Gistermiddag naar de bios in Leeuwarden geweest. Daar draaide de film "Le chant des Forêts". De film was ons aangeraden door San Fu Malta, een oud studiegenoot van Frank, die films produceert (in het verleden o.a. Zwartboek en Oorlogswinter). De film draaide in Slieker in Leeuwarden en alleen daarom al leuk om heen te gaan. Ik vind het een fijne bios en er draaien veel Franse films. "Le Chant des Forêts "dus.... Een natuurfilm, een documentaire, over de natuur in de Vogezen. Het was geen film of documentaire zoals je zou verwachten, werd ons door San Fu verteld, maar eentje die wel bij je binnen kwam en waar je, volgens San Fu, helemaal zen de bioscoop weer zou verlaten.

Tussen het leegruimen van mijn moeders flat waren we bijna vergeten dat ik kaartjes had gekocht, maar gelukkig dacht ik er nog op tijd aan.

In een klein zaaltje van Slieker zou de film worden vertoond. Eerst zaten we er als enigen maar uiteindelijk zat het zaaltje toch aardig vol. Na wat pre-views van te verwachten films dan de eigenlijke  film. De film werd op de filmposters aangekondigd als "Whispers in the woods"... misschien om het wat aantrekkelijker te maken voor het publiek, Engels is wat toegankelijker dan Frans? Ik was al bang dat misschien de gesproken taal dan Engels zou zijn, maar gelukkig was de film in het Frans. En de film... ja... het was inderdaad heel iets anders dan je zou verwachten.... een documentaire met drie generaties Munier die regelmatig hun tijd doorbrengen in de bossen van de Vogezen. Kleinzoon, zoon, en vooral opa, papi, halen herinneringen op aan hun mooiste momenten in de bossen. Opa herinnert zich het Auerhoen, een vogel die hij al een paar jaar niet meer in de Vogezen heeft gezien. De herinneringen komen in de film tot leven.... en hoe....... het zijn natuuropnames in hun mooiste vorm...die op een groot bioscoop-doek nog beter en indrukwekkender uitkomen. Eigenlijk zijn het natuuropnames, soms afgewisseld met wat opnames van de vader, zoon en opa Munier. 

Poeh.... die film kwam bij mij binnen, moet ik zeggen... en op meerdere manieren.....allereerst de prachtige natuuropnames in de Vogezen... het deed met zo denken aan de ochtenden dat ik met Barkley bij ons bij Pacaud mijn ochtendwandelingen maak... de spechten die je dan hoort timmeren in de boom, een ree in het veld........het deed mijn heimwee naar ons plekje weer aanwakkeren..... Dan de vader, zoon en opa, die in het bos herinneringen ophalen aan hun mooie momenten daar...... ver weg van al het moderne gedoe met telefoons, reclames, het drukke leven.... hoe mooi is dat.... het simpel bij elkaar zijn en genieten van wat de natuur je toont......Dan het mooie samenzijn van een opa met zijn kleinzoon. Samen de natuur in... daar verlang ik wel eens naar.... met je kleinkind door de bossen van Pacaud struinen, kijken naar de vogels in het bos, samen bv  tamme kastanjes zoeken en er dan later samen iets van maken... soep...een kastanjetaart.....En dan het laatste aspect.....genieten van wat je hebt, wat je op dat moment ziet.......zoals opa zei: je kunt treuren om het auerhoen, dat bijna niet meer daar in de bossen voorkomt, maar je kunt wel genieten van het kleine winterkoninkje, dat  voor je op een boomstronk zit te fluiten en om je aandacht vraagt. Want hoe klein hij ook is, hij bestaat ook en maakt deel uit van het bos. Juist dat laatste vond ik zo mooi.... zeker in deze tijd...waar oorlog, verdriet en angst de boventoon voeren.... zagen we allemaal maar eens wat meer die kleine dingen en haalden we daar maar wat vaker ons geluk uit.........misschien zou het dan een stukje vrediger zijn........

