"Mama, wat zou je nou graag eens willen, voor je verjaardag" .....

Eigenlijk was dit geen moeilijke vraag want mama heeft het altijd over Zwolle. Zwolle, waar ze in de oorlog heeft gewoond en daarna, totdat ze op haar zeventiende naar Breda verhuisde. Zwolle, waar al haar herinneringen liggen, waar ze geboren is,  waar ze zo graag over vertelt.

Dus... op naar Zwolle.......

Eerst naar de Schellerallee waar haar opa en oma woonden en waar ze op zondag altijd koffie gingen drinken; bij mooi weer in de "overtuin", want het huis  lag aan een straatje en dan had je pas de tuin.  Welk huis het was wist mama niet precies, was het nu het tweede huis of het derde huis vanaf de hoek... maar ach, dat hinderde ook niet........ Het leek een gezellige straat met kinderen die er lekker speelden....... We zetten mama in de roelstoel en liepen langs het huis, maakten foto's. Een leuke jonge vrouw kwam naar buiten en knoopte een praatje aan. Ze woonde daar met haar gezin nu een jaar of 8 en hadden het huis van waarschijnlijk de tweede bewoner gekocht, met allerlei oude elementen nog in het huis, inclusief het toilet dat zich buiten, achter het huis bevond. Ze hadden bij de verbouwing ook zoveel mogelijk geprobeerd de oude elementen in het huis te bewaren of te herstellen. We liepen de straat door en kwamen uit bij een klein winkelcentrum. Omdat mama naar het toilet moest ging ik bij de bakkerij vragen of dat kon en de vriendelijke meisjes aldaar vonden dat geen probleem. Ze vonden het juist geweldig om te horen waarom we daar waren, zo'n oude dame die haar geboortegrond kwam bezoeken. Omdat je er ook koffie en thee kon krijgen besloten we meteen een kopje thee te drinken. Ondertussen haalde Frank de auto op en reden we na het theedrinken de Schellerallee verder op want daar zou het geboortehuis van mama staan. Een twee-onder-één-kap woning en dan de rechter kant. We hadden een fotoboek van mama mee waar een foto van het huis in stond en zo kwamen we er achter dat het nummer 7 moest zijn. Ook daar raakten we weer aan de praat met een mevrouw die op nummer 9 bleek te wonen, en dat al 50 jaar. 

Hierna gingen we richting de Meidoornstraat. Het huis waar mama nooit over uit gepraat raakt... het huis waar ze in de oorlog woonde. Het huis aan het pleintje met aan het begin een soort van poort waar ze altijd onderdoor liep als ze uit school kwam en waar ze haar huis dan aan de overzijde van het plein er voor kon zien liggen. De spanning altijd, want waren de gordijnen dan open of dicht...... mama's moeder is nl heel lang heel ernstig ziek geweest en gordijnen dicht betekende voor haar dat het niet goed ging met haar moeder. Ondank dat heeft mama's er een geweldige jeugd gehad en praat ze er veel over. Achter het huis ligt nu gewoon de rest van de stad, in de oorlog was er nog niets gebouwd en waren er alleen maar weilanden, kilometers ver, waar je heerlijk kon spelen. 

Het huis stond er nog steeds, nu wel wit geverfd, maar de voordeur, wel in een andere kleur destijds, was nog zoals mama hem herinnerde. Samen met Frank ging ze nog even het poortje onderdoor.

