh time I suddenly don't know anymore. Luckily we arrived at the first petrol station just in time, more than half an hour further on. Then the tension disappeared a bit (imagine ending up on a mountain road without petrol) and we drove smoothly to the LeClerc. My favorite store because they have a great cake department! First we looked for some presents. We wanted to fill a nice basket with regional products for "our babysitters" and soon we found nougat, sweets, beers, my favorite rosé Listel and cookies, all from our region and with beautiful images on the packaging of the Puy de Dome etc. I wanted to look at the tea towels, so nice to drape one over the basket and put all your goodies on it.

It took some searching but eventually we found a few... not many, but those tea towels just happen to have chickens on them... and "our babysitters" also had to take care of our chickens... how much fun was that? That was grabbing and grabbing. Harmke was completely crazy about it so yes, you are a mother or you are not, I also allowed her to pick out a set of tea towels, kitchen towels and oven gloves for herself, all with the chicken image. Then we had to organize dinner and for dessert we would pick out some delicious pastries. The choice was huge... and difficult... but we figured it out! Then Harmke asked if we could drive past the Kiabi, a little further on in Vichy... Oh well, why not? So we went to the Kiabi, a clothing store. The fun thing about buying clothes there is that you don't see those clothes in the Netherlands.....also Harmke has a small size, 34/36, so there was really plenty of choice......Trousers, sweaters, a one-piece suit, light blue jacket... lots of it on sale.....that child was really lucky and everything looked nice (of course, I'm her mother!).

Then it was really time to go back home, not the way we had gone the way there, which went partly steeply down and I remember that I once drove that road the other way around, my car had a lot of trouble with that, with the road up. So we chose another route so that we would miss that one, very steep road. Great route in which the ascent went very gradually. Until Harmke just discovered all kinds of familiar places where she had walked and we missed the turn and therefore had to drive another 15 minutes longer, all the way around the mountain... oh well... it was a nice route with beautiful views. Around half past six we were finally home again.....had been on the road for five hours....

oh, and the pastries tasted delicious!!

 Het was gisteravond tegen achten... we zaten net aan het diner, haché, heerlijk, toen onze Barkley begon te blaffen en naar de deur keek. Nou moet ik eigenlijk eerst vertellen even iets over onze Barkley vertellen. Barkley is onze hond, mocht je dat nog niet begrepen hebben, nu ongeveer ruim acht jaar oud en een herplaatser destijds. Voordat wij hem kregen, hij was toen drie, had hij al drie eigenaren gehad. Toen ik zijn koppie op Facebook zag, op een herplaatsings-groep, was ik meteen verloren.... We waren juist weer op zoek naar een hond, het liefst een labrador. Deze kruising labrador en heidewachtel keek zo vertederend de camera in..... |Toen bleek dat hij in tijdelijke opvang in Leeuwarden zat, niet zo ver van ons vandaan dus, besloten we dat we een kansje konden wagen. Omdat ik moest werken zouden manlief en dochter Harmke 's avonds gaan kijken. En toen ik die avond thuis kwam hadden we er een nieuw gezinslid bij... en wat voor eentje! De meest lieve hond die je je kunt voorstellen... wel bang gauw, het eerste jaar keek hij altijd langs ons heen, had een mega verlatingsangst en raakte in paniek als je hem alleen liet, de deur naar ons kantoor beneden is dar nog een stille getuige van (kapot gekrabt, glas er uit). Maar nogmaals, o zo lief en ontzettend gehoorzaam. Ik heb hem in al die jaren nog nooit horen grommen. Blaffen doet hij wel, en we herkennen zijn blafjes altijd en weten wat hij er mee bedoelt. Hij is verschrikkelijk lief en enthousiast naar alles wat leeft, kinderen, dieren, andere honden, dat breekt hem ook wel eens op. Heeft gekke gewoontes, durft opeens niet meer door de kamer te lopen, de dag er na dan weer wel, durft zo nu en dan ergens niet langs, de volgende dag weer wel. Misschien zou ik onze Franse buurvrouw Claire ens moeten vragen, nee serieus, zij doet "seances met dieren", wie weet wat Barkley allemaal ziet wat wij niet zien! Maar goed, ondanks alle dingen die hij niet kan, of spannend vindt, is hij de meest fantastische hond die je je kunt wensen. Iedereen vindt hem leuk en wil hem aanhalen. Ook op de Camagri, het paarden festival waar we vorige week waren. Hij wordt door iedereen aangehaald wat dan leuke gesprekken teweeg brengt. Toen we vorige week naar een "tri de betail"keken had Barkley zijn oog laten vallen op twee puber-jongens die voor ons zaten. Hij werd meteen goede maatjes met één van hen. Toen we hem toch maar weer bij ons riepen en zeiden dat hij moest liggen deed hij dat ook braaf......en schoof toen in de daarop volgende minuten stielem steeds een stukje naar voren totdat hij zich tussen de twee jongens had genesteld.... oei....wat gezellig.....

