Manlief zit in Frankrijk. Vorige week is hij eigenlijk een beetje hals over kop vertrokken nadat we vorige week maandag bericht hadden gekregen dat de bliksem vlakbij ons was ingeslagen. Elektriciteit lag er uit. En hoewel de buren de sleutel hebben wilde manlief toch zelf polshoogte nemen, dus dinsdagochtend vertrok hij....en hij had haast blijkbaar, want toen ik die dag thuis kwam van mijn werk had hij een stapel kleren vergeten mee te nemen... die lagen nog in de kamer. Gelukkig hebben we altijd wel wat kleding in Frankrijk liggen en ach...anders is er de Kiabi waar je nog steeds voor een paar euro t-shirtjes kunt krijgen. Manlief weg en ik dus in Nederland het rijk alleen, nou ja samen dan met de twee poezen en de kippen. Hond Barkley vergezelde manlief. 

Eigenlijk best wel lekker om wat rommel op te ruimen. Daar was het de laatste weken niet echt van gekomen omdat we dochterlief uit Nieuw Zeeland over hadden...dan heb je wel andere dingen te doen dan opruimen! Maar nu was ik dus alleen en had ik met niemand rekening te houden... ook wel eens lekker. Aangezien ik mij voorgenomen heb om eens flink op te ruimen in huis en schuren, begon ik met de logeerkamer, de oude kamer van ons Nieuw Zeelandse kind. Die had al een goede start gemaakt door de vele dozen met spullen van haar, die nog bij ons stonden opgeslagen, uit te zoeken. Veel, heel veel kon weg, naar de kringloop of gewoon in de kliko. Haaa, dat scheelde me al een doos of 15! Heerlijk.

Tussendoor hield ik me bezig met onze druivenoogst. Op ons terras hier in Friesland hebben we een druif. Het ene jaar brengt 'ie wel wat trosjes voort, het andere jaar nauwelijks wat. Maar dan dit jaar........ het was één en al druif.....prachtige trossen met flinke druiven er aan... en zoet...zoet...... Natuurlijk wemelde het tussen deze trossen van de wespen, vliegen en vooral ook veel Atalantavlinders (alsof er een blik vlinders was opengetrokken). Gelukkig hadden de wespen het te druk met de druiven en hadden geen tijd voor mij als ik tussen hen in trossen met de dikste druiven stond weg te knippen en de druif zelf van wat meer steun voorzag door de takken op te binden en alle uitlopers weg te knippen. Wat te doen met al die druiven? Eerst maar eens jam maken en druiven siroop. Gelukkig spaart iedereen voor mij jampotjes en kleine flesjes dus ik kon me uitleven. Dat deed ik ook met het gevolg een hele verzameling potjes druivenjam en druiven siroop. En lekker dat dat is!!! Ondertussen ben ik ook gaan experimenteren met jam en siroop die wat meer geschikt zijn voor diabetici. Manlief doet mee aan een tweejarig programma voor beginnende diabetes, op deze manier zou hij niet aan medikatie hoeven te beginnen, dus dan heeft hij liever jam en siroop met minder suiker. Leuke uitdaging. De jam en siroop die ik maakte voor hem vielen in ieder geval in de smaak. Dit weekend stort ik me nog maar eens op de druivenoogst, jam en siroop heb ik nu wel, maar wat flessen druivensap is ook niet verkeerd. Van manlief kreeg ik een foto dat hij onze druiven op het terras in Frankrijk ook in een pannetje had gegooid "hoe nu verder, Jacq?"). Grappig dat we alle twee met druiven bezig zijn. 

Overigens moet ik vermelden dat manlief heel hard aan het werk is in Frankrijk. Elektriciteit doet het weer, gat in het dak wordt gemaakt en ons gasfornuis is naar de a.s. keuken in de Grange versjouwd. Hij is nu bezig om de gasplaat te installeren in ons keukentje. Daardoor ontstaat er wat meer bergruimte in het krappe keukentje. Goed bezig! En ach.... over vier weken ga ik weer een weekje naar Frankrijk...dan kan ik het zelf allemaal aanschouwen......

