En of we nog niet genoeg Frankrijk hadden gehad dit weekend, las ik zondagochtend in het één of andere sufferdje dat er een middag met Franse chansons was in Beetsterzwaag... in Beetsterzwaag notabene, nauwelijks drie dorpen hiervandaan! Wahaaaaa.... heen natuurlijk. Georganiseerd door de Alliance Française. De chansons werden vertolkt door Frédéric Dorfmann (noooooit van gehoord). Alleen met zijn gitaar stond hij daar en speelde liedjes van de "ouder garde" chansonniers....., Brel, Aznavour, Reggiani, Serge Gainsbourg etc. Tijdens de liedjes werd er uitleg gegeven en droeg hij gedichten voor, dit alles in het Frans; de organisatie lag immers bij de Alliance Française.

Ik heb Frédéric eens even opgezocht op het internet en daar vond ik best wel wat over hem. Van origine Fransman maar al jaren en jaren in Nederland (natuurlijk kwam hij hier voor de liefde). Leraar Frans en heeft hier als zanger zijn sporen verdiend met o.a. eind jaren 90 winnaar van de publieksprijs op het Concours de la Chanson We hebben een tijdje met hem staan praten en hij vertrouwde ons toe dat hij wel heimwee had naar Frankrijk, hoewel hij het hier in Nederland goed naar zijn zin had.

Maar wat een leuke middag hebben we weer gehad...... deze man ga ik in de gaten houden.......

And as if we hadn't had enough of France this weekend already, on Sunday morning I read in some rag or other that there was an afternoon of French chansons in Beetsterzwaag... in Beetsterzwaag, of all places, barely three villages away! Wahaaaaa... off we went, of course. Organized by the Alliance Française. The chansons were performed by Frédéric Dorfmann (never heard of him). Just with his guitar, he stood there playing songs by the "old guard" of chansonniers... Brel, Aznavour, Reggiani, Serge Gainsbourg, etc. During the songs, explanations were given and he recited poems, all in French; after all, the organization was handled by the Alliance Française. I looked up Frédéric on the internet and found quite a bit about him. Originally French, but in the Netherlands for years and years (naturally, he came here for love). A French teacher who made his mark here as a singer, including winning the audience award at the Concours de la Chanson in the late 90s. We stood talking with him for a while and he confided in us that he was homesick for France, even though he was enjoying himself here in the Netherlands. But what a lovely afternoon we had again...... I'm going to keep an eye on this man.......

 

Nog vier weekjes en dan is het ein-de-lijk!!! Frankrijk-tijd........Toen we ons huisje kochten hadden we niet kunnen denken dat het deze keer zoooooo lang zou duren voordat we weer zouden gaan...inmiddels is het nu al ruim 7 maanden geleden...... En wat voor maanden, ze zijn wel omgevlogen door alle drukte rondom mama. En nu... nu komt er eindelijk weer wat rust.. mama zit op een fijn plekje in Wolvega waar ze het erg naar haar zin heeft, wij zijn blij om de goede en lieve zorg die ze daar krijgt (hoe heerlijk is het alleen al om niet steeds bij te houden wanneer, welke en of ze medicatie krijgt).

En toen was daar gisteren zomaar een kleine Franse markt in Meppel.... georganiseerd door de Alliance Francaise aldaar.  Vriendin Marjan kwam er mee aanzetten dat dit nu net wat voor andere vriendin Heleen en mij was. Wat doen we??  Haha.....gaan natuurlijk!!!

En wat was het leuk! In de Grote Kerk in Meppel... een stuk of 12 kraampjes over Frankrijk en met Franse heerlijkheden....Bij binnenkomst werd je al verrast met een Madeleine of Profiteroles. Er was een standje van Ici Paris met parfums van Guerlain. Daar moest ik natuurlijk even snuffelen!! Guerlain... een heel goede kennis van ons, Anton, was daar in eerdere jaren creatief directeur, dus die naam blijft altijd trekken. We kregen een proefpakketje mee met twee geurtjes! (uuhhh, ben ik niet over drie weken jarig???). Er was een geweldig standje met de heerlijkste Franse koekjes die we allemaal mochten proeven.... knapperiger kun je ze niet krijgen......natuurlijk moest er van elke smaak een pakje mee!