Daarna werd het tijd voor de lunch en vonden we een geweldige plek bij "De Kas van Kaat" een leuke plek met o.a. een pluktuin  en alpaca-boerderij en een grote kas waar je echt heerlijk kon lunchen. Er worden leuke dingen verkocht in een soort winkeltje en van mama mochten Harmke en ik een herinnering uitzoeken...Harmke koos oorbelletjes en ik een prachtige schaal in de vorm van een bloem. Na het eten gingen we nog naar de pluktuin waar mama een mooie bos dalia's bij elkaar mocht plukken. Toen hadden we het ook wel gehad en besloten we terug te gaan richting Wolvega. Maar op de terugweg eerst nog langs het Van Nahuijsplein in Zwolle....daar woonden in de oorlog vrienden van mama's ouders, oom Erik en tante Pien (of zou het Piem zijn geweest, ik twijfel een beetje)  Iordens,  en mama bracht daar veel tijd door. Ook lag de boot van mama's ouders, een boeier, daar aangemeerd. Het huis ligt aan de gracht en is echt schitterend... toen ik jong was ben ik daar ook nog eens geweest en en ik kan me vooral de leuke keuken en het donderblauwe servies met witte bloemetjes nog herinneren. Ooit kwam ik bij een kringloop zo'n soort gelijkend servies tegen en dat kon ik toen niet laten liggen (destijds deed me dat meteen aan dat servies denken). Het huis ligt nog in alle glorie aan de gracht en ik zag het ook meteen...ik herken het altijd aan de kozijnen die niet wit of creme kleurig zijn maar de kleur hebben van vers gelakt hout.... wat een schitterende woning  op een geweldige plek in Zwolle. Bij zoeken op internet zag ik dat het te koop heeft gestaan in 2022.

Tegen half vijf waren we weer in Wolvega waar mama meteen bij de zaterdagse borrel kon aanschuiven.

Ik denk dat mama een geweldige dag heeft gehad....zoals ze zei: "ik krijg er tranen van in mijn ogen.....

Het poortje dat uitkijkt op het huis

het witte huis helemaal aan het einde van het pleintje

Geboorte huis van mama

Huis van mama's opa en oma

Overtuintje

Van Nahuijsplein

"Mom, what would you really like for your birthday?" .....

