Hoei.... dat was een gezellige zaterdag!

Ik was 's ochtends al heel vroeg op om voor het huis onkruid te verwijderen. Dan nog lekker koel en kun je wat doen zonder dat het zweet met straaltjes over je gezicht loopt. Ons "terrasje" voor ziet er nu weer netjes uit. Door de regenbuien een paar dagen geleden schoten de bloemen weer de grond uit. Bloeide er voor die tijd echt nauwelijks wat, nu bloeide er weer meer wilde peen langs de bermen en ook de woekerende lathyrus kleurde weer roze. Gauw mijn vaasjes weer met bloemen gevuld. 

Daarna werd het tijd om om te kleden want we zouden met J&B gaan lunchen in leuk restaurant hier in de buurt. Wij waren er nog nooit geweest, maar de verhalen van J&B klonken goed..... leuke sfeer, producten uit de omgeving......Hond Barkley mocht mee, dat is altijd fijn en het is niet al te ver hier vandaan....

Dus wij met de Samba en J&B met hun Franse Landrover. Op naar Auberge de la Source, hoewel er heel veel auberges zo heten, ligt deze auberge echt aan de bron van het riviertje Le Sichon. 

Leuke plek met een zeer aardige meneer in de bediening. We konden uit drie menu's kiezen, maar we konden gerechten wel gewoon wisselen zoals ons werd verteld. Langzaam stroomden er meer mensen binnen, er waren vier tafeltjes bezet, waaronder een tafel met een man of tien...... lekker met de familie lunchen op zaterdag.....dat is toch echt Frans......iedereen mee....kinders, van klein naar groot, opa en oma... geweldig.

Wat was het gezellig en wat hebben we heerlijk gegeten! Charcuterie, boerderijkip met citroen, fromage frais en een meer dan geweldige myrtille taart met ijs na. Jammie jammie jammie. 

En toen gebeurde het........ik ging stiekem afrekenen.....tenminste...dat wilde ik..... kon er niet gepind worden..... ojeee..... ik had wel cash bij me, maar niet genoeg......ahem........ Het erge was dat ik er eigenlijk altijd wel rekening mee houd dat je met cash moet betalen, zelfs vanochtend nog aan gedacht, maat omdat het restaurantje in een wat "toeristischer" (groot woord, maar toch) gebied ligt, dacht ik....ach nee....dat komt wel goed.... niet dus..........

Gelukkig stond B al achter mij (die was er al eerder geweest) en was mijn redder in nood. Anders moest er maar afgewassen worden vond de meneer in de bediening.... ze waren node op zoek naar personeel.....😉.

Na het etentje scheidden onze wegen. Van J&B kreeg ik nog een heerlijke fles likeur van sapins mee, die daar werden verkocht. Wij reden meteen door naar le Mayet om geld te pinnen.... inlossen van schuld of zoiets. Laat nou net de marché aux puces open zijn dus ik moest natuurlijk nog eventjes kijken en ik kwam zowaar met twee schalen weer naar buiten, één schaal met kerst-motief waarvan ik laatst ook al een paar schalen had gekocht, en een schaal op poot, daar heb ik een zwak voor. Altijd leuk om zo-eentje weg te geven met eigen gebakken koekjes er op.

's Avonds gingen we  touren met de Samba en reden meteen even langs J&B om onze schuld in te lossen ("maar dat hoeft toch niet joh...veel te gezellig")..... Alleen even afgeven.......om half tien 's avonds zaten we er nog..........

 

Nou ja zeg.......... 