Dan de Meppelse kaasboer met de heerlijkste worst en kazen.... dat werd ook weer proeven en natuurlijk verdween er kaas en worst in onze tassen. Bij de wijnman waren we al helemaal niet meer weg te slaan..... alles moest geprobeerd worden.......en dat had gevolgen.........

In een hoekje werden Franse chansons gezongen door een mevrouw, begeleid door een meneer. Het klonk geweldig en daar moesten we natuurlijk ook even polshoogte nemen......Op dat moment werd net La ballade des gens heureux ingezet, en.... wie van mijn leeftijd kent dat lied nou niet....nou, ikke wel... en ook helemaal uit mijn hoofd.....dus ik zong volle borst mee... het zingende koppel was helemaal onder de indruk... waarschijnlijk niet van mijn zangkwaliteiten, maar wel van het feit dat ik dat lied helemaal kon meezingen... toen ik ook nog Le Printemps en Fais comme l'oiseaux volledig mee kon zingen kon ik natuurlijk helemaal niet meeer kapot....waar ik al die teksten toch van kende? Tsja... je houdt van Franse chansons of niet..( eindelijk na vier weken "leren" heb ik dan ook de tekst van Belle, het prachtige lied uit de musical Notre Dame de Paris helemaal onder de knie, maar dat terzijde). De mannelijk helft van het duo kwam later nog een keer naar me toe om te vertellen hoe leuk hij het had gevonden... haha... ik plaats hier straks een filmpje bij.... eigenlijk schaam ik me nu dood, hoe het klinkt en zo... maar ach... wat een lol hebben we gehad.... maar ik moet zeggen, mijn "durf" kwam vast uit al die geproefde wijntjes.....😂😂.

Er was overigens ook een klarinet-ensemble, dat het Frans zingende duo, wat overigens echt superleuk klonk, vooral als ik niet meezong, afwisselde. Toen we binnen kwamen in de kerk hoorde ik nog net de laatste tonen van Bizet's Parelvissers... Au fond du temple saint, nog altijd één van mijn lievelingsmelodieen (en het zat ooit in  het repertoire van The Ten Tenors, dus die Franse tekst ken ik natuurlijk ook). Toen het ensemble plaats nam om opnieuw een kwartiertje muziek ten gehore te brengen, trok ik mijn stoute schoenen aan, of nee, die had ik natuurlijk door die wijnproeverij al aan, om te vragen of ze dat nogmaals wilden spelen... en natuurlijk wilden ze dat........het was geweldig!!!!

Nadat we nog wat flessen heerlijke wijn hadden ingeslagen werd het tijd om ons weer naar huis te begeven..... nou..... mensen.... nog vier weekjes........dan ga ik weer naar Frankrijk, naar ons plekje...... dit geweldig leuke marktje, met de meest leuke standhouders, heeft mijn zin om naar Frankrijk te gaan alleen maar meer aangewakkerd (voor zover dat nog meer kon😁)......

impressie van de markt

Au fond du temple saint door het klarinet ensemble en dan vind ik me zowaar op Youtube ook nog de uitvoering van The Ten tenors, met Stewart, op 3.14 min. nog even groot in beeld

Au fond du temple saint by the clarinet ensemble, and then I actually find the performance by The Ten Tenors on YouTube as well, with Stewart, briefly appearing in large print at 3:14 min.

En dan hieronder het filmpje..... (maar ik plaats hem toch want het was zo leuk)

And then the video below..... (but I'm posting it anyway because it was so much fun)

Just four more weeks and then it is fi-nal-ly!!! France time........ When we bought our little house, we couldn't have imagined that it would take sooooo long this time before we went again... by now it has already been well over 7 months...... And what months they have been, they have certainly flown by due to all the hustle and bustle surrounding Mom. And now... now there is finally some peace again.. Mom is at a lovely spot in Wolvega where she is very happy, and we are pleased with the good and loving care she is receiving there (how wonderful it is just not to constantly have to keep track of when, which, or if she is getting medication).
And then yesterday, out of the blue, there was a small French market in Meppel.... organized by the local Alliance Francaise. Friend Marjan suggested that this was just the thing for another friend Heleen and me. What do we do?? Haha.....of course we go!!!

