Gisteren hoorde ik het al steeds buiten en vanochtend tegen zevenen hoorde ik het weer......lawaai, trekkers en zo nu en dan een mega gekraak..... 

Ja .. een eindje verderop werd hout gekapt. Dat gebeurt hier regelmatig, dat er stukken bos worden gekapt voor hout. Het zijn altijd kleine percelen en in mum van tijd is zo'n stukje bos plat en heb je opeens een "uitzicht"..... dat gebeurde ook hier aan de overkant van de vallei vorig jaar.... daar was ook een stuk bos verdwenen, maar het leuke was dat we opeens de bergketen van de Puy de Dome daarachter konden zien liggen in de verte..... voor die tijd stonden daar allemaal bomen voor.... dat is nu wel een heel mooi gezicht..... Overigens geldt voor heel veel van de gekapte stukjes bos een herplantingsbeleid en na een paar maanden zie je dan ook vaak de nieuwe aanplant al staan.

zo was het toen er nog niet was gekapt

zo is het nu met links de zichtbare uitlopers van de Puy-de-Dome

Maar goed, nu dus, vlakbij, richting de ezeltjes, waar ik op mijn ochtendwandeling vaak naar toe ga. Dat moest ik zien, dus vanochtend vroeg, samen met Frank en Barkley... hup... die richting uit.

Als ik aan houtkap denk denk ik altijd nog aan stoere houthakkers, in hun houthakkers hemd, die met brute spierkracht een boom staan om te kappen.......😂... tsjaaa....... ooit misschien.....

Nu zag ik tussen de bomen een soort van kraanachtig ding die de bomen omver ramde... tot zover ik dat kon zien...want dichterbij komen was geen optie. Je zag niet zo veel maar hoorde des te meer! En.... het rook zooooo heerlijk...naar hars......en die heerlijke geur maakte veel goed...al zag ik dan geen stoere houthakkers aan het werk.........

in mijn dromen.......😆

en de werkelijkheid......

 Van de week werd mij door Gereon, die ik ken via internet door onze liefde voor Frankrijk, gevraagd om een stukje op zijn blog https://gereonskeukenthuis.nl/blog/  te schrijven als soort van " gastschrijfster". Ha.... dat is natuurlijk wel wat voor mij... ik hou van schrijven over de dingen die me bezig houden....dus vooral over Frankrijk en alle dingen die ik daar tegenkom en beleef en de dingen daar waar ik zo van hou. En als er nou iets is waar ik heel graag over schrijf en waar ik me zo ongeveer helemaal in kan verliezen zijn dat de Franse brocantes en marché's aux puces. Ik waarschuw iedereen maar vast: als ik eenmaal begin houd ik er niet meer over op. Ik heb een zwak (en dat is dan eigenlijk ook nog zwak uitgedrukt) voor Frans serviesgoed....tot groot "verdriet" van manlief, die me al weer ziet thuiskomen met het volgende Franse servies, de mooie schalen en borden......(gelukkig heeft manlief ook een zwak: auto's...ik wil maar zeggen...bij de brocante kan ik met weinig euro's de mooiste dingen kopen....dat lukt hem niet😁).  Maar om mezelf eerst even voor te stellen:

ik ben Jacqueline, woon in het noorden van Nederland en moet nog tot 3 augustus 2029 werken voordat ik  de meeste tijd van het jaar dan toch echt in Frankrijk kan verblijven. Daar hebben we een heerlijk klein huisje op de grens van de Allier en de Puy-de-Dome. Een huisje waar ik meteen verliefd op werd toen ik er een foto van zag. En toen wist ik nog niet eens dat het terras aan de achterkant van onze Grange een geweldig uitzicht had op de vallei...... Goed, ons huisje, in een piepklein gehuchtje met acht huizen. Het was eerst eigenlijk niet eens de bedoeling om in een gehuchtje te gaan wonen, liever lekker achteraf wonen, maar ik moet zeggen...het is GEWELDIG......zeker met alle leuke en lieve buren die we hebben. Het is hier rustig a la campagne en dat is juist wat we hier zoeken... de rust en de stilte....... Het dichtstbijzijnde plaatsje waar we wat boodschappen kunnen doen ligt op ongeveer 20 km afstand (wel altijd nog bijna drie kwartier rijden) en daar, in dat plaatsje is in de maanden juli en augustus een geweldige marché aux puces in een gymzaal. De plaatselijke bevolking brengt maanden van te voren al spullen in die daar dan worden verkocht. Ik weet niet precies hoe het verdeeld is maar de verkoper krijgt een percentage van de verkoopprijs, die zelf door de verkoper wordt bepaalt.