In de vorige vakantie was ik begonnen om een oude Franse kast te schilderen. De bedoeling was dat 'ie in de (nog aan te leggen) keuken in de Grange zou komen. Ik wilde zo'n ouderwetse kast en bij de Emmaus had ik er eentje gevonden. In Nederland had ik verf laten mengen in de kleur saliegroen en de vorige vakantie ben ik begonnen met de kast te verven. De kast bestaat uit twee delen en ik begon met het bovenstuk. Toen ik de pot verf opende was het toch niet helemaal de kleur die ik in gedachten had, deze kleur groen was wat lichter en ook een iets andere kleurnuance, maar niet lelijk, dus ben ik toch gaan verven. Het zag er goed uit, al zeg ik zelf. Het bovenstuk van de kast stond al gauw in de verf.... nu het onderstuk nog....... en toen stootte ik de pot verf om.....aj.... redden wat er te redden viel, maar niet genoeg voor het hele onderstuk van de kast. Ik besloot de deurtjes vast wel te verven en voor het onderstuk zelf nieuwe verf bij te laten maken. Mocht dit dan wat kleurverschil opleveren dan zou dat geen grote ramp zijn. Terug in Nederland, toen de verf in de aanbieding was en ik met mijn kortingpas daarop nog eens 40 % extra korting kreeg (jaja ik ben wat dat betreft toch een echte Nederlandse...), een nieuwe pot bij laten mengen. Ik had het etiket van de oude pot mee en zo werd de verf gemengd. Ik kreeg nog even de kleur te zien en dacht...heee, volgens mij is deze wat feller van kleur.... maar ik kon me natuurlijk vergissen.....De jongeman, die de verf mengde, wilde eventueel nog wel een nieuwe pot mengen, maar ik dacht: ach... een beetje kleurverschil hoeft niet zo erg te zijn.......

EEN BEETJE KLEURVERSCHIL??????

zie hier het resultaat toen ik gisteren het onderste deel van de kast wilde verven............

Daar is iets niet goed gegaan en eigenlijk vind ik dat geen van beide kleuren op het saliegroen lijkt wat ik in mijn hoofd had.

Overigens komt de kast niet meer in onze aanstaande keuken te staan...dat komt niet door de kleuren overigens. Maar vorige vakantie zag ik zo'n geweldige kast bij de Emmaus...die moest het gewoon worden. Deze kast verhuist nu naar de vide in de Grange, daar waar de logeerkamers en de logeer-badkamer zich bevinden. En daar staat 'ie prima, ook in deze kleurencombinatie.

Maar toch... die kleuren.......

Er klopt iets niet........

Onder de kleur zoals ik die in gedachten had

Well, I'll be damned.......... During the last holiday, I started painting an old French cabinet. The plan was for it to go into the (yet to be installed) kitchen in the Grange. I wanted an old-fashioned cabinet like that, and I had found one at Emmaus. In the Netherlands, I had paint mixed in the color sage green, and during the last holiday, I started painting the cabinet. The cabinet consists of two parts, and I started with the top section. When I opened the can of paint, it wasn't quite the color I had in mind; this shade of green was a bit lighter and also a slightly different color nuance, but not ugly, so I went ahead and painted anyway. It looked good, if I do say so myself. The top section of the cabinet was painted in no time.... now for the bottom section....... and then I knocked over the can of paint.....ouch.... I saved what I could, but not enough for the entire bottom section of the cabinet. I decided to paint the doors first and have new paint mixed for the bottom section myself. If this resulted in a slight color difference, it wouldn't be a major disaster. Back in the Netherlands, when the paint was on sale and I got an extra 40% discount with my discount card (oh yes, I am a true Dutch person in that regard...), I had a new can mixed. I brought the label from the old can with me, and that is how the paint was mixed. I got to see the color briefly and thought... hey, I think this one is a bit brighter... but of course, I could be mistaken... The young man mixing the paint was willing to mix another can if needed, but I thought: oh well... a little color difference doesn't have to be that bad... A LITTLE COLOR DIFFERENCE?????? Here is the result when I wanted to paint the bottom part of the cabinet yesterday... Something went wrong there, and actually, I don't think either color looks like the sage green I had in mind. Incidentally, the cabinet won't be going into our future kitchen... that's not because of the colors, by the way. But last holiday I saw such an amazing wardrobe at Emmaus... it just had to be the one. This wardrobe is now moving to the mezzanine in the Grange, where the guest rooms and the guest bathroom are located. And it looks fine there, even in this color combination. But still... those colors....... Something isn't right........

 

Ik zag het al langskomen op Facebook.... noodweer... overal foto's van grote hagelstenen, foto's en filmpjes van de orages hier in de buurt. Bij ons dreef het tot nu toe allemaal net langs, we horen en zien dan wel wat bliksem en donder, maar daar blijft het dan ook bij.....tot gistermiddag.......