And it was so much fun! In the Grote Kerk in Meppel... about 12 stalls about France and with French delicacies.... Upon entering, you were already surprised with a Madeleine or Profiteroles. There was a stand from Ici Paris with perfumes by Guerlain. Of course, I had to have a sniff there!! Guerlain... a very good friend of ours, Anton, was creative director there in previous years, so that name always draws me in. We received a sample pack with two fragrances! (uhhh, isn't my birthday in three weeks???). There was an amazing stand with the most delicious French cookies that we all got to taste.... You can't get them any crispier... naturally, we had to take a packet of every flavor!

Then the cheesemonger from Meppel with the most delicious sausages and cheeses... that meant tasting again, and naturally, cheese and sausage disappeared into our bags. We couldn't tear ourselves away from the wine man... everything had to be tried... and that had consequences...

In a corner, French chansons were being sung by a lady, accompanied by a gentleman. It sounded wonderful, and naturally, we had to check it out... At that moment, *La ballade des gens heureux* started playing, and... who of my age doesn't know that song... well, I do... and completely by heart... so I sang along at the top of my lungs... the singing couple was completely impressed... probably not by my singing abilities, but by the fact that I could sing along to the whole song... when I could also sing along fully to *Le Printemps* and *Fais comme l'oiseaux*, I was naturally completely unstoppable... where did I know all those lyrics from? Well... you either love French chansons or you don't..(finally, after four weeks of "studying," I have completely mastered the lyrics to Belle, the beautiful song from the musical Notre Dame de Paris, but that's beside the point). The male half of the duo came up to me again later to tell me how much he had enjoyed it... haha... I'll post a video here later.... actually, I'm mortified right now, how it sounds and all... But oh well... what fun we had... but I have to say, my "boldness" probably came from all those wines I tasted.....😂😂.

There was also a clarinet ensemble, by the way, alternating with the French-singing duo—which sounded really great, especially when I wasn't singing along. When we entered the church, I just managed to hear the last notes of Bizet's *The Pearl Fishers*... *Au fond du temple saint*, still one of my favorite melodies (and it was once in the repertoire of The Ten Tenors, so naturally I know the French lyrics too). When the ensemble took their seats to play music for another fifteen minutes, I plucked up the courage—or no, I had already put it on because of that wine tasting, of course—to ask if they wanted to play it again... and of course they did........it was amazing!!!!

After we had stocked up on a few more bottles of delicious wine, it was time to head back home..... well..... folks.... just four more weeks........then I'm going back to France, to our little spot...... this wonderfully fun market, with the nicest stallholders, has only fueled my desire to go to France even more (as if that were even possible😁)......

 Gistermiddag naar de bios in Leeuwarden geweest. Daar draaide de film "Le chant des Forêts". De film was ons aangeraden door San Fu Malta, een oud studiegenoot van Frank, die films produceert (in het verleden o.a. Zwartboek en Oorlogswinter). De film draaide in Slieker in Leeuwarden en alleen daarom al leuk om heen te gaan. Ik vind het een fijne bios en er draaien veel Franse films. "Le Chant des Forêts "dus.... Een natuurfilm, een documentaire, over de natuur in de Vogezen. Het was geen film of documentaire zoals je zou verwachten, werd ons door San Fu verteld, maar eentje die wel bij je binnen kwam en waar je, volgens San Fu, helemaal zen de bioscoop weer zou verlaten.

Tussen het leegruimen van mijn moeders flat waren we bijna vergeten dat ik kaartjes had gekocht, maar gelukkig dacht ik er nog op tijd aan.

In een klein zaaltje van Slieker zou de film worden vertoond. Eerst zaten we er als enigen maar uiteindelijk zat het zaaltje toch aardig vol. Na wat pre-views van te verwachten films dan de eigenlijke  film. De film werd op de filmposters aangekondigd als "Whispers in the woods"... misschien om het wat aantrekkelijker te maken voor het publiek, Engels is wat toegankelijker dan Frans? Ik was al bang dat misschien de gesproken taal dan Engels zou zijn, maar gelukkig was de film in het Frans. En de film... ja... het was inderdaad heel iets anders dan je zou verwachten.... een documentaire met drie generaties Munier die regelmatig hun tijd doorbrengen in de bossen van de Vogezen. Kleinzoon, zoon, en vooral opa, papi, halen herinneringen op aan hun mooiste momenten in de bossen. Opa herinnert zich het Auerhoen, een vogel die hij al een paar jaar niet meer in de Vogezen heeft gezien. De herinneringen komen in de film tot leven.... en hoe....... het zijn natuuropnames in hun mooiste vorm...die op een groot bioscoop-doek nog beter en indrukwekkender uitkomen. Eigenlijk zijn het natuuropnames, soms afgewisseld met wat opnames van de vader, zoon en opa Munier. 