We zijn sinds een week weer op ons stekje hier in Frankrijk en natuurlijk was ik al een paar keer naar de marché aux puces geweest en was ik met leuke dingen thuisgekomen, waaronder een geweldig koffie/thee servies met zo'n Frans bloemetje. Ik had al in dat genre een eetservies maar ik wilde er ook graag kopjes en een theepot met zo'n motiefje bij.... gelukt dus. Hoe leuk is het dan om de tafel te dekken met al die oude Franse spulletjes...borden, kopjes, bestek, "antieke" messenleggers..... heerlijk....

Gisteren konden we het och niet laten om weer even langs de marché te rijden.... haha...manlief moest tanken en laat dat nou daar vlakbij te zijn....nog even een bezoekje dus aan de marché...want je weet maar nooit wat je nog tegenkomt......tsjaaaaa...... en toen kreeg manlief het ook op zijn heupen....kom eens kijken, Jacq..... en hij troonde me mee naar de ruimte waar meubels staan. Daar stond een mooie salontafel waar hij helemaal weg van was....voor bij ons thuis.... in Nederland.....(daar hebben we een aftands tafeltje staan).... alleen al het idee dat manlief interesse toonde voor een meubelstuk van de marché...geweldig... ook al zou de tafel foeilelijk zijn geweest (maar dat was ie gelukkig niet)......veel te leuk zijn enthousiasme...dus mee die tafel....Met wat gewrik en gedraai en met behulp van wat plaatselijke jongelui kregen we de tafel achter in de auto. En toen zag ik het!! Ergens achteraf in een hoek. Al een paar jaar was ik op zoek naar zo'n tafeltje! Klein, half hoog, met een blad dat aan de zijkanten kon worden weggeklapt..... en dat voor echt helemaal niks.....ja, die kon ik natuurlijk niet laten staan....die moest ook mee. De mensen van de organisatie begonnen er lol in te krijgen...misschien ook door mijn enthousiasme die ik natuurlijk met hen moest delen. Volgende week kwamen er weer nieuwe spullen, werd me verteld, moest ik vooral weer komen kijken....

En nu staan de tafels in de Grange. De salontafel gaat mee naar Nederland, het kleine tafeltje krijgt eerst nog even een behandeling tegen houtworm (je weet maar nooit). En dan komt ie boven op de "studeerkamer" te staan of als bijzettafeltje als we hier eters krijgen. Ik zie het helemaal voor me.... al dat mooie servies met de meest lekkere gerechtjes (want ja, ik hou ook van koken). Enne... misschien wel met een gerechtje van Gereon?? Beter kan niet.......

 Geen feestelijkheden hier op 14 Juillet maar gelukkig gingen we lunchen bij kennissen hier in de buurt. Nederlanders die we vorige vakantie hebben ontmoet en vlakbij bleken te wonen, en dat heel wat maanden per jaar. Ik was natuurlijk meteen jaloers.....heerlijk...zo lang lekker hier verblijven...

We waren er nog niet geweest dus altijd leuk om te kijken waar je terechtkomt. De weg erheen kenden we meerendeels, en op die bekende weg moesten we op een gegeven moment links af slaan, het weggetje naar het gehucht van een huis of vier en waar zij dus al lange tijd een huis hadden. En ja hoor, we vonden het huisnummer en zagen een bekende auto staan...dat kon niet missen. Meteen kwamen B&J naar buiten en de ontvangst was meer dan hartelijk. Natuurlijk eerst een rondleiding door hun huis.....helemaal mijn ding...een heerlijk Frans huis...ik was er zo ingetrokken! Aan de achterkant, onder de overkapping stond de lange tafel al gedekt. Als je aan een gezellige lunch in Frankrijk denkt dan denk je hier aan....... heerlijk...... De bubbels stonden al klaar en natuurlijk toastten we op deze nieuwe vriendschap. En wat was het gezellig, en wat was de tafel leuk gedekt (mijn ding natuurlijk) en wat was het eten heerlijk, soepje, vis als voorgerecht en vis als hoofdgerecht (in verband met manlief die deelneemt aan een diabetesproject en veel niet mag eten, maar wel vis!) en een heerlijk toetje na met een geweldige likeur van sapins (die moeten we ons ook maar afschaffen).... en ondertussen werd er gepraat en gekletst en gelachen.....