Yesterday afternoon I went to the cinema in Leeuwarden. The film "Le chant des Forêts" was showing there. The film had been recommended to us by San Fu Malta, an old classmate of Frank's who produces films (in the past, including Zwartboek and Oorlogswinter). The film was showing at Slieker in Leeuwarden, which made it a nice place to go. I find it a pleasant cinema and they show a lot of French films. So, Le chant des Forêts... A nature film, a documentary, about nature in the Vosges. It wasn't a film or documentary as you might expect, San Fu told us, but one that really resonated with you and from which, according to San Fu, you would leave the cinema feeling completely zen. Between clearing out my mother's flat, we almost forgot that I had bought tickets, but luckily I remembered in time. The film was to be shown in a small screening room at Slieker. At first, we were the only ones there, but eventually the room filled up quite nicely. After some previews of films to expect, then came the actual film. The film was announced on the movie posters as "Whispers in the Woods"... perhaps to make it a bit more appealing to the audience; English is somewhat more accessible than French? I was afraid the spoken language might be English, but fortunately, the film was in French. And the film... yes... it was indeed something quite different from what you would expect... a documentary featuring three generations of Muniers who regularly spend their time in the forests of the Vosges. Grandson, son, and especially grandpa, papi, reminisce about their finest moments in the woods. Grandpa remembers the Capercaillie, a bird he hasn't seen in the Vosges for a few years. The memories come to life in the film... and how... they are nature shots in their most beautiful form... which look even better and more impressive on a big cinema screen. Essentially, they are nature shots, sometimes interspersed with some footage of the father, son, and grandpa Muniers. Phew... that film really hit me, I must say... and in several ways... first of all, the beautiful nature shots in the Vosges... it reminded me so much of the mornings when I take my morning walks with Barkley at our place near Pacaud... the woodpeckers you hear hammering in the tree, a roe deer in the field... it rekindled my longing for our little spot... Then the father, son, and grandfather, reminiscing in the woods about their beautiful moments there... far away from all the modern fuss with phones, commercials, and busy life... how beautiful is that... simply being together and enjoying what nature shows you... Then the beautiful togetherness of a grandfather with his grandson. Out into nature together... that is something I sometimes long for... strolling through the woods of Pacaud with your grandchild, watching the birds in the forest, looking for sweet chestnuts together, for example, and then making something out of them together later... soup... a chestnut cake... And then the final aspect......enjoying what you have, what you see at that moment.......as Grandpa said: you can mourn the capercaun, which hardly occurs in those woods anymore, but you can enjoy the little wren, sitting on a tree stump in front of you, whistling and asking for your attention. For no matter how small it is, it exists too and is part of the forest. It was precisely that last part that I found so beautiful.... especially in these times... where war, sorrow, and fear prevail.... if only we all saw those little things a bit more and drew our happiness from them a bit more often.........perhaps then it would be a little more peaceful........

 Hihi, ik zou nog even vertellen over de "verkoop" van een kledingkast van mama via marktplaats. Mama had vier witte kledingkasten. Drie konden we bij Harmke kwijt, maar wat te doen met de laatste? Op marktplaats... waar natuurlijk geen reactie op kwam. Ik verlaagde de prijs een beetje en toen kwam er een reactie. Prima, na wat heen en weer gedoe zou de kast zondag om half drie gehaald worden. De kast moest nog gedemonteerd worden door de koper, maar toen Harmke en ik zaterdag al drie van die kasten uit elkaar, en naderhand weer in elkaar ,hadden gezet, bleek het handiger om zelf die kast maar uit elkaar te halen... we wisten nu hoe het moest en konden dat super snel, terwijl de koper er waarschijnlijk lang over zou doen (en dus ook langer in de flat zou zijn). Ik was zelfs nog zo lief om overal een stickertje op te plakken met bv "linker zijkant" ,  "rechts onder" etc. En dat voor een paar euri.