Maar ik dwaal af.. zoals wel vaker....

We zaten dus gisteravond heerlijk aan de haché toen Barkley begon te blaffen, een "hee daar is iemand"-blaf. Wij hebben deels glas in de deur en, hoewel het donker was buiten, konden we toch zien dat er niemand voor de deur stond... totdat we een hondenkoppie net boven een houten paneel van deur zagen......Sista!!! Onze "dorpshond". Ze is van achterbuurman Philippe en ze loopt eigenlijk altijd los hier. Ze is de beste maatjes met onze Barkley. We hadden haar van de week nog niet gezien en ons al afgevraagd waar ze was... Gister had ik de schoorsteen bij Philippe zien roken dus die was (weer) thuis... zou Sista dan ook weer langskomen? En ja hoor, gisteravond stond ze voor de deur. Al kwispelend schoot ze naar binnen, iedereen enthousiast begroetend. Barkley was door het dolle heen. Na wat heen en weer geren en een hondenkoekje was het tijd voor Sista om weer naar huis te gaan. Fijn dat ze er weer is, we hadden haar al gemist. Benieuwd of ze morgenochtend haar koekje weer komt halen.

It was around eight o'clock last night... we were just sitting down to dinner, stew, delicious, when our Barkley started barking and looked at the door. Well, I should actually tell you something about our Barkley first. Barkley is our dog, in case you haven't figured it out yet, now about eight years old and a rehomed dog at the time. Before we got him, he was three at the time, he had already had three owners. When I saw his face on Facebook, on a rehome group, I was immediately lost.... We were just looking for a dog again, preferably a Labrador. This crossbreed Labrador and Heath Wachtel looked so endearingly into the camera..... |When it turned out that he was in temporary shelter in Leeuwarden, not that far from us, we decided to take a chance. Because I had to work, my husband and daughter Harmke would go and have a look in the evening. And when I came home that evening, we had a new family member... and what a one! The sweetest dog you can imagine... but he is easily scared, the first year he always looked past us, had a huge separation anxiety and panicked when you left him alone, the door to our office downstairs is still a silent witness to that (scraped to pieces, glass out). But again, oh so sweet and incredibly obedient. I have never heard him growl in all those years. He does bark, and we always recognize his barks and know what he means by them. He is terribly sweet and enthusiastic towards everything that lives, children, animals, other dogs, that also breaks him sometimes. Has strange habits, suddenly doesn't dare to walk through the room anymore, the next day he does again, now and then doesn't dare to go somewhere, the next day he does again. Maybe I should ask our French neighbor Claire, no seriously, she does "seances with animals", who knows what Barkley sees that we don't! But hey, despite all the things he can't do, or finds exciting, he is the most fantastic dog you could wish for. Everyone likes him and wants to pet him. Also at the Camagri, the horse festival we were at last week. Everyone pet him, which leads to nice conversations. When we were watching a "tri de betail" last week, Barkley had his eye on two teenage boys who were sitting in front of us. He immediately became good friends with one of them. When we called him back to us and told him to lie down, he did so obediently......and then in the following minutes he quietly moved forward a little bit until he had nestled between the two boys.... oh...how nice..... But I digress...as I often do.... So last night we were enjoying the haché when Barkley started barking, a "hey there's someone"-bark. We have partial glass in the door and, even though it was dark outside, we could still see that there was no one at the door...until we saw a dog's head just above a wooden panel of the door......Sista!!! Our "village dog". She belongs to our back neighbor Philippe and she actually always runs loose here. She is best friends with our Barkley. We had not seen her this week and were already wondering where she was... Yesterday I had seen the chimney smoking at Philippe's so he was (again) home... would Sista come by again? And yes, she was at the door last night. Wagging her tail she shot inside, greeting everyone enthusiastically. Barkley was over the moon. After some running back and forth and a dog biscuit it was time for Sista to go home again. Good that she is back, we had already missed her. Curious if she will come back for her biscuit tomorrow morning..