Het rommelde een beetje in de verte en zo nu en dan lichtte het wat ..... we waren toch maar naar binnen verkast en ik had wat spulletjes", die buiten stonden,  in de Grange gezet, voor "je weet maar nooit"....

En toen opeens een knal buiten... niet normaal......wahaaaa dat was echt vlakbij. De elektriciteit viel even uit maar was na een paar seconden weer terug. En toen begon het......waaien, donderen, bliksemen en hagel....HAGEL......Nou ben ik, als zeg ik het zelf, best wel stoer, niet gauw bang voor iets, maar bij hagel hier in Frankrijk moet ik mezelf echt even toespreken om niet in paniek te raken. Dat heeft te maken met onze allereerste vakantie hier in ons huisje. We hadden het koopkontract net vier dagen ervoor getekend toen er ook een bui boven onze hoofden losbarstte, met hagelstenen, zo groot als tennisballen, die dwars door het dak gingen, met mega veel schade, niet alleen aan ons dak, maar hier in de omgeving aan alle daken... er was geen dak meer heel. Dat ligt nog vers in mijn geheugen dus toen het hier ook ging hagelen en ik het geluid van vallende hagelstenen op de daken weer hoorde moest ik mezelf toespreken. Want wat een geluid is dat... van die grote hagelstenen die op daken van huizen en schuurtjes vallen... verschrikkelijk..... Ik keek uit het raam en zag de twee kleine pony's van de overburen heen en weer galopperen. Jongens.... ga toch in jullie schuilstalletje staan...... De hagelstenen waren eerst klein maar opeens vielen er ook stenen in de grootte van pingpongballen naar beneden... en een lawaai!!! Pffffff....

Toen de bui wat afzakte wij naar buiten...... de auto's hadden het overleefd, geen kapotte ruiten tenminste... een paar deukjes op het dak van de Ford maar volgens Frank is dat wel te verhelpen.... Ook de cabrio, gelukkig met het schuifdak erop, had het doorstaan. En natuurlijk demp je pas de put nadat het kalf verdronken is. We ruimden snel de Grange leeg zodat de Ford er net, maar dan ook net, ingereden kon worden (de deuren in de Grange konden niet helemaal meer dicht) en over de cabrio gooiden we wat oude dekbedden, voor je weet maar nooit, want zo nu en dan kwam de bui weer terug, gelukkig niet meer met van die grote hagelstenen. Ondertussen kreeg ik een appje van B&J hoe het bij ons was? Bij hen had het ook flink huisgehouden.

En nu is het ochtend en wordt het net licht...zo nog maar eens kijken of er nog ergens schade is (ik durf bijna niet op zolder te kijken hoe het daar is gegaan). 

Maar ah, als ik dan nu berichtjes lees over schade die de hagelstenen in de wijngaarden hebben aangericht, waardoor de hele oogst naar zijn mallemoeren is....... tsja..... dan denk ik... wat hebben wij te klagen? Een gat in het dak valt te dichten......maar je oogst kwijt........je inkomen voor dat jaar.......

Ik ben benieuwd hoe onze omgeving het heeft doorstaan......... 

wat een natuurgeweld..........