Zondag... half drie.....de flat was helemaal leeg en het wachten was op de koper van de kast. De kast hadden we al op de gang gezet dus die zou zo mee kunnen. Het werd wat later, geen koper... uhhhh? Ik checkte nog maar even marktplaats... ajjjj, niet half drie maar half vier.... verkeerd gelezen. Nou.... nog maar even wachten dan. Op de gang kwam ik de nieuwe overbuurtjes van mama tegen, een ouder echtpaar waar we in december, toen ze de woning kwamen bekijken, al mee gepraat hadden. We knoopten een gesprekje aan, hoe het beviel etc. Ondertussen was mijn koper ook gearriveerd..... ik moet zeggen... een verdraaid leuke jongeman van in de dertig... die meteen betrokken werd bij het gesprek met de overbuurtjes. Zo hoorde ik dat de kast in de babykamer kwam te staan.... er was een nieuwe baby op komst (ik geloof zelfs de vierde.......oeiiii).... Hij was mega blij dat hij de kast niet meer zelf hoefde te demonteren en nog meer blij met alle stickertjes die ik op de kast had geplakt en die aangaven welk deel het betrof. "Wat lief" zei hij 😍Ik hielp hem de spullen in de lift te zetten en wilde al dag zeggen toen hij riep: ooooo ik moet nog betalen! Hoe wilt u het, contant of via een tikkie...... Ach... en wat doe je dan met leuke jongemannen.... dan zeg je: weet je wat? Je krijgt die kast van mij, als cadeautje voor de a.s. baby. Nou, dat wilde hij eerst niet... Maar van die paar euro werd ik ook niet rijker..... Toen zei hij: "Mag ik u dan een dikke knuffel geven?".....

Raden wat ik toen zei..........

Hehe, I just wanted to tell you about the "sale" of one of Mom's wardrobes via Marktplaats. Mom had four white wardrobes. Three could fit at Harmke's, but what to do with the last one? On Marktplaats... where, of course, there was no response. I lowered the price a bit and then a reply came. Fine, after some back and forth, the wardrobe was to be picked up on Sunday at 2:30. The wardrobe still had to be disassembled by the buyer, but since Harmke and I had already taken three of those wardrobes apart on Saturday, and subsequently put them back together again, it turned out to be more practical to just take the wardrobe apart ourselves... we knew how to do it now and could do it super fast, whereas the buyer would probably take a long time (and therefore be in the apartment longer). I was even sweet enough to stick a little sticker on everything with labels like "left side", "bottom right", etc. And all that for a few euros. Sunday... 2:30... the apartment was completely empty and we were waiting for the buyer of the wardrobe. We had already put the cabinet in the hallway, so it could come straight away. It got a bit late, no buyer... uhhhh? I checked Marktplaats again... yikes, not two-thirty but three-thirty.... misread. Well.... just wait a little longer then. In the hallway, I ran into Mom's new neighbors from across the street, an older couple we had already spoken to in December when they came to view the house. We struck up a conversation, about how they liked it, etc. Meanwhile, my buyer had arrived too..... I must say... a darn nice young man in his thirties... who immediately got involved in the conversation with the neighbors from across the street. That's how I heard that the cabinet was going to go in the nursery.... a new baby was on the way (I believe even the fourth.......ouch).... He was mega happy that he didn't have to dismantle the cabinet himself anymore and even happier with all the little stickers I had stuck on the cabinet indicating which part it was. "How sweet," he said 😍 I helped him put the stuff in the elevator and was about to say goodbye when he called out: "Ooooo, I still have to pay! How would you like it, cash or via Tikkie...?" Ah... and what do you do with nice young men then.... you say: "You know what? You can have that wardrobe from me, as a gift for the unborn baby." Well, he didn't want that at first... But those few euros weren't going to make me any richer either..... Then he said: "May I give you a big hug then?"..... Guess what I said then..........

 Dave

Een Nederlander, die ik denk, in de jaren 60 naar Frankrijk vertrok en daar zanger werd. En wat voor een zanger...mega en mega populair in Frankrijk, nu nog steeds is hij een van de groten, met een verkoop van miljoenen platen. In Nederland was hij een stuk minder bekend. Hij scoorde denk ik in Nederland twee hits, Dansez maintenant en Du coté de Chez Swann. Hij is nu 81 jaar oud (haha, geboren op 4 mei) en treedt nog steeds op. Twee jaar terug waren we in Luik naar een concert van hem geweest en nu hij in Groningen optrad, zo dichtbij!, konden we dat niet zo maar aan ons voorbij laten gaan.