Poeh.... die film kwam bij mij binnen, moet ik zeggen... en op meerdere manieren.....allereerst de prachtige natuuropnames in de Vogezen... het deed met zo denken aan de ochtenden dat ik met Barkley bij ons bij Pacaud mijn ochtendwandelingen maak... de spechten die je dan hoort timmeren in de boom, een ree in het veld........het deed mijn heimwee naar ons plekje weer aanwakkeren..... Dan de vader, zoon en opa, die in het bos herinneringen ophalen aan hun mooie momenten daar...... ver weg van al het moderne gedoe met telefoons, reclames, het drukke leven.... hoe mooi is dat.... het simpel bij elkaar zijn en genieten van wat de natuur je toont......Dan het mooie samenzijn van een opa met zijn kleinzoon. Samen de natuur in... daar verlang ik wel eens naar.... met je kleinkind door de bossen van Pacaud struinen, kijken naar de vogels in het bos, samen bv  tamme kastanjes zoeken en er dan later samen iets van maken... soep...een kastanjetaart.....En dan het laatste aspect.....genieten van wat je hebt, wat je op dat moment ziet.......zoals opa zei: je kunt treuren om het auerhoen, dat bijna niet meer daar in de bossen voorkomt, maar je kunt wel genieten van het kleine winterkoninkje, dat  voor je op een boomstronk zit te fluiten en om je aandacht vraagt. Want hoe klein hij ook is, hij bestaat ook en maakt deel uit van het bos. Juist dat laatste vond ik zo mooi.... zeker in deze tijd...waar oorlog, verdriet en angst de boventoon voeren.... zagen we allemaal maar eens wat meer die kleine dingen en haalden we daar maar wat vaker ons geluk uit.........misschien zou het dan een stukje vrediger zijn........

Yesterday afternoon I went to the cinema in Leeuwarden. The film "Le chant des Forêts" was showing there. The film had been recommended to us by San Fu Malta, an old classmate of Frank's who produces films (in the past, including Zwartboek and Oorlogswinter). The film was showing at Slieker in Leeuwarden, which made it a nice place to go. I find it a pleasant cinema and they show a lot of French films. So, Le chant des Forêts... A nature film, a documentary, about nature in the Vosges. It wasn't a film or documentary as you might expect, San Fu told us, but one that really resonated with you and from which, according to San Fu, you would leave the cinema feeling completely zen. Between clearing out my mother's flat, we almost forgot that I had bought tickets, but luckily I remembered in time. The film was to be shown in a small screening room at Slieker. At first, we were the only ones there, but eventually the room filled up quite nicely. After some previews of films to expect, then came the actual film. The film was announced on the movie posters as "Whispers in the Woods"... perhaps to make it a bit more appealing to the audience; English is somewhat more accessible than French? I was afraid the spoken language might be English, but fortunately, the film was in French. And the film... yes... it was indeed something quite different from what you would expect... a documentary featuring three generations of Muniers who regularly spend their time in the forests of the Vosges. Grandson, son, and especially grandpa, papi, reminisce about their finest moments in the woods. Grandpa remembers the Capercaillie, a bird he hasn't seen in the Vosges for a few years. The memories come to life in the film... and how... they are nature shots in their most beautiful form... which look even better and more impressive on a big cinema screen. Essentially, they are nature shots, sometimes interspersed with some footage of the father, son, and grandpa Muniers. Phew... that film really hit me, I must say... and in several ways... first of all, the beautiful nature shots in the Vosges... it reminded me so much of the mornings when I take my morning walks with Barkley at our place near Pacaud... the woodpeckers you hear hammering in the tree, a roe deer in the field... it rekindled my longing for our little spot... Then the father, son, and grandfather, reminiscing in the woods about their beautiful moments there... far away from all the modern fuss with phones, commercials, and busy life... how beautiful is that... simply being together and enjoying what nature shows you... Then the beautiful togetherness of a grandfather with his grandson. Out into nature together... that is something I sometimes long for... strolling through the woods of Pacaud with your grandchild, watching the birds in the forest, looking for sweet chestnuts together, for example, and then making something out of them together later... soup... a chestnut cake... And then the final aspect......enjoying what you have, what you see at that moment.......as Grandpa said: you can mourn the capercaun, which hardly occurs in those woods anymore, but you can enjoy the little wren, sitting on a tree stump in front of you, whistling and asking for your attention. For no matter how small it is, it exists too and is part of the forest. It was precisely that last part that I found so beautiful.... especially in these times... where war, sorrow, and fear prevail.... if only we all saw those little things a bit more and drew our happiness from them a bit more often.........perhaps then it would be a little more peaceful........