 

vervolg

Aan het eind van de middag verzamelde iedereen zich bij mij op het terras achter. Ons grote  terras bevindt zich achter onze Grange en heeft het meest mooie uitzicht over het dal. Dit uitzicht is beslist een van de redenen waarom we ons huisje destijds kochten. Je zit er heerlijk en je kijkt zo mooi uit. We hebben grootse plannen met het terras, dat wil zeggen, meer met de Grange er achter. In de Grange op de vide zijn twee slaapkamers en een badkamer gebouwd; nog niet helemaal af, er moet nog worden afgewerkt, maar dat komt nog wel… ooit….. Onder die vide is een ruimte met een deur naar het terras en in die ruimte zouden we graag nog een keuken bouwen. De keuken in ons huisje is gezellig maar piep en piepklein, je kan er net alleen staan (wie verbouwt nou zijn huis en maakt de keuken dan zo klein?). Onder die vide in de Grange willen we dus nog een keuken bouwen…. Lekker makkelijk. Zo vanuit de keuken het terras op…….

Maar goed, we zaten dus heerlijk op het terras; het werk van manlief was gedaan en Harmke had een lange wandeltocht gemaakt( mam, en toen kwam ik uiteindelijk bij La Guillermie, het buurdorp, uit en toen dacht ik dat ik er al bijna was, even vergeten dat de wegen hier zo kronkelen……). Het werd tijd voor een drankje en een hapje. Op mijn mooie schaal, hier in de buurt  op de zomerse vlooienmarkt gekocht, verzamelde ik restje chips en nootjes, vond nog een blikje olijven en cornichons… daarbij rose uit zo’n geweldig drie liter pak (dan kun je zo heerlijk tappen) en dan weer lekker in het zonnetje met z’n viertjes (hond Barkley incluis). Het hout in de vuurkorf brandde en Harmke kwam met een pak kleine kaartjes aan waarop op elk kaartje  twee stellingen stonden, bv “Wil je je hele leven lekker kunnen eten of wil je je hele leven lekker kunnen slapen “? Je keuze moest je natuurlijk weer kunnen onderbouwen. Dit leidde tot veel gespreksstof en soms verrassende keuzes (misschien kwam dit ook door de heeerlijke rose).  Omdat we nog wat worstjes in de koelkast hadden liggen besloten we die op een rooster op de vuurkorf te leggen. Ondertussen de oven aan om de aardappelschotel op te warmen. Uiteindelijk namen we ons bord toch maar mee naar binnen, het liep inmiddels tegen zevenen en de kou begon toch stiekem via onze voeten naar boven te trekken.  Binnen in ons huisje genoten we van onze heerlijk maaltijd, er waren zelfs nog een paar toetjes   en daarna nestelden we ons op de bank om een DVD te kijken… een Franse natuurlijk vond dochter. Het werd “La huitieme jour” , een verhaal over een  man, met fikse huwelijksproblemen, die onderweg een jongen tegenkomt met het syndroom van Down. Een verwarrende maar prachtige film waarin humor en verdriet elkaar afwisselden en een film die je aan het denken zet……. Zeker de moeite waar om eens te kijken en in niet al te moeilijk Frans (had overigens wel Nederlandse ondertiteling). Toen was het ook op en zochten we onze bedden op. Wat een geweldige dag was het geweest…….