I already saw it popping up on Facebook... severe weather... photos of large hailstones everywhere, photos and videos of the thunderstorms here in the neighborhood. Up until now, it had all just drifted past us; we hear and see some lightning and thunder, but that’s about it... until yesterday afternoon... There was a bit of rumbling in the distance and every now and then it lit up a little... we had moved inside anyway, and I had put some items that were standing outside into the barn, just in case... And then suddenly a bang outside... unbelievable... wahaaaa that was really close. The electricity went out for a moment but was back on after a few seconds. And then it started... wind, thunder, lightning, and hail... HAIL... Now, if I do say so myself, I am pretty tough, not easily scared of anything, but with hail here in France, I really have to talk myself out of panicking. That has to do with our very first holiday here in our little house. We had signed the purchase contract just four days earlier when a storm broke out over our heads, with hailstones as big as tennis balls that went straight through the roof, with massive damage, not just to our roof, but to all the roofs in the surrounding area... there wasn't a single roof left intact. That is still fresh in my memory, so when it started hailing here too and I heard the sound of falling hailstones on the roofs again, I had to talk myself out of it. Because what a sound that is... those big hailstones falling on the roofs of houses and sheds... terrible... I looked out the window and saw the neighbors' two little ponies galloping back and forth. Boys... go stand in your little shelter... The hailstones were small at first, but suddenly stones the size of ping-pong balls started coming down too... and the noise!!! Pffffff... When the storm subsided a bit, we went outside... the cars had survived, no broken windows at least... a few dents on the roof of the Ford, but according to Frank that can be fixed... The convertible, fortunately with the sunroof on, had also made it through. And of course, you only close the stable door after the horse has bolted. We We quickly cleared out the Grange so that the Ford could just barely, but really just, be driven in (the doors in the Grange couldn't close all the way anymore), and we threw some old duvets over the convertible, just in case, because every now and then the shower would return, though fortunately not with those big hailstones anymore. Meanwhile, I got a text from B&J asking how things were with us? It had wreaked havoc at their place too. And now it's morning and just getting light... I'll have to check again in a bit to see if there's any damage left anywhere (I almost don't dare look in the attic to see how things went up there). But ah, when I read messages now about the damage the hailstones have caused in the vineyards, ruining the entire harvest....... well..... then I think..What do we have to complain about? A hole in the roof can be patched... but you lose your harvest... your income for that year... I wonder how our surroundings have weathered it... What a force of nature......

 

Gisteren hoorde ik het al steeds buiten en vanochtend tegen zevenen hoorde ik het weer......lawaai, trekkers en zo nu en dan een mega gekraak..... 

Ja .. een eindje verderop werd hout gekapt. Dat gebeurt hier regelmatig, dat er stukken bos worden gekapt voor hout. Het zijn altijd kleine percelen en in mum van tijd is zo'n stukje bos plat en heb je opeens een "uitzicht"..... dat gebeurde ook hier aan de overkant van de vallei vorig jaar.... daar was ook een stuk bos verdwenen, maar het leuke was dat we opeens de bergketen van de Puy de Dome daarachter konden zien liggen in de verte..... voor die tijd stonden daar allemaal bomen voor.... dat is nu wel een heel mooi gezicht..... Overigens geldt voor heel veel van de gekapte stukjes bos een herplantingsbeleid en na een paar maanden zie je dan ook vaak de nieuwe aanplant al staan.

zo was het toen er nog niet was gekapt

zo is het nu met links de zichtbare uitlopers van de Puy-de-Dome

Maar goed, nu dus, vlakbij, richting de ezeltjes, waar ik op mijn ochtendwandeling vaak naar toe ga. Dat moest ik zien, dus vanochtend vroeg, samen met Frank en Barkley... hup... die richting uit.

Als ik aan houtkap denk denk ik altijd nog aan stoere houthakkers, in hun houthakkers hemd, die met brute spierkracht een boom staan om te kappen.......😂... tsjaaa....... ooit misschien.....

Nu zag ik tussen de bomen een soort van kraanachtig ding die de bomen omver ramde... tot zover ik dat kon zien...want dichterbij komen was geen optie. Je zag niet zo veel maar hoorde des te meer! En.... het rook zooooo heerlijk...naar hars......en die heerlijke geur maakte veel goed...al zag ik dan geen stoere houthakkers aan het werk.........

in mijn dromen.......😆

en de werkelijkheid......

 

Van de week werd mij door Gereon, die ik ken via internet door onze liefde voor Frankrijk, gevraagd om een stukje op zijn blog https://gereonskeukenthuis.nl/blog/  te schrijven als soort van " gastschrijfster". Ha.... dat is natuurlijk wel wat voor mij... ik hou van schrijven over de dingen die me bezig houden....dus vooral over Frankrijk en alle dingen die ik daar tegenkom en beleef en de dingen daar waar ik zo van hou. En als er nou iets is waar ik heel graag over schrijf en waar ik me zo ongeveer helemaal in kan verliezen zijn dat de Franse brocantes en marché's aux puces. Ik waarschuw iedereen maar vast: als ik eenmaal begin houd ik er niet meer over op. Ik heb een zwak (en dat is dan eigenlijk ook nog zwak uitgedrukt) voor Frans serviesgoed....tot groot "verdriet" van manlief, die me al weer ziet thuiskomen met het volgende Franse servies, de mooie schalen en borden......(gelukkig heeft manlief ook een zwak: auto's...ik wil maar zeggen...bij de brocante kan ik met weinig euro's de mooiste dingen kopen....dat lukt hem niet😁).  Maar om mezelf eerst even voor te stellen:

