Arme Frank... ik had weer iets ontdekt. In Cusset, waar je bij de Thai daar overigens heerlijk kunt lunchen, was ook nog een kringloop, vlakbij de dechetterie. En wat zag ik aangekondigd? Deze week hadden ze een "gratis" afdeling!~Wahaaa... op de foto zag ik nachtkastjes staan en laat ik voor de tweede logeerkamer nog steeds op zoek zijn naar niet te dure nachtkastjes.......hm.... misschien niet zo'n gek idee om daar eens een kijkje te nemen. Ik vertelde het vanochtend aan ons eerste buiten-ontbijt deze vakantie. Was het de zon of dat heerlijke ontbijt of de gezellige tafel...geen idee, maar Frank stelde voor om dan meteen na het ontbijt daar naar toe te gaan. Goed idee!

foto op de site van de kringloop

Toen we er aan kwamen was het druk, nauwelijks nog een parkeerplekje, laat staan in de schaduw. Gelukkig met wat wringen konden we de auto op een "illegaal" plekje zetten. Buiten op de parkeerplaats zag ik al meteen de "gratuit" zone. Heel veel "troep" natuurlijk maar er stond zowaar een nachtkastje, en nog een leuke ook.... met deurtje en bovenop het kastje een laadje...heel grappig. Die wilde ik eigenlijk wel hebben! De meneer, die toezicht hield, vond blijkbaar mijn enthousiasme wel grappig, en toen ik toch aan hem nogmaals vroeg of het echt gratis was, knikte hij bevestigend. Ik had al wel een grote bus zien staan waar je wat geld in kon doen. Natuurlijk......voor zo'n leuk nachtkastje...... In mijn ooghoek zag ik nog een heel leuk "drankenkastje" staan, met een glazen ruitje...... maar om niet al te hebberig over te komen gingen we eerst maar even de kringloop zelf binnen..... Daar vond ik nog een schitterende glazen roze schaal (ik heb ooit voor mijn vriendin, die ging trouwen, een tafel geheel in het roze gedekt, met allemaal spullen die ik een jaar lang in de kringloop had verzameld. Mijn dochter was er zooooo weg van dat ze dat ook ooit nog eens wil, bv voor haar huwelijk😀, wat er overigens nog niet zit aan te komen hoor) en weer zo'n heerlijk foie gras-schaaltje.....Frank verzamelde nog een boel Franse CD's en toen ik had afgerekend kon ik het niet laten toch nog even naar dat leuke kastje te kijken buiten. Het zou geweldig onder de trap passen. Daar staat nu een rekje en een klein kastje, maar het oogt wat rommelig..... dit zou heel mooi staan en ik had al een idee wat ik er mee zou doen, bordeuax verven, in de kleur van onze luiken, en dan op de achterwand en op de paneeltjes van de deuren dat mooie behang dat ik laatst bij de Emmaus had gekocht. Frank zei dat hij de auto maar vast ging halen....ik wierp een blik op de meneer die alles in de gaten hield en die begon te grijnzen... ja toen kon ik het kastje niet laten staan en dat werd dus achterin de auto gehesen. Na nog een donatie in de pot te hebben gedaan reden we weer huiswaarts.

Het liefst was ik meteen gaan verven, maar nee, eerst moesten er nog een hele meute dakpannen worden versjouwd vanuit het deel van de Grange waar de keuken komt, naar een ander deel in de Grange. Het was best wel een werk en ik bedacht me dat ik morgen ook eventueel een deel kon doen....maar ja.....als je dan eenmaal bezig bent.... bedwelmd door de geur van de boerenjasmijn die naast de deur uitbundig staat te bloeien en onder de zoetgevooisde tonen van het lied "Belle" en heel veel chansons van Patrick Fiori (hihi daar gaan we nl in december 2027! naar toe) was het klusje sneller geklaard dan ik had gedacht.

Nu nog even het terras gezellig maken zodat we daar vanavond kunnen eten........

Poor Frank... I had discovered something again. In Cusset, where you can have a delicious lunch at the Thai place by the way, there was also a thrift store right near the recycling center. And what did I see advertised? This week they had a "free" section!~Wahaaa... I saw bedside tables in the photo, and I am still looking for affordable bedside tables for the second guest room.......hm.... maybe not such a bad idea to take a look there. I mentioned it this morning during our first outdoor breakfast of the holiday. Was it the sun or that delicious breakfast or the cozy table... no idea, but Frank suggested going there right after breakfast. Good idea! When we arrived it was busy, hardly a parking spot left, let alone in the shade. Fortunately, with a bit of squeezing, we managed to park the car in an "illegal" spot. Outside in the parking lot, I immediately spotted the "free" zone. A whole lot of "junk," of course, but there was actually a bedside table, and a nice one at that... with a little door and a drawer on top... very funny. I actually wanted that one! The gentleman supervising apparently found my enthusiasm amusing, and when I asked him again if it really was free, he nodded in confirmation. I had already seen a large box standing there where you could put some money in. Of course... for such a nice bedside table... Out of the corner of my eye, I saw a very nice "drinks cabinet" standing there, with a glass pane... but so as not to seem too greedy, we went into the thrift store itself first... There I found another stunning pink glass bowl (I once set a table entirely in pink for my friend who was getting married, with all sorts of things I had collected at the thrift store for a year. My daughter loved it so much that she wants to do that someday too, for example for her wedding😀, which isn't coming up anytime soon, by the way) and another one of those lovely little foie gras dishes... Frank was collecting a bunch of French CDs, and after I had paid, I couldn't resist taking another look at that nice cabinet outside. It would fit perfectly under the stairs. There is a small rack and a small cupboard standing there now, but it looks a bit messy... this would look very nice and I already had an idea of ​​what I would do with it: paint it Bordeaux, the color of our shutters, and then on the back wall and on the door panels that beautiful wallpaper I recently bought at Emmaus. Frank said he would go ahead and get the car... I glanced at the gentleman keeping an eye on everything and he started grinning... yes, then I couldn't leave the cupboard behind, so it was hoisted into the back of the car. After making another donation to the pot, we drove back home. I would have loved to start painting right away, but no, first a whole bunch of roof tiles had to be hauled from the part of the Grange where the kitchen is going,to another part of the Grange. It was quite a job and I realized that I could possibly do a part of it tomorrow as well... but well... once you get started... intoxicated by the scent of the mock orange blooming profusely next door and to the sweet tones of the song "Belle" and lots of chansons by Patrick Fiori (hehe, because that's where we're going in December 2027!), the job was finished faster than I had expected. Now just to make the terrace cozy so we can eat there tonight........

 vervolg: 

Na een  tijdje genoten te hebben van de stilte, het uitzicht en de rust besloten we weer naar de auto te wandelen; we moesten nog verder en wilden nog een kaas scoren, geen St. Nectaire, maar dan toch de Fourme d'Ambert. Maar het liep al tegen etenstijd...dus wat te doen... wat dingetjes halen en ergens gaan picknikken? We reden door Ambert op dat moment langs een terrasje van een traiteur. Er zaten heel wat lokale mensen te lunchen maar er was nog plek, en we konden de auto in het zicht parkeren (met een cabrio is dat toch anders dan met een gewone auto). Terwijl ik voorzichtig aan een klein tafeltje schoof (meestal word je een tafeltje toegewezen) bleek het hier anders te gaan: je ging binnen bij de traiteur je maaltijd halen. Deze kon je meenemen maar ook opwarmen in de door voor bestemde magnetrons in het zaakje. Je kon deze maaltijd dan binnen of buiten op het terras op eten. Deed je dat, dan kreeg je borden en bestek mee. Een lekker glas rose erbij....... en wat was dat lekker... een heerlijke home-made maaltijd....verrukkelijk! Natuurlijk ging ik na afloop voor een toetjes; twee heerlijke frambozentaartjes. Maar de chocoladepunt zag er ook zo lekker uit, daar moest er ook maar eentje van mee. En wat waren de taartje lekker....super vers, knapperig gebak met heerlijke creme en frambozen. En dan het chocoladetaartje..met een knapperige bodem. Geweldig. En wat een leuk concept ook.   En fijn als je wat later dan "midi" nog wilt eten, veel restaurants gaan toch na 14.00 uur weer dicht. 

Na onze gezellige lunch keerden we weer huiswaarts. Wat een dag............💖

Overigens waren de kaas-boerderijen waar wij langs reden allemaal 's middags gesloten... geen Fourme d'Ambert dus.........

stukje stokbrood mag natuurlijk niet ontbreken bij een goede Franse maaltijd!

binnen bij de traiteur

 

Ok, en dan neem ik nu eerst al mijn, soms wel, negatieve woorden terug over de cabrio.......want wat een dag hebben we gisteren gehad. 

Het zou lekker weer worden, nog niet te warm, want aan het eind van de week wordt er zelfs 30 graden voorspeld, dus een mooie dag om met de cabrio op pad te gaan. Het leek mij leuk om richting St. Nectaire te gaan, zo'n heerlijke kaas scoren, dus Frank stippelde een route uit. Achteraf gingen we richting Ambert, Frank was even vergeten waar we naar toe gingen, maar hij wist dat het iets "kazerigs" was....ook niet erg.... 

Het begon al leuk toen we bij ons huisje het weggetje afdaalden.... halverwege kwamen ons een stuk of zes, zeven quads tegemoet. Die rijden dan aan het eind van ons weggetje het bos in om lekker te gaan hobbelen over de paden. Wij doken de berm in zodat ze konden passeren en dat werd erg op prijs gesteld. Iedereen zwaaide, stak een duimpje op en twee "stopten" zelfs en maakten complimenten over ons oude Sambaatje... ja een Franse auto...en dan zo'n oude cabrio, dat viel in de smaak. Nadat ze ons gepasseerd waren konden we onze weg vervolgen. Zonnetje scheen, dakje naar beneden, Barkley achterin, die vond het ook allemaal leuk, lekker met zijn neus in de wind meekijken........

En wat een heerlijke rit was het. Het is zo anders dan rijden in een auto met dak....Je ziet veel meer omdat je ook naar boven kunt kijken, je hoort de vogeltjes zingen, de geluiden van onderweg.... je ruikt de natuur, vers gemaaid gras, koeienmest...... en dan met een gangetje van 50 km over de kleine rustige weggetjes bij ons, waar je dus nauwelijks een tegenligger hebt......Wat een heerlijkheid. En wat ik dan stiekem leuk vind is dat het geen flitsende bolide is waar we in rijden, maar gewoon een oude auto, die wat rammelt. Blijkbaar vinden de Fransen dat ook leuk want er werd veel gezwaaid en "gebonjourd" onderweg.

We reden onze binnendoor-route en zagen op een gegeven moment een bord met een pijl naar een "site panoramique, 4 km. Nou, we hadden de tijd aan ons zelf dus dat wilden we zien. Wij links af het hobbelige weggetje op. Dat vereiste wel stuurmanschap met al die stenen, gaten en hobbels. Maar dat vindt Frank alleen maar leuk.... hij is eigenlijk meer van het vierwiel aangedreven auto's...... We gingen door het bos en op een gegeven moment werd de weg toch wat slechter. Dus auto neergezet en het laatste stuk gaan lopen. Barkley genoot. We kwamen bij het uitzicht-punt. Tussen de rotsblokken en stenen naar boven en toen...........

Het was zo verschrikkelijk mooi..... het is niet te beschrijven en ook niet te filmen of fotograferen..... dat verre uitzicht, de stilte om je heen, met alleen de geluiden van de vogels en de wind.... adembenemend..... Dan hoeft er voor mij helemaal niets mee....dan kun je zo tevreden zijn op dat moment.........

wordt vervolgd.........

 

Okay, and first of all, I take back all my, sometimes negative, words about the convertible... because what a day we had yesterday. The weather was supposed to be nice, not too hot yet, as 30 degrees is even predicted for the end of the week, so it was a beautiful day to head out in the convertible. I thought it would be fun to head towards St. Nectaire to score some delicious cheese, so Frank mapped out a route. In hindsight, we headed towards Ambert; Frank had momentarily forgotten where we were going, but he knew it involved something "cheesy"... which wasn't a problem either... It started off fun when we descended the little road past our cottage... halfway down, about six or seven quads came towards us. They drive into the woods at the end of our little road to enjoy bumping along the paths. We dove into the verge so they could pass, and that was greatly appreciated. Everyone waved, gave a thumbs up, and two even "stopped" and complimented our little old Samba... yes, a French car... and such an old convertible at that, that went down well. After they had passed us, we could continue on our way. The sun was shining, the roof down, Barkley in the back; he enjoyed it all too, looking along with his nose in the wind... And what a wonderful drive it was. It is so different from driving in a car with a roof... You see so much more because you can look up too, you hear the birds singing, the sounds of the road... you smell nature, freshly mown grass, cow manure... and then cruising along at 50 km/h on the small, quiet roads back home, where you hardly ever encounter oncoming traffic... What a delight. And what I secretly like is that it isn't a flashy sports car we're driving, but just an old car that rattles a bit. Apparently the French like that too, because there was a lot of waving and "bonjouring" along the way. We were driving our back roads and at one point saw a sign with an arrow pointing to a "panoramic site, 4 km." Well, we had time to ourselves, so we wanted to see it. We turned left onto the bumpy little road. That certainly required some driving skill with all those stones, holes, and bumps. But Frank just loves that... he's actually more into four-wheel drive cars... We went through the forest, and at a certain point, the road got a bit worse. So we parked the car and walked the last stretch. Barkley enjoyed it. We arrived at the viewpoint. Up between the boulders and stones, and then... It was so incredibly beautiful... it is indescribable, and impossible to film or photograph... that distant view, the silence all around you, with only the sounds of the birds and the wind... breathtaking... At that moment, I don't need to do anything else... you can be just so content in that moment... to be continued...

 

Eergisteren, dinsdag, was de dag  “van het harde werken”. Nou ja….. dat wil zeggen…. We zijn begonnen met de keuken in de Grange. Het was lekker weer dus tijd om meer  “buiten” te  gaan doen. Eerst een beetje ruimte in het deel in de Grange vrijmaken, waar de keuken moet komen. Nou schrijf ik wel met een groot woord “keuken”, maar de bedoeling is dat in een van ruimtes onder het logeer gedeelte in de Grange, het stuk dat met een deurtje uitkomt op het terras, dat we daar een soort van keuken maken. Het fornuis gaat er in, er komt een wasbak en een koelkast. En dan natuurlijk mijn geweldige kast van de Emmaus. En dan nog iets van een aanrecht. Ik heb de side-table van mijn moeder meegenomen…. Die zou er eventueel ook kunnen staan… werkblad er op en je hebt werkruimte….. Nou, we zien wel…….  In ieder geval kunnen we in de warmere maanden dan daar ook koken en dan hebben we wat meer ruimte dan in ons piep-piepkleine keukentje in het huis. En het is niet zoveel gesjouw van het huis naar het terras……

Goed… het werd een werkdag… ik schilderde ’s ochtends nog wat deurtjes van de andere buffetkast en bracht ze daarna naar een van de logeerkamers ivm het stof beneden in de Grange, want Frank zou gaan breken…. Daarna, om vast wat meer ruimte te creeren, sleepten we de buffetkast in twee delen naar boven, naar de vide, waar hij mooi tegen de wand kan staan. Het bovenste deel is aan de buitenkant al geverfd, het onderste deel gaat niet meer lukken… ik stootte van de week de pot met verf om…ai…. Gelukkig kon ik nog veel redden maar ik heb waarschijnlijk niet meer genoeg voor de hele kast…. En ik haal liever de verf in Nederland, als ik het hier laat mengen in een bepaalde kleur is het peperduur. Ach, we gaan het zien.

Toen haalde ik alle spullen die bij het muurtje stonden weg, zodat er gebroken kon worden. Er komt namelijk een kleine doorgang in het muurtje zodat je ook vanuit de Grange de keuken in kunt…. En toen ging Frank te keer met zo’n breekding. Ik had het ook wel willen doen maar ik kan momenteel niet lang staan, mijn linker been doet dan flink pijn, het is zitten of lopen, maar staan  dus niet. Ik moet zeggen… het ging erg vlot. Terwijl ik lekker met een boek op het terras zat, beukte Frank een gat in het muurtje. De mooie stenen die er uit vielen legden we apart, die kunnen we weer hergebruiken om straks de doorgang netjes af te werken. En nu zit er dus een doorgang in het muurtje.

Vandaag zal er niet zoveel gedaan worden, we hebben andere plannen… het weer wordt steeds mooier en vandaag gaan we met de cabrio op pad……… de keuken moet maar even wachten…….

 

De kast........

We zouden nog even naar de Emmaus, want Frank had daar een lage keukenkast gezien die heel mooi in de nog te fabriceren keuken in de Grange bij het terras zou passen. Nog wel even wat meten of hij zou passen dus met een rolcentimeter gewapend 's middags op naar de Emmaus. Heel vervelend, maar ok, ik offerde me wel weer op😁.

Bij de Emmaus gekomen meteen de kast opgemeten. Hij zou kunnen passen maar hij was wel erg lang....de doorgang die er naast zou komen zou niet al te breed worden dan en het feit dat er nog best wel veel aan de kast moest worden gedaan, behandelen tegen enge beestjes, verven.......en hij zat niet al te best in elkaar dus wat getimmer zou ook geen overbodige luxe zijn. Toch nog maar even laten staan dus. Natuurlijk moest ik nog even naar mijn favoriete "halle" om te neuzen, en als die ene leuke schaal kip in de vorm van een daar nog stond zou ik die meenemen voor dochterlief Harmke. Kon ze mooi de eitjes van haar kipjes in bewaren...... De schaal was er nog en ging dus mee, evenals dat leuke "Auvergne" kaasplateau en die geweldige leuke fruitbordjes (met Frans opschrift). En ergens achterin op een plank zag ik me ook nog een geweldige pate-pot met eendekop staan....... mee natuurlijk. O en in de andere zaal stond nog die mooie terrine die Marie Jose, uit de groep "ik hou van Frankrijk" ook zo leuk vond...... Frank neusde ondertussen bij de CD"s en kwam met een megastapel Franse CD's aanzetten.....

We liepen nog even langs de meubels en toen stond-ie daar.........

DE KAST

gewoon tussen alle andere mooie, maar vooral niet mooie, kasten.........

Was 'ie mooi? Nee eigenlijk niet.... hij deed me denken aan een Franse auto, die zo lelijk is,(vind ik dan he?), dat 'ie daardoor weer mooi wordt (de Ami, en als ik ooit heeeel veel geld heb wil ik er zo-eentje, o ja, en ook een Renaudje vier, die wil ik dan ook).

Die kast dus..... hij stond daar dus eigenlijk gewoon lelijk te wezen. Dat vonden ze vast ook bij de Emmaus, want hij kostte bijna niks. Ik vond hem geweldig en toen ik de kastdeurtjes opentrok en achter een deurtje vier kleine glazen laadjes ontdekte, waar je bv kruiden in kon doen, en ook nog een uitschuifbaar blad vond onder een lijst......ja.... toen............En dan die mooie glazen deurtjes, met een motief erin gesneden. En die mooie bolle vorm........

Zelfs Frank moest beamen dat dit toch wel een zeer aparte kast was en die leuke glazen laadjes en dat uitschuifblad.........Hebben!!!!!!

Maar had ik al niet een kast voor in de keuken, zo'n buffetkast, en was ik momenteel die kast niet heel druk aan het schilderen? Ha.... hoe snel weet je dan een andere bestemming voor die kast te vinden... die kan mooi in de Grange boven op de vide met allerlei spullen...en........dan zou deze in de keuken kunnen..........

En nu zit er dus een sticker op dat ie verkocht is...buurman Patrice en Frank gaan hem vrijdag halen met de bestelbus van Patrice (graag heeeeeeel voorzichtig met de ruitjes, ja?)...........

The cupboard........ We were going to pop over to Emmaus, because Frank had seen a low kitchen cabinet there that would fit very nicely in the kitchen yet to be built in the Grange by the terrace. We still needed to do some measuring to see if it would fit, so armed with a tape measure, we headed to Emmaus in the afternoon. Very annoying, but okay, I sacrificed myself again 😁. Once at Emmaus, we immediately measured the cabinet. It might fit, but it was very long... the passageway next to it wouldn't be very wide then, and the fact that quite a lot still needed to be done to the cabinet—treating it against nasty bugs, painting it... and it wasn't put together too well, so some hammering wouldn't be a luxury either. So, we decided to leave it for now. Of course, I still had to pop into my favorite "halle" to browse, and if that one nice chicken-shaped dish was still there, I would take it home for my dear daughter Harmke. She could nicely store her chickens' eggs in it...... The bowl was still there and so it came along, as well as that nice "Auvergne" cheese platter and those wonderfully cute fruit plates (with French lettering). And somewhere in the back on a shelf, I also spotted a magnificent pâté pot with a duck's head on it....... off it went, of course. Oh, and in the other room stood that beautiful tureen that Marie Jose, from the group "I Love France," also liked so much...... Meanwhile, Frank was browsing through the CDs and came over with a huge stack of French CDs..... We walked past the furniture for a bit and then there it stood......... THE CABINET, just among all the other beautiful, but mostly not beautiful, cabinets......... Was it beautiful? No, actually not.... it reminded me of a French car that is so ugly (that's what I think, anyway?), that it becomes beautiful because of it (the Ami, and if I ever have veeeery much money I want one of those, oh yes, and a Renault 4 too, I want that one then as well). So that cabinet..... it was basically just standing there being ugly. They probably thought so at Emmaus too, because it cost almost nothing. I thought it was amazing and when I pulled open the cabinet doors and discovered four small glass drawers behind one door, where you could put herbs for example, and also found a pull-out shelf under a trim...... yeah.... then............And then Those beautiful glass doors, with a motif cut into them. And that lovely rounded shape........ Even Frank had to admit that this really was a very unique cabinet, and those nice glass drawers and that pull-out shelf.........I have to have it!!!!!! But didn't I already have a cabinet for the kitchen, a buffet cabinet, and wasn't I currently very busy painting that cabinet? Ha.... how quickly you find another use for that cabinet... it could go nicely in the Grange upstairs on the mezzanine with all sorts of stuff... and........then this one could go in the kitchen.......... And now there's a sticker on it saying it's sold...Neighbor Patrice and Frank are going to pick it up on Friday with Patrice's delivery van (please be veeeeery careful with the windows, okay?)............

 Wat doe je op een zondag.... dan ga je naar de Brocante! Er was er eentje in Chatelus, hier drie kwartier rijden vandaan..... Daar gingen we naar toe..... met de cabrio.... de krakkemikkige Samba van Frank...... maar die hier in de omgeving echt thuis hoort.... maak maar eens een tochtje met de kap naar beneden hier over al die prachtige weggetjes... je bent verkocht....

We hadden geen brood meer en besloten bij de bakker in Mayet eerst brood te halen. Er is daar een bakkertje en die heeft een geweldige kassa, je kunt daar ook alleen contact betalen.... je geeft geld en dan drukt ze blijkbaar op wat toetsen en rollen de muntstukjes er aan de zijkant voor je uit... ik ben er weg van..... Ik kocht een heerlijk brood gevuld met schimmelkaas, het was nog warm dus dat hebben we onderweg meteen opgegeten..... Ondertussen zagen we de zon doorbreken ... dat werd straks: dak van de cabrio. 

In Chatelus aangekomen zagen we een parking-bordje voor de visiteurs van de brocante... nou... dan zouden er wel veel mensen verwacht worden.....haha er stonden wel vier auto's (nou moet ik bekennen dat er aan de rechterkant ook nog wat auto's stonden), maar druk was het nog niet.....

We liepen het dorp in en zagen al meteen de eerste tafeltjes met allerhande waar...bij een tafeltje kregen we meteen aanspraak... die mensen hadden een labrador bij zich, die dezelfde kleur had als onze Barkley... tsja... dan moet je natuurlijk wel even een gesprekje aan gaan.... We slenterden in het gezellige dorp door de straatjes. Er was een heus kasteeltje, of misschien een restant ervan, dat weet ik niet, en daar kon je ook de tuin in met een klimmetje naar boven zodat je een prachtig uitzicht had over het dorp. Er was een museum gemaakt van de oude school; een schoolklas uit oude tijden.... ontzettend leuk.... Het zonnetje scheen, vriendelijke mensen, wat wil je nog meer? Nadat we zo ongeveer door alle straatjes waren gelopen wilde ik bij het begin toch nog even bij dat ene kraampje kijken... ik had daar een prachtige confiture potje gezien..... die moest ik hebben natuurlijk! Het schoteltje, in dezelfde stijl maar het hoorde er niet bij, kreeg ik ook nog.

Daarna terug naar de auto, dak naar beneden en rijden... heerlijk..... je bent nog meer met de natuur verbonden want je hoort, ziet en ruikt nog meer...... blijkbaar vonden veel mensen het ook leuk want we werden constant toegeknikt, gezwaaid etc. We kregen onderweg nog wel een buitje, maar meestentijds hadden we een lekker zonnetje..... dat beloofd wat voor de komende week... er wordt beter weer voorspeld...... heb er zin in........

 

Toen we vorige week in le Mayet de Montagne op de markt waren, zag ik dat  er voor het monument aldaar een heleboel viooltjes waren aangepland. Nou ben ik ontzettend gek op viooltjes dus moest ik natuurlijk  even heel goed kijken. Zo mooi.  Toen dacht ik gelijk weer aan het verhaal over het viooltje. Dat vertelde mijn grootvader altijd als we bij hem in de tuin zaten en hij uitgebloeide viooltjes zag staan. Ik herinnerde me het verhaal niet helemaal maar welhet stukje met het bijna uitgebloeide viooltje. Omdat ik me alleen de clou van het verhaaltje nog herinnerde, en wat je dan deed met het uitgebloeide viooltje, heb ik die vraag op internet gezet en ja hoor, daar waren mensen die het verhaal kenden… er bleken zelfs meerdere verhalen de ronde te doen.

Hieronder volgen ze:

 

 Het “viooltjesmeisje” (zoals het vaak werd verteld)

Het verhaal ging meestal ongeveer zo (ik heb het zo dicht mogelijk bij jouw beschrijving gehouden, zoals het in Nederland en Vlaanderen werd verteld):

Er was eens een heel fijn en klein dametje, zo klein dat ze in een viooltje woonde. Ze droeg een prachtige japon, zo zacht en paars als fluweel.Overdag zat ze netjes stil in haar kamertje, maar o wee…ze had één ondeugend trekje: ze kon haar beentjes niet stilhouden.Als ze op haar tafeltje zat (dat zijn de blaadjes van het viooltje),dan schopte ze en wiebelde ze, steeds maar weer.De andere bloemen zeiden: “Dat hoort niet, zo’n dame hoort stil te zitten!”Maar ze luisterde niet… ze schopte en schopte,tot de bloem er bijna van trilde. Toen besloten de bloemen haar een lesje te leren.Ze zeiden: “Als jij je beentjes niet stilhoudt, dan stoppen we ze in een zak!” En zo gebeurde het…haar mooie jurk werd stukje bij beetje afgenomen (hier trek je de blaadjes los),tot je haar daar zag zitten, heel klein, met een kraagje om haar hals.En haar beentjes?Die werden samen in een zakje gedaan…en kijk maar goed… daar bungelen ze nog steeds.

En dan:

blaadjes voorzichtig verwijderen (haar jurk)

het “poppetje” zichtbaar maken (het hart van het viooltje)

en tot slot dat blauwige tongetje lostrekken → “de beentjes in de zak” 

Het  verhaal hoort bij mondelinge traditie: grootouders verzonnen of veranderden het vaak zelf een beetje.

 

Dit is nummer twee:

"There is an early twentieth-century English
pansy game or story that goes as follows. Five
beautiful daughters (the five petals are pulled
off and shown) all went to the ball in the most
lovely velvety ball gowns. They left their old
mother sitting all alone, with both legs in one
stocking (two spindly parts of the plant are
shown and then a little green covering is pulled
from it)."

 

Ik denk dat het tweede Engelse verhaaltje het meest in de buurt komt bij het verhaal dat mijn grootvader vertelde.

Overigens heb je voor het verhaaltje een net verwelkt viooltje nodig, met de bloemblaadjes er nog aan. Ik zou zeggen: probeer het eens en kijk………