At the end of the afternoon everyone gathered on my terrace at the back. Our large terrace is located behind our Grange and has the most beautiful view over the valley. This view is definitely one of the reasons why we bought our house at the time. It is wonderful to sit there and you look out so beautifully. We have big plans for the terrace, that is to say, more with the Grange behind it. In the Grange on the mezzanine two bedrooms and a bathroom have been built; not completely finished yet, there is still some finishing to be done, but that will come… someday….. Under that mezzanine there is a room with a door to the terrace and in that room we would like to build a kitchen. The kitchen in our house is cozy but tiny, you can just stand there alone (who renovates their house and then makes the kitchen so small?). So under that mezzanine in the Grange we want to build a kitchen…. Nice and easy. Straight from the kitchen onto the terrace……. Anyway, we were sitting on the terrace; hubby's work was done and Harmke had gone for a long walk (mom, and then I finally arrived at La Guillermie, the neighboring village, and then I thought I was almost there, forgetting for a moment that the roads here are so winding...). It was time for a drink and a bite to eat. On my beautiful bowl, bought here at the summer flea market nearby, I collected leftover chips and nuts, found another tin of olives and gherkins... with that rosé from one of those great three-liter cartons (so you can tap so nicely) and then back to enjoying the sun with the four of us (including dog Barkley). The wood in the fire basket was burning and Harmke arrived with a pack of small cards on which two statements were written on each card, e.g. "Do you want to be able to eat well your whole life or do you want to be able to sleep well your whole life"? Of course you had to be able to substantiate your choice. This led to a lot of conversation and sometimes surprising choices (maybe this was also due to the delicious rosé). Because we still had some sausages in the fridge we decided to put them on a rack on the fire basket. In the meantime we turned on the oven to warm up the potato dish. Eventually we took our plate inside, it was almost seven o'clock and the cold was starting to creep up through our feet. Inside our cottage we enjoyed our delicious meal, there were even a few desserts and then we nestled on the couch to watch a DVD... a French one of course, our daughter thought. It was "La huitieme jour", a story about a man with serious marital problems who meets a boy with Down syndrome on the way. A confusing but beautiful film in which humor and sadness alternate and a film that makes you think... Definitely worth watching and in not too difficult French (although it did have Dutch subtitles). Then it was over and we went to bed. What a great day it had been...

 

Onze eerste dag weer thuis. Na een paar heerlijke dagen in het zuiden te zijn geweest op de Camagri (daarover een volgende keer meer) reden we gisteren in ruim vier uurtjes naar ons plekje. Onderweg voorspelde de lucht ons al veel goeds…..stralend blauw met een heerlijk zonnetje. En ja hoor, toen we na enen aankwamen glansdend de rode luiken van ons huis ons in het zonnetje al tegemoed. Gauw de auto uitpakken, ons tafeltje, gekregen van onderbuurman Jeannot, voor het huis, stoelen erbij en klaar waren we voor een lunch, buiten in het zonnetje. Het stokbrood van vier dagen oud werd weer heerlijk in het broodrooster (die kunnen we hier niet meer missen sinds de bakker,  in het dorp verderop, gesloten is).  Wat genieten was dat…. Half februari lekker lunchen buiten in het zonnetje………Toen ook Harry, ons huis-hagedisje, zich op de drempel van de voordeur nestelde om  van de zonnestralen te genieten…ja, toen was mijn geluk compleet, want wat wil je nog meer?  Na de lunch trok vertrok manlief naar boven waar hij een werkhoek heeft; er moest nog wat gewerkt worden. Dochterlief Harmke besloot een wandeling te gaan maken. Bepakt met water, wat mueslirepen en een mes (voor je weet maar nooit wat je hier in de bossen tegenkomt; was er niet vorig jaar nog een wolf hier boven op de wei gesignaleerd?) ging ze op pad. En ik? Ik ruimde wat op en trok me toen terug op het terras achter met een pot thee en een boek. Van lezen kwam in eerste instantie niet veel want natuurlijk moest ik eerst overal bij langs… augustus was de laatste keer dat we hier waren……. Meteen al zag ik aan de overkant van het dal waar we op uit kijken,  dat er een stuk bos was gekapt….. voor ons uitzicht precies op de goede plek want nu konden we de bergen zien die bijna verdwenen waren achter de dennenbomen. We zien daar een hoge bergtop die we graag de Puy-de-Dome noemen… eerlijk gezegd is het hem niet, het is eentje van zijn buur-toppen, de Puy- de- Dome ligt ietsje meer naar links en die gaat weer schuil achter andere heuvels; maar het klinkt goed om te zeggen dat we (bijna) uitzicht hebben op de Puy-de-Dome.. Verder bloeiden bij onze brievenbus zowaar maartse viooltjes, die ik er vorig jaar had geplant. Wauw!! Hoe leuk is dat?  Veel bloeit hier overigens nog niet, dat was in het zuiden wel anders… daar stonden langs de wegen al weer aardig wat bloemen en struiken hun pracht te vertonen. Na alles geinspecteerd te hebben en stoelen naar buiten te hebben gesleept kon ik eindelijk aan mijn boek beginnen. Eentje hier uit onze boekenkast. Ik had geen zin in moeilijke kost dus koos ik het boekje van Pien Lemstra, een huis in Frankrijk. Dat boekje zette me in Nederland altijd aan het dromen over een huis in Frankrijk. Precies zoals zij beschreef in het boekje, zo voelde het voor ons ook altijd. Erg veel herkenning, een heerlijk boekje om lekker op ons terras in het zonnetje bij weg te doezelen…..

