Het regent...... niet wat drupjes, maar echt regen... en zoals de lucht er nu uitziet zal dat nog wel even doorgaan zo....al hoewel... hier weet je het maar nooit..... zoals gisteren....... het regende met donkere luchten ....en nog geen tien minuten later kijk ik naar buiten en zie de zon met blauwe stukken lucht... wel niet te veel naar links kijken want daar was het nog erg grijs...maar toch... het weer kan hier zo omslaan......

Eigenlijk had ik geen zin in de ochtendwandeling...maar Barkley keek me zo smekend aan... dat kon ik niet weerstaan...en hij voelt zich de laatste dagen niet helemaal happy.... dus dit pleziertje wilde ik hem niet onthouden...dus, mijn nieuwe wandelschoenen gepakt, de oude hadden het twee weken terug begeven, waxcoat aan en gaan...... 

En wat is het dan eigenlijk toch lekker... het was grauw en grijs, het regende flink en de bewolking hing laag....wat een mooi gezicht was dat dan toch weer....en dan die stilte... dat je echt, echt niets anders hoort dan alleen de vogeltjes en de tikkende regen.....het blijft indrukwekkend hier. Barkley vond het allemaal wel lekker en snuffelde hier en daar... ik moest nog wel even op hem mopperen omdat hij natuurlijk net in die ene tuin waar we langskomen, bij de moestuin van de "Parijzenaars", zich eens even lekker wilde installeren om een bepaalde behoefte te doen...... NIET DAAR Barkley! Aan de andere kant van het pad is gelegenheid zat (maar blijkbaar zit dat niet zo lekker of zo). We maakten ons wandelingetje naar de ezeltjes, die zich niet lieten zien...te nat toch waarschijnlijk... toen keerden we toch maar om... snel naar huis...... Daar ga ik zo een ontbijtje maken met een lekkere omelet (ik had nog een meute eitjes van huis meegenomen en er was er maar eentje gebroken) en chocolat chaud, want dat hoort bij een Frans ontbijt vind ik (ik hou niet van koffie namelijk)......

Iedereen een fijne dag!

It is raining...... not just a few drops, but real rain... and judging by the sky right now, it will probably continue like this for a while... although... here you never know..... like yesterday....... it was raining with dark skies .... and not even ten minutes later I look outside and see the sun with patches of blue sky... don't look too far to the left though, because it was still very grey there... but still... the weather can change so quickly here......

Actually, I didn't feel like the morning walk... but Barkley looked at me so pleadingly... I couldn't resist... and he hasn't been feeling completely happy the last few days.... so I didn't want to deny him this little pleasure... so, grabbed my new walking shoes, the old ones had given out two weeks ago, put on my wax coat and off I went......

And how lovely it actually is... it was gloomy and grey, it was raining heavily and the clouds hung low.... what a beautiful sight that was again.... and then that silence... that you really, really hear nothing but the birds and the tapping rain..... it remains impressive here. Barkley seemed to enjoy it all and sniffed around here and there... I did have to scold him for a moment, though, because naturally, right in that one garden we pass, the "Parisians'" vegetable garden, he wanted to settle down comfortably to relieve himself... NOT THERE, Barkley! There is plenty of opportunity on the other side of the path (but apparently that doesn't feel quite right or something). We took our little walk to the donkeys, who didn't show themselves... probably too wet after all... so we turned around after all... quickly home...... I'm going to make breakfast there soon with a nice omelet (I had brought a batch of eggs from home and only one was broken) and hot chocolate, because I think that belongs to a French breakfast (I don't like coffee, you see)...... Have

a nice day everyone!

 

Hoog bezoek vanochtend......

Buurmeisjes Mia en Camelia (ik denk iets van tien en vijf jaar) stonden voor onze deur.... met cadeautjes! Twee mooie platen van vlinders (de moeite waard om op te hangen)  en nog een geschilderd gipsen hart. Nou.... ik voelde me vereerd. De dames kwamen eens even kijken hoe het hier was...... Kleine Camelia kletste honderd uit, maar was niet te beroerd, als we het weer eens niet verstonden, om het nog een keertje ratelend te herhalen. Gelukkig konden we zo nu en dan wel wat woorden oppikken en begrepen we elkaar (meestal) wel. Met Mia ging het praten een stukje makkelijker en, zoals ze vertelde, ze had op school ook Engels, dus we konden ook wel in het Engels vragen als we elkaar niet begrepen... geweldig toch? Camelia wilde het huis wel eens bekijken en vroeg of ze ook boven mocht zien. Het was wel klein vond ze. Toen maar even uitgelegd dat we maar met z'n tweeen waren, plus de hond, en niet zoals zij thuis met z'n vieren met drie honden er ook nog bij...... jaaaa, dat begreep ze wel. En we hadden ook nog een huis in Nederland... dat vond ze ook wel heel interessant. Het werd een gezellig half uurtje.....toen kwam buurvrouw Claire de dames halen... 

Distinguished visitors this morning...... Neighbor girls Mia and Camelia (I think about ten and five years old) stood at our door.... with presents! Two beautiful pictures of butterflies (worth hanging up) and a painted plaster heart. Well.... I felt honored. The ladies came to take a look around here...... Little Camelia chattered away, but wasn't too shy to rattle off the words again whenever we didn't understand her. Fortunately, we were able to pick up a few words every now and then and (mostly) understood each other. Talking was a bit easier with Mia and, as she explained, she had English at school too, so we could ask in English if we didn't understand each other... great, right? Camelia wanted to take a look around the house and asked if she could see the upstairs as well. She thought it was quite small. So I just explained that it was just the two of us, plus the dog, and not like her at home, with four of us and three dogs on top of that... yessss, she understood that. And we also had a house in the Netherlands... she found that quite interesting too. It turned into a pleasant half hour... then neighbor Claire came to pick up the ladies...

 

Woensdag!!! Arme Frank moet er weer aan geloven...... op woensdag is nl de Emmaus open! En daar moet ik natuurlijk naar toe..... Ik telde bijna de dagen af😁. Dus 's middags... op naar Puy Guillaume waar de Emmaus is. Auto in de schaduw geparkeerd...jaja... het is hier best wel zonnig, afgewisseld met wolken, maar best lekker weer........

Er is altijd zoveel dat ik nooit weet waar te beginnen...maar toch maar eerst naar de ruimte met "vaiselle" er boven... mijn favoriete plek, want daar staan de mooie serviezen, schalen etc. Tafels vol! Zoals ik vorig jaar al schreef: een walhalla voor iemand die gek is op serviesgoed...... En wat was er weer veel te zien....... pfffffffff. Ik had besloten heel selectief te werk te gaan.....want waar moet ik het allemaal laten... ons kleine huisje heeft maar beperkte ruimte (gelukkig zijn er plannen voor een keuken in de Grange, die grenst aan het grote terras) en ons keukentje in het huisje is echt piep en piep klein......

OOO en wat stond er weer mooi spul.... serviezen met vissen er op....hoe leuk om je forel, die eten we hier veel want er zijn twee forellen-kwekerijen hier in de buurt, op  zo'n bord te presenteren, of borden met jachtaferelen.......vorig jaar had ik daarvan al wat meegenomen naar Nederland, maar heb ik nog niks daarvan..... En dan al die schalen met opgelegd fruit... die vind ik ook zooooooo geweldig.....

Maar nee, ik zou sterk zijn. Ik had natuurlijk wel mijn portemonnee met mijn "marktplaats-geld" bij me. Had de laatste tijd veel spul op marktplaats verkocht dus daar mocht ik van mijzelf best wat van gebruiken......

De schaal met  het kippenhoofd kon ik echter niet weerstaan (ik, als kippen-fan) en die schaal met opgelegd fruit moest ook mee natuurlijk... maar dat was het dan ook...of nee, dat kleine schaaltje met het eendenhoofdje moest ook maar mee. Het probleem is dat alles bijna niks kost dus neem je zoiets gauw mee, want wat is nou € 3....daar laat je het toch niet voor liggen? Maar ik vind mijzelf best stoer, maar drie dingen gekocht (gelukkig is er morgen en zaterdag weer een openingsdag😱, als ik per keer maar een paar dingen koop lijkt het niet zo veel....)...

O terwijl ik dit type komt er een klein spinnetje voor mijn neus bungelen..gelukkig ben ik niet bang van spinnen.......

Waar was ik? O ja, drie dingen dus "maar"gekocht..... Frank had wel wat gezien maar niks meegenomen... nou, misschien moeten we de volgende keer daar maar verandering in brengen... wel had hij een lage kast gezien die heel goed als keukenkast zou kunnen dienen.... ik denk dat we zaterdag toch maar weer eens gaan kijken............

Wednesday!!! Poor Frank has to face it again...... because Emmaus is open on Wednesdays! And of course, I have to go there..... I was practically counting down the days😁. So in the afternoon... off to Puy Guillaume where Emmaus is. Parked the car in the shade... yeah right... it's quite sunny here, interspersed with clouds, but pretty nice weather........ There is always so much that I never know where to start... but I decided to head to the room with "vaiselle" above it first... my favorite spot, because that's where the beautiful dinnerware, bowls, etc. are. Tables full! As I wrote last year: a Valhalla for someone crazy about tableware...... And there was so much to see again....... pfffffffff. I had decided to be very selective... because where am I going to put it all... our little cottage has very limited space (fortunately, there are plans for a kitchen in the Grange, which adjoins the large terrace) and our little kitchen in the cottage is really tiny... OOO and what beautiful stuff there was again... dinnerware with fish on it... how nice to present your trout—we eat a lot of that here because there are two trout farms nearby—on a plate like that, or plates with hunting scenes... last year I had already brought some of that to the Netherlands, but I don't have any of it yet... And then all those bowls of preserved fruit... I think those are sooooo amazing too... But no, I would be strong. Of course, I did have my wallet with my "Marketplace money" with me. I had sold a lot of stuff on Marktplaats lately, so I allowed myself to use some of it...... However, I couldn't resist the bowl with the chicken's head (me, as a chicken fan), and that bowl of preserved fruit had to come along too, of course... but that was it... or no, that little bowl with the duck's head had to come along too. The problem is that everything costs next to nothing, so you grab things like that quickly, because what's €3 anyway... you wouldn't pass it up for that, would you? But I think I'm pretty brave, only bought three things (luckily there's another opening day tomorrow and Saturday😱, if I only buy a few things at a time it doesn't look like much....)... Oh, while I'm typing this, a little spider is dangling right in front of my nose.. luckily I'm not afraid of spiders....... Where was I? Oh right, so we "only" bought three things..... Frank had seen a few things but didn't take anything with him... well, maybe we should change that next time... he did see a low cabinet that would serve very well as a kitchen cabinet.... I think we'll go take another look on Saturday after all............

 

Maandagochtend is het marktdag in Mayet. Daar moesten we natuurlijk even een kijkje nemen. De weersverwachting, lees Frank, voorspelde de hele dag regen, maar ach.... wat kon ons dat schelen? Gelukkig was er 's ochtends van die regen nog niet veel te merken...grote stukken blauwe lucht en zon. Dat werd dus de cabrio (het klinkt erg hip maar het is een heel oude, rammelende bak)....wel nog met het dak dicht. Mayet heeft een leuk klein marktje waar iedereen elkaar ontmoet en onder een kopje espresso alle roddels weer worden uitgewisseld. Heerlijk. Het liefst koop ik mijn spulletjes bij de kleine kraampjes...daar, waar de mevrouw haar eigen geitenkaasjes tentoon stelt op een tafeltje, bij de plaatselijke forellenkweker waar je de verse forel mee kunt nemen......... (één keer raden wat we 's avonds hebben gegeten....), heerlijke artisjokken bij de groentekraam....... Ik vroeg me af wat nou toch het verschil is met een Nederlandse markt.......

Intussen werd het wat warmer en had Frank de kap van de cabrio gehaald. Toch rijdt dat anders... je hebt veel meer contact met het buiten en we besloten daarom ook de langere route terug naar huis te nemen, via allerlei kleine binnendoor-weggetjes..... en wat was het heerlijk... de zon scheen, je hoorde de vogels, je zag alles ook veel beter...... in de bermen bloeiden de bloemen volop... wat een schitterend gezicht, Fluitekruid, boterbloemen, wilde akelei..... ik zal van de week al die bloemennamen weer eens opzoeken......

Tijdens onze rit kwamen we twee , soort van bordercollies tegen, die, toen ze merkten dat wij Barkley in de auto hadden, als idioten met de auto meerenden....best wel eng omdat ze zo voor de auto langs konden schieten... na een tijdje mee rennen hadden ze er blijkbaar genoeg van en bleven achter.

Maar wat is het hier dan toch prachtig..... al die prachtige vergezichten (we zitten natuurlijk best wel hoog)...je kon zelfs Clermond Ferrand in de verte zien liggen. Het was een schitterende tocht naar huis. Dan is zo'n cabrio toch wel heel leuk.......

Monday morning is market day in Mayet. Naturally, we had to take a look. The weather forecast, read Frank, predicted rain all day, but oh well... what did we care? Fortunately, there wasn't much sign of that rain in the morning... large patches of blue sky and sun. So it was the convertible (it sounds very hip, but it is a very old, rattling old car)... though still with the roof closed. Mayet has a nice little market where everyone meets and exchanges all the gossip over a cup of espresso. Lovely. I prefer buying my things at the small stalls... there, where the lady displays her own goat cheeses on a little table, at the local trout farmer where you can take home fresh trout......... (guess what we ate in the evening....), delicious artichokes at the vegetable stall....... I wondered what the difference is compared to a Dutch market....... Meanwhile, it got a bit warmer and Frank had taken the top off the convertible. Still, it drives differently... you have much more contact with the outside world, and that is why we decided to take the longer route back home, via all sorts of small back roads... and it was lovely... the sun was shining, you could hear the birds, and you could see everything much better too... the flowers were blooming profusely in the verges... what a magnificent sight, Cow Parsley, Buttercups, Columbine... I'll look up all those flower names again this week... During our drive, we encountered two sort of Border Collies who, when they realized we had Barkley in the car, ran alongside the car like idiots... quite scary because they could dart right in front of the car... after running alongside for a while, they apparently had enough and stayed behind. But how beautiful it is here... all those magnificent vistas (we are sitting quite high up, of course)... you could even see Clermont-Ferrand lying in the distance. It was a magnificent drive home. Then a convertible like this really is a lot of fun...

 

Zondag was het moederdag en was ik nog onderweg naar Frankrijk. Voor mijzelf is het dus langs mij heen gegaan maar ik had er wel aan gedacht wat betreft mijn moeder. En ook al was ik er dan zelf niet, ik heb wel geregeld dat moederdag niet helemaal ongemerkt voorbij zou gaan voor haar. Van Harmke kreeg ik dit mooie filmpje opgestuurd.

Sunday was Mother's Day and I was still on my way to France. So it passed me by personally, but I had thought of my mother. And even though I wasn't there myself, I made sure that Mother's Day wouldn't go completely unnoticed for her. Harmke sent me this beautiful video.

 

Hebben jullie dat ook? Onderweg naar je huisje in Frankrijk dat je bepaalde ijkpunten hebt, of herkenningspunten? Bij mij is dat altijd Maastricht, ik rij eerst naar Maastricht. Het volgende ijkpunt is Luik en dan is er meteen een dilemma…rij ik er omheen of rij ik door Luik zelf, langs het water waar je zo leuk naar boven en weer naar beneden rijdt. Dan gaat het richting Luxemburg waar natuurlijk getankt moet worden en het volgende punt is Metz, waar ik dan meestal overnacht. De volgende ochtend door richting Dijon en dan  Chalon sur Saone waar ik de afslag neem richting Digoin….jaja…van al dat prachtige serviesgoed….En dan snel na de Flux Libre de snelweg af en dan is het nog een uur of anderhalf over de provinciale wegen en als dan op een gegeven moment echt de bergen in de verte opdoemen, dan ben ik weer “thuis”….want daar, in die bergen, daar moet ik zijn!

Behalve de steden die als ijkpunt dienen zijn er ook namen van parkeerplaatsen, bruggen of bepaalde gebouwen, waar je nooit verder aan denkt, maar als je er langs rijdt denk je…. O jaaaaaaaaa……..

Zo is er vlak voor Luik aan de linker kant een huis met een torentje, dat wat tegen de helling ligt en uitkijkt over de rivier, of dat prachtige oude gebouw, dat ergens aan de weg ligt en wat altijd indruk op mij maakt en als ik daar langs rijd weet ik dat het al begint op te schieten. En dan die namen….. daar heb je het riviertje: La femme sans tete…. Geweldig, die naam…. En ik vraag me af waarom het zo heet…..(toch eens op internet gaan zoeken, ik kom er op terug) en dan Nuits St. Georges…. Ik vraag me altijd af wat voor “nuits” dat dan geweest zijn hahaha. Zo lezende denk ik dat het niks met “een nuit” te maken heeft, maar ik blijf het leuk vinden om te denken aan wilde (??) nachten in St. Georges.

 

Overigens noemde ik net de Flux Libre…… een tolweg waar je dus niet door poortjes gaat maar waar je achteraf moet betalen, kan aan het eind van de route bij automaten op parkeerplaatsen, of via internet, waarvoor je dan geloof ik 72 uur de tijd hebt om te betalen. Voor mij is dat dan iets van €0,30 of €0,40, want ik rij de Flux Libre op en ga er na een paar kilometer al weer af. Wat een gedoe voor een paar centen….je zult maar vergeten te betalen….de boetes lopen dan snel op…..maar…………

Maar… ik heb zo’n piepding in de auto van de ANWB en ik vind het GEWELDIG!!!!!!! Bij de peage (en ook dus bij de Flux Libre), zeker als het superdruk is….. je rijdt gewoon naar de poortje met een “T” er boven, je hoort een piep (de ene keer wat eerder dan de andere keer, vooral als de piep langer op zich laat wachten denk je: doet ie het wel?) en de slagboom opent zich…en door rij je weer!! Terwijl veel anderen nog tien minuten in de rij staan omdat er voor hen iemand zit (lees Nederlander), waarvan de bankpas bij het betalen niet werkt…….. Haaa, dat gevoel, dat je dan zo door kunt rijden, dat maakt dat pasje alleen al zo de moeite waard……..hoewel het de eerste keer na lange tijd altijd best spannend is of hij het nog wel doet, want je weet natuurlijk maar nooit… en dan sta je daar en dan moet je achteruit rijden terwijl er al iemand achter je zit….ai… (gelukkig zelf nog niet gehad maar wel achter zo iemand gezeten…….).  Ik dacht toch altijd dat ik best een aardig mens was, maar nu ik dit stukje lees bespeur ik toch wel wat leedvermaak……niet netjes eigenlijk………… (overigens mijn excuses voor het niet plaatsen van leestekens boven de letters, ik heb een beetje ruzie met mijn pc momenteel….)