ik ben Jacqueline, woon in het noorden van Nederland en moet nog tot 3 augustus 2029 werken voordat ik  de meeste tijd van het jaar dan toch echt in Frankrijk kan verblijven. Daar hebben we een heerlijk klein huisje op de grens van de Allier en de Puy-de-Dome. Een huisje waar ik meteen verliefd op werd toen ik er een foto van zag. En toen wist ik nog niet eens dat het terras aan de achterkant van onze Grange een geweldig uitzicht had op de vallei...... Goed, ons huisje, in een piepklein gehuchtje met acht huizen. Het was eerst eigenlijk niet eens de bedoeling om in een gehuchtje te gaan wonen, liever lekker achteraf wonen, maar ik moet zeggen...het is GEWELDIG......zeker met alle leuke en lieve buren die we hebben. Het is hier rustig a la campagne en dat is juist wat we hier zoeken... de rust en de stilte....... Het dichtstbijzijnde plaatsje waar we wat boodschappen kunnen doen ligt op ongeveer 20 km afstand (wel altijd nog bijna drie kwartier rijden) en daar, in dat plaatsje is in de maanden juli en augustus een geweldige marché aux puces in een gymzaal. De plaatselijke bevolking brengt maanden van te voren al spullen in die daar dan worden verkocht. Ik weet niet precies hoe het verdeeld is maar de verkoper krijgt een percentage van de verkoopprijs, die zelf door de verkoper wordt bepaalt.

We zijn sinds een week weer op ons stekje hier in Frankrijk en natuurlijk was ik al een paar keer naar de marché aux puces geweest en was ik met leuke dingen thuisgekomen, waaronder een geweldig koffie/thee servies met zo'n Frans bloemetje. Ik had al in dat genre een eetservies maar ik wilde er ook graag kopjes en een theepot met zo'n motiefje bij.... gelukt dus. Hoe leuk is het dan om de tafel te dekken met al die oude Franse spulletjes...borden, kopjes, bestek, "antieke" messenleggers..... heerlijk....

Gisteren konden we het och niet laten om weer even langs de marché te rijden.... haha...manlief moest tanken en laat dat nou daar vlakbij te zijn....nog even een bezoekje dus aan de marché...want je weet maar nooit wat je nog tegenkomt......tsjaaaaa...... en toen kreeg manlief het ook op zijn heupen....kom eens kijken, Jacq..... en hij troonde me mee naar de ruimte waar meubels staan. Daar stond een mooie salontafel waar hij helemaal weg van was....voor bij ons thuis.... in Nederland.....(daar hebben we een aftands tafeltje staan).... alleen al het idee dat manlief interesse toonde voor een meubelstuk van de marché...geweldig... ook al zou de tafel foeilelijk zijn geweest (maar dat was ie gelukkig niet)......veel te leuk zijn enthousiasme...dus mee die tafel....Met wat gewrik en gedraai en met behulp van wat plaatselijke jongelui kregen we de tafel achter in de auto. En toen zag ik het!! Ergens achteraf in een hoek. Al een paar jaar was ik op zoek naar zo'n tafeltje! Klein, half hoog, met een blad dat aan de zijkanten kon worden weggeklapt..... en dat voor echt helemaal niks.....ja, die kon ik natuurlijk niet laten staan....die moest ook mee. De mensen van de organisatie begonnen er lol in te krijgen...misschien ook door mijn enthousiasme die ik natuurlijk met hen moest delen. Volgende week kwamen er weer nieuwe spullen, werd me verteld, moest ik vooral weer komen kijken....

