Ooit las ik in een boek van Peter Mayle, Een jaar in de Provence, over een maaltijd die hij bijwoonde, die heel lang duurde, dat de de wijn en daarna de "eau de vie" rijkelijk vloeide... "die avond aten we voor Engeland" schreef hij, het was  iets wat je maar een keer doet en dat het je op dat moment niet meer kan schelen hoeveel je eet of dronk.... je gaat mee in de flow.......

En aan dat stukje moest ik gisteren denken tijdens onze deelname aan de maaltijd van de jachtvereniging in Lachaux, het kleine dorpje waar ons gehucht onder valt.

Het begon met een klein berichtje op Facebook dat ik zag; de jaarlijkse maaltijd van de vereniging; met wildzwijn aan het spit! Ik zag toen dat dat net viel in de tijd dat wij er zouden zijn dus zette ik onder het berichtje Frank's naam, zodat hij het ook zou lezen. En ja hoor, Frank las het niet alleen maar gaf ons ook op! Hij was nl dat moment al in Pacaud, ik moest nog een weekje of wat werken in Nederland.

Het zou leuk zijn om eens te kijken hoe het er in Lachaux toegaat, want het is een slaperig dorpje en zo langzamerhand verdwijnt "alles" er, de bakker is al verdwenen, de plaatselijke kroeg is dicht en staat volgens mij al een jaartje of twee te koop...... Dus een beetje ondersteuning voor de activiteiten aldaar kan geen kwaad. Ook wel weer spannend, want ja... het zijn natuurlijk allemaal Fransen die we niet kennen.....een hechte dorpsgemeenschap en dan komen daar van die Nederlanders aanzetten....... Ach... we zouden het gaan zien.

Toen we zaterdagmiddag aankwamen met Frank's cabrio werden we meteen welkom geheten door een jongeman en zijn vriendin, Brian en Elodie. Brian, hij was van organisatie denk ik, wist meteen wie we waren, inclusief onze namen.... nou.... niet slecht. Hij wees waar we moesten zijn en waar we ons apero konden halen. De maaltijd werd overigens gegeven in de salles des fetes, die aan het schooltje vast zat. Dat was alleen al leuk om het schooltje te zien, want daar gaan onze twee buurmeisjes naar toe. Kan ik ze vertellen dat ik in hun school ben geweest. 

Goed, wij naar de overdekte buitenruimte voor het apero. Buiten in de volle zon draaiden twee zwijnen aan het spit....ik vind dat toch altijd wel iets hebben. Als apero was er keuze zat... ik ging aan de Kir, Frank aan de Pastis. We kenden natuurlijk niemand dus je staat dan een beetje te wachten op een drankje en te kijken hoe het in zijn werk gaat en dan komen er zo maar mensen naar je toe om zich voor te stellen en een handje te schudden. Op een gegeven moment zagen we zelfs een bekend gezicht, Yves, een meneer die bij ons in Pacaud woont. Langzaamaan druppelden de mensen binnen waaronder een meneer en een mevrouw met een zwierige hoed. Na een tijdje kwamen ze onze richting uit en gingen naast ons zitten en toen hoorde ik een Nederlands woord. Ik draaide me om en zei: maar dat is Nederlands!  En ja hoor, Nederlanders die al een jaar of 12 denk ik in een nabij gelegen gehucht een huis hadden en heeeeeeel veeeeel maanden per jaar daar vertoeven. Nou, dat was natuurlijk  leuk om alle wetenswaardigheden uit te wisselen. Ook omdat zij al zo lang in deze omgeving woonden. Ondertussen kwamen er steeds meer mensen een handje schudden en een praatje maken, waaronder de "nieuwe" burgemeester, die nog maar een paar maanden "aan" is.  Altijd handig  als hij je gezicht kent voor je weet maar nooit en je hem nog eens nodig hebt en zo te horen is hij wel begaan met het wel en wee in Lachaux. Na een uurtje of wat werden we naar de feestzaal gedirigeerd voor de "repas". Een paar lange rijen tafels waren er gedekt en je kon aanschuiven. Het zat behoorlijk vol, een man of vijftig denk ik zo. We begonnen met een overweldigend bord met wild-pate... niet 1 plak, nee, drie grote plakken van verschillende soorten wildpate..... de knoflook walmde je tegemoet.....heeeerlijk!!! En ik ben zo gek op pate, dus een betere start kon er niet zijn. Flessen rode wijn en rose stonden op tafel om ingeschonken te worden. Rechts van mij zaten de Nederlanders die Jolanda en Bernhard heetten. Links naast mij waren de plaatsen nog vrij maar na een tijdje kwamen daar wat "jongelui" zitten (in onze ogen dan he?) waaronder de voorzitter of zoiets van de jachtvereniging. Ik moet zeggen, naarmate de wijn vloeide werd het steeds gezelliger. Na de pate werden schalen met de stukken wildzwijn binnen gebracht met daarbij lekker gebakken krielaardappeltjes en potjes met saus. Na de eerste ronde werden we aangemoedigd om nog een keer te nemen... en nog een keer........en natuurlijk... ook nog wat wijn....en ach, die rode wijn is wel lekker bij dat wild.... dus ook nog maar een glas....... Na het vlees, dat was het moment dat ik aan het boek van Peter Mayle dacht en precies wist hoe hij zich had gevoeld na een maaltijd, werden er plateau's met drie verschillende soorten kaas binnengebracht. Ach waarom ook niet, en bij een Franse maaltijd hoort natuurlijk kaas! En dat was nog niet het laatste, want bij ons bord lag nog een deseert-lepeltje... het zou toch niet...? En ja hoor, na de kaas kwam men langs met trollies met daarop drie verschillende soorten taart, een geweldige appeltaart, over lekker!, een taart met aardbeien en een chocolade taart, en natuurlijk moest je minimaal twee keer nemen.......  Na afloop ging men nog rond met koffie en zelf-gestookte eau de vie, en als net opgevoede vrouw kon ik die eau de vie niet weigeren en nam  een bodempje...... En het bleef maar gezellig met verhalen en wetenswaardigheden over en weer . Op een gegeven moment keken we op de klok om te zien hoe laat het was....wat????? Het liep al tegen vijven....neeeeee......(en dat vanaf twaalf uur dus).....Toen werd het toch wel tijd om naar huis te gaan. Niet nadat we eerst met Jolanda en Bernhard een afspraak hadden gemaakt bij ons op woensdag. Veel te leuk.