Wordt vervolgd……

Our first day back home. After a few wonderful days in the south on the Camagri (more about that next time) we drove to our spot yesterday in just over four hours. On the way the sky already predicted a lot of good for us…..bright blue with a lovely sun. And yes, when we arrived after one o’clock the red shutters of our house were already shining towards us in the sun. We quickly unpacked the car, our table, given to us by downstairs neighbor Jeannot, in front of the house, chairs and we were ready for lunch, outside in the sun. The four-day-old baguette was delicious again in the toaster (we can’t do without it here since the bakery in the village further on is closed). What a treat that was…. Having a nice lunch outside in the sun in mid-February………When Harry, our house lizard, also nestled on the threshold of the front door to enjoy the sunrays…yes, then my happiness was complete, because what more could you want? After lunch, hubby went upstairs where he has a work corner; there was still some work to be done. Daughter Harmke decided to go for a walk. Packed with water, some muesli bars and a knife (you never know what you might encounter in the woods here; wasn't there a wolf spotted up here in the meadow last year?) she set off. And me? I tidied up a bit and then retreated to the terrace at the back with a pot of tea and a book. At first I didn't get to read much because of course I had to go everywhere first... August was the last time we were here... I immediately saw on the other side of the valley we were looking out at that a piece of forest had been cut down... exactly in the right place for our view because now we could see the mountains that had almost disappeared behind the pine trees. We see a high mountain top there that we like to call the Puy-de-Dome… to be honest, it’s not, it’s one of its neighbouring peaks, the Puy-de-Dome is a bit more to the left and that is hidden behind other hills; but it sounds good to say that we (almost) have a view of the Puy-de-Dome. Furthermore, March violets were actually blooming near our letterbox, which I had planted there last year. Wow!! How nice is that? Not much is blooming here yet, that was different in the south… there were already quite a few flowers and shrubs showing their splendour along the roads. After inspecting everything and dragging chairs outside, I could finally start reading my book. One here from our bookcase. I didn’t feel like reading difficult material, so I chose the book by Pien Lemstra, a house in France. That book always made me dream about a house in France in the Netherlands. Exactly as she described in the book, that’s how it always felt to us too. Very recognizable, a lovely book to doze off with on our terrace in the sun….. To be continued……

 Zes uur ‘ s morgens…. We zijn er weer…..de houtkachel brandt, thee is gezet….. heerlijk! Ja, want heerlijk is het… in ons knusse woonkamertje. Als ik zo om me heen kijk naar alle spulletjes wordt het me warm van binnen.. overal kleven herinneringen aan: het hoge kastje, via de Franse marktplaats op de kop getikt: een echt schitterend kastje van nog oude makelij. Het schilderij van mijn grootvader, de boekenkast met al die mooie boeken over Frankrijk, kookboeken, een reeks thrillers….al mijn mooie serviezen die in de servieskast staan… achter elke pot zit wel een verhaal…. Ik hou er zo van. Wat was het fijn om gisteravond nog bij licht aan te komen! We waren dan ook vroeg vertrokken! Iets na vijven pikten we dochterlief op en toen was het gaan…onderweg natte sneeuw, regen en zon. Tegen zessen kwamen  we aan en toen gingen we in onze routine-mood… auto uitpakken, de onderweg al gehaalde boodschappen naar de keuken, ik aan de slag met de bedden, Frank zorgde dat elektriciteit en water het weer deden en Harmke zorgde voor hond Barkley. Ondertussen even buurvrouw Claire en achterbuurman Patrice geknuffeld…. en toen waren we er klaar voor. Eten in de oven, wijn op tafel… wat is het leven toch fijn! De klok stond nog op zomertijd  ….. dus ipv negen uur , och is het al zo laat, doken we om acht uur al ons bed in. Harmke met vier dekbedden, in de Grange waar haar privé domein is, twee slaapkamers en geweldige badkamer ( vind ik), zou het wrs. wat kouder zijn… benieuwd hoe ze heeft geslapen.                        Straks lekker ontbijten, benodige spullen in een tas en dan reizen we even door naar het zuiden om een driedaags paarden-gebeuren te bezoeken bij St. Maries de la Mer. Zin in!!