Er waren al optredens in Amsterdam, in Carré, en Eindhoven geweest en gisteravond dus in Groningen. Lag het aan de avond, maandagavond, of aan het noorden van het land......waren de zalen in de andere twee steden zo goed als uitverkocht, hier in Groningen was de zaal nog niet voor een kwart gevuld. Dat vond ik wel heel triest. Dan sta je daar op het podium en dan zie je die lege zaal.....

We hadden plaatsen op de tweede rij...front-loge.....dat was wel mooi. Het was leuk en het was vooral nostalgisch.... daar stond toch een mega grote ster.......

Dat vind ik het mooie van Frankrijk... daar worden de oude sterren echt op handen gedragen......een noot hier en daar die niet meer gehaald wordt.... tant pis....... daar staat een ster en die moet vereerd worden.... en dat is eigenlijk wel heel erg mooi.

En wat een energie heeft die man! Bijna twee uur lang non-stop.....pfffffff en hoe meer hij zich inzette hoe beter zijn zang was... er was een a capella stuk dat hij zong.... nou..... toen vond ik zijn stem op zijn best... 

Ik heb genoten..........

Dave, a Dutchman who I believe left for France in the 60s and became a singer there. And what a singer... mega, mega popular in France; even now he is one of the greatests, with millions of records sold. In the Netherlands, he was much less known. I think he scored two hits in the Netherlands: *Dansez maintenant* and *Du coté de Chez Swann*. He is now 81 years old (haha, born on May 4th) and still performs. Two years ago, we went to a concert of his in Liège, and now that he was performing in Groningen—so close!—we couldn't just let that pass us by. There had already been performances in Amsterdam, at Carré, and Eindhoven, and so last night in Groningen. Was it the evening, Monday night, or the north of the country...? While the venues in the other two cities were practically sold out, here in Groningen the hall wasn't even a quarter full. I found that very sad. Then you stand there on the stage and you see that empty hall..... We had seats in the second row... front box..... that was nice. It was fun and it was especially nostalgic.... there stood a huge star after all....... That is what I find beautiful about France... there, the old stars are really held in high regard...... a note here and there that isn't hit anymore.... too bad....... there stands a star and he must be revered.... and that is actually very beautiful. And what energy that man has! Almost two hours non-stop..... pfffffff and the more he put in the effort, the better his singing was... there was an a cappella piece he sang.... well..... that was when I thought his voice was at its best... I enjoyed it..........

 En dan is er toch weer een tijdperk afgesloten. De afgelopen weken ging al mijn vrije tijd zitten in het leeghalen van mama's flat. Een niet zo'n heel grote flat met een woonkamer/keuken, slaapkamer, hobbykamer, toilet en badkamer. Wel een mooie flat met, niet te vergeten, een groot balkon. En dan moet de flat leeg... en dat is toch heel iets anders dan verhuizen.... inpakken, misschien wat dingen weg doen die je toch niet meer gebruikt, en daarna weer uitpakken..... Het in- en uitpakken voor mama's nieuwe kamer in Wolvega is inmiddels al achter de rug. Daar staan haar, bijna alle, dierbare dingen, haar boekenkast met boeken, haar koperen pot die nog uit het "kasteel" komt, de meeste van haar geliefde schilderijen. Verder hebben we de kamer aangevuld met een nieuwe, handige klaptafel, waarin onderin vier klapstoelen opgeboren zijn voor bezoek. 

En toen begon het inpakken en "wegdoen" in de oude flat. En ik ben daar slecht in. Wat zou het makkelijk zijn als je je nergens aan hecht... ik hecht me aan veel...ooo, dat potje, dat heeft ze van papa gekregen, ooo, die naaidoos, die stond altijd op tafel als ze naaide... al haar vilten poppetjes, met zoveel plezier gemaakt......ik kan ze nog niet wegdoen...

De afgelopen weken heb ik in etappes alles ingepakt, zo nu en dan geholpen door Harmke. De kringloop is ruim 20 dozen rijker geworden (het lijkt me gek dat je straks dingen van je moeder terugziet in de kringloop...). Door een andere kringloop zijn spullen, zoals het bankje, opgehaald en sommige dingen zijn op marktplaats verkocht, zoals de broodkast. Ik kan me niet anders herinneren dat die kast er was, gevuld met serviesgoed en glaswerk. Zo te zien heeft ie bij een jong meisje een plekje gekregen.