Op een gegeven moment werd het toch wel tijd om naar huis te gaan.....gelukkig hoefden we niet heel ver te rijden... Thuis op de klok zag ik dat het inmiddels half zeven was...wat????? Half zeven???? Ahem....... ze zeggen toch: gezelligheid kent geen tijd.......

 

14 Juillet...natuurlijk.....Feest........

Tsja...alleen hier eigenlijk niet... in ieder geval niet hier in de dorpen om ons heen..... Vuurwerken waren vanwege de grote droogte afgelast, brocantes werden geannuleerd en zelfs over de brocante in Aronnes kon ik dit jaar niets terugvinden.....maar gelukkig.... ik keek toch uit naar de 14e juli want ten eerste zou mijn geliefde marché aux puces in Le Mayet de Montagne om 9.00 uur 's morgens weer van start gaan en ten tweede hadden we een lunchafspraak bij B & J, Nederlanders die we in mei hadden ontmoet bij het plaatselijke wilddiner en hier ook in onze gemeente wonen. Dus genoeg om naar uit te kijken. 

Na een lekker ontbijtje op het terras zaten we al om iets over half negen in onze cabrio ( een groot woord voor onze gammele Talbot Samba), op naar Mayet. Ik had me enorm verheugd op de opening van de marché aux puces. Ieder jaar in juli  enaugustus wordt er in een plaatselijke hal deze markt gehouden. Echt geweldig om er te sneupen en te struinen. Meestal was de markt al aan de gang als wij weer in Frankrijk aankwamen, maar nu konden we "de opening" meemaken..... 
Het hele parkeerterrein stond propvol toen we aankwamen.....natuurlijk... druk....druk....druk...... Frank zette me af en ging samen met Barkley een stukje rijden. Te warm voor Barkley om in de auto te blijven zitten. Ik dook ondertussen de hal binnen waar het inderdaad flink druk was. Overal liepen mensen in oranje t-shirts rond om je te helpen...allemaal vrijwilligers uit het plaatsje. Ik dook meteen op de tafels af waar al het serviesgoed stond en zag al wat dingen die me wel wat leken, wat schaaltjes en wat bordjes. Oei.... maar wat een prijzen! € 15 voor een klein schaaltje van Digoin. Ook hier was de wetenschap doorgedrongen dat serviesgoed van Digoin populair is. De inbrengers van allle spullen bepalen nl zelf hun prijs en zo kan het gebeuren dat er verderop nog zo'n schaaltje ligt maar dan voor € 10 minder. Goed zoeken dus! Dat maakt het dan ook wel weer heel leuk..... En er lag heel wat... in mum van tijd had ik mijn tas vol en liep ik met twee dozen te sjouwen. Gelukkig kon je bij "de kassa" je spullen afgeven, zodat je met lege handen weer verder kon rommelen tussen alle spullen. Tussen alle gordijnen en kleden achter in de hoek vond ik een geweldige " couvre-lit" voor bij ons in de logeerkamer in de Grange. En ook nog in mooie kleuren... mee dus! Onder een tafel stond een doos met een koffieservies, zo-eentje met van die kleine roze roosjes. Daar had ik al een eetservies van maar ik wilde zo graag ook zo'n theepot en wat kopjes erbij voor op de ontbijttafel. Als ik die typisch Franse borden gebruikte bij het ontbijt had ik er altijd andere bekers e.d. bij staan dus dezelfde soort kopjes zou geweldig zijn. Et voila...... nu had ik zelfs een heel servies. In ongeveer hetzelfde motief... geweldig! (thuis mijn borden erbij gepakt en ze matchen prima!) Ik vond nog voor bijna niets een doos met de meest prachtige bekers met kippen er op (en ik ben een kippen-vrouwtje...haha) en bij de sieraden vond ik een prachtig setje met kettinkje en oorbelletjes, misschien iets voor mijn dochter? alhoewel ik het ook erg mooi vind. En toen kwam de grootste uitdaging...... betalen...... tsja en dat wilden meer mensen..... er was een tafel om cash te betalen, maar ik had deze keer echt te veel spulletjes, dus dat werd in de rij van de "carte bancaire". En dat was dus wachten. Want als je je spulletjes afgeeft wordt elk item genoteerd met een nummer dat op een sticker op je schaaltje of bakje staat. Dat nummer correspondeert dan weer met de verkoper, zodat die, neem ik aan tenminste, zijn geld of een deel daarvan, krijgt. Nou je kunt je voorstellen dat dat tijd kost. Aan de andere kant was het wel erg gezellig in de rij. Iedereen maakte een praatje en ik raakte in gesprek met een meneer in oranje t-shirt (van de organisatie). Achter mij bleken Nederlanders te staan die luid kenbaar maakten wat er allemaal niet deugde....dat lange wachten...kon het niet wat sneller?...niet realiserende dat ik alles kon verstaan. Nadat ik alles had afgerekend, en zij dus aan de beurt waren, kon ik niet nalaten te zeggen: Fijne dag nog!.... Je had hun gezichten moeten zien.........