Six o'clock in the morning…. We're back…..the wood stove is burning, tea is made….. lovely! Yes, because it is lovely… in our cosy living room. When I look around at all the stuff, it makes me feel warm inside… memories are everywhere: the tall cupboard, bought on the French market place: a truly magnificent cupboard of old make. The painting of my grandfather, the bookcase with all those beautiful books about France, cookbooks, a series of thrillers….all my beautiful dinnerware that is in the cupboard… there is a story behind every pot…. I love it so much. How nice it was to arrive last night when it was still light! So we left early! We picked up our daughter just after five and then we were off…wet snow, rain and sun on the way. We arrived around six and then we went into our routine mood… unpacking the car, taking the groceries we had already bought on the way to the kitchen, me getting started on the beds, Frank making sure the electricity and water were working again and Harmke took care of dog Barkley. In the meantime we hugged neighbour Claire and back neighbour Patrice… and then we were ready. Food in the oven, wine on the table… life is so nice! The clock was still on summer time… so instead of nine o’clock, oh is it that late already, we dived into bed at eight o’clock. Harmke with four duvets, in the Grange where her private domain is, two bedrooms and a great bathroom (I think), it would probably be a bit colder… I wonder how she slept. We will have a nice breakfast later, put the necessary things in a bag and then we will travel south to visit a three-day horse event at St. Maries de la Mer. Looking forward to it!!

 Ik heb de hele week al zin in pannenkoeken en nu weet ik waarom.... Vandaag is het "La fete de la chandeleur" of te wel "het pannenkoekenfeest" in Frankrijk.

Dit feest staat in het teken van het licht. 2 Februari is de dag van Maria Lichtmis, welke precies 40 dagen na Kerstmis valt. Het zou de dag van de presentatie van Jezus in de tempel van Jeruzalem zijn. Van oorsprong was het een heidens feest dat door de een of andere paus werd ingesteld. Er was een processie met kaarsen en aan alle pelgrims die dan in Rome aankwamen werden pannenkoeken uitgedeeld.

Ook wordt er een link gelegd met de terugkeer van het licht, de dagen gaan lengen. En waarom dan pannenkoeken? De ronde vorm doet blijkbaar denken aan de kleur en vorm van de zon. Het is een gerecht dat weinig ingredienten nodig had. Volgens de traditie moet je met de pan in je rechterhand de pannenkoek omgooien terwijl je in je linkerhand, het liefst een gouden, munt vasthield. Ving je de pannenkoek goed op betekende dat een jaar vol voorspoed. Vroeger werd de munt dan in de pannenkoek gewikkeld en een jaar ergens boven op een kast gelegd.

Ik hou van oude verhalen en tradities en dit is er ook weer zo eentje. Ik ga vandaag in ieder geval pannenkoeken eten!

 

 I've been craving pancakes all week and now I know why.... Today is "La fete de la chandeleur" or "the pancake festival" in France. This festival is all about light. February 2 is Candlemas Day, which falls exactly 40 days after Christmas. It is said to be the day of the presentation of Jesus in the temple of Jerusalem. Originally it was a pagan festival that was instituted by some pope. There was a procession with candles and pancakes were given to all pilgrims who arrived in Rome. There is also a link with the return of light, the days are getting longer. And why pancakes? The round shape apparently reminds me of the color and shape of the sun. It is a dish that needed few ingredients. According to tradition, you have to flip the pancake with the pan in your right hand while holding a coin, preferably a gold one, in your left hand. If you caught the pancake well, it meant a year full of prosperity. In the past, the coin was wrapped in the pancake and placed somewhere on top of a cupboard for a year. I love old stories and traditions and this is another one of them. I'm definitely going to eat pancakes today!