En toen gisteren was de flat leeg. De laatste kledingkast zou worden opgehaald door iemand. Harmke en ik hadden hem al uit elkaar gehaald. omdat we die dag al drie van die kasten uit elkaar hadden gehaald en naar haar huis hadden gebracht. Voor ons was dat uit elkaar halen een fluitje van een cent. Over het ophalen van de kast vertel ik nog wel want eigenlijk maakte dat dat het "verlaten" van mama's flat toch niet zo verdrietig werd.

Want nu is hij leeg, de flat. De flat, waar we hadden gedacht dat mama toe aan haar einde zou blijven. En dat mocht niet zo zijn.....Gelukkig zit ze in Wolvega goed en als ze wat meer gewend is hoop ik dat ze dat zo ook een beetje voelt. Nu zegt ze wel dat ze blij is er te zitten, maar zo nu en dan moet ze ook wel een beetje huilen, omdat ze het allemaal niet meer weer, omdat ze alles vergeet...maar dat zal straks wel weer beter worden, zegt ze dan......

Ach mama.........we doen ons best om je een mooie tijd te bezorgen...........

And so, yet another era has come to an end. Over the past few weeks, all my free time went into clearing out Mom's flat. Not a very big flat, with a living room/kitchen, bedroom, hobby room, toilet, and bathroom. A nice flat, though, with—not to be forgotten—a large balcony. And then the flat has to be emptied... and that is quite different from moving... packing, maybe getting rid of some things you don't use anymore anyway, and then unpacking again... The packing and unpacking for Mom's new room in Wolvega is already behind us. Almost all of her cherished things are there: her bookcase with books, her copper pot that still comes from the "castle," and most of her beloved paintings. Furthermore, we have added a new, handy folding table to the room, with four folding chairs stored underneath for visitors. And then the packing and "getting rid of" in the old flat began. And I am bad at that. How easy it would be if you didn't get attached to anything... I get attached to a lot... ooo, that little jar, she got that from daddy, ooo, that sewing box, it was always on the table when she was sewing... all her felt dolls, made with so much joy...... I can't bring myself to part with them yet... Over the past few weeks, I have packed everything up in stages, helped every now and then by Harmke. The thrift store is now over 20 boxes richer (it seems strange to me that you will soon see your mother's things in the thrift store...). Items, like the bench, were picked up by another thrift store, and some things were sold on Marktplaats, like the bread cabinet. I can't remember a time when that cabinet wasn't there, filled with crockery and glassware. By the looks of it, it has found a spot with a young girl. And then yesterday the flat was empty. The last wardrobe was going to be picked up by someone. Harmke and I had already taken it apart, because we had already taken apart three of those cabinets that day and brought them to her house. For us, taking it apart was a piece of cake. I’ll tell you about picking up the cupboard later, because actually that made "leaving" Mom's flat not so sad after all. Because now it is empty, the flat. The flat where we had thought Mom would stay until the end. And that was not meant to be... Fortunately, she is doing well in Wolvega, and once she is more settled, I hope she feels that way a bit too. Right now she says she is happy to be there, but every now and then she has to cry a little, because she doesn't know it all anymore, because she forgets everything... but that will get better soon, she says then... Oh Mom... we are doing our best to give you a wonderful time...

 Gisteren naar de Bios in Drachten geweest. Ze hebben daar vaak een leuk arrangement op de zondagmiddag (wel jammer dat het deze keer zo heerlijk weer buiten was): een High Tea en daarna naar de film. De High Tea is simpel maar wel leuk, vooral in combinatie met de film daarna. De film was de film "Champagne" van Leo Alkemade...zegt je dat niks... dat is de man in de reclame filmpjes van Vrij-uit (die was het geloof ik) samen met zijn dochtertje, die in één van de spotjes zegt: Daar heb ik zin-in-in........

Verhaal gaat over vader Hans, geweldige rol van Huub Stapel, en zijn zoon Maarten, Leo Alkemade dus. Hans blijkt kanker te hebben en eigenlijk meer door een opmerking van een vriend van Maarten, die ook met zijn vader een tripje had gemaakt, besluit hij zijn vader mee te nemen naar Frankrijk, naar de Champagne om daar met een treintje door de kelders van Champagnehuis Mercier te rijden. Beiden houden nl nog al van een lekker wijntje.