En nu staan de tafels in de Grange. De salontafel gaat mee naar Nederland, het kleine tafeltje krijgt eerst nog even een behandeling tegen houtworm (je weet maar nooit). En dan komt ie boven op de "studeerkamer" te staan of als bijzettafeltje als we hier eters krijgen. Ik zie het helemaal voor me.... al dat mooie servies met de meest lekkere gerechtjes (want ja, ik hou ook van koken). Enne... misschien wel met een gerechtje van Gereon?? Beter kan niet.......

This week, Gereon, whom I know online through our shared love for France, asked me to write a piece for his blog https://gereonskeukenthuis.nl/blog/ as a sort of "guest writer." Ha... that is right up my alley, of course... I love writing about the things that occupy my mind... so especially about France and all the things I encounter and experience there, and the things there that I love so much. And if there is one thing I really enjoy writing about and can almost completely lose myself in, it is the French brocantes and flea markets. I’ll warn everyone in advance: once I start, I won't stop talking about it. I have a weakness (and that is actually putting it mildly) for French tableware... much to the "dismay" of my husband, who can already picture me coming home with the next set of French dinnerware, the beautiful bowls and plates... (fortunately, my husband also has a weakness: cars... I mean... at the flea market I can buy the most beautiful things with very few euros... he can't do that 😁). But to introduce myself first: I am Jacqueline, I live in the north of the Netherlands, and I still have to work until August 3, 2029, before I can finally spend most of the year in France. We have a lovely little house there on the border of the Allier and the Puy-de-Dome. A house I fell in love with the moment I saw a photo of it. And back then, I didn't even know that the terrace at the back of our Grange had an amazing view of the valley... Anyway, our house, in a tiny hamlet with eight houses. At first, it wasn't actually the plan to live in a little hamlet; I preferred living in a secluded spot, but I have to say... it is AMAZING... especially with all the nice and sweet neighbors we have. It is quiet here, just like the countryside, and that is exactly what we are looking for here... peace and quiet. The nearest town where we can do some grocery shopping is about 20 km away (though still almost a 45-minute drive), and there, in that town, there is a fantastic flea market in a gymnasium during the months of July and August. The local people bring in items months in advance to be sold there. I don't know exactly how it is divided, but the seller receives a percentage of the selling price, which is determined by the seller themselves. We have been back at our place here in France for a week now, and naturally, I had already been to the flea market a few times and come home with some nice things, including a wonderful coffee/tea set with one of those French flowers. I already had a dinner service in that style, but I also really wanted cups and a teapot with a similar pattern to go with it... so I succeeded. How lovely it is to set the table with all those old French items... plates, cups, cutlery, "antique" knife rests... delightful...Yesterday we just couldn't resist driving past the market again... haha... my husband needed to fill up the tank and guess what, it was right nearby... so another quick visit to the market... because you never know what you might come across... well... and then my husband got the urge too... come take a look, Jacq... and he dragged me along to the room where the furniture is. There stood a beautiful coffee table that he was absolutely crazy about... for our home... in the Netherlands... (we have a run-down little table there)... just the idea that my husband showed interest in a piece of furniture from the market... amazing... even if the table had been hideous (but luckily it wasn't)... his enthusiasm was way too nice... so we took the table... With some wiggling and twisting and with the help of some local youngsters, we got the table into the back of the car. And then I saw it!! Somewhere in the back, in a corner. I had been looking for a table like that for a few years! Small, medium height, with a top that could be folded away at the sides... and all for absolutely nothing... yes, of course I couldn't leave that one behind... that one had to come along too. The people from the organization were starting to enjoy it... perhaps also because of my enthusiasm, which I naturally had to share with them. New items were arriving next week, I was told, and I should definitely come and take a look again... And now the tables are in the Grange. The coffee table is going with us to the Netherlands; the little table is getting a woodworm treatment first (you never know). And then it will go upstairs in the "study" or serve as a side table when we have guests over for dinner. I can picture it perfectly... all that beautiful tableware with the most delicious dishes (because yes, I love cooking too). And... maybe even with a dish from Gereon?? It doesn't get any better than that...That had to come along too. The people from the organization were starting to enjoy it... perhaps also because of my enthusiasm, which I naturally had to share with them. New items were arriving next week, I was told, and I was definitely supposed to come and take a look again.... And now the tables are in the Grange. The coffee table is going with us to the Netherlands; the little table is getting a woodworm treatment first (you never know). And then it will go upstairs in the "study" or serve as a side table when we have guests over for dinner. I can picture it perfectly.... all that beautiful tableware with the most delicious dishes (because yes, I love cooking too). And... maybe even with a dish from Gereon?? It doesn't get any better than that.......That had to come along too. The people from the organization were starting to enjoy it... perhaps also because of my enthusiasm, which I naturally had to share with them. New items were arriving next week, I was told, and I was definitely supposed to come and take a look again.... And now the tables are in the Grange. The coffee table is going with us to the Netherlands; the little table is getting a woodworm treatment first (you never know). And then it will go upstairs in the "study" or serve as a side table when we have guests over for dinner. I can picture it perfectly.... all that beautiful tableware with the most delicious dishes (because yes, I love cooking too). And... maybe even with a dish from Gereon?? It doesn't get any better than that.......