Toen we weg wilden rijden met de cabrio had deze wat moeite met starten, en dat leverde natuurlijk wel wat positief commentaar op van de omstanders (het feit dat het een oude Franse auto is vinden ze toch wel erg leuk). Thuisgekomen heb ik Frank de eerste uren niet meer gezien, die lag boven op bed te slapen. Haha.... ik installeerde me op de bank..... had ik nou vanochtend echt plannen gehad om na de "repas" nog wat dingen te gaan doen??? Ik dacht het niet..........

I once read in a book by Peter Mayle, *A Year in Provence*, about a meal he attended that lasted a very long time, where the wine and then the "eau de vie" flowed freely... "that evening we ate for England," he wrote; it was something you only do once, and at that moment you no longer care how much you eat or drink... you go with the flow... And I was reminded of that passage yesterday during our participation in the hunting association's meal in Lachaux, the small village where our hamlet is located. It started with a small message I saw on Facebook: the association's annual meal; with wild boar on a spit! I noticed that this coincided exactly with the time we would be there, so I put Frank's name under the message so he would read it too. And sure enough, Frank not only read it but signed us up as well! He was already in Pacaud at that moment, whereas I still had to work for another week or so in the Netherlands. It would be nice to take a look at how things are going in Lachaux, because it is a sleepy little village and gradually "everything" is disappearing there; the baker is already gone, the local pub is closed and I think it has been for sale for a year or two... So a little support for the activities there wouldn't hurt. It was also a bit nerve-wracking, because well... naturally, they are all French people we don't know... a close-knit village community and then these Dutch people show up... Oh well... we would just have to wait and see. When we arrived on Saturday afternoon in Frank's convertible, we were immediately welcomed by a young man and his girlfriend, Brian and Elodie. Brian, I think he was from the organization, knew who we were right away, including our names... well... not bad. He pointed out where we needed to be and where we could get our aperitif. The meal, by the way, was served in the salles des fetes, which was attached to the little school. It was nice just to see the school, because that is where our two neighbor girls go. Can I tell them that I’ve been to their school? Right, we went to the covered outdoor area for aperitifs. Outside in the full sun, two pigs were rotating on a spit... I always find that quite charming. For aperitifs, there was plenty of choice... I went for a Kir, Frank for a Pastis. Of course, we didn't know anyone, so you just stand there waiting a bit for a drink and watching how things work, and then people just come up to you to introduce themselves and shake hands. At one point, we even saw a familiar face, Yves, a gentleman who lives with us in Pacaud. Gradually, people trickled in, including a gentleman and a lady with a flamboyant hat. After a while, they came in our direction and sat down next to us, and then I heard a Dutch word. I turned around and said: but that is Dutch! And sure enough,Dutch people who, I think, had a house in a nearby hamlet for about 12 years and spend veeeeery many months a year there. Well, it was of course nice to exchange all sorts of interesting facts. Also because they had lived in this area for so long. Meanwhile, more and more people came to shake hands and have a chat, including the "new" mayor, who has only been "on duty" for a few months. It is always handy when he knows your face, just in case you need him again, and by the sound of it, he is quite concerned with the well-being of Lachaux. After an hour or so, we were directed to the banquet hall for the "meal". A few long rows of tables had been set and you could take a seat. It was quite full, about fifty people I guess. We started with an overwhelming plate of game pâté... not one slice, no, three large slices of different types of game pâté... the garlic wafted towards you... delicious!!! And I am so crazy about pâté, so there couldn't have been a better start. Bottles of red wine and rosé were on the table, ready to be poured. To my right sat the Dutch couple named Jolanda and Bernhard. To my left, the seats were still empty, but after a while some "youngsters" came and sat there (in our eyes, anyway?), including the chairman or something of the hunting association. I must say, as the wine flowed, it became increasingly convivial. After the pâté, platters with pieces of wild boar were brought in, accompanied by tasty fried baby potatoes and small pots of sauce. After the first round, we were encouraged to take another helping... and another... and of course... some more wine too... and well, that red wine goes well with the game... so another glass as well... After the meat—that was the moment I thought of Peter Mayle's book and knew exactly how he had felt after a meal—platters with three different types of cheese were brought in. Oh well, why not, and of course, cheese belongs with a French meal! And that wasn't the last of it, because there was a little dessert spoon by our plate... surely not...? And sure enough, after the cheese, they came around with trolleys containing three different kinds of cake: an amazing apple pie, absolutely delicious!, a strawberry cake, and a chocolate cake, and naturally, you had to take at least two... Afterwards, they went around with coffee and homemade eau de vie, and as a well-mannered woman, I couldn't refuse that eau de vie and took just a little bit... And it just kept getting cozy with stories and interesting tidbits back and forth. At a certain point, we looked at the clock to see what time it was... what????? It was already approaching five... nooooo... (and that since twelve o'clock, mind you)... Then it really was time to go home. Not before we had first made an appointment with Jolanda and Bernhard at our place on Wednesday. Much too fun.When we wanted to drive off in the convertible, it had some trouble starting, which naturally drew some positive comments from the onlookers (they really do like the fact that it's an old French car). Once home, I didn't see Frank for the first few hours; he was sleeping upstairs in bed. Haha.... I settled down on the couch..... had I really had plans this morning to do some things after dinner??? I don't think so.........

 Gisteren stond het in het teken van "Kasten"...... Het zou heerlijk weer worden en ik had er zin in. Mijn twee 'gratis'  kastjes van de kringloop stonden in de Grange en ik had er over nagedacht wat ik er mee zou doen... wel verven? niet verven? Het nachtkastje is van "mooi" hout dus ik denk dat ik dat goed schoonmaak en verder zo laat. Het "drankenkastje" is van plaat en fineer. Dan vind ik het geen probleem om die te verven. Als de kast van mooi hout gemaakt is vind ik het vaak zonde om er een verfje op te smeren...bij dit kastje kon je er niet veel mee verknallen. Er komt stierenbloed-rood op, zoals onze luiken en de balk in de woonkamer, want daar komt ie uiteindelijk te staan. Na wat schuur-, preparatie- en schoonmaakwerk kon ik aan de slag met roller en kwast. En wooo, wat werd íe leuk, al zeg ik zelf😁..... en wat kun je dan toch nog weer dilemma's hebben! Wordt de binnenkant ook rood of cremewit.... in ieder geval komt aan de achterkant een stukje behang dat ik bij de Emmaus kocht en dat komt ook op de paneeldeurtjes aan de voorkant. Omdat ik al vroeg 's morgens was begonnen met schilderen kon ik 's middags een tweede rondje doen......wahaaaaa!!

Ondertussen was manlief samen met achterbuurman Patrice vertrokken om mijn kast op te halen bij de Emmaus. Na anderhalf uur kwamen ze weer terug en toen moest de kast nog uit de bestelbus worden getild en versjouwd naar de Grange. Ik had daar 's morgens het deel opgeruimd waar de kast zou komen te staan, maar omdat de vloer daar wel heeeeel erg verloopt moeten we toch eerst maar een laag beton storten. Dus zetten we de kast voorlopig in het voorste deel van de Grange.... we..... uuuh manlief en Patrice dan.... in de hitte...want in de zon was het intussen al over de 30 graden........Gelukkig was de kast in twee delen, dat scheelde met sjouwen, maar het onderste deel was toch nog wel loodzwaar. Gelukkig waren de mooie ruitjes in het bovenste deel heel overgekomen.

En nu staat íe dus in de Grange en moeten we eigenlijk deze week nog een betonvloertje storten......

Na al het harde werken was het tijd voor plezier en gingen we 's avonds met Patrice en vriendin Frederique gezellig uit eten. Bij het restaurant stond overigens nog "een toeristische trekpleister" in de vorm van de grootste waterklok ter wereld. Hihi in het piepkleine Lavoine...... Maar daarover een volgende keer meer.

Ik hoef niet te vertellen dat we een super-gezellige avond hadden........

Yesterday was all about "Cabinets"...... The weather was going to be lovely and I was looking forward to it. My two 'free' cabinets from the thrift store were in the Grange and I had been thinking about what to do with them... paint them? don't paint them? The bedside table is made of "nice" wood, so I think I'll clean it thoroughly and leave it as is. The "drinks cabinet" is made of plywood and veneer. In that case, I don't mind painting that one. If the cabinet is made of nice wood, I often find it a shame to slap some paint on it... but with this cabinet, you couldn't really mess it up. It's going to be bull's blood red, just like our shutters and the beam in the living room, because that's where it will eventually go. After some sanding, preparation, and cleaning, I could get to work with roller and brush. And wow, it turned out great, if I do say so myself 😁..... and the dilemmas you can still have! Will the inside be red or cream white too.... in any case, a piece of wallpaper I bought at Emmaus will go on the back, and that will also go on the panel doors on the front. Because I had started painting early in the morning, I was able to do a second round in the afternoon......wahaaaaa!! Meanwhile, my husband and our back neighbor Patrice had left to pick up my cupboard at Emmaus. They came back after an hour and a half, and then the cupboard still had to be lifted out of the delivery van and hauled to the Grange. I had cleared the area where the cupboard was going to stand that morning, but because the floor there slopes really, really badly, we'd better pour a layer of concrete first. So, for the time being, we put the cabinet in the front part of the Grange... we... uh, husband and Patrice, actually... in the heat... because by then it was already over 30 degrees in the sun... Fortunately, the cabinet was in two parts, which made carrying it easier, but the bottom part was still incredibly heavy. Luckily, the beautiful glass panes in the top part had arrived intact. And so now *it* is standing in the Grange, and we actually still need to pour a concrete floor this week... After all the hard work, it was time for fun, and in the evening we went out for a nice dinner with Patrice and his friend Frederique. Incidentally, at the restaurant there was also "a tourist attraction" in the form of the largest water clock in the world. Hehe, in tiny Lavoine... But more on that next time. I don't need to tell you that we had a super-fun evening...

 Ik hou van lezen en in de vakanties hier in Frankrijk heb ik toch net wat meer tijd daarvoor. Vaak is er een bepaald soort boek dat ik dan in zo'n vakantie lees... ik heb al eens in een vakantie de mega-spannende boeken van Henning Mankell gelezen, of de boeken van Carol Drinkwater. Dit keer was Ilja Gort aan de beurt. Ik had ooit al eens zijn boek "De vrouwenslagerij" gelezen, geweldig! Dus voor deze vakantie was ik de afgelopen tijd gaan snuffelen naar boeken van hem bij de kringloop en op marktplaats.  En wat is nu heerlijker om op je terrasje, met uitzicht op het dal, een boek te kunnen lezen dat gaat over Frankrijk en wijn (natuurlijk, het is per slot van rekening Ilja Gort), met een glaasje wijn binnen handbereik. En wat bleek? Ik heb zelfs twee boeken van hem die gesigneerd zijn... hoe leuk is dat? Ik ben weg van gesigneerde boeken en die liggen allemaal bij elkaar op een apart stapeltje in mijn boekenkast. Zo nu en dan vind ik zo'n boek in de kringloop en op marktplaats. Zo heb ik er eentje van Carol Drinkwater, zij beschrijft in dat (foto)boek haar leven in Frankrijk op een olijf-gaard, een boekje met handtekening van Pien Lemstra; ook zij vertelt in dat boekje over haar Franse huisje en zo kan ik nog wel even doorgaan. Het allerleukste boekje dat ik ooit vond in Frankrijk in een klein boekenzaakje was een boekje over de Camargue. De schrijver had er voorin een opdracht geschreven en die was gericht aan : Jacqueline........ geweldig toch?

I love reading, and during the holidays here in France, I have just that little bit more time for it. Often, there is a specific type of book that I read during such a holiday... I have read the mega-thrilling books by Henning Mankell or the books by Carol Drinkwater on vacation before. This time, it was Ilja Gort's turn. I had read his book "De vrouwenslagerij" once before—it was amazing! So, for this holiday, I had recently been browsing for his books at the thrift store and on Marktplaats. And what could be more delightful than being able to read a book about France and wine (naturally, it is Ilja Gort, after all) on your terrace, overlooking the valley, with a glass of wine within reach. And guess what? I even have two signed books by him... how cool is that? I love signed books, and they are all kept together in a separate pile in my bookcase. Every now and then, I find a book like that at the thrift store or on Marktplaats. For example, I have one by Carol Drinkwater; in that (photo) book, she describes her life in France on an olive grove. There is also a signed booklet by Pien Lemstra, who tells us about her French cottage in that book, and I could go on like this for a while. The very best booklet I ever found in France, in a small bookshop, was a booklet about the Camargue. The author had written a dedication inside, addressed to: Jacqueline........ isn't that wonderful?

 

Arme Frank... ik had weer iets ontdekt. In Cusset, waar je bij de Thai daar overigens heerlijk kunt lunchen, was ook nog een kringloop, vlakbij de dechetterie. En wat zag ik aangekondigd? Deze week hadden ze een "gratis" afdeling!~Wahaaa... op de foto zag ik nachtkastjes staan en laat ik voor de tweede logeerkamer nog steeds op zoek zijn naar niet te dure nachtkastjes.......hm.... misschien niet zo'n gek idee om daar eens een kijkje te nemen. Ik vertelde het vanochtend aan ons eerste buiten-ontbijt deze vakantie. Was het de zon of dat heerlijke ontbijt of de gezellige tafel...geen idee, maar Frank stelde voor om dan meteen na het ontbijt daar naar toe te gaan. Goed idee!

foto op de site van de kringloop

Toen we er aan kwamen was het druk, nauwelijks nog een parkeerplekje, laat staan in de schaduw. Gelukkig met wat wringen konden we de auto op een "illegaal" plekje zetten. Buiten op de parkeerplaats zag ik al meteen de "gratuit" zone. Heel veel "troep" natuurlijk maar er stond zowaar een nachtkastje, en nog een leuke ook.... met deurtje en bovenop het kastje een laadje...heel grappig. Die wilde ik eigenlijk wel hebben! De meneer, die toezicht hield, vond blijkbaar mijn enthousiasme wel grappig, en toen ik toch aan hem nogmaals vroeg of het echt gratis was, knikte hij bevestigend. Ik had al wel een grote bus zien staan waar je wat geld in kon doen. Natuurlijk......voor zo'n leuk nachtkastje...... In mijn ooghoek zag ik nog een heel leuk "drankenkastje" staan, met een glazen ruitje...... maar om niet al te hebberig over te komen gingen we eerst maar even de kringloop zelf binnen..... Daar vond ik nog een schitterende glazen roze schaal (ik heb ooit voor mijn vriendin, die ging trouwen, een tafel geheel in het roze gedekt, met allemaal spullen die ik een jaar lang in de kringloop had verzameld. Mijn dochter was er zooooo weg van dat ze dat ook ooit nog eens wil, bv voor haar huwelijk😀, wat er overigens nog niet zit aan te komen hoor) en weer zo'n heerlijk foie gras-schaaltje.....Frank verzamelde nog een boel Franse CD's en toen ik had afgerekend kon ik het niet laten toch nog even naar dat leuke kastje te kijken buiten. Het zou geweldig onder de trap passen. Daar staat nu een rekje en een klein kastje, maar het oogt wat rommelig..... dit zou heel mooi staan en ik had al een idee wat ik er mee zou doen, bordeuax verven, in de kleur van onze luiken, en dan op de achterwand en op de paneeltjes van de deuren dat mooie behang dat ik laatst bij de Emmaus had gekocht. Frank zei dat hij de auto maar vast ging halen....ik wierp een blik op de meneer die alles in de gaten hield en die begon te grijnzen... ja toen kon ik het kastje niet laten staan en dat werd dus achterin de auto gehesen. Na nog een donatie in de pot te hebben gedaan reden we weer huiswaarts.

Het liefst was ik meteen gaan verven, maar nee, eerst moesten er nog een hele meute dakpannen worden versjouwd vanuit het deel van de Grange waar de keuken komt, naar een ander deel in de Grange. Het was best wel een werk en ik bedacht me dat ik morgen ook eventueel een deel kon doen....maar ja.....als je dan eenmaal bezig bent.... bedwelmd door de geur van de boerenjasmijn die naast de deur uitbundig staat te bloeien en onder de zoetgevooisde tonen van het lied "Belle" en heel veel chansons van Patrick Fiori (hihi daar gaan we nl in december 2027! naar toe) was het klusje sneller geklaard dan ik had gedacht.

Nu nog even het terras gezellig maken zodat we daar vanavond kunnen eten........

Poor Frank... I had discovered something again. In Cusset, where you can have a delicious lunch at the Thai place by the way, there was also a thrift store right near the recycling center. And what did I see advertised? This week they had a "free" section!~Wahaaa... I saw bedside tables in the photo, and I am still looking for affordable bedside tables for the second guest room.......hm.... maybe not such a bad idea to take a look there. I mentioned it this morning during our first outdoor breakfast of the holiday. Was it the sun or that delicious breakfast or the cozy table... no idea, but Frank suggested going there right after breakfast. Good idea! When we arrived it was busy, hardly a parking spot left, let alone in the shade. Fortunately, with a bit of squeezing, we managed to park the car in an "illegal" spot. Outside in the parking lot, I immediately spotted the "free" zone. A whole lot of "junk," of course, but there was actually a bedside table, and a nice one at that... with a little door and a drawer on top... very funny. I actually wanted that one! The gentleman supervising apparently found my enthusiasm amusing, and when I asked him again if it really was free, he nodded in confirmation. I had already seen a large box standing there where you could put some money in. Of course... for such a nice bedside table... Out of the corner of my eye, I saw a very nice "drinks cabinet" standing there, with a glass pane... but so as not to seem too greedy, we went into the thrift store itself first... There I found another stunning pink glass bowl (I once set a table entirely in pink for my friend who was getting married, with all sorts of things I had collected at the thrift store for a year. My daughter loved it so much that she wants to do that someday too, for example for her wedding😀, which isn't coming up anytime soon, by the way) and another one of those lovely little foie gras dishes... Frank was collecting a bunch of French CDs, and after I had paid, I couldn't resist taking another look at that nice cabinet outside. It would fit perfectly under the stairs. There is a small rack and a small cupboard standing there now, but it looks a bit messy... this would look very nice and I already had an idea of ​​what I would do with it: paint it Bordeaux, the color of our shutters, and then on the back wall and on the door panels that beautiful wallpaper I recently bought at Emmaus. Frank said he would go ahead and get the car... I glanced at the gentleman keeping an eye on everything and he started grinning... yes, then I couldn't leave the cupboard behind, so it was hoisted into the back of the car. After making another donation to the pot, we drove back home. I would have loved to start painting right away, but no, first a whole bunch of roof tiles had to be hauled from the part of the Grange where the kitchen is going,to another part of the Grange. It was quite a job and I realized that I could possibly do a part of it tomorrow as well... but well... once you get started... intoxicated by the scent of the mock orange blooming profusely next door and to the sweet tones of the song "Belle" and lots of chansons by Patrick Fiori (hehe, because that's where we're going in December 2027!), the job was finished faster than I had expected. Now just to make the terrace cozy so we can eat there tonight........

 vervolg: 

Na een  tijdje genoten te hebben van de stilte, het uitzicht en de rust besloten we weer naar de auto te wandelen; we moesten nog verder en wilden nog een kaas scoren, geen St. Nectaire, maar dan toch de Fourme d'Ambert. Maar het liep al tegen etenstijd...dus wat te doen... wat dingetjes halen en ergens gaan picknikken? We reden door Ambert op dat moment langs een terrasje van een traiteur. Er zaten heel wat lokale mensen te lunchen maar er was nog plek, en we konden de auto in het zicht parkeren (met een cabrio is dat toch anders dan met een gewone auto). Terwijl ik voorzichtig aan een klein tafeltje schoof (meestal word je een tafeltje toegewezen) bleek het hier anders te gaan: je ging binnen bij de traiteur je maaltijd halen. Deze kon je meenemen maar ook opwarmen in de door voor bestemde magnetrons in het zaakje. Je kon deze maaltijd dan binnen of buiten op het terras op eten. Deed je dat, dan kreeg je borden en bestek mee. Een lekker glas rose erbij....... en wat was dat lekker... een heerlijke home-made maaltijd....verrukkelijk! Natuurlijk ging ik na afloop voor een toetjes; twee heerlijke frambozentaartjes. Maar de chocoladepunt zag er ook zo lekker uit, daar moest er ook maar eentje van mee. En wat waren de taartje lekker....super vers, knapperig gebak met heerlijke creme en frambozen. En dan het chocoladetaartje..met een knapperige bodem. Geweldig. En wat een leuk concept ook.   En fijn als je wat later dan "midi" nog wilt eten, veel restaurants gaan toch na 14.00 uur weer dicht. 

Na onze gezellige lunch keerden we weer huiswaarts. Wat een dag............💖

Overigens waren de kaas-boerderijen waar wij langs reden allemaal 's middags gesloten... geen Fourme d'Ambert dus.........

stukje stokbrood mag natuurlijk niet ontbreken bij een goede Franse maaltijd!

binnen bij de traiteur

 

Ok, en dan neem ik nu eerst al mijn, soms wel, negatieve woorden terug over de cabrio.......want wat een dag hebben we gisteren gehad. 

Het zou lekker weer worden, nog niet te warm, want aan het eind van de week wordt er zelfs 30 graden voorspeld, dus een mooie dag om met de cabrio op pad te gaan. Het leek mij leuk om richting St. Nectaire te gaan, zo'n heerlijke kaas scoren, dus Frank stippelde een route uit. Achteraf gingen we richting Ambert, Frank was even vergeten waar we naar toe gingen, maar hij wist dat het iets "kazerigs" was....ook niet erg.... 

Het begon al leuk toen we bij ons huisje het weggetje afdaalden.... halverwege kwamen ons een stuk of zes, zeven quads tegemoet. Die rijden dan aan het eind van ons weggetje het bos in om lekker te gaan hobbelen over de paden. Wij doken de berm in zodat ze konden passeren en dat werd erg op prijs gesteld. Iedereen zwaaide, stak een duimpje op en twee "stopten" zelfs en maakten complimenten over ons oude Sambaatje... ja een Franse auto...en dan zo'n oude cabrio, dat viel in de smaak. Nadat ze ons gepasseerd waren konden we onze weg vervolgen. Zonnetje scheen, dakje naar beneden, Barkley achterin, die vond het ook allemaal leuk, lekker met zijn neus in de wind meekijken........

En wat een heerlijke rit was het. Het is zo anders dan rijden in een auto met dak....Je ziet veel meer omdat je ook naar boven kunt kijken, je hoort de vogeltjes zingen, de geluiden van onderweg.... je ruikt de natuur, vers gemaaid gras, koeienmest...... en dan met een gangetje van 50 km over de kleine rustige weggetjes bij ons, waar je dus nauwelijks een tegenligger hebt......Wat een heerlijkheid. En wat ik dan stiekem leuk vind is dat het geen flitsende bolide is waar we in rijden, maar gewoon een oude auto, die wat rammelt. Blijkbaar vinden de Fransen dat ook leuk want er werd veel gezwaaid en "gebonjourd" onderweg.

We reden onze binnendoor-route en zagen op een gegeven moment een bord met een pijl naar een "site panoramique, 4 km. Nou, we hadden de tijd aan ons zelf dus dat wilden we zien. Wij links af het hobbelige weggetje op. Dat vereiste wel stuurmanschap met al die stenen, gaten en hobbels. Maar dat vindt Frank alleen maar leuk.... hij is eigenlijk meer van het vierwiel aangedreven auto's...... We gingen door het bos en op een gegeven moment werd de weg toch wat slechter. Dus auto neergezet en het laatste stuk gaan lopen. Barkley genoot. We kwamen bij het uitzicht-punt. Tussen de rotsblokken en stenen naar boven en toen...........

Het was zo verschrikkelijk mooi..... het is niet te beschrijven en ook niet te filmen of fotograferen..... dat verre uitzicht, de stilte om je heen, met alleen de geluiden van de vogels en de wind.... adembenemend..... Dan hoeft er voor mij helemaal niets mee....dan kun je zo tevreden zijn op dat moment.........

wordt vervolgd.........

 

Okay, and first of all, I take back all my, sometimes negative, words about the convertible... because what a day we had yesterday. The weather was supposed to be nice, not too hot yet, as 30 degrees is even predicted for the end of the week, so it was a beautiful day to head out in the convertible. I thought it would be fun to head towards St. Nectaire to score some delicious cheese, so Frank mapped out a route. In hindsight, we headed towards Ambert; Frank had momentarily forgotten where we were going, but he knew it involved something "cheesy"... which wasn't a problem either... It started off fun when we descended the little road past our cottage... halfway down, about six or seven quads came towards us. They drive into the woods at the end of our little road to enjoy bumping along the paths. We dove into the verge so they could pass, and that was greatly appreciated. Everyone waved, gave a thumbs up, and two even "stopped" and complimented our little old Samba... yes, a French car... and such an old convertible at that, that went down well. After they had passed us, we could continue on our way. The sun was shining, the roof down, Barkley in the back; he enjoyed it all too, looking along with his nose in the wind... And what a wonderful drive it was. It is so different from driving in a car with a roof... You see so much more because you can look up too, you hear the birds singing, the sounds of the road... you smell nature, freshly mown grass, cow manure... and then cruising along at 50 km/h on the small, quiet roads back home, where you hardly ever encounter oncoming traffic... What a delight. And what I secretly like is that it isn't a flashy sports car we're driving, but just an old car that rattles a bit. Apparently the French like that too, because there was a lot of waving and "bonjouring" along the way. We were driving our back roads and at one point saw a sign with an arrow pointing to a "panoramic site, 4 km." Well, we had time to ourselves, so we wanted to see it. We turned left onto the bumpy little road. That certainly required some driving skill with all those stones, holes, and bumps. But Frank just loves that... he's actually more into four-wheel drive cars... We went through the forest, and at a certain point, the road got a bit worse. So we parked the car and walked the last stretch. Barkley enjoyed it. We arrived at the viewpoint. Up between the boulders and stones, and then... It was so incredibly beautiful... it is indescribable, and impossible to film or photograph... that distant view, the silence all around you, with only the sounds of the birds and the wind... breathtaking... At that moment, I don't need to do anything else... you can be just so content in that moment... to be continued...

 

Eergisteren, dinsdag, was de dag  “van het harde werken”. Nou ja….. dat wil zeggen…. We zijn begonnen met de keuken in de Grange. Het was lekker weer dus tijd om meer  “buiten” te  gaan doen. Eerst een beetje ruimte in het deel in de Grange vrijmaken, waar de keuken moet komen. Nou schrijf ik wel met een groot woord “keuken”, maar de bedoeling is dat in een van ruimtes onder het logeer gedeelte in de Grange, het stuk dat met een deurtje uitkomt op het terras, dat we daar een soort van keuken maken. Het fornuis gaat er in, er komt een wasbak en een koelkast. En dan natuurlijk mijn geweldige kast van de Emmaus. En dan nog iets van een aanrecht. Ik heb de side-table van mijn moeder meegenomen…. Die zou er eventueel ook kunnen staan… werkblad er op en je hebt werkruimte….. Nou, we zien wel…….  In ieder geval kunnen we in de warmere maanden dan daar ook koken en dan hebben we wat meer ruimte dan in ons piep-piepkleine keukentje in het huis. En het is niet zoveel gesjouw van het huis naar het terras……

Goed… het werd een werkdag… ik schilderde ’s ochtends nog wat deurtjes van de andere buffetkast en bracht ze daarna naar een van de logeerkamers ivm het stof beneden in de Grange, want Frank zou gaan breken…. Daarna, om vast wat meer ruimte te creeren, sleepten we de buffetkast in twee delen naar boven, naar de vide, waar hij mooi tegen de wand kan staan. Het bovenste deel is aan de buitenkant al geverfd, het onderste deel gaat niet meer lukken… ik stootte van de week de pot met verf om…ai…. Gelukkig kon ik nog veel redden maar ik heb waarschijnlijk niet meer genoeg voor de hele kast…. En ik haal liever de verf in Nederland, als ik het hier laat mengen in een bepaalde kleur is het peperduur. Ach, we gaan het zien.

Toen haalde ik alle spullen die bij het muurtje stonden weg, zodat er gebroken kon worden. Er komt namelijk een kleine doorgang in het muurtje zodat je ook vanuit de Grange de keuken in kunt…. En toen ging Frank te keer met zo’n breekding. Ik had het ook wel willen doen maar ik kan momenteel niet lang staan, mijn linker been doet dan flink pijn, het is zitten of lopen, maar staan  dus niet. Ik moet zeggen… het ging erg vlot. Terwijl ik lekker met een boek op het terras zat, beukte Frank een gat in het muurtje. De mooie stenen die er uit vielen legden we apart, die kunnen we weer hergebruiken om straks de doorgang netjes af te werken. En nu zit er dus een doorgang in het muurtje.

Vandaag zal er niet zoveel gedaan worden, we hebben andere plannen… het weer wordt steeds mooier en vandaag gaan we met de cabrio op pad……… de keuken moet maar even wachten…….