Het verhaal is heel voorspelbaar maar daarom eigenlijk zo mooi. Heel herkenbaar ook en er is veel humor. Het einde eindigt zoals je kunt verwachten, met een traan die stiekem over mijn wangen rolde, maar toch ook wel weer een lach..... 

En een film... die je toch aan het denken zet........

N.B.

Ik las een stukje over Leo Alkemade.

Quote:

De band met zijn vader kreeg extra betekenis in zijn laatste levensfase. "Mijn vader had kanker en vlak voor hij stierf hadden we afgesproken dat we nog een keer naar de champagnestreek zouden gaan." De reis kwam er niet meer van. "Op de dag dat ik hem ging ophalen, was hij eigenlijk al te zwak." Vier weken later overleed hij.

Leo maakte de reis uiteindelijk alleen en schreef een film over hoe die tocht had moeten zijn. Niet als afscheid, maar als levensles. 

En bovenstaande zegt voor mij dus alles over de film.......

Yesterday I went to the cinema in Drachten. They often have a nice package there on Sunday afternoons (it was a shame, though, that the weather outside was so lovely this time): a High Tea followed by a movie. The High Tea is simple but nice, especially in combination with the film afterwards. The film was "Champagne" by Leo Alkemade... doesn't that ring a bell? That's the man in the Vrij-uit commercials (I think that was it) together with his little daughter, who says in one of the spots: "I'm in the mood for that..." The story is about father Hans, a great role played by Huub Stapel, and his son Maarten, played by Leo Alkemade. Hans turns out to have cancer, and actually more because of a remark from a friend of Maarten's, who had also taken a trip with his father, he decides to take his father to France, to Champagne, to ride a little train through the cellars of Champagne house Mercier. After all, both of them are quite fond of a good glass of wine. The story is very predictable, but that is actually what makes it so beautiful. Very relatable too, and there is a lot of humor. The ending ends as you might expect, with a tear secretly rolling down my cheeks, but also a laugh..... And a film... that really makes you think........

 I read a piece about Leo Alkemade.

Quote: The bond with his father took on extra meaning in the final phase of his life. "My father had cancer, and just before he died, we had agreed that we would go to the Champagne region one more time." The trip never happened. "On the day I went to pick him up, he was actually already too weak." Four weeks later, he passed away. Leo eventually made the trip alone and wrote a film about what that journey should have been like. Not as a farewell, but as a life lesson.

 And for me, the above says it all about the film.......

 

De laatste tijd ben ik mijn Frans weer wat aan het oppakken.... door alle drukte rondom mama kom ik aan zoooo weinig dingen toe. Ik heb nog altijd de wens om beter Frans te spreken, dus van de week maar weer eens wat chansons er bij gehaald. Het is leuk om via de muziek Frans te leren... een mooi chanson en dan de tekst leren en kijken hoe ver je komt met vertalen. Met de geschreven Franse tekst er bij gaat dat eigenlijk heel erg goed....alleen soms is het gesprokene vaak wel snel, maar met de Franse tekst erbij denk ik meestal: oooo zegt-ie dat.......?

Nou, mijn laatste project is "Belle" uit de musical "La Notre Dame de Paris" uit 1998 of zoiets. Ik was het lied al eens tegengekomen en toen vond ik het al prachtig dus had ik het nog weer eens opgezocht op You-tube...... Tekst erbij, die me niet meevalt om te onthouden, eerlijk gezegd. Qua vertalen is het niet moeilijk. En dan die prachtige muziek en..... niet te vergeten, een leuke bijkomstigheid... drie prachtige mannen........altijd leuk....Maar ook die stemmen. Aan die van Garou moest ik heel erg wennen, maar nu ik hem vaker hoor vind ik dat het toch wel wat heeft.... En dan Daniel Lavoie. Inmiddels is hij bijna 30 jaar ouder maar nog steeds heeft hij zo'n mooie stem. En dan Patrick Fiori!! Qua stem ben ik helemaal weg van hem. Ik had ooit op een brocante in Frankrijk al eens een stapel CD's gekocht en daar zat ook een CD van hem tussen. Die heb ik inmiddels grijs gedraaid. Drie geweldige zangers in één musical. En toen kon ik het niet laten om ook de musical op te zoeken, en laat deze nou in zijn geheel op You-tube staan... wel ruim twee uur....poehhhhh daar moet je eens even goed voor gaan zitten........ Van het weekend heb ik in stukjes gekeken.... zit nu op ongeveer een uur. Het fijne is dat er Franse ondertiteling bij zit en ik moet zeggen...hoe leuk is het dan dat je het helemaal kunt volgen. Ik probeer zoveel mogelijk te luisteren en als ik het niet helemaal begrijp zet ik de video stop en lees even de ondertiteling. Zo leuk om te doen en ik moet zeggen.... het gaat qua Frans erg goed.