Intussen stond Frank voor de hal te wachten om alle spulletjes in te laden. Daarna naar huis om alles weer uit te laden, snel even opknappen, wat home-made jammetjes en zoetzuur en andere (Friese) lekkernijen verzameld in een leuk tasje, want het was al weer tijd om naar onze lunch afspraak te vertrekken. Maar daarover een volgende keer meer!

Dit leuke filmpje vond ik op internet: het gereed maken van de marché aux puces:

 

En toen las ik gisteren op Facebook dat Sam Neill is overleden. Ik keek verder en hoopte zo dat het een fake-aankondiging was, zo-eentje die je wel vaker op Facebook tegenkomt, maar nee......

Sam Neill, ik denk niet dat die naam veel mensen iets zegt, zeker hier in Nederland niet. Maar als ik zeg "Jurassic Parc" gaan er misschien wat lampjes branden. Mensen zullen hem daarvan zeker kennen. In drie van de films speelde hij mee. Ik herinner hem van vooral de Nieuw Zeelandse film "Hunt for the Wilderpeople". Een geweldige film van de Nieuw Zeelandse regissuer Taika Waititi.

Hunt for the Wilderpeople is een Nieuw-Zeelandse film uit 2016, geregisseerd door Taika Waititi en gebaseerd op het boek Wild Pork and Watercress uit 1986 van Barry Crump. De hoofdrollen worden vertolkt door Sam Neill en Julian Dennison als oom Hector en Ricky Baker; een vaderfiguur en pleegzoon die het doelwit worden van een klopjacht nadat ze de Nieuw-Zeelandse bush in zijn gevlucht. De film ging in première op het Sundance Film Festival op 22 januari 2016. De film kreeg lovende kritieken, met veel critici die de prestaties en chemie van Dennison en Neill benadrukten.

In Nieuw-Zeeland wordt de stadsjongen Ricky in een pleeggezin geplaatst in een plattelandsgezin. Hij voelt zich meteen thuis bij zijn nieuwe pleeggezin: tante Bella en oom Hector. Na een dramatische gebeurtenis riskeert Ricky naar een ander huis te worden gestuurd. Dit zal de jongen en Hector ertoe aanzetten om het bos in te vluchten. Met de daaropvolgende klopjacht worden de twee gedwongen hun verschillen opzij te zetten en samen te werken om te overleven.

Zijn overlijden doet me wat. Een week geleden dacht ik toevallig nog aan die film en aan Sam Neill. Hij leek me een bescheiden man nl en ik vond hem een geweldig acteur in die films die ik van hem heb gezien. En dan is hij er niet meer...78 jaar....dat is te vroeg....te jong........en het herinnert je meteen weer aan je eigen "sterfelijkheid".......

Hieronder de trailer van "Hunt for the WIlderpeople".

And then yesterday I read on Facebook that Sam Neill had passed away. I looked further, hoping so much that it was a fake announcement, one of those you come across quite often on Facebook, but no...... Sam Neill, I don't think that name means much to many people, certainly not here in the Netherlands. But if I say "Jurassic Park," maybe a few lights will go on. People will certainly know him from that. He starred in three of the films. I remember him mainly from the New Zealand film "Hunt for the Wilderpeople." A great film by New Zealand director Taika Waititi. Hunt for the Wilderpeople is a 2016 New Zealand film, directed by Taika Waititi and based on the 1986 book Wild Pork and Watercress by Barry Crump. The lead roles are played by Sam Neill and Julian Dennison as Uncle Hector and Ricky Baker; A father figure and foster son become the target of a manhunt after fleeing into the New Zealand bush. The film premiered at the Sundance Film Festival on January 22, 2016. The film received rave reviews, with many critics highlighting the performances and chemistry of Dennison and Neill. In New Zealand, city boy Ricky is placed in a rural foster home. He immediately feels at home with his new foster family: Aunt Bella and Uncle Hector. After a dramatic event, Ricky risks being sent to another home. This prompts the boy and Hector to flee into the woods. With the ensuing manhunt, the two are forced to put their differences aside and work together to survive. His passing affects me. Just a week ago, I happened to be thinking about that film and Sam Neill. He seemed like a humble man to me, and I thought he was a great actor in the films I’ve seen of him. And then he is gone... 78 years old... that is too soon... too young... and it immediately reminds you of your own "mortality" again...

 En dan is het zes uur 's morgens.....ik kijk uit het raam en zie dat de lucht nog wat grijzig is... en het waait een beetje...... beneden in de kamer is het 27 graden... ik gooi gauw de ramen en luiken open... lekker het windje naar binnen......

We zijn er weer..... zaterdagavond aangekomen. Met een volgepakte auto... en deze keer erg volgepakt want sinds een paar dagen hebben we een andere auto. Onze lieve oude Lancia kwam niet meer door de APK of we moesten voor heeeel veel geld dingen gaan vertimmeren (al weer), en hoewel hij heerlijk reed (vooral op de lange wegen richting ons huisje), was het nu toch echt einde oefening. Er kwam een week voor ons vertrek naar ons huisje nog een andere auto, alleen het kentekenbewijs liet maar op zich wachten...en wachten...... "tante Pos" is tegenwoordig niet meer zo snel. Zaterdag zouden we vertrekken en donderdag was het bewijs nog niet gearriveerd. Frank waagde er een belletje aan.... nee hoor, het bewijs was al vijf dagen terug verstuurd...maar ja..., werd er gezegd, de post is niet meer zo snel tegenwoordig...... Ik zag het al helemaal voor me..... had ik vrijdag extra vrij genomen om alles in gereedheid te krijgen voor ons vertrek, zou dat misschien wel voor niets zijn geweest, want als vrijdag het bewijs er niet zou zijn zouden we zaterdag niet weg kunnen en zou het waarschijnlijk woensdag worden ( dinsdag is de eerste dag dat er weer post komt)......jakkes..... zo zonde van de vakantiedagen die je dan "voor niets" hebt opgenomen. Maar gelukkig.......vrijdag viel dan toch het kentekenbewijs in de bus en konden we zaterdag met een gerust hart vertrekken. In onze andere auto......en wat kon daar veel in..... hahaha.... ik weet niet hoe het met jullie zit maar er moet op de een of andere manier toch altijd weer van alles mee gesjouwd worden naar Frankrijk.... en dat terwijl je daar in je huisje van alles hebt... maar nee.. er gaan altijd weer een paar dozen mee met de "hoogstnoodzakelijk dingen" jaja........ Toen alles was ingepakt hielden we nog genoeg ruimte over...verdikkie.... ik had nog veel meer mee kunnen nemen, zoals die leuke kroonluchter, die ik in de kringloop bij ons op de kop had getikt, en prachtig buiten boven de eettafel zou kunnen hangen...... nou ja.... volgende keer dan maar......

Zaterdagochtend dus vroeg weg, veel drinken mee en een extra fles water voor hond Barkley, want het zou warm worden......

De reis verliep voorspoedig, eigenlijk was het, tot onze verbazing, erg rustig op de weg.... waren de vakanties niet al begonnen? Alleen in Luxemburg hadden we eventjes oponthoud. Last van de warmte hadden we niet, de airco deed goed dienst. Naarmate de reis vorderde zagen we velden geler worden, in eerst instantie door de zonnebloem-velden, maar daarna kon je toch merken dat de droogte had toegeslagen. Ook bij ons gele weilanden en geen bloemen meer in de bermen, terwijl vorig jaar, toen het ook zo warm was, het Koninginnekruid en Wilde Peen nog volop bloeiden. Ben benieuwd wat dat gaat worden zo met die hitte... we gaan het meemaken...