 

La femme sans tete; het riviertje wordt genoemd in een gedicht van Elly de Waard, een Nederlandse dichteres:

 

Als ik niet aan je denk of raak (2002), De hemel van Toulouse (2004)

Eveneens in 2002 verscheen Als ik niet aan je denk of raak, een door De Waard zelf gemaakte keuze uit haar erotische gedichten. In 2004 volgde De hemel van Toulouse, opnieuw een bloemlezing, ditmaal van in Frankrijk spelende gedichten, aangevuld met recent werk. In het gedicht 'La fille morte' werd een Frans gehucht beschreven waarvan de naam naar een brute moord verwijst:

La Femme Sans Tête om precies
te zijn, dat geen dorpje is, maar
een rivier, die misschien stroomt
als de haren van de jonge vrouw

die erin geworpen moet zijn
nadat zij was vermoord, het hoofd,
elders aangespoeld, begraven of op een bord
triomfantelijk binnen gedragen

en op tafel gezet bij een middeleeuws
banket van een koningsdochter
die ook van huis ging
maar wel degelijk van derwaarts keerde.

 

En dan ben ik er weer…. Alsof ik niet ben weggeweest en het toch bijna acht maanden geleden is sinds ik hier voor het laatst was…. Als ik alleen ga, rij ik het liefst in twee dagen naar Pacaud. Die zes uur rijden per dag vind ik heerlijk ontspannend, zeker als je een drukke tijd achter de rug hebt. Zaterdagochtend vertrok ik voor het eerste deel van mijn reis die zou gaan tot Metz. Daar had ik mijn hotelkamer al geboekt in het eenvoudige maar prettige hotel vlakbij het Chateau de Mercy. Op steenworp afstand van het hotel staat dit prachtige kasteel, dat ik, toen ik het een jaar of vier geleden, voor het eerst zag, erg verwaarloosd en vervallen was. Maar wat een prachtig kasteel/landhuis moet het geweest zijn en hoe kon het dat het zo in verval was geraakt? Ik heb er ooit al eens meer over geschreven dus ik zal iedereen nu de geschiedenis besparen. Twee jaar geleden merkte ik iets van renovatie op en vorig jaar stond het gebouw in de steigers en werd er flink verbouwd. Je kon er ook niet meer echt “bijkomen”; grote hekken hielden de mensen op afstand. Maar er hing wel een bord met meer informatie. Er zouden appartementen in komen, iets van 27 in totaal. Daar was ik blij om, ook al was het natuurlijk het mooiste geweest als het weer bewoond zou worden in zijn geheel…maar ja, ik begrijp ook wel dat dat niet te betalen is. Appartementen dus….. geweldig……een prachtig pand dat weer in ere werd hersteld.

Ik was dus benieuwd hoe het er nu zou uitzien en toen ik mij snel had gesetteld in het hotel ging ik naar buiten om het chateau te bekijken. Wel raar, anders heb ik meestal hond Barkley mee, maar die zit met manlief al anderhalve week in Frankrijk. Toen ik er naar toe liep zag ik dat het chateau nog in de steigers stond….ai… ik had eigenlijk gehoopt dat ze al wat verder waren, want had ik een paar maanden geleden op een site al niet appartementen te koop zien staan in het chateau? Wat heb ik toen zitten te fantaseren welk appartement ik zou willen hebben, die aan de achterkant met dat mooie uitzicht of toch die aan de voorkant, bij het torentje in de hoek? Helaas allemaal onbetaalbaar voor mij, maar toch?

Dichterbij gekomen bleek dat het chateau alleen aan de zijkant nog in de steigers stond….de voorzijde was al flink opgeknapt, hoewel het bordes nog wel een mooie make-over zou moeten krijgen….. Ach, maar wat werd het mooi. De mooie beelden van hoofden die boven sommige ramen prijkten waren al opgeknapt… het dak zag er beter uit…. Echt prachtig……

Ik liep door het kleine parkje dat voor het chateau ligt. Overal bloeiden kleurrijke wilde bloemen en ik genoot. De zon scheen, de lucht was blauw en ik bedacht me dat ik daar eens de nachtegaal had gehoord. En ja hoor, daar hoorde ik weer de schrille fluittonen van dit kleine onopvallende vogeltje, dat zo mooi kan zingen, vooral midden in de nacht. Ik herinner me nog goed dat ik op een nacht wakker werd. Dat was nog bij ons eerste huisje, een soort geitenstal in het zuiden….Verward dacht ik toen: welke idiote vogel maakt nu 's nachts zo’n herrie met dat schrille gefluit? Achteraf bleek dat dus een nachtegaal te zijn!