 Hihi, ik zou nog even vertellen over de "verkoop" van een kledingkast van mama via marktplaats. Mama had vier witte kledingkasten. Drie konden we bij Harmke kwijt, maar wat te doen met de laatste? Op marktplaats... waar natuurlijk geen reactie op kwam. Ik verlaagde de prijs een beetje en toen kwam er een reactie. Prima, na wat heen en weer gedoe zou de kast zondag om half drie gehaald worden. De kast moest nog gedemonteerd worden door de koper, maar toen Harmke en ik zaterdag al drie van die kasten uit elkaar, en naderhand weer in elkaar ,hadden gezet, bleek het handiger om zelf die kast maar uit elkaar te halen... we wisten nu hoe het moest en konden dat super snel, terwijl de koper er waarschijnlijk lang over zou doen (en dus ook langer in de flat zou zijn). Ik was zelfs nog zo lief om overal een stickertje op te plakken met bv "linker zijkant" ,  "rechts onder" etc. En dat voor een paar euri.

Zondag... half drie.....de flat was helemaal leeg en het wachten was op de koper van de kast. De kast hadden we al op de gang gezet dus die zou zo mee kunnen. Het werd wat later, geen koper... uhhhh? Ik checkte nog maar even marktplaats... ajjjj, niet half drie maar half vier.... verkeerd gelezen. Nou.... nog maar even wachten dan. Op de gang kwam ik de nieuwe overbuurtjes van mama tegen, een ouder echtpaar waar we in december, toen ze de woning kwamen bekijken, al mee gepraat hadden. We knoopten een gesprekje aan, hoe het beviel etc. Ondertussen was mijn koper ook gearriveerd..... ik moet zeggen... een verdraaid leuke jongeman van in de dertig... die meteen betrokken werd bij het gesprek met de overbuurtjes. Zo hoorde ik dat de kast in de babykamer kwam te staan.... er was een nieuwe baby op komst (ik geloof zelfs de vierde.......oeiiii).... Hij was mega blij dat hij de kast niet meer zelf hoefde te demonteren en nog meer blij met alle stickertjes die ik op de kast had geplakt en die aangaven welk deel het betrof. "Wat lief" zei hij 😍Ik hielp hem de spullen in de lift te zetten en wilde al dag zeggen toen hij riep: ooooo ik moet nog betalen! Hoe wilt u het, contant of via een tikkie...... Ach... en wat doe je dan met leuke jongemannen.... dan zeg je: weet je wat? Je krijgt die kast van mij, als cadeautje voor de a.s. baby. Nou, dat wilde hij eerst niet... Maar van die paar euro werd ik ook niet rijker..... Toen zei hij: "Mag ik u dan een dikke knuffel geven?".....

Raden wat ik toen zei..........