Maar we zijn er dus weer......en ik heb er zin in!

And then it is six o'clock in the morning..... I look out the window and see that the sky is still a bit grey... and it is blowing a little...... downstairs in the room it is 27 degrees... I quickly throw open the windows and shutters... nice and warm inside...... We are back..... arrived Saturday evening. With a car packed... and this time very packed, because for the past few days we have had a different car. Our dear old Lancia wouldn't pass the MOT anymore or we would have had to spend a yoo-lot of money fixing things (again), and although it drove wonderfully (especially on the long roads towards our cottage), it was really game over now. Another car arrived a week before our departure to our cottage, only the registration certificate just kept taking its time... and waiting...... "The Post" isn't that fast anymore these days. We were supposed to leave on Saturday and by Thursday the certificate still hadn't arrived. Frank gave it a try... no, the proof had already been sent five days ago... but well..., they said, the post isn't that fast anymore these days... I could picture it all... if I had taken extra Friday off to get everything ready for our departure, it might have all been for nothing, because if the proof wasn't there by Friday, we wouldn't be able to leave on Saturday and it would probably have been Wednesday (Tuesday is the first day mail arrives again)... yikes... such a waste of vacation days taken "for nothing". But fortunately... on Friday the registration certificate finally arrived in the mail, and we could leave on Saturday with peace of mind. In our other car......and so much fit in there..... hahaha.... I don't know about you, but somehow we always have to lug all sorts of stuff along to France.... even though you have everything you need in your cottage there... but no.. a few boxes of the "absolutely necessary things" always come along, yeah right........ When everything was packed, we still had plenty of room left... darn it.... I could have taken so much more, like that nice chandelier I picked up at our local thrift store, which would look beautiful hanging outside above the dining table...... oh well.... maybe next time...... So, we left early Saturday morning, took plenty of drinks and an extra bottle of water for the dog Barkley, because it was going to get hot...... The journey went smoothly; actually, to our surprise, it was very quiet on the road.... hadn't the holidays started already? We only had a brief delay in Luxembourg. We didn't suffer from the heat; the air conditioning did a good job. As the journey progressed, we saw fields turning yellower, initially due to the sunflower fields, but then you could tell that the drought had really taken its toll. Here too, we had yellow meadows and no more flowers in the verges, whereas last year, when it was also so hot,the Queen Anne's Lace and Wild Carrot were still in full bloom. I wonder what that will turn out to be like with this heat... we'll see... But we're back again......and I'm looking forward to it!

 En dan is het daar..... we zijn paard-loos......na meer dan 23 jaar geen paarden meer.......een hele zorg minder...maar ook een gemis.......

Vandaag ging Filly naar een nieuw huisje.......ik denk dat het goed is zo..... hier stond ze, na het overlijden van Lightning in december, helemaal alleen, zonder maatje.......

Na een half jaar waren we zo ver dat we ook Filly konden laten gaan...dat we een mooi plekje voor haar zouden proberen te vinden..... en plekje met kinderen, die al "spelend" met haar konden werken en rijden.....het was nog even spannend omdat bij een keuring naar voren kwam dat de linker buigproef achter niet helemaal goed was. We zijn daar eerlijk over geweest naar alle gegadigden..sommigen haakten af, anderen wilden toch komen kijken......

En dan heeft ze nu een ander plekje....vanochtend werd ze gehaald........

Dag lieve, lieve Filly

het is goed zo.......

And then it is here..... we are horseless......no horses after more than 23 years.......one less worry...but also a loss....... Today Filly went to a new home.......I think it is for the best..... here she stood, after Lightning's passing in December, all alone, without a companion....... After half a year, we were ready to let Filly go too...to try to find a nice spot for her.....a spot with children, who could work and ride her while "playing".....it was a bit tense because a veterinary check revealed that the left hind flexion test wasn't quite right. We were honest about that with all prospective buyers..some backed out, others still wanted to come and see her...... And now she has a different home....she was picked up this morning........ Goodbye sweet, sweet Filly, it is for the best.......