Bij Chateau de Mercy zat hij dus ook. Na mijn wandelingetje zocht ik mijn hotelkamer op. Bij de receptie haalde ik een glas rose en boven op mijn kamer installeerde ik mij met een mooi boek van Carol Drinkwater (misschien zegt de naam sommigen wel wat: zij speelde Helen in de serie “James Herriot”) “De verdwenen zomer”en mijn glas rose en een lekkere salade. Lang hield ik het echter niet vol. Het was een megadrukke tijd geweest de afgelopen weken…

De volgende ochtend zag ik dat ik zelfs mijn glas rose niet helemaal had opgedronken…….

And here I am again…. As if I hadn't been away, even though it has been almost eight months since I was last here…. When I travel alone, I prefer to drive to Pacaud in two days. I find those six hours of driving a day wonderfully relaxing, especially after a busy period. On Saturday morning, I set off for the first part of my journey, which would take me to Metz. I had already booked my hotel room there at the simple but pleasant hotel near the Chateau de Mercy. Just a stone's throw from the hotel stands this beautiful castle, which, when I saw it for the first time about four years ago, was very neglected and dilapidated. But what a beautiful castle/country house it must have been, and how did it fall into such disrepair? I have written about it before, so I will spare everyone the history now. Two years ago, I noticed some renovations, and last year the building was covered in scaffolding and undergoing extensive remodeling. You couldn't really "get close" to it anymore either; large fences kept people at a distance. But there was a sign with more information. Apartments were going to be built inside, something like 27 in total. I was happy about that, even though it would of course have been best if it were inhabited as a whole again... but then again, I understand that that is unaffordable. So, apartments... wonderful... a beautiful building being restored to its former glory. I was curious to see what it looked like now, and after quickly settling into the hotel, I went outside to take a look at the chateau. It felt strange; otherwise, I usually bring my dog ​​Barkley along, but he has been in France with my husband for a week and a half already. As I walked towards it, I saw that the chateau was still covered in scaffolding... oh dear... I had actually hoped they were a bit further along by now, because hadn't I seen apartments for sale in the chateau on a website a few months ago? How I fantasized back then about which apartment I would want: the one at the back with that beautiful view, or the one at the front, by the little turret in the corner? Unfortunately, it was all unaffordable for me, but still? As I got closer, it turned out that the chateau was only still covered in scaffolding on the side... the front had already been thoroughly renovated, although the porch would still need a nice makeover... Ah, but how beautiful it was becoming. The lovely sculptures of heads that adorned some of the windows had already been restored... the roof looked better... Truly magnificent... I walked through the small park in front of the chateau. Colorful wildflowers were blooming everywhere, and I enjoyed it. The sun was shining, the sky was blue, and I remembered that I had once heard the nightingale there. And sure enough, there I heard the shrill whistling tones of this small, inconspicuous bird again, which can sing so beautifully, especially in the middle of the night. I remember clearly waking up one night. That was still at our first little house, a sort of goat shed in the south... Confused, I thought then:What idiotic bird makes such a racket at night with that shrill whistling? It turned out to be a nightingale! So, it was at Chateau de Mercy too. After my little walk, I went to my hotel room. I got a glass of rosé from the reception and settled down upstairs in my room with a beautiful book by Carol Drinkwater (the name might ring a bell for some: she played Helen in the series “James Herriot”), “The Vanished Summer,” my glass of rosé, and a tasty salad. However, I didn't last long. It had been a mega-busy time these past few weeks… The next morning I saw that I hadn't even finished my glass of rosé…….