Actually, this wasn't a difficult question because Mom always talks about Zwolle. Zwolle, where she lived during the war and afterwards, until she moved to Breda when she was seventeen. Zwolle, where all her memories lie, where she was born, where she loves to talk about it. So... off to Zwolle....... First to the Schellerallee where her grandparents lived and where they always went for coffee on Sundays; in nice weather in the "overtuin" (garden across the street), because the house was situated on a small street and only then did you have the garden. Mom didn't know exactly which house it was, was it the second house or the third house from the corner... but oh well, that didn't matter........ It seemed like a pleasant street with children playing happily there....... We put Mom in the wheelchair and walked past the house, taking photos. A nice young woman came outside and struck up a conversation. She had been living there with her family for about eight years now and had bought the house from probably the second occupant, with all sorts of old features still inside, including the toilet which was located outside, behind the house. During the renovation, they had also tried as much as possible to preserve or restore the old elements in the house. We walked down the street and came out at a small shopping center. Because Mom needed to use the toilet, I went to the bakery to ask if that was possible, and the friendly girls there didn't mind at all. In fact, they thought it was wonderful to hear why we were there, such an old lady visiting her native soil. Since you could also get coffee and tea there, we decided to have a cup of tea right away. Meanwhile, Frank picked up the car, and after tea, we drove further up Schellerallee because Mom's birthplace was supposed to be there. A semi-detached house, specifically the right-hand side. We had brought a photo album of Mom's with us that contained a picture of the house, and that's how we found out it had to be number 7. There, too, we struck up a conversation with a lady who turned out to live at number 9, and had for 50 years. After this, we headed towards Meidoornstraat. The house Mama never stops talking about... the house where she lived during the war. The house on the little square with a sort of archway at the entrance that she always walked under when she came home from school, through which she could see her house lying in front of it on the other side of the square. The tension, always, because were the curtains open or closed... Mama's mother had been very seriously ill for a very long time, and closed curtains meant to her that things weren't going well with her mother. Despite that, Mama had a wonderful childhood there and talks about it a lot. Behind the house now lies the rest of the city; during the war, nothing had been built yet and there were only meadows, for miles, where you could play to your heart's content. The house was still standing, painted white now, but the front door, although in a different color back then, was still just as Mama remembered it.Together with Frank, she briefly went under the little gate. After that, it was time for lunch, and we found a wonderful spot at "De Kas van Kaat," a lovely place featuring a picking garden, an alpaca farm, and a large greenhouse where you could have a truly delicious lunch. They sell nice things in a sort of little shop, and Mom let Harmke and me pick out a souvenir... Harmke chose earrings and I a beautiful bowl in the shape of a flower. After eating, we went to the picking garden where Mom was allowed to pick a beautiful bunch of dahlias. By then, we'd had enough and decided to head back towards Wolvega. But on the way back, we first stopped by the Van Nahuijsplein in Zwolle... friends of Mom's parents, Uncle Erik and Aunt Pien (or would it have been Piem, I'm a bit unsure) Iordens, lived there during the war, and Mom spent a lot of time there. Mom's parents' boat, a boeier, was also moored there. The house is situated on the canal and is truly stunning... I visited there once when I was young, and I can especially still remember the lovely kitchen and the dark blue crockery with white flowers. Once, I came across a similar set of crockery at a thrift store and I couldn't resist buying it (at the time, it immediately reminded me of that set). The house still stands on the canal in all its glory, and I saw it right away too... I always recognize it by the window frames, which aren't white or cream-colored but have the color of freshly varnished wood... what a magnificent home in a fantastic location in Zwolle. When searching online, I saw that it was for sale in 2022. By four-thirty, we were back in Wolvega, where Mom could immediately join the Saturday drinks. I think Mom had a wonderful day... as she said: "It brings tears to my eyes..."I went there once when I was young, and I can still particularly remember the lovely kitchen and the dark blue dinnerware with white flowers. Once, I came across a similar set of dinnerware at a thrift store, and I couldn't resist buying it (at the time, it immediately reminded me of that set). The house still stands in all its glory on the canal, and I saw it right away too... I always recognize it by the window frames, which aren't white or cream-colored but have the color of freshly varnished wood... what a magnificent home in a great location in Zwolle. When searching online, I saw that it was for sale in 2022. By four-thirty, we were back in Wolvega, where Mom could immediately join the Saturday drinks. I think Mom had a wonderful day... as she said: "It brings tears to my eyes..."I went there once when I was young, and I can still particularly remember the lovely kitchen and the dark blue dinnerware with white flowers. Once, I came across a similar set of dinnerware at a thrift store, and I couldn't resist buying it (at the time, it immediately reminded me of that set). The house still stands in all its glory on the canal, and I saw it right away too... I always recognize it by the window frames, which aren't white or cream-colored but have the color of freshly varnished wood... what a magnificent home in a great location in Zwolle. When searching online, I saw that it was for sale in 2022. By four-thirty, we were back in Wolvega, where Mom could immediately join the Saturday drinks. I think Mom had a wonderful day... as she said: "It brings tears to my eyes..."

 

En dan is ze 94....

Wie had dat gedacht na het heftige afgelopen jaar...... maar.... we konden het vieren.... mama's  94e verjaardag. Vrijdagochtend gingen Harmke en en ik richting Wolvega om gebak te halen die we tegen tienen afleverden bij de WilgenStede in Wolvega. Om 10.00 uur is het koffietijd dus voor alle bewoners uit mama's groep "Herenhoentie" en de zorg moest er natuurlijk gebak komen. De gezamenlijke woon- en eetkamer was versierd zagen we en op het bord, waar anders de maaltijd op vermeld wordt, stond een verjaardagswens geschreven. 

Eerst naar boven om mama  te feliciteren. Een grote bos zonnebloemen als eerste cadeau. Natuurlijk was ze verrast en ook wel zenuwachtig, hoewel ze zelf niet wist waarom ze nou zenuwachtig moest zijn, zei ze. Voordat we naar beneden zouden gaan, naar de woonkamer, nog even naar het toilet. Ondertussen werd er nog een bloemetje afgeleverd van de WilgenStede zelf en arriveerde Frank ook nog even (die had die ochtend nog een afspraak en kon niet te lang blijven). Met z'n allen naar beneden waar mama werd toegezongen door bewoners en personeel. En toen gezellig met z'n allen aan de koffie en gebak. Oom Bob belde nog naar mij en dus kon ik de telefoon zo doorschuiven naar mama.....dat was extra leuk voor haar. Het was een gezellig uurtje daar beneden in de woonkamer en mama bleef zich maar verbazen dat ze 94 jaar was geworden....bijna 100 jaar zoals ze steeds opmerkte......

Na een uurtje riep de dagelijkse plicht ons weer, maar zaterdag zouden we haar verjaardag nog eens extra vieren. Daarover de volgende keer meer.......

And then she turns 94....

Who would have thought after the turbulent past year...... but.... we could celebrate it.... Mom's 94th birthday. Friday morning, Harmke and I headed towards Wolvega to pick up some pastries, which we delivered to the WilgenStede in Wolvega around ten o'clock. Coffee time is at 10:00, so naturally, there had to be pastries for all the residents of Mom's "Herenhoentie" group and the care staff. We saw that the communal living and dining room was decorated, and a birthday wish was written on the board where the meal is usually listed.

First, we went upstairs to congratulate Mom. A large bunch of sunflowers as the first gift. Of course, she was surprised and also a bit nervous, although she said she didn't know why she should be nervous. Before going downstairs to the living room, we went to the toilet. In the meantime, another bouquet was delivered from the WilgenStede itself, and Frank also arrived briefly (he had an appointment that morning and couldn't stay too long). We all went downstairs where Mom was serenaded by residents and staff. And then we all enjoyed coffee and cake together. Uncle Bob called me, so I could just pass the phone to Mom... that was extra nice for her. It was a pleasant hour down there in the living room, and Mom kept marveling that she had turned 94... almost 100, as she kept remarking...

After an hour, daily duty called us again, but on Saturday we would celebrate her birthday once more. More on that next time.......

 

Altijd als er ergens een optreden is met Franse Chansons vind ik het leuk om, als het enigszins kan, om er bij te zijn. Al heel wat maanden terug zag ik dat Alexander Broussard zou optreden in Emmer-Compascuum. Nou heeft Alexander Broussard veel programma's waarmee hij optreedt, maar eentje is "Franse Chansons" en dat is natuurlijk leuk. Ook de lokatie leek me geweldig: een tuinconcert in de Hoofdmeesterstuin in Emmer-Compascuum. Te lezen op de site een prachtige privétuin waar zo nu en dan concerten worden georganiseerd. Helemaal mijn ding. Dus meteen kaartjes gekocht.

En wat was het leuk. Alleen die lokatie al! Een geweldige tuin van Ronald en Paul die in 2017 de voormalige hoofdmeesterswoning (de school ligt er naast) hebben gekocht en de daarachter liggende tuin hebben omgetoverd tot een waar paradijs! Met de meest mooie planten en bloemen...een waar genot om er alleen al rond te lopen. Achter in de tuin is een klein "podium" waar het optreden zou plaatsvinden. Dat was tenminste de bedoeling want in verband met de toch dreigende regenbuien werd het optreden verplaatst naar "het leslokaal" een prachtig aanbouwtje waar ongeveer plaats was voor 50 mensen. Super knus en gezellig.

Ik had de "Franse Chansons" al een keer meegemaakt, ook al op zo'n leuke lokatie, haha en ook toen werd aldaar het gebeuren van de tuin naar binnen verplaatst in verband met de regen. 

Het was weer een leuk optreden. Alexander Broussard vertelde wat over de geschiedenis van de Franse chansons en bracht vele chansons van bekende zangers ten gehore.... o.a. "La mer" van Charles Trenet, Charles Aznavour, Edith Piaf maar ook "mijn idolen" uit de jaren 70 zoals Julien Clerc, Michel Fugain met "Une belle histoire" , Gerard Lenorman....... Het was veel herkenning en meezingen (niet te hard want ik kan echt niet zingen😁).

Een klein puntje van "kritiek", nou ja, kritiek... hij wil de teksten van de chansons nog wel eens door elkaar gooien... ik ben zo'n gek die veel van de teksten volledig uit mijn hoofd ken (in het kader van mijn Franse les: vertaal een chanson) en als ik dan in gedachten meezing merk ik natuurlijk meteen wanneer hij de fout in gaat......maar ach... zo vaak zingt hij niet in het Frans........

In ieder geval aan aanrader om eens naar toe te gaan...en zeker op zo'n leuke lokatie. Mocht je daar wat meer over willen weten: https://www.dehoofdmeesterstuin.nl/

Whenever there is a performance of French chansons somewhere, I enjoy being there, if at all possible. Quite a few months ago, I saw that Alexander Broussard was going to perform in Emmer-Compascuum. Now, Alexander Broussard has many programs he performs, but one of them is "French Chansons," and that is naturally nice. The location also seemed amazing to me: a garden concert in the Hoofdmeesterstuin in Emmer-Compascuum. According to the website, it is a beautiful private garden where concerts are organized every now and then. Totally my kind of thing. So I bought tickets immediately. And it was so much fun. Just the location alone! A wonderful garden belonging to Ronald and Paul, who bought the former headmaster's house (the school is right next door) in 2017 and transformed the garden behind it into a true paradise! With the most beautiful plants and flowers... a true delight just to walk around there. At the back of the garden is a small "stage" where the performance would take place. That was the plan, at least, because due to the threatening rain showers, the performance was moved to "the classroom," a beautiful little annex with room for about 50 people. Super cozy and pleasant. I had already experienced the "French Chansons" once before, also at such a nice location, haha, and back then too, the event was moved from the garden indoors because of the rain. It was another fun performance. Alexander Broussard talked a bit about the history of French chansons and performed many songs by famous singers... including "La mer" by Charles Trenet, Charles Aznavour, Edith Piaf, but also "my idols" from the 70s such as Julien Clerc, Michel Fugain with "Une belle histoire," Gerard Lenorman....... There was a lot of recognition and singing along (not too loud, because I really can't sing 😁). A small point of "criticism", well, criticism... he does tend to mix up the lyrics of the songs sometimes... I'm one of those crazy people who knows many of the lyrics completely by heart (as part of my French lesson: translate a song) and when I sing along in my head, I naturally notice immediately when he makes a mistake......but oh well... he doesn't sing in French that often........ In any case, highly recommended to visit... and especially at such a nice location. If you want to know more about it: https://www.dehoofdmeesterstuin.nl/

 

Manlief zit in Frankrijk. Vorige week is hij eigenlijk een beetje hals over kop vertrokken nadat we vorige week maandag bericht hadden gekregen dat de bliksem vlakbij ons was ingeslagen. Elektriciteit lag er uit. En hoewel de buren de sleutel hebben wilde manlief toch zelf polshoogte nemen, dus dinsdagochtend vertrok hij....en hij had haast blijkbaar, want toen ik die dag thuis kwam van mijn werk had hij een stapel kleren vergeten mee te nemen... die lagen nog in de kamer. Gelukkig hebben we altijd wel wat kleding in Frankrijk liggen en ach...anders is er de Kiabi waar je nog steeds voor een paar euro t-shirtjes kunt krijgen. Manlief weg en ik dus in Nederland het rijk alleen, nou ja samen dan met de twee poezen en de kippen. Hond Barkley vergezelde manlief. 

Eigenlijk best wel lekker om wat rommel op te ruimen. Daar was het de laatste weken niet echt van gekomen omdat we dochterlief uit Nieuw Zeeland over hadden...dan heb je wel andere dingen te doen dan opruimen! Maar nu was ik dus alleen en had ik met niemand rekening te houden... ook wel eens lekker. Aangezien ik mij voorgenomen heb om eens flink op te ruimen in huis en schuren, begon ik met de logeerkamer, de oude kamer van ons Nieuw Zeelandse kind. Die had al een goede start gemaakt door de vele dozen met spullen van haar, die nog bij ons stonden opgeslagen, uit te zoeken. Veel, heel veel kon weg, naar de kringloop of gewoon in de kliko. Haaa, dat scheelde me al een doos of 15! Heerlijk.

Tussendoor hield ik me bezig met onze druivenoogst. Op ons terras hier in Friesland hebben we een druif. Het ene jaar brengt 'ie wel wat trosjes voort, het andere jaar nauwelijks wat. Maar dan dit jaar........ het was één en al druif.....prachtige trossen met flinke druiven er aan... en zoet...zoet...... Natuurlijk wemelde het tussen deze trossen van de wespen, vliegen en vooral ook veel Atalantavlinders (alsof er een blik vlinders was opengetrokken). Gelukkig hadden de wespen het te druk met de druiven en hadden geen tijd voor mij als ik tussen hen in trossen met de dikste druiven stond weg te knippen en de druif zelf van wat meer steun voorzag door de takken op te binden en alle uitlopers weg te knippen. Wat te doen met al die druiven? Eerst maar eens jam maken en druiven siroop. Gelukkig spaart iedereen voor mij jampotjes en kleine flesjes dus ik kon me uitleven. Dat deed ik ook met het gevolg een hele verzameling potjes druivenjam en druiven siroop. En lekker dat dat is!!! Ondertussen ben ik ook gaan experimenteren met jam en siroop die wat meer geschikt zijn voor diabetici. Manlief doet mee aan een tweejarig programma voor beginnende diabetes, op deze manier zou hij niet aan medikatie hoeven te beginnen, dus dan heeft hij liever jam en siroop met minder suiker. Leuke uitdaging. De jam en siroop die ik maakte voor hem vielen in ieder geval in de smaak. Dit weekend stort ik me nog maar eens op de druivenoogst, jam en siroop heb ik nu wel, maar wat flessen druivensap is ook niet verkeerd. Van manlief kreeg ik een foto dat hij onze druiven op het terras in Frankrijk ook in een pannetje had gegooid "hoe nu verder, Jacq?"). Grappig dat we alle twee met druiven bezig zijn. 

Overigens moet ik vermelden dat manlief heel hard aan het werk is in Frankrijk. Elektriciteit doet het weer, gat in het dak wordt gemaakt en ons gasfornuis is naar de a.s. keuken in de Grange versjouwd. Hij is nu bezig om de gasplaat te installeren in ons keukentje. Daardoor ontstaat er wat meer bergruimte in het krappe keukentje. Goed bezig! En ach.... over vier weken ga ik weer een weekje naar Frankrijk...dan kan ik het zelf allemaal aanschouwen......

My husband is in France. He actually left a bit in a hurry last week after we received news last Monday that lightning had struck very close to us. The electricity was out. And although the neighbors have the key, my husband still wanted to check things out himself, so he left on Tuesday morning... and apparently he was in a hurry, because when I came home from work that day, he had forgotten to take a pile of clothes with him... they were still in the living room. Luckily, we always have some clothes lying around in France, and oh well... otherwise there is Kiabi where you can still get T-shirts for a few euros. My husband gone, so I have the house to myself in the Netherlands—well, together with the two cats and the chickens, that is. The dog, Barkley, accompanied my husband. It was actually quite nice to tidy up some clutter. We hadn't really gotten around to that in the last few weeks because we had our daughter visiting from New Zealand... then you have other things to do than tidy up! But now I was alone and didn't have to take anyone into account... that's nice for a change too. Since I had resolved to do some serious tidying up in the house and sheds, I started with the guest room, our New Zealand child's old room. She had already made a good start by sorting through the many boxes of her stuff that were still stored at our place. A lot, a great deal, could go, to the charity shop or just into the bin. Haha, that saved me about 15 boxes already! Wonderful. In between, I occupied myself with our grape harvest. We have a grapevine on our terrace here in Friesland. One year it produces a few bunches, the next year hardly anything. But then this year... it was all grapes... beautiful bunches with big grapes on them... and sweet... sweet... Naturally, these bunches were swarming with wasps, flies, and especially many Red Admiral butterflies (as if a can of butterflies had been opened). Fortunately, the wasps were too busy with the grapes and had no time for me as I stood among them snipping away bunches of the biggest grapes and providing the vines themselves with a bit more support by tying up the branches and cutting off all the suckers. What to do with all those grapes? First, I decided to make jam and grape syrup. Luckily, everyone saves jam jars and small bottles for me, so I could really let loose. And that is exactly what I did, resulting in a whole collection of jars of grape jam and grape syrup. And oh, how delicious that is!!! In the meantime, I also started experimenting with jam and syrup that are a bit more suitable for diabetics. My husband is participating in a two-year program for early-stage diabetes; this way, he wouldn't have to start medication, so he prefers jam and syrup with less sugar. A fun challenge. In any case, the jam and syrup I made for him were a hit. This weekend I'm throwing myself into the grape harvest yet again; I do have jam and syrup now, but a few bottles of grape juice wouldn't be bad either.My husband sent me a photo showing that he had also thrown our grapes into a pot on the terrace in France ("what now, Jacq?"). It's funny that we're both busy with grapes. By the way, I must mention that my husband is working very hard in France. The electricity is working again, a hole is being made in the roof, and our gas stove has been hauled to the ash kitchen in the Grange. He is now busy installing the gas hob in our little kitchen. This creates a bit more storage space in the cramped little kitchen. Keep up the good work! And oh... in four weeks I'm going back to France for a week... then I can see it all for myself...

 En toen werd het 31 augustus....de dag dat we het leven van Rolf zouden vieren.....de trouwdag van hem en Heleen. Geen crematie of begrafenis...maar een "vier het leven van Rolf" feest.... compleet met een stemmig versierde kapschuur en tent en glazen champagne. Het dreamteam, bestaande uit Marjan, Ivon, Fred en Egbert heeft geweldig veel werk verzet om het tot een geweldig feest te maken. En wat ben ik trots en vereerd om deel uit te mogen maken van dit dreamteam. Al vanaf zaterdag, vaak in de stromende regen, werd er gewerkt..... de tent werd geplaatst, stemmige versieringen in zwart en wit werden aangebracht. Zondag werden de hapjes bereid, met Heleen als chef-kok. Familie kwam over om te helpen. Er werd een tv geinstalleerd met fotoslide over het leven van Rolf, foto albumpjes werden neergelegd en er werd een mooi plekje met foto en de hoed van Rolf ingericht. Maandag zetten we de puntjes op de "i", ondanks de zware regenbuien die constant naar beneden kwamen. Er werd nog een extra tent geinstalleerd om iedereen onderdak te kunnen verlenen.  Een uur voor aanvang van de viering waren we klaar... en wat zag het er prachtig uit. Tegen vijven druppelden de eerste gasten binnen en daarna was er geen houen meer aan. Oude vrienden, mensen die altijd in hun vakantie in Frankrijk bij Rolf en Heleen vierden, oud medewerkers van het eerste restaurant, wijnvrienden, dorpsgenoten........ Het dreamteam zorgde voor de champagne en toen iedereen een glas in handen had sprak Heleen een welkomstwoord waarna we allen het glas hieven op het leven van Rolf. Daarna vertelde de zus van Rolf, Miranda, nog over het leven van Rolf.

En toen was het tijd voor knuffels, verhalen, lachen, eten, drinken.....kortom...geheel in Rolfs geest. Wij, het dreamteam, gingen rond met soep en de meest heerlijke hapjes. De koelkasten stonden vol. We hadden gerekend op ongeveer 50 personen; dit bleek uiteindelijk het dubbele te zijn dus moesten we improviseren met de hapjes. Gelukkig was dat geen probleem, toastjes werden aangerukt en belegd met overgebleven zalm, brie, mascarpone-creme etc. Tussen de bediening door probeerde ik nog zoveel mogelijk bij te praten met alle mensen die ik ook kende: de familie Simoons en alle andere Frankrijkgangers. Wat een mooi weerzien en als ik zo nu en dan naar Heleen keek zag ik dat zij ook genoot van al het weerzien en herinneringen, precies zoals ze in gedachten had gehad......

....en Rolf keek van boven naar ons en zag dat het goed was............

And then it was August 31st... the day we would celebrate Rolf's life... his and Heleen's wedding anniversary. No cremation or burial... but a "celebrate Rolf's life" party... complete with a tastefully decorated barn and tent, and glasses of champagne. The dream team, consisting of Marjan, Ivon, Fred, and Egbert, put in a tremendous amount of work to make it a wonderful celebration. And how proud and honored I am to be part of this dream team. Work began as early as Saturday, often in the pouring rain... the tent was set up, and atmospheric black and white decorations were applied. On Sunday, the appetizers were prepared, with Heleen as head chef. Family came over to help. A TV was installed with a slideshow about Rolf's life, photo albums were laid out, and a beautiful spot was set up with a photo and Rolf's hat. On Monday, we put the finishing touches on everything, despite the heavy rain showers that came down constantly. An extra tent was set up to provide shelter for everyone. An hour before the start of the celebration, we were ready... and it looked beautiful. Around five o'clock, the first guests started trickling in, and after that, there was no stopping them. Old friends, people who always celebrated their holidays in France at Rolf and Heleen's, former employees of the first restaurant, wine friends, fellow villagers... The dream team provided the champagne, and once everyone had a glass in hand, Heleen gave a word of welcome, after which we all raised our glasses to Rolf's life. Then Rolf's sister, Miranda, spoke about Rolf's life. And then it was time for hugs, stories, laughter, food, drinks... in short... entirely in Rolf's spirit. We, the dream team, went around with soup and the most delicious appetizers. The fridges were full. We had counted on about 50 people; it turned out to be double that, so we had to improvise with the snacks. Fortunately, that wasn't a problem; crackers were brought out and topped with leftover salmon, brie, mascarpone cream, etc. In between serving, I tried to catch up as much as possible with everyone I knew: the Simoons family and all the other travelers to France. What a beautiful reunion, and when I looked at Heleen every now and then, I saw that she too was enjoying the reunion and the memories, exactly as she had envisioned... ...and Rolf looked down on us from above and saw that it was good............

 

En dan is het kind weer weg...terug naar haar thuis in Nieuw Zeeland. Bijna vier weken is ze hier geweest, op vakantie in Albanie, thuis bij ons, bij vrienden, tussendoor nog een operatie en herstel bij ons....... 

Het allermooiste van deze dagen was niet dat wij elkaar naar drie jaar weer zagen, maar dat ze omi nog weer kon zien........omi....94 jaar.... De laatste keer dat Lieneke en omi elkaar zagen was vier jaar geleden... ik had niet gedacht dat ze elkaar daarna nog eens zouden zien...maar zie hier...... toch nog een paar ontmoetingen samen.......

En wat was omi blij...haar gezicht spreekt boekdelen op de foto's.....

En dan is Lieneke nu weer naar huis. Op dit moment wacht ze in Dubai op haar vervolgvlucht naar Auckland. Ik volg haar straks weer via Flight Radar, zodat je kunt zien waar ze vliegt.......

Goede vlucht Lieneke.........

 

We zijn weer thuis in Nederland.  En we kunnen meteen aan de bak wat de tuin betreft.  Want ook al is het een droge zomer.... alles bloeit en groeit ... niet normaal.... de rozen... de hortensia's ...... ik heb ze nog nooit zo uitbundig zien bloeien. 

En dan het fruit. De oude pruimenboom voor, met nog maar anderhalve tak, zat vol met pruimen en de pruimenboom bij kantoor hangt ook boordevol. Ze zijn klein maar het zijn er veel! En dan de kleine gele wilde pruim.. ook kleine pruimpjes. Bij de kippen staat ook een wilde pruim, ook vol! Ze zijn klein maar met veel pruimpjes in een pan lukt het dan toch om pruimenjam te maken.... heerlijk! En dan nog alle appels en peren en bramen en nog een restje Japanse wijnbes. Het is zoooo veel.... maar wat een rijkdom. Ik verwerk wat ik kan verwerken...... en de rest is voor de vogels en de vlinders! Bij de pruimen leek het wel of er een lading Atalanta-vlinders was afgeleverd... het wemelde er van. Fijn om weer eens zoveel vlinders bij elkaar te zien. Dat was de afgelopen zomer wel anders. Het was bijna zo van: kijk, daar gaat een vlinder!

Al met al genieten niet alleen wij. Maar ook de dieren en insecten van deze overvloed.