My husband is in France. He actually left a bit in a hurry last week after we received news last Monday that lightning had struck very close to us. The electricity was out. And although the neighbors have the key, my husband still wanted to check things out himself, so he left on Tuesday morning... and apparently he was in a hurry, because when I came home from work that day, he had forgotten to take a pile of clothes with him... they were still in the living room. Luckily, we always have some clothes lying around in France, and oh well... otherwise there is Kiabi where you can still get T-shirts for a few euros. My husband gone, so I have the house to myself in the Netherlands—well, together with the two cats and the chickens, that is. The dog, Barkley, accompanied my husband. It was actually quite nice to tidy up some clutter. We hadn't really gotten around to that in the last few weeks because we had our daughter visiting from New Zealand... then you have other things to do than tidy up! But now I was alone and didn't have to take anyone into account... that's nice for a change too. Since I had resolved to do some serious tidying up in the house and sheds, I started with the guest room, our New Zealand child's old room. She had already made a good start by sorting through the many boxes of her stuff that were still stored at our place. A lot, a great deal, could go, to the charity shop or just into the bin. Haha, that saved me about 15 boxes already! Wonderful. In between, I occupied myself with our grape harvest. We have a grapevine on our terrace here in Friesland. One year it produces a few bunches, the next year hardly anything. But then this year... it was all grapes... beautiful bunches with big grapes on them... and sweet... sweet... Naturally, these bunches were swarming with wasps, flies, and especially many Red Admiral butterflies (as if a can of butterflies had been opened). Fortunately, the wasps were too busy with the grapes and had no time for me as I stood among them snipping away bunches of the biggest grapes and providing the vines themselves with a bit more support by tying up the branches and cutting off all the suckers. What to do with all those grapes? First, I decided to make jam and grape syrup. Luckily, everyone saves jam jars and small bottles for me, so I could really let loose. And that is exactly what I did, resulting in a whole collection of jars of grape jam and grape syrup. And oh, how delicious that is!!! In the meantime, I also started experimenting with jam and syrup that are a bit more suitable for diabetics. My husband is participating in a two-year program for early-stage diabetes; this way, he wouldn't have to start medication, so he prefers jam and syrup with less sugar. A fun challenge. In any case, the jam and syrup I made for him were a hit. This weekend I'm throwing myself into the grape harvest yet again; I do have jam and syrup now, but a few bottles of grape juice wouldn't be bad either.My husband sent me a photo showing that he had also thrown our grapes into a pot on the terrace in France ("what now, Jacq?"). It's funny that we're both busy with grapes. By the way, I must mention that my husband is working very hard in France. The electricity is working again, a hole is being made in the roof, and our gas stove has been hauled to the ash kitchen in the Grange. He is now busy installing the gas hob in our little kitchen. This creates a bit more storage space in the cramped little kitchen. Keep up the good work! And oh... in four weeks I'm going back to France for a week... then I can see it all for myself...

 En toen werd het 31 augustus....de dag dat we het leven van Rolf zouden vieren.....de trouwdag van hem en Heleen. Geen crematie of begrafenis...maar een "vier het leven van Rolf" feest.... compleet met een stemmig versierde kapschuur en tent en glazen champagne. Het dreamteam, bestaande uit Marjan, Ivon, Fred en Egbert heeft geweldig veel werk verzet om het tot een geweldig feest te maken. En wat ben ik trots en vereerd om deel uit te mogen maken van dit dreamteam. Al vanaf zaterdag, vaak in de stromende regen, werd er gewerkt..... de tent werd geplaatst, stemmige versieringen in zwart en wit werden aangebracht. Zondag werden de hapjes bereid, met Heleen als chef-kok. Familie kwam over om te helpen. Er werd een tv geinstalleerd met fotoslide over het leven van Rolf, foto albumpjes werden neergelegd en er werd een mooi plekje met foto en de hoed van Rolf ingericht. Maandag zetten we de puntjes op de "i", ondanks de zware regenbuien die constant naar beneden kwamen. Er werd nog een extra tent geinstalleerd om iedereen onderdak te kunnen verlenen.  Een uur voor aanvang van de viering waren we klaar... en wat zag het er prachtig uit. Tegen vijven druppelden de eerste gasten binnen en daarna was er geen houen meer aan. Oude vrienden, mensen die altijd in hun vakantie in Frankrijk bij Rolf en Heleen vierden, oud medewerkers van het eerste restaurant, wijnvrienden, dorpsgenoten........ Het dreamteam zorgde voor de champagne en toen iedereen een glas in handen had sprak Heleen een welkomstwoord waarna we allen het glas hieven op het leven van Rolf. Daarna vertelde de zus van Rolf, Miranda, nog over het leven van Rolf.

En toen was het tijd voor knuffels, verhalen, lachen, eten, drinken.....kortom...geheel in Rolfs geest. Wij, het dreamteam, gingen rond met soep en de meest heerlijke hapjes. De koelkasten stonden vol. We hadden gerekend op ongeveer 50 personen; dit bleek uiteindelijk het dubbele te zijn dus moesten we improviseren met de hapjes. Gelukkig was dat geen probleem, toastjes werden aangerukt en belegd met overgebleven zalm, brie, mascarpone-creme etc. Tussen de bediening door probeerde ik nog zoveel mogelijk bij te praten met alle mensen die ik ook kende: de familie Simoons en alle andere Frankrijkgangers. Wat een mooi weerzien en als ik zo nu en dan naar Heleen keek zag ik dat zij ook genoot van al het weerzien en herinneringen, precies zoals ze in gedachten had gehad......

....en Rolf keek van boven naar ons en zag dat het goed was............

And then it was August 31st... the day we would celebrate Rolf's life... his and Heleen's wedding anniversary. No cremation or burial... but a "celebrate Rolf's life" party... complete with a tastefully decorated barn and tent, and glasses of champagne. The dream team, consisting of Marjan, Ivon, Fred, and Egbert, put in a tremendous amount of work to make it a wonderful celebration. And how proud and honored I am to be part of this dream team. Work began as early as Saturday, often in the pouring rain... the tent was set up, and atmospheric black and white decorations were applied. On Sunday, the appetizers were prepared, with Heleen as head chef. Family came over to help. A TV was installed with a slideshow about Rolf's life, photo albums were laid out, and a beautiful spot was set up with a photo and Rolf's hat. On Monday, we put the finishing touches on everything, despite the heavy rain showers that came down constantly. An extra tent was set up to provide shelter for everyone. An hour before the start of the celebration, we were ready... and it looked beautiful. Around five o'clock, the first guests started trickling in, and after that, there was no stopping them. Old friends, people who always celebrated their holidays in France at Rolf and Heleen's, former employees of the first restaurant, wine friends, fellow villagers... The dream team provided the champagne, and once everyone had a glass in hand, Heleen gave a word of welcome, after which we all raised our glasses to Rolf's life. Then Rolf's sister, Miranda, spoke about Rolf's life. And then it was time for hugs, stories, laughter, food, drinks... in short... entirely in Rolf's spirit. We, the dream team, went around with soup and the most delicious appetizers. The fridges were full. We had counted on about 50 people; it turned out to be double that, so we had to improvise with the snacks. Fortunately, that wasn't a problem; crackers were brought out and topped with leftover salmon, brie, mascarpone cream, etc. In between serving, I tried to catch up as much as possible with everyone I knew: the Simoons family and all the other travelers to France. What a beautiful reunion, and when I looked at Heleen every now and then, I saw that she too was enjoying the reunion and the memories, exactly as she had envisioned... ...and Rolf looked down on us from above and saw that it was good............

 

En dan is het kind weer weg...terug naar haar thuis in Nieuw Zeeland. Bijna vier weken is ze hier geweest, op vakantie in Albanie, thuis bij ons, bij vrienden, tussendoor nog een operatie en herstel bij ons....... 

Het allermooiste van deze dagen was niet dat wij elkaar naar drie jaar weer zagen, maar dat ze omi nog weer kon zien........omi....94 jaar.... De laatste keer dat Lieneke en omi elkaar zagen was vier jaar geleden... ik had niet gedacht dat ze elkaar daarna nog eens zouden zien...maar zie hier...... toch nog een paar ontmoetingen samen.......

En wat was omi blij...haar gezicht spreekt boekdelen op de foto's.....

En dan is Lieneke nu weer naar huis. Op dit moment wacht ze in Dubai op haar vervolgvlucht naar Auckland. Ik volg haar straks weer via Flight Radar, zodat je kunt zien waar ze vliegt.......

Goede vlucht Lieneke.........

 

We zijn weer thuis in Nederland.  En we kunnen meteen aan de bak wat de tuin betreft.  Want ook al is het een droge zomer.... alles bloeit en groeit ... niet normaal.... de rozen... de hortensia's ...... ik heb ze nog nooit zo uitbundig zien bloeien. 

En dan het fruit. De oude pruimenboom voor, met nog maar anderhalve tak, zat vol met pruimen en de pruimenboom bij kantoor hangt ook boordevol. Ze zijn klein maar het zijn er veel! En dan de kleine gele wilde pruim.. ook kleine pruimpjes. Bij de kippen staat ook een wilde pruim, ook vol! Ze zijn klein maar met veel pruimpjes in een pan lukt het dan toch om pruimenjam te maken.... heerlijk! En dan nog alle appels en peren en bramen en nog een restje Japanse wijnbes. Het is zoooo veel.... maar wat een rijkdom. Ik verwerk wat ik kan verwerken...... en de rest is voor de vogels en de vlinders! Bij de pruimen leek het wel of er een lading Atalanta-vlinders was afgeleverd... het wemelde er van. Fijn om weer eens zoveel vlinders bij elkaar te zien. Dat was de afgelopen zomer wel anders. Het was bijna zo van: kijk, daar gaat een vlinder!

Al met al genieten niet alleen wij. Maar ook de dieren en insecten van deze overvloed.

 vervolg van "Horizons en Sancy 2026" 

Het tweede kunstwerk dat we wilden bezoeken heette "Les gardiens du Sancy". Twee grote moeflons die van houten takken waren gemaakt. Op de foto indrukwekkend dus die wilden we ook graag zien.

Ze stonden in een park in La Bourboule, niet al te ver van "de wolf" vandaan.Het park heette "Parc Fenestre", een prachtig park in La Bourboule. Je kon er makkelijk parkeren en van daar uit liepen we het park in. We volgden het pad en aan de rechterkant lag, ietwat verscholen in het groen, een soort pretpark. Maar wat voor pretpark... klein en compact, zonder schreeuwende muziek. Ik zag een kleine achtbaan, een wildwaterbaan, een zweefmolen en nog een paar attracties...maar allemaal heel rustig en klein. Op de één of andere manier zag het er heel vriendelijk, vooral kind-vriendelijk uit. Als ik kleinkinderen had zou ik ze daar wel mee naar toe willen nemen (zeg ik, die een hekel heeft aan pretparken). We vervolgden het pad en zagen toen het kleine bordje "Horizons 2026" dat de weg wees naar de moeflons. En ja, aan de overkant van een  bruggetje, tegen een heuvelrug aan, stonden twee grote moeflons "op wacht" .......Ze waren indrukwekkend en prachtig gemaakt van allerlei takken en boomstammen. En daar stonden ze... in dat park.... 

Hieronder nog wat meer informatie:

Het kunstwerk "Guardians of the Sancy" bestaat uit twee grote moeflonschapen, gemaakt van natuurlijke takken die uitsluitend met schroeven zijn bevestigd, zonder gebruik van lijm of synthetische materialen. De twee figuren – de ene observerend, de andere in beweging – roepen de stille aanwezigheid op van de moeflonschapen die het Sancy-massief bewonen. De sculpturen komen voort uit het landschap door poëtische nabootsing en een sterk gevoel van verbondenheid met de omgeving. De ineengestrengelde takken creëren een levendige textuur die doet denken aan de vitaliteit van de dierenwereld. Het doel is om het lokale natuurlijke erfgoed te promoten door de relatie tussen dieren, de omgeving en de beleving van het landschap te benadrukken. Het nodigt bezoekers uit om hun stille aanwezigheid te herkennen en te waarderen, en om de natuurlijke context zorgvuldig te observeren.

Hoogte: 3 m / Lengte: 4 m / Natuurlijke takken

en over de kunstenaar:

Rodolfo Liprandi, oorspronkelijk afkomstig uit Friuli-Venezia Giulia en opgeleid in beeldhouwkunst in Gorizia, Bologna en Warschau, creëert locatiegebonden kunstwerken die nauw aansluiten bij de natuurlijke omgeving. Hij werkt met lokaal gewonnen materialen en produceert tijdelijke installaties die de biodiversiteit en de lokale fauna belichten. Liprandi is actief in internationale kunstenaarsresidenties, is mede-directeur van "Aeson Atlas" en werkt mee aan natuurbehoudprojecten om ecologisch bewustzijn te bevorderen.

Hierboven wordt het kunstwerk weer heel mooi beschreven..... er hing iets mysterieus om het kunstwerk.....het donkere van de plek waar ze stonden, de plek in het park, wat beschut......heel indrukwekkend....

Jammer dat we geen tijd meer hadden voor nog meer kunstwerken, er zijn er 11 in totaal, maar volgend jaar gaan we beslist weer....... Frank kwam op het geweldige idee om er dan een overnachting aan vast te plakken zodat we meer de tijd hebben. Lijkt me een geweldig idee, want we vonden het jammer dat we niet meer kunstwerken hebben kunnen zien. Maar zelfs om er eentje te zien was al beslist de moeite waard.

En nogmaals, ben je in de buurt van de Puy Sancy, ga eens bij één van die kunstwerken kijken......het is de moeite waard. De kunstwerken van 2026 zijn nog te zien tot eind september.

https://www.horizons-sancy.com/

continuation of "Horizons en Sancy 2026"



The second artwork we wanted to visit was called "Les gardiens du Sancy". Two large mouflons made of wooden branches. They looked impressive in the photo, so we really wanted to see them.

They stood in a park in La Bourboule, not too far from "the wolf". The park was called "Parc Fenestre", a beautiful park in La Bourboule. Parking was easy there, and from there we walked into the park. We followed the path, and on the right-hand side, somewhat hidden in the greenery, lay a kind of amusement park. But what kind of amusement park... small and compact, without screaming music. I saw a small roller coaster, a water ride, a carousel, and a few other attractions... but all very quiet and small. Somehow, it looked very friendly, especially child-friendly. If I had grandchildren, I would definitely want to take them there (says me, who hates amusement parks). We continued along the path and then saw the small sign "Horizons 2026" pointing the way to the mouflons. And yes, across a small bridge, leaning against a ridge, stood two large mouflons "on guard".......They were impressive and beautifully crafted from all kinds of branches and tree trunks. And there they stood... in that park....

Below is some more information:

The artwork "Guardians of the Sancy" consists of two large mouflon sheep, made from natural branches attached exclusively with screws, without the use of glue or synthetic materials. The two figures—one observing, the other in motion—evoke the silent presence of the mouflon sheep that inhabit the Sancy massif. The sculptures emerge from the landscape through poetic imitation and a strong sense of connection with the environment. The intertwined branches create a lively texture reminiscent of the vitality of the animal world. The aim is to promote local natural heritage by emphasizing the relationship between animals, the environment, and the experience of the landscape. It invites visitors to recognize and appreciate their silent presence, and to carefully observe the natural context.

Height: 3 m / Length: 4 m / Natural branches



and about the artist:

Rodolfo Liprandi, originally from Friuli-Venezia Giulia and trained in sculpture in Gorizia, Bologna, and Warsaw, creates site-specific artworks that closely align with the natural environment. He works with locally sourced materials and produces temporary installations that highlight biodiversity and local fauna. Liprandi is active in international artist residencies, is co-director of "Aeson Atlas," and participates in nature conservation projects to promote ecological awareness.

The artwork is described very beautifully again above..... there was something mysterious about the artwork..... the darkness of the place where they stood, the spot in the park, somewhat sheltered...... very impressive....

It's a shame we didn't have time for more artworks; there are 11 in total, but we will definitely go again next year....... Frank came up with the great idea to add an overnight stay to it so we have more time. That seems like a great idea to me, because we thought it was a shame that we couldn't see more artworks. But even just to see one was definitely worth it.

And once again, if you are near the Puy Sancy, go take a look at one of those artworks...... it is worth it. The 2026 artworks are still on view until the end of September.

https://www.horizons-sancy.com/

 

In de hoek van het terras staat een roos, een roze roos die ik een paar jaar geleden van buurvrouw Claire in een pot kreeg. Zo'n roos die je in de kamer zet tot 'ie is uitgebloeid... en dan... wat doe je er mee? Omdat ik het zonde vond om hem weg te doen, we gingen inmiddels weer Nederland, zette ik hem in de hoek van het terras....ach... als hij zou aanslaan daar was dat mooi meegenomen.

Al twee jaren op rij grote droogte hier......maar zie dan.... de roos, ergens in een hoekje weggestopt heeft gebloeid als nooit tevoren.... we zagen de verdorde roosjes toen we weer kwamen... en nu vanochtend... net voordat we morgen weer naar Nederland gaan, zie ik weer twee mooie roze roosjes...ondanks de warmte, ondanks de droogte...... Zo zie je maar........

In the corner of the terrace stands a rose, a pink rose that I got in a pot from my neighbor Claire a few years ago. The kind of rose you put in the living room until it has finished blooming... and then... what do you do with it? Because I thought it was a shame to throw it away—we were heading back to the Netherlands by then—I put it in the corner of the terrace... oh well... if it took root there, that would be a bonus. Two years in a row of severe drought here... but look... the rose, tucked away in a corner somewhere, has bloomed like never before... we saw the withered little roses when we returned... and now this morning... just before we head back to the Netherlands tomorrow, I see two beautiful pink little roses again... despite the heat, despite the drought... It just goes to show........

 

Zondag naar huis, dat betekent dat zaterdag een opruim-dag is.... vrijdag dus de laatste dag om wat te doen..... Omdat we vorige week zo hadden genoten van "Horizons en Sancy 2026" en ik zo graag "de wolf" wilde zien, gingen we al vroeg op pad, met de Samba! Alleen de tocht er naar toe, ruim twee uur rijden, is al een dubbel feestje...zoveel leuker dan in een "dichte" auto...... je voelt, je hoort en je ruikt.......en omdat de Samba dan ook nog eens van Frans makelij is, en geen flitsende cabrio-bolide maar een oud barreltje, is dat aanleiding tot veel duimpjes omhoog onderweg en gesprekken met wildvreemde mensen..Zo leuk!

We gingen dus nogmaals op weg, deze keer meteen richting Massif de Sancy. Ik heb het in een vorig stukje al beschreven: In het gebied zijn prachtige kunstwerken neergezet door verschillende kunstenaars. Sommige werken staan permanent, andere staan tijdelijk in het landschap. Op de site worden de kunstwerken uitvoerig beschreven met aanduiding van de plek waar ze staan. Ik had foto's van "Loup" gezien en die wilde ik zo graag zien. De foto's op Facebook waren prachtig en ik was zeer benieuwd hoe deze er uit zou zijn.

Onderweg werden we steeds begeleid door de uitzichten op de top van de Puy-de-Dome en zijn uitlopers, die wij vanaf het terras van ons huisje ook altijd kunnen zien liggen. Het is altijd een vertrouwd punt om te zien. We reden naar Chastreix, want daar moest "de wolf" zich bevinden. We reden op een gegeven moment door de vlakten aldaar toen ik in de verte iets boven de velden zag uitsteken...was dat de wolf...? De contouren leken er wel op.... We reden hoger en hoger en kwamen in een nogal toeristisch gebied terecht waar 's winters veel geskied. Vanaf de parkeerplaats zagen we de wolf iets verder naar boven staan. Een kleine wandeling naar boven bracht ons uiteindelijk bij de wolf. Het was al aardig druk met mensen die ook een bezoekje brachten aan de wolf. Ik hou er niet van als er "zoveel" mensen zijn om zo'n werk te bekijken. Je hebt niet echt de tijd om alles goed in je op te nemen. Gelukkig viel het toch mee en hadden we voldoende tijd om de wolf in ons op te nemen.....vond ik, , toen we aankwamen dat de wolf op een veel te toeristische lokatie stond....  nu ik snap de plek wel....... we stonden zo ongeveer op de top van de wereld met een uitzicht....neee.... geweldig.... en de wolf stond daar en huilde naar de hemel, met zicht op dat schitterende landschap beneden hem.... het was zo mooi om te zien........ De wolf zelf had een prachtig houten kop en voeten, zijn lichaam en staart waren van takken gemaakt.....wat een kunstwerk! Vier meter hoog stond hij daar naar de hemel te huilen...... ik werd er stil van....... De meer dan twee uur durende tocht zeker waard.

Hieronder nog het verhaal bij het kunstwerk:

"Loup" (Wolf) is een kunstwerk dat geïnspireerd is op de lokale legende van de "Wolf van Courlande". De legende vertelt het verhaal van Tiennette, een bergmeisje dat de confrontatie aanging met de gouden wolf die de bossen van de Auvergne onveilig maakte. Door middel van slimheid – en niet door geweld – sloot ze een stilzwijgend pact tussen mens en bos, en liet ze de bergen achter met de herinnering aan een broze maar kostbare vrede. Deze reusachtige wolf – die huilt vanaf de top en over de uitgestrekte weiden – speelt met verhoudingen en schaal. Men kan de wolf al van verre zien en dichterbij komen, om pas bij het bereiken van het beeld de werkelijke omvang ervan te ontdekken.

en over de kunstenaar:

Matthew Burton is een Frans-Amerikaanse kunstenaar, kunstingenieur en zeer bekwame vakman met uiteenlopende expertise. Zijn werk omvat textielontwerp, constructie en artistieke creatie. Hij legt graag verbanden tussen zijn kunstwerken en hun omgeving, beeldt lokale flora en fauna af, betrekt het publiek via workshops en gebruikt materialen die ter plekke beschikbaar zijn. Hij is dol op het ontdekken van nieuwe processen en technieken om originele werken te creëren.
"Kunst gaat over geven, delen, verrassen en verwachtingen overtreffen.

Ik kan me helemaal vinden in de beschrijving van de kunstenaar van "Loup". Vooral het verband tussen de omgeving en het kunstwerk is duidelijk en ik begrijp ook waarom deze daar staat. Ook de materialen, hout en takken zijn natuurlijk hier terug te vinden.

Volgende keer meer over het tweede kunstwerk dat we bezochten.........

Going home on Sunday means Saturday is a cleanup day... so Friday is the last day to do anything... Because we enjoyed "Horizons en Sancy 2026" so much last week and I really wanted to see "the wolf," we set off early, in the Samba! The journey there alone, a drive of over two hours, is a double treat... so much more fun than in a "closed" car... you feel, you hear, and you smell... and because the Samba is also of French manufacture, and not a flashy convertible but an old clunker, it leads to lots of thumbs up along the way and conversations with complete strangers... So much fun!
So we set off again, this time heading straight for the Massif de Sancy. I already described it in a previous piece: beautiful works of art have been placed in the area by various artists. Some works are permanent, others are temporary in the landscape. The artworks are described in detail on the website, indicating the location where they are situated. I had seen photos of "Loup" and I wanted to see it so badly. The photos on Facebook were beautiful and I was very curious to see what it would look like.

So we set off again, this time heading straight for the Massif de Sancy. I have already described it in a previous post: beautiful works of art have been placed in the area by various artists. Some works are permanent, others are temporary in the landscape. On the website, the artworks are described in detail, indicating the location where they are situated. I had seen photos of "Loup" and wanted to see it so badly. The photos on Facebook were beautiful, and I was very curious to see what it would look like. Along the way, we were constantly accompanied by views of the summit of the Puy-de-Dome and its foothills, which we can also always see from the terrace of our cottage. It is always a familiar sight. We drove to Chastreix, because "the wolf" was supposed to be there. At one point, we were driving through the plains there when I saw something sticking out above the fields in the distance...was that the wolf...? The contours certainly looked like it.... We drove higher and higher and ended up in a rather touristy area where there is a lot of skiing in the winter. From the parking lot, we saw the wolf standing a little further up. A short walk uphill eventually brought us to the wolf. It was already quite busy with people also visiting the wolf. I don't like it when there are "so many" people to view a work like this. You don't really have the time to take everything in properly. Fortunately, it wasn't too bad after all, and we had enough time to take in the wolf... or so I thought, when we arrived and thought the wolf was standing in a much too touristy location... now, I do understand the place... we were standing practically on top of the world with a view... nooo... amazing... and the wolf stood there howling to the sky, with a view of that magnificent landscape below him... it was so beautiful to see... The wolf itself had a beautiful wooden head and feet; its body and tail were made of branches... what a work of art! Four meters high, he stood there howling to the sky... it left me speechless... Definitely worth the more than two-hour trek. Below is the story behind the artwork: "Loup" (Wolf) is an artwork inspired by the local legend of the "Wolf of Courlande". The legend tells the story of Tiennette, a mountain girl who confronted the golden wolf that terrorized the forests of the Auvergne. Through cunning—and not violence—she forged a silent pact between man and forest, leaving the mountains with the memory of a fragile but precious peace. This gigantic wolf—howling from the summit and across the vast meadows—plays with proportions and scale. One can see the wolf from afar and approach, only to discover its true size upon reaching the sculpture. And about the artist: Matthew Burton is a French-American artist,Art engineer and highly skilled craftsman with diverse expertise. His work encompasses textile design, construction, and artistic creation. He enjoys drawing connections between his artworks and their surroundings, depicts local flora and fauna, engages the public through workshops, and uses materials available on-site. He loves discovering new processes and techniques to create original works. "Art is about giving, sharing, surprising, and exceeding expectations." I fully agree with the artist's description of "Loup." The connection between the environment and the artwork is particularly clear, and I also understand why it is located there. The materials—wood and branches—are naturally present here as well. More on the second artwork we visited next time.........