 Geen feestelijkheden hier op 14 Juillet maar gelukkig gingen we lunchen bij kennissen hier in de buurt. Nederlanders die we vorige vakantie hebben ontmoet en vlakbij bleken te wonen, en dat heel wat maanden per jaar. Ik was natuurlijk meteen jaloers.....heerlijk...zo lang lekker hier verblijven...

We waren er nog niet geweest dus altijd leuk om te kijken waar je terechtkomt. De weg erheen kenden we meerendeels, en op die bekende weg moesten we op een gegeven moment links af slaan, het weggetje naar het gehucht van een huis of vier en waar zij dus al lange tijd een huis hadden. En ja hoor, we vonden het huisnummer en zagen een bekende auto staan...dat kon niet missen. Meteen kwamen B&J naar buiten en de ontvangst was meer dan hartelijk. Natuurlijk eerst een rondleiding door hun huis.....helemaal mijn ding...een heerlijk Frans huis...ik was er zo ingetrokken! Aan de achterkant, onder de overkapping stond de lange tafel al gedekt. Als je aan een gezellige lunch in Frankrijk denkt dan denk je hier aan....... heerlijk...... De bubbels stonden al klaar en natuurlijk toastten we op deze nieuwe vriendschap. En wat was het gezellig, en wat was de tafel leuk gedekt (mijn ding natuurlijk) en wat was het eten heerlijk, soepje, vis als voorgerecht en vis als hoofdgerecht (in verband met manlief die deelneemt aan een diabetesproject en veel niet mag eten, maar wel vis!) en een heerlijk toetje na met een geweldige likeur van sapins (die moeten we ons ook maar afschaffen).... en ondertussen werd er gepraat en gekletst en gelachen.....

Op een gegeven moment werd het toch wel tijd om naar huis te gaan.....gelukkig hoefden we niet heel ver te rijden... Thuis op de klok zag ik dat het inmiddels half zeven was...wat????? Half zeven???? Ahem....... ze zeggen toch: gezelligheid kent geen tijd.......

 

14 Juillet...natuurlijk.....Feest........

Tsja...alleen hier eigenlijk niet... in ieder geval niet hier in de dorpen om ons heen..... Vuurwerken waren vanwege de grote droogte afgelast, brocantes werden geannuleerd en zelfs over de brocante in Aronnes kon ik dit jaar niets terugvinden.....maar gelukkig.... ik keek toch uit naar de 14e juli want ten eerste zou mijn geliefde marché aux puces in Le Mayet de Montagne om 9.00 uur 's morgens weer van start gaan en ten tweede hadden we een lunchafspraak bij B & J, Nederlanders die we in mei hadden ontmoet bij het plaatselijke wilddiner en hier ook in onze gemeente wonen. Dus genoeg om naar uit te kijken. 