Dus... een leuke tip om zo met je Frans bezig te zijn. Ik weet dat er ook veel Franse lessen worden gegeven op deze manier (Sylvain Lelarge o.a.). Het is echt leuk.... de prachtige muziek, de Franse taal (en ook nog leuke mannen😀).

Lately, I've been picking up my French again a bit... due to all the busyness surrounding Mom, I get around to sooooo little. I still have the desire to speak better French, so this week I dug out some French songs again. It's fun to learn French through music... a beautiful song, then learning the lyrics and seeing how far you get with translating. With the written French lyrics alongside, it actually works really well... only sometimes the spoken part is often quite fast, but with the French text I usually think: oh, is that what he's saying...? Well, my latest project is "Belle" from the musical "La Notre Dame de Paris" from 1998 or something like that. I had come across the song before and thought it was beautiful then, so I looked it up again on YouTube... With the lyrics, which are not easy for me to remember, to be honest. As for translating, it's not difficult. And then that beautiful music and..... not to forget, a nice bonus... three handsome men........always nice....But also those voices. I really had to get used to Garou's, but now that I hear it more often, I think it actually has something.... And then Patrick Lavoie. He is almost 30 years older by now, but he still has such a beautiful voice. And then Patrick Fiori!! As for his voice, I absolutely love him. I once bought a stack of CDs at a flea market in France, and there was a CD of his among them. I’ve played that one to death by now. Three amazing singers in one musical. And then I couldn't resist looking up the musical as well, and lo and behold, it’s on YouTube in its entirety... well over two hours long....phew, you really have to sit down and watch that one........ I watched it in bits this weekend.... I'm at about an hour now. The nice thing is that it has French subtitles, and I have to say...how nice is it that you can follow it all the way through. I try to listen as much as possible, and if I don't quite understand, I pause the video and read the subtitles. It's so much fun to do, and I have to say... my French is going really well. So... a nice tip for working on your French this way. I know that many French lessons are taught this way too (Sylvain Lelarge, among others). It really is fun... the beautiful music, the French language (and nice men too 😀).

 En dan krijg je een advertentie onder ogen......één van de oude huizen van Rolf en Heleen staat te koop.......het Boerenhuis.......ach..... het boerenhuis.......dat was nou zo'n huis waar mijn hart nog steeds een beetje ligt.....ons huidige huisje in Pacaud heeft er zeker wel wat van weg, maar dan in mini-formaat...het hoge huis, de rode luiken.......

Wat een geweldige vakanties hebben we in het huis gehad, en niet alleen daar in dat huis, ook in "het appartement" in de Grange er naast... daar vierden we onze allereerste vakantie bij Rolf en Heleen......

En nu staan ze te koop...... ik kijk naar de foto's op de site van de makelaar en die roepen allerlei herinneringen op... de geweldige woonkeuken (destijds helemaal oud-rood) waar ik zoveel jam heb gemaakt van de kersen van de kersenboom voor bij de weg......de grote kastanjeboom voor het huis waar je zo heerlijk kon zitten.... het pad dat langs de huizen liep... en dan in de Grange er naast het andere huisje.....soms zou je willen dat je geld had....dan zou ik het kopen.......het lag er leuk, met lekker wat grond erbij. Van Heleen begreep ik dat  de grond bij "het appartement" vroeger een moestuin was.

In Het Boerenhuis hebben we destijds met een paar meiden die bij De Smitsen reden een paardrij-vakantie gehouden.......dat was me een belevenis...veel rijden met o.a. een puzzeltocht waar we naar een paar honderd meter de weg al zo ongeveer kwijt waren, bezoekjes aan het kasteel van Pierre en Anton in Commentry, uitstapjes naar Bernard, naar zijn kuddes vol Camargue-paarden......, met z'n allen op de trekker met Rolf mee om hooi binnen te halen.......het eten in het restaurant van Rolf en Heleen...

Mooie herinneringen....

Ik hoop dat het door iemand wordt gekocht die er van gaat houden en mooie herinneringen gaat maken....

ik ben wel een klein beetje jaloers..........

Ik bekeek net de foto's nog eens goed en er bekruipt me een gevoel dat er ïets niet klopt" ..... dat wil zeggen... ik kan de foto's op de site van de makelaar niet rijmen. Ik heb een paar jaar geleden bij het huis de toenmalige Nederlandse eigenaren ontmoet, hierover heb ik destijds ook een stukje in mijn blog geschreven) en dat waren leuke mensen die het mooi voor elkaar hadden. En als ik nu op de foto's kijk is het een rommeltje: er is totaal geen moeite gedaan om het huis een leuke en opgeruimde uitstraling teven... het is een rommel, en zeker in het Appartement....... Ik zie bv ook geen foto van de voorkant van het huis, terwijl dat nou juist zo leuk is met die grote kastanjeboom er voor.... en dan vraag ik me er af: moest het hals over kop verkocht worden? Is er iemand ziek of misschien zelfs wel overleden. In Frankrijk zie je vaak op de makelaars-site foto's waarop het huis nou niet bepaald is opgeruimd, dat zijn we wel gewend, maar dit is een huis van Nederlanders........het zet me aan het denken en ik denk dat er een verhaal achter zit...... dat maakt het voor mij wel heel verdrietig........

And then you come across an advertisement......one of Rolf and Heleen's old houses is for sale.......the Farmhouse.......ah.....the farmhouse.......that was the kind of house where my heart still lies a little bit.....our current little house in Pacaud certainly resembles it somewhat, but in miniature...the tall house, the red shutters....... What wonderful holidays we had in that house, and not only there in that house, but also in "the apartment" in the Grange next door... that is where we celebrated our very first holiday with Rolf and Heleen...... And now they are for sale...... I look at the photos on the real estate agent's website and they evoke all kinds of memories... the amazing eat-in kitchen (back then completely antique red) where I made so much jam from the cherries of the cherry tree by the roadside......the large chestnut tree in front of the house where you could sit so wonderfully....the path that ran past the houses...and then in the Grange next door, the other little house.....sometimes you wish you had money....then I would buying it.......it looked nice, with a good amount of land attached. I gathered from Heleen that the land at "the apartment" used to be a vegetable garden. Back then, we went on a horse riding holiday at Het Boerenhuis with a few girls who rode at De Smitsen... that was quite an experience... lots of riding, including a scavenger hunt where we were practically lost after just a few hundred meters, visits to Pierre and Anton's castle in Commentry, trips to Bernard, to his herds of Camargue horses..., all of us riding on the tractor with Rolf to bring in the hay... eating at Rolf and Heleen's restaurant... Beautiful memories... I hope it gets bought by someone who will love it and create beautiful memories... I am a little bit jealous, though... I just took another good look at the photos and a feeling is creeping up on me that something isn't quite right"... that is to say... I can't reconcile the photos on the real estate agent's website. A few years ago, I met the Dutch owners at the house (I wrote a bit about this on my blog at the time) and they were nice people who had everything nicely arranged. And when I look at the photos now, it is a mess: absolutely no effort was made to give the house a nice and tidy appearance... it is a mess, and certainly in the Apartment....... For example, I don't see a photo of the front of the house, even though that is exactly what makes it so nice with that big chestnut tree in front.... and then I wonder: did it have to be sold in a rush? Is someone sick or perhaps even deceased? In France, you often see photos on real estate websites where the house isn't exactly tidy; we are used to that, but this is a house owned by Dutch people........ it makes me think and I think there is a story behind it......That makes it very sad for me........