Hehe, I just wanted to tell you about the "sale" of one of Mom's wardrobes via Marktplaats. Mom had four white wardrobes. Three could fit at Harmke's, but what to do with the last one? On Marktplaats... where, of course, there was no response. I lowered the price a bit and then a reply came. Fine, after some back and forth, the wardrobe was to be picked up on Sunday at 2:30. The wardrobe still had to be disassembled by the buyer, but since Harmke and I had already taken three of those wardrobes apart on Saturday, and subsequently put them back together again, it turned out to be more practical to just take the wardrobe apart ourselves... we knew how to do it now and could do it super fast, whereas the buyer would probably take a long time (and therefore be in the apartment longer). I was even sweet enough to stick a little sticker on everything with labels like "left side", "bottom right", etc. And all that for a few euros. Sunday... 2:30... the apartment was completely empty and we were waiting for the buyer of the wardrobe. We had already put the cabinet in the hallway, so it could come straight away. It got a bit late, no buyer... uhhhh? I checked Marktplaats again... yikes, not two-thirty but three-thirty.... misread. Well.... just wait a little longer then. In the hallway, I ran into Mom's new neighbors from across the street, an older couple we had already spoken to in December when they came to view the house. We struck up a conversation, about how they liked it, etc. Meanwhile, my buyer had arrived too..... I must say... a darn nice young man in his thirties... who immediately got involved in the conversation with the neighbors from across the street. That's how I heard that the cabinet was going to go in the nursery.... a new baby was on the way (I believe even the fourth.......ouch).... He was mega happy that he didn't have to dismantle the cabinet himself anymore and even happier with all the little stickers I had stuck on the cabinet indicating which part it was. "How sweet," he said 😍 I helped him put the stuff in the elevator and was about to say goodbye when he called out: "Ooooo, I still have to pay! How would you like it, cash or via Tikkie...?" Ah... and what do you do with nice young men then.... you say: "You know what? You can have that wardrobe from me, as a gift for the unborn baby." Well, he didn't want that at first... But those few euros weren't going to make me any richer either..... Then he said: "May I give you a big hug then?"..... Guess what I said then..........

 Dave

Een Nederlander, die ik denk, in de jaren 60 naar Frankrijk vertrok en daar zanger werd. En wat voor een zanger...mega en mega populair in Frankrijk, nu nog steeds is hij een van de groten, met een verkoop van miljoenen platen. In Nederland was hij een stuk minder bekend. Hij scoorde denk ik in Nederland twee hits, Dansez maintenant en Du coté de Chez Swann. Hij is nu 81 jaar oud (haha, geboren op 4 mei) en treedt nog steeds op. Twee jaar terug waren we in Luik naar een concert van hem geweest en nu hij in Groningen optrad, zo dichtbij!, konden we dat niet zo maar aan ons voorbij laten gaan.

Er waren al optredens in Amsterdam, in Carré, en Eindhoven geweest en gisteravond dus in Groningen. Lag het aan de avond, maandagavond, of aan het noorden van het land......waren de zalen in de andere twee steden zo goed als uitverkocht, hier in Groningen was de zaal nog niet voor een kwart gevuld. Dat vond ik wel heel triest. Dan sta je daar op het podium en dan zie je die lege zaal.....

We hadden plaatsen op de tweede rij...front-loge.....dat was wel mooi. Het was leuk en het was vooral nostalgisch.... daar stond toch een mega grote ster.......

Dat vind ik het mooie van Frankrijk... daar worden de oude sterren echt op handen gedragen......een noot hier en daar die niet meer gehaald wordt.... tant pis....... daar staat een ster en die moet vereerd worden.... en dat is eigenlijk wel heel erg mooi.

En wat een energie heeft die man! Bijna twee uur lang non-stop.....pfffffff en hoe meer hij zich inzette hoe beter zijn zang was... er was een a capella stuk dat hij zong.... nou..... toen vond ik zijn stem op zijn best... 

Ik heb genoten..........

Dave, a Dutchman who I believe left for France in the 60s and became a singer there. And what a singer... mega, mega popular in France; even now he is one of the greatests, with millions of records sold. In the Netherlands, he was much less known. I think he scored two hits in the Netherlands: *Dansez maintenant* and *Du coté de Chez Swann*. He is now 81 years old (haha, born on May 4th) and still performs. Two years ago, we went to a concert of his in Liège, and now that he was performing in Groningen—so close!—we couldn't just let that pass us by. There had already been performances in Amsterdam, at Carré, and Eindhoven, and so last night in Groningen. Was it the evening, Monday night, or the north of the country...? While the venues in the other two cities were practically sold out, here in Groningen the hall wasn't even a quarter full. I found that very sad. Then you stand there on the stage and you see that empty hall..... We had seats in the second row... front box..... that was nice. It was fun and it was especially nostalgic.... there stood a huge star after all....... That is what I find beautiful about France... there, the old stars are really held in high regard...... a note here and there that isn't hit anymore.... too bad....... there stands a star and he must be revered.... and that is actually very beautiful. And what energy that man has! Almost two hours non-stop..... pfffffff and the more he put in the effort, the better his singing was... there was an a cappella piece he sang.... well..... that was when I thought his voice was at its best... I enjoyed it..........

 En dan is er toch weer een tijdperk afgesloten. De afgelopen weken ging al mijn vrije tijd zitten in het leeghalen van mama's flat. Een niet zo'n heel grote flat met een woonkamer/keuken, slaapkamer, hobbykamer, toilet en badkamer. Wel een mooie flat met, niet te vergeten, een groot balkon. En dan moet de flat leeg... en dat is toch heel iets anders dan verhuizen.... inpakken, misschien wat dingen weg doen die je toch niet meer gebruikt, en daarna weer uitpakken..... Het in- en uitpakken voor mama's nieuwe kamer in Wolvega is inmiddels al achter de rug. Daar staan haar, bijna alle, dierbare dingen, haar boekenkast met boeken, haar koperen pot die nog uit het "kasteel" komt, de meeste van haar geliefde schilderijen. Verder hebben we de kamer aangevuld met een nieuwe, handige klaptafel, waarin onderin vier klapstoelen opgeboren zijn voor bezoek. 

En toen begon het inpakken en "wegdoen" in de oude flat. En ik ben daar slecht in. Wat zou het makkelijk zijn als je je nergens aan hecht... ik hecht me aan veel...ooo, dat potje, dat heeft ze van papa gekregen, ooo, die naaidoos, die stond altijd op tafel als ze naaide... al haar vilten poppetjes, met zoveel plezier gemaakt......ik kan ze nog niet wegdoen...

De afgelopen weken heb ik in etappes alles ingepakt, zo nu en dan geholpen door Harmke. De kringloop is ruim 20 dozen rijker geworden (het lijkt me gek dat je straks dingen van je moeder terugziet in de kringloop...). Door een andere kringloop zijn spullen, zoals het bankje, opgehaald en sommige dingen zijn op marktplaats verkocht, zoals de broodkast. Ik kan me niet anders herinneren dat die kast er was, gevuld met serviesgoed en glaswerk. Zo te zien heeft ie bij een jong meisje een plekje gekregen.

En toen gisteren was de flat leeg. De laatste kledingkast zou worden opgehaald door iemand. Harmke en ik hadden hem al uit elkaar gehaald. omdat we die dag al drie van die kasten uit elkaar hadden gehaald en naar haar huis hadden gebracht. Voor ons was dat uit elkaar halen een fluitje van een cent. Over het ophalen van de kast vertel ik nog wel want eigenlijk maakte dat dat het "verlaten" van mama's flat toch niet zo verdrietig werd.

Want nu is hij leeg, de flat. De flat, waar we hadden gedacht dat mama toe aan haar einde zou blijven. En dat mocht niet zo zijn.....Gelukkig zit ze in Wolvega goed en als ze wat meer gewend is hoop ik dat ze dat zo ook een beetje voelt. Nu zegt ze wel dat ze blij is er te zitten, maar zo nu en dan moet ze ook wel een beetje huilen, omdat ze het allemaal niet meer weer, omdat ze alles vergeet...maar dat zal straks wel weer beter worden, zegt ze dan......

Ach mama.........we doen ons best om je een mooie tijd te bezorgen...........

And so, yet another era has come to an end. Over the past few weeks, all my free time went into clearing out Mom's flat. Not a very big flat, with a living room/kitchen, bedroom, hobby room, toilet, and bathroom. A nice flat, though, with—not to be forgotten—a large balcony. And then the flat has to be emptied... and that is quite different from moving... packing, maybe getting rid of some things you don't use anymore anyway, and then unpacking again... The packing and unpacking for Mom's new room in Wolvega is already behind us. Almost all of her cherished things are there: her bookcase with books, her copper pot that still comes from the "castle," and most of her beloved paintings. Furthermore, we have added a new, handy folding table to the room, with four folding chairs stored underneath for visitors. And then the packing and "getting rid of" in the old flat began. And I am bad at that. How easy it would be if you didn't get attached to anything... I get attached to a lot... ooo, that little jar, she got that from daddy, ooo, that sewing box, it was always on the table when she was sewing... all her felt dolls, made with so much joy...... I can't bring myself to part with them yet... Over the past few weeks, I have packed everything up in stages, helped every now and then by Harmke. The thrift store is now over 20 boxes richer (it seems strange to me that you will soon see your mother's things in the thrift store...). Items, like the bench, were picked up by another thrift store, and some things were sold on Marktplaats, like the bread cabinet. I can't remember a time when that cabinet wasn't there, filled with crockery and glassware. By the looks of it, it has found a spot with a young girl. And then yesterday the flat was empty. The last wardrobe was going to be picked up by someone. Harmke and I had already taken it apart, because we had already taken apart three of those cabinets that day and brought them to her house. For us, taking it apart was a piece of cake. I’ll tell you about picking up the cupboard later, because actually that made "leaving" Mom's flat not so sad after all. Because now it is empty, the flat. The flat where we had thought Mom would stay until the end. And that was not meant to be... Fortunately, she is doing well in Wolvega, and once she is more settled, I hope she feels that way a bit too. Right now she says she is happy to be there, but every now and then she has to cry a little, because she doesn't know it all anymore, because she forgets everything... but that will get better soon, she says then... Oh Mom... we are doing our best to give you a wonderful time...

 Gisteren naar de Bios in Drachten geweest. Ze hebben daar vaak een leuk arrangement op de zondagmiddag (wel jammer dat het deze keer zo heerlijk weer buiten was): een High Tea en daarna naar de film. De High Tea is simpel maar wel leuk, vooral in combinatie met de film daarna. De film was de film "Champagne" van Leo Alkemade...zegt je dat niks... dat is de man in de reclame filmpjes van Vrij-uit (die was het geloof ik) samen met zijn dochtertje, die in één van de spotjes zegt: Daar heb ik zin-in-in........

Verhaal gaat over vader Hans, geweldige rol van Huub Stapel, en zijn zoon Maarten, Leo Alkemade dus. Hans blijkt kanker te hebben en eigenlijk meer door een opmerking van een vriend van Maarten, die ook met zijn vader een tripje had gemaakt, besluit hij zijn vader mee te nemen naar Frankrijk, naar de Champagne om daar met een treintje door de kelders van Champagnehuis Mercier te rijden. Beiden houden nl nog al van een lekker wijntje.

Het verhaal is heel voorspelbaar maar daarom eigenlijk zo mooi. Heel herkenbaar ook en er is veel humor. Het einde eindigt zoals je kunt verwachten, met een traan die stiekem over mijn wangen rolde, maar toch ook wel weer een lach..... 

En een film... die je toch aan het denken zet........

N.B.

Ik las een stukje over Leo Alkemade.

Quote:

De band met zijn vader kreeg extra betekenis in zijn laatste levensfase. "Mijn vader had kanker en vlak voor hij stierf hadden we afgesproken dat we nog een keer naar de champagnestreek zouden gaan." De reis kwam er niet meer van. "Op de dag dat ik hem ging ophalen, was hij eigenlijk al te zwak." Vier weken later overleed hij.

Leo maakte de reis uiteindelijk alleen en schreef een film over hoe die tocht had moeten zijn. Niet als afscheid, maar als levensles. 

En bovenstaande zegt voor mij dus alles over de film.......

Yesterday I went to the cinema in Drachten. They often have a nice package there on Sunday afternoons (it was a shame, though, that the weather outside was so lovely this time): a High Tea followed by a movie. The High Tea is simple but nice, especially in combination with the film afterwards. The film was "Champagne" by Leo Alkemade... doesn't that ring a bell? That's the man in the Vrij-uit commercials (I think that was it) together with his little daughter, who says in one of the spots: "I'm in the mood for that..." The story is about father Hans, a great role played by Huub Stapel, and his son Maarten, played by Leo Alkemade. Hans turns out to have cancer, and actually more because of a remark from a friend of Maarten's, who had also taken a trip with his father, he decides to take his father to France, to Champagne, to ride a little train through the cellars of Champagne house Mercier. After all, both of them are quite fond of a good glass of wine. The story is very predictable, but that is actually what makes it so beautiful. Very relatable too, and there is a lot of humor. The ending ends as you might expect, with a tear secretly rolling down my cheeks, but also a laugh..... And a film... that really makes you think........

 I read a piece about Leo Alkemade.

Quote: The bond with his father took on extra meaning in the final phase of his life. "My father had cancer, and just before he died, we had agreed that we would go to the Champagne region one more time." The trip never happened. "On the day I went to pick him up, he was actually already too weak." Four weeks later, he passed away. Leo eventually made the trip alone and wrote a film about what that journey should have been like. Not as a farewell, but as a life lesson.

 And for me, the above says it all about the film.......