Na een lekker ontbijtje op het terras zaten we al om iets over half negen in onze cabrio ( een groot woord voor onze gammele Talbot Samba), op naar Mayet. Ik had me enorm verheugd op de opening van de marché aux puces. Ieder jaar in juli  enaugustus wordt er in een plaatselijke hal deze markt gehouden. Echt geweldig om er te sneupen en te struinen. Meestal was de markt al aan de gang als wij weer in Frankrijk aankwamen, maar nu konden we "de opening" meemaken..... 
Het hele parkeerterrein stond propvol toen we aankwamen.....natuurlijk... druk....druk....druk...... Frank zette me af en ging samen met Barkley een stukje rijden. Te warm voor Barkley om in de auto te blijven zitten. Ik dook ondertussen de hal binnen waar het inderdaad flink druk was. Overal liepen mensen in oranje t-shirts rond om je te helpen...allemaal vrijwilligers uit het plaatsje. Ik dook meteen op de tafels af waar al het serviesgoed stond en zag al wat dingen die me wel wat leken, wat schaaltjes en wat bordjes. Oei.... maar wat een prijzen! € 15 voor een klein schaaltje van Digoin. Ook hier was de wetenschap doorgedrongen dat serviesgoed van Digoin populair is. De inbrengers van allle spullen bepalen nl zelf hun prijs en zo kan het gebeuren dat er verderop nog zo'n schaaltje ligt maar dan voor € 10 minder. Goed zoeken dus! Dat maakt het dan ook wel weer heel leuk..... En er lag heel wat... in mum van tijd had ik mijn tas vol en liep ik met twee dozen te sjouwen. Gelukkig kon je bij "de kassa" je spullen afgeven, zodat je met lege handen weer verder kon rommelen tussen alle spullen. Tussen alle gordijnen en kleden achter in de hoek vond ik een geweldige " couvre-lit" voor bij ons in de logeerkamer in de Grange. En ook nog in mooie kleuren... mee dus! Onder een tafel stond een doos met een koffieservies, zo-eentje met van die kleine roze roosjes. Daar had ik al een eetservies van maar ik wilde zo graag ook zo'n theepot en wat kopjes erbij voor op de ontbijttafel. Als ik die typisch Franse borden gebruikte bij het ontbijt had ik er altijd andere bekers e.d. bij staan dus dezelfde soort kopjes zou geweldig zijn. Et voila...... nu had ik zelfs een heel servies. In ongeveer hetzelfde motief... geweldig! (thuis mijn borden erbij gepakt en ze matchen prima!) Ik vond nog voor bijna niets een doos met de meest prachtige bekers met kippen er op (en ik ben een kippen-vrouwtje...haha) en bij de sieraden vond ik een prachtig setje met kettinkje en oorbelletjes, misschien iets voor mijn dochter? alhoewel ik het ook erg mooi vind. En toen kwam de grootste uitdaging...... betalen...... tsja en dat wilden meer mensen..... er was een tafel om cash te betalen, maar ik had deze keer echt te veel spulletjes, dus dat werd in de rij van de "carte bancaire". En dat was dus wachten. Want als je je spulletjes afgeeft wordt elk item genoteerd met een nummer dat op een sticker op je schaaltje of bakje staat. Dat nummer correspondeert dan weer met de verkoper, zodat die, neem ik aan tenminste, zijn geld of een deel daarvan, krijgt. Nou je kunt je voorstellen dat dat tijd kost. Aan de andere kant was het wel erg gezellig in de rij. Iedereen maakte een praatje en ik raakte in gesprek met een meneer in oranje t-shirt (van de organisatie). Achter mij bleken Nederlanders te staan die luid kenbaar maakten wat er allemaal niet deugde....dat lange wachten...kon het niet wat sneller?...niet realiserende dat ik alles kon verstaan. Nadat ik alles had afgerekend, en zij dus aan de beurt waren, kon ik niet nalaten te zeggen: Fijne dag nog!.... Je had hun gezichten moeten zien.........

Intussen stond Frank voor de hal te wachten om alle spulletjes in te laden. Daarna naar huis om alles weer uit te laden, snel even opknappen, wat home-made jammetjes en zoetzuur en andere (Friese) lekkernijen verzameld in een leuk tasje, want het was al weer tijd om naar onze lunch afspraak te vertrekken. Maar daarover een volgende keer meer!

Dit leuke filmpje vond ik op internet: het gereed maken van de marché aux puces: