Geen feestelijkheden hier op 14 Juillet maar gelukkig gingen we lunchen bij kennissen hier in de buurt. Nederlanders die we vorige vakantie hebben ontmoet en vlakbij bleken te wonen, en dat heel wat maanden per jaar. Ik was natuurlijk meteen jaloers.....heerlijk...zo lang lekker hier verblijven...

We waren er nog niet geweest dus altijd leuk om te kijken waar je terechtkomt. De weg erheen kenden we meerendeels, en op die bekende weg moesten we op een gegeven moment links af slaan, het weggetje naar het gehucht van een huis of vier en waar zij dus al lange tijd een huis hadden. En ja hoor, we vonden het huisnummer en zagen een bekende auto staan...dat kon niet missen. Meteen kwamen B&J naar buiten en de ontvangst was meer dan hartelijk. Natuurlijk eerst een rondleiding door hun huis.....helemaal mijn ding...een heerlijk Frans huis...ik was er zo ingetrokken! Aan de achterkant, onder de overkapping stond de lange tafel al gedekt. Als je aan een gezellige lunch in Frankrijk denkt dan denk je hier aan....... heerlijk...... De bubbels stonden al klaar en natuurlijk toastten we op deze nieuwe vriendschap. En wat was het gezellig, en wat was de tafel leuk gedekt (mijn ding natuurlijk) en wat was het eten heerlijk, soepje, vis als voorgerecht en vis als hoofdgerecht (in verband met manlief die deelneemt aan een diabetesproject en veel niet mag eten, maar wel vis!) en een heerlijk toetje na met een geweldige likeur van sapins (die moeten we ons ook maar afschaffen).... en ondertussen werd er gepraat en gekletst en gelachen.....

Op een gegeven moment werd het toch wel tijd om naar huis te gaan.....gelukkig hoefden we niet heel ver te rijden... Thuis op de klok zag ik dat het inmiddels half zeven was...wat????? Half zeven???? Ahem....... ze zeggen toch: gezelligheid kent geen tijd.......

 

14 Juillet...natuurlijk.....Feest........

Tsja...alleen hier eigenlijk niet... in ieder geval niet hier in de dorpen om ons heen..... Vuurwerken waren vanwege de grote droogte afgelast, brocantes werden geannuleerd en zelfs over de brocante in Aronnes kon ik dit jaar niets terugvinden.....maar gelukkig.... ik keek toch uit naar de 14e juli want ten eerste zou mijn geliefde marché aux puces in Le Mayet de Montagne om 9.00 uur 's morgens weer van start gaan en ten tweede hadden we een lunchafspraak bij B & J, Nederlanders die we in mei hadden ontmoet bij het plaatselijke wilddiner en hier ook in onze gemeente wonen. Dus genoeg om naar uit te kijken. 

Na een lekker ontbijtje op het terras zaten we al om iets over half negen in onze cabrio ( een groot woord voor onze gammele Talbot Samba), op naar Mayet. Ik had me enorm verheugd op de opening van de marché aux puces. Ieder jaar in juli  enaugustus wordt er in een plaatselijke hal deze markt gehouden. Echt geweldig om er te sneupen en te struinen. Meestal was de markt al aan de gang als wij weer in Frankrijk aankwamen, maar nu konden we "de opening" meemaken..... 
Het hele parkeerterrein stond propvol toen we aankwamen.....natuurlijk... druk....druk....druk...... Frank zette me af en ging samen met Barkley een stukje rijden. Te warm voor Barkley om in de auto te blijven zitten. Ik dook ondertussen de hal binnen waar het inderdaad flink druk was. Overal liepen mensen in oranje t-shirts rond om je te helpen...allemaal vrijwilligers uit het plaatsje. Ik dook meteen op de tafels af waar al het serviesgoed stond en zag al wat dingen die me wel wat leken, wat schaaltjes en wat bordjes. Oei.... maar wat een prijzen! € 15 voor een klein schaaltje van Digoin. Ook hier was de wetenschap doorgedrongen dat serviesgoed van Digoin populair is. De inbrengers van allle spullen bepalen nl zelf hun prijs en zo kan het gebeuren dat er verderop nog zo'n schaaltje ligt maar dan voor € 10 minder. Goed zoeken dus! Dat maakt het dan ook wel weer heel leuk..... En er lag heel wat... in mum van tijd had ik mijn tas vol en liep ik met twee dozen te sjouwen. Gelukkig kon je bij "de kassa" je spullen afgeven, zodat je met lege handen weer verder kon rommelen tussen alle spullen. Tussen alle gordijnen en kleden achter in de hoek vond ik een geweldige " couvre-lit" voor bij ons in de logeerkamer in de Grange. En ook nog in mooie kleuren... mee dus! Onder een tafel stond een doos met een koffieservies, zo-eentje met van die kleine roze roosjes. Daar had ik al een eetservies van maar ik wilde zo graag ook zo'n theepot en wat kopjes erbij voor op de ontbijttafel. Als ik die typisch Franse borden gebruikte bij het ontbijt had ik er altijd andere bekers e.d. bij staan dus dezelfde soort kopjes zou geweldig zijn. Et voila...... nu had ik zelfs een heel servies. In ongeveer hetzelfde motief... geweldig! (thuis mijn borden erbij gepakt en ze matchen prima!) Ik vond nog voor bijna niets een doos met de meest prachtige bekers met kippen er op (en ik ben een kippen-vrouwtje...haha) en bij de sieraden vond ik een prachtig setje met kettinkje en oorbelletjes, misschien iets voor mijn dochter? alhoewel ik het ook erg mooi vind. En toen kwam de grootste uitdaging...... betalen...... tsja en dat wilden meer mensen..... er was een tafel om cash te betalen, maar ik had deze keer echt te veel spulletjes, dus dat werd in de rij van de "carte bancaire". En dat was dus wachten. Want als je je spulletjes afgeeft wordt elk item genoteerd met een nummer dat op een sticker op je schaaltje of bakje staat. Dat nummer correspondeert dan weer met de verkoper, zodat die, neem ik aan tenminste, zijn geld of een deel daarvan, krijgt. Nou je kunt je voorstellen dat dat tijd kost. Aan de andere kant was het wel erg gezellig in de rij. Iedereen maakte een praatje en ik raakte in gesprek met een meneer in oranje t-shirt (van de organisatie). Achter mij bleken Nederlanders te staan die luid kenbaar maakten wat er allemaal niet deugde....dat lange wachten...kon het niet wat sneller?...niet realiserende dat ik alles kon verstaan. Nadat ik alles had afgerekend, en zij dus aan de beurt waren, kon ik niet nalaten te zeggen: Fijne dag nog!.... Je had hun gezichten moeten zien.........

Intussen stond Frank voor de hal te wachten om alle spulletjes in te laden. Daarna naar huis om alles weer uit te laden, snel even opknappen, wat home-made jammetjes en zoetzuur en andere (Friese) lekkernijen verzameld in een leuk tasje, want het was al weer tijd om naar onze lunch afspraak te vertrekken. Maar daarover een volgende keer meer!

Dit leuke filmpje vond ik op internet: het gereed maken van de marché aux puces:

 

En toen las ik gisteren op Facebook dat Sam Neill is overleden. Ik keek verder en hoopte zo dat het een fake-aankondiging was, zo-eentje die je wel vaker op Facebook tegenkomt, maar nee......

Sam Neill, ik denk niet dat die naam veel mensen iets zegt, zeker hier in Nederland niet. Maar als ik zeg "Jurassic Parc" gaan er misschien wat lampjes branden. Mensen zullen hem daarvan zeker kennen. In drie van de films speelde hij mee. Ik herinner hem van vooral de Nieuw Zeelandse film "Hunt for the Wilderpeople". Een geweldige film van de Nieuw Zeelandse regissuer Taika Waititi.

Hunt for the Wilderpeople is een Nieuw-Zeelandse film uit 2016, geregisseerd door Taika Waititi en gebaseerd op het boek Wild Pork and Watercress uit 1986 van Barry Crump. De hoofdrollen worden vertolkt door Sam Neill en Julian Dennison als oom Hector en Ricky Baker; een vaderfiguur en pleegzoon die het doelwit worden van een klopjacht nadat ze de Nieuw-Zeelandse bush in zijn gevlucht. De film ging in première op het Sundance Film Festival op 22 januari 2016. De film kreeg lovende kritieken, met veel critici die de prestaties en chemie van Dennison en Neill benadrukten.

In Nieuw-Zeeland wordt de stadsjongen Ricky in een pleeggezin geplaatst in een plattelandsgezin. Hij voelt zich meteen thuis bij zijn nieuwe pleeggezin: tante Bella en oom Hector. Na een dramatische gebeurtenis riskeert Ricky naar een ander huis te worden gestuurd. Dit zal de jongen en Hector ertoe aanzetten om het bos in te vluchten. Met de daaropvolgende klopjacht worden de twee gedwongen hun verschillen opzij te zetten en samen te werken om te overleven.

Zijn overlijden doet me wat. Een week geleden dacht ik toevallig nog aan die film en aan Sam Neill. Hij leek me een bescheiden man nl en ik vond hem een geweldig acteur in die films die ik van hem heb gezien. En dan is hij er niet meer...78 jaar....dat is te vroeg....te jong........en het herinnert je meteen weer aan je eigen "sterfelijkheid".......

Hieronder de trailer van "Hunt for the WIlderpeople".

And then yesterday I read on Facebook that Sam Neill had passed away. I looked further, hoping so much that it was a fake announcement, one of those you come across quite often on Facebook, but no...... Sam Neill, I don't think that name means much to many people, certainly not here in the Netherlands. But if I say "Jurassic Park," maybe a few lights will go on. People will certainly know him from that. He starred in three of the films. I remember him mainly from the New Zealand film "Hunt for the Wilderpeople." A great film by New Zealand director Taika Waititi. Hunt for the Wilderpeople is a 2016 New Zealand film, directed by Taika Waititi and based on the 1986 book Wild Pork and Watercress by Barry Crump. The lead roles are played by Sam Neill and Julian Dennison as Uncle Hector and Ricky Baker; A father figure and foster son become the target of a manhunt after fleeing into the New Zealand bush. The film premiered at the Sundance Film Festival on January 22, 2016. The film received rave reviews, with many critics highlighting the performances and chemistry of Dennison and Neill. In New Zealand, city boy Ricky is placed in a rural foster home. He immediately feels at home with his new foster family: Aunt Bella and Uncle Hector. After a dramatic event, Ricky risks being sent to another home. This prompts the boy and Hector to flee into the woods. With the ensuing manhunt, the two are forced to put their differences aside and work together to survive. His passing affects me. Just a week ago, I happened to be thinking about that film and Sam Neill. He seemed like a humble man to me, and I thought he was a great actor in the films I’ve seen of him. And then he is gone... 78 years old... that is too soon... too young... and it immediately reminds you of your own "mortality" again...

 En dan is het zes uur 's morgens.....ik kijk uit het raam en zie dat de lucht nog wat grijzig is... en het waait een beetje...... beneden in de kamer is het 27 graden... ik gooi gauw de ramen en luiken open... lekker het windje naar binnen......

We zijn er weer..... zaterdagavond aangekomen. Met een volgepakte auto... en deze keer erg volgepakt want sinds een paar dagen hebben we een andere auto. Onze lieve oude Lancia kwam niet meer door de APK of we moesten voor heeeel veel geld dingen gaan vertimmeren (al weer), en hoewel hij heerlijk reed (vooral op de lange wegen richting ons huisje), was het nu toch echt einde oefening. Er kwam een week voor ons vertrek naar ons huisje nog een andere auto, alleen het kentekenbewijs liet maar op zich wachten...en wachten...... "tante Pos" is tegenwoordig niet meer zo snel. Zaterdag zouden we vertrekken en donderdag was het bewijs nog niet gearriveerd. Frank waagde er een belletje aan.... nee hoor, het bewijs was al vijf dagen terug verstuurd...maar ja..., werd er gezegd, de post is niet meer zo snel tegenwoordig...... Ik zag het al helemaal voor me..... had ik vrijdag extra vrij genomen om alles in gereedheid te krijgen voor ons vertrek, zou dat misschien wel voor niets zijn geweest, want als vrijdag het bewijs er niet zou zijn zouden we zaterdag niet weg kunnen en zou het waarschijnlijk woensdag worden ( dinsdag is de eerste dag dat er weer post komt)......jakkes..... zo zonde van de vakantiedagen die je dan "voor niets" hebt opgenomen. Maar gelukkig.......vrijdag viel dan toch het kentekenbewijs in de bus en konden we zaterdag met een gerust hart vertrekken. In onze andere auto......en wat kon daar veel in..... hahaha.... ik weet niet hoe het met jullie zit maar er moet op de een of andere manier toch altijd weer van alles mee gesjouwd worden naar Frankrijk.... en dat terwijl je daar in je huisje van alles hebt... maar nee.. er gaan altijd weer een paar dozen mee met de "hoogstnoodzakelijk dingen" jaja........ Toen alles was ingepakt hielden we nog genoeg ruimte over...verdikkie.... ik had nog veel meer mee kunnen nemen, zoals die leuke kroonluchter, die ik in de kringloop bij ons op de kop had getikt, en prachtig buiten boven de eettafel zou kunnen hangen...... nou ja.... volgende keer dan maar......

Zaterdagochtend dus vroeg weg, veel drinken mee en een extra fles water voor hond Barkley, want het zou warm worden......

De reis verliep voorspoedig, eigenlijk was het, tot onze verbazing, erg rustig op de weg.... waren de vakanties niet al begonnen? Alleen in Luxemburg hadden we eventjes oponthoud. Last van de warmte hadden we niet, de airco deed goed dienst. Naarmate de reis vorderde zagen we velden geler worden, in eerst instantie door de zonnebloem-velden, maar daarna kon je toch merken dat de droogte had toegeslagen. Ook bij ons gele weilanden en geen bloemen meer in de bermen, terwijl vorig jaar, toen het ook zo warm was, het Koninginnekruid en Wilde Peen nog volop bloeiden. Ben benieuwd wat dat gaat worden zo met die hitte... we gaan het meemaken...

Maar we zijn er dus weer......en ik heb er zin in!

And then it is six o'clock in the morning..... I look out the window and see that the sky is still a bit grey... and it is blowing a little...... downstairs in the room it is 27 degrees... I quickly throw open the windows and shutters... nice and warm inside...... We are back..... arrived Saturday evening. With a car packed... and this time very packed, because for the past few days we have had a different car. Our dear old Lancia wouldn't pass the MOT anymore or we would have had to spend a yoo-lot of money fixing things (again), and although it drove wonderfully (especially on the long roads towards our cottage), it was really game over now. Another car arrived a week before our departure to our cottage, only the registration certificate just kept taking its time... and waiting...... "The Post" isn't that fast anymore these days. We were supposed to leave on Saturday and by Thursday the certificate still hadn't arrived. Frank gave it a try... no, the proof had already been sent five days ago... but well..., they said, the post isn't that fast anymore these days... I could picture it all... if I had taken extra Friday off to get everything ready for our departure, it might have all been for nothing, because if the proof wasn't there by Friday, we wouldn't be able to leave on Saturday and it would probably have been Wednesday (Tuesday is the first day mail arrives again)... yikes... such a waste of vacation days taken "for nothing". But fortunately... on Friday the registration certificate finally arrived in the mail, and we could leave on Saturday with peace of mind. In our other car......and so much fit in there..... hahaha.... I don't know about you, but somehow we always have to lug all sorts of stuff along to France.... even though you have everything you need in your cottage there... but no.. a few boxes of the "absolutely necessary things" always come along, yeah right........ When everything was packed, we still had plenty of room left... darn it.... I could have taken so much more, like that nice chandelier I picked up at our local thrift store, which would look beautiful hanging outside above the dining table...... oh well.... maybe next time...... So, we left early Saturday morning, took plenty of drinks and an extra bottle of water for the dog Barkley, because it was going to get hot...... The journey went smoothly; actually, to our surprise, it was very quiet on the road.... hadn't the holidays started already? We only had a brief delay in Luxembourg. We didn't suffer from the heat; the air conditioning did a good job. As the journey progressed, we saw fields turning yellower, initially due to the sunflower fields, but then you could tell that the drought had really taken its toll. Here too, we had yellow meadows and no more flowers in the verges, whereas last year, when it was also so hot,the Queen Anne's Lace and Wild Carrot were still in full bloom. I wonder what that will turn out to be like with this heat... we'll see... But we're back again......and I'm looking forward to it!

 En dan is het daar..... we zijn paard-loos......na meer dan 23 jaar geen paarden meer.......een hele zorg minder...maar ook een gemis.......

Vandaag ging Filly naar een nieuw huisje.......ik denk dat het goed is zo..... hier stond ze, na het overlijden van Lightning in december, helemaal alleen, zonder maatje.......

Na een half jaar waren we zo ver dat we ook Filly konden laten gaan...dat we een mooi plekje voor haar zouden proberen te vinden..... en plekje met kinderen, die al "spelend" met haar konden werken en rijden.....het was nog even spannend omdat bij een keuring naar voren kwam dat de linker buigproef achter niet helemaal goed was. We zijn daar eerlijk over geweest naar alle gegadigden..sommigen haakten af, anderen wilden toch komen kijken......

En dan heeft ze nu een ander plekje....vanochtend werd ze gehaald........

Dag lieve, lieve Filly

het is goed zo.......

And then it is here..... we are horseless......no horses after more than 23 years.......one less worry...but also a loss....... Today Filly went to a new home.......I think it is for the best..... here she stood, after Lightning's passing in December, all alone, without a companion....... After half a year, we were ready to let Filly go too...to try to find a nice spot for her.....a spot with children, who could work and ride her while "playing".....it was a bit tense because a veterinary check revealed that the left hind flexion test wasn't quite right. We were honest about that with all prospective buyers..some backed out, others still wanted to come and see her...... And now she has a different home....she was picked up this morning........ Goodbye sweet, sweet Filly, it is for the best.......

 

opi's roos

Het zijn "rare" weken tot nu toe qua weer.... ik geloof dat juli de warmste maand ooit was.......Het was vorige week ook bloed en bloed heet.... dik in de 30 graden! Ik moet zeggen dat ik er goed tegen kan op dit moment. Heb zelfs gewoon door in de tuin gewerkt om onkruid te verwijderen tussen de tegels.....wel met lekker pauzes binnen met veel thee (vind ik toch lekker in die warmte) en even wat op tv terugkijken of zo. Goed te doen dus. En nu we het dan toch over de tuin hebben.... het is een geweldig jaar voor de bessen, de rozen, de hortensia's..... We hebben zo ontzettend veel bessen.....de rode bessenstruiken zijn altijd het eerst aan de beurt... ik had een paar weken terug niet eens door dat ze al rijp waren, want de eerste struik die in het zicht stond was kennelijk wat later met zijn bessen. Zo kwam het dat de achterste struik al flink door de vogels was bezocht. Maar er was genoeg over voor ons.... De struiken met de zwarte bessen zaten boordevol. Daar houden de vogels niet zo van, van die zwarte bessen...Om zo te eten zijn ze ook niet zo lekker, maar als jam of siroop.... heerlijk...... En als je ze plukt dompel je je onder in een geur van cassis... echt heerlijk ruiken ze. En dan de witte bessen....... de takken van de struiken zijn zwaar van alle bessen. En witte bessen zijn, als ze goed rijp zijn, zo lekker om van te snoepen...ze zijn nl wat minder zuur dan de rode. Dus... de afgelopen weken stonden in het kader van bessen plukken en onkruid tussen de klinkers verwijderen. Druk druk druk. En dat moet ook wel, want over anderhalve week gaan we al weer naar Pacaud. Eigenlijk heb ik er geen tijd voor, haha... er moet hier nog zo veel gebeuren.

En dan heb ik het nog niet eens gehad over de rozen die allemaal zo geweldig bloeien..... het is een overdaad en kleur en geur... zelfs "opi"s" roos, die het altijd wat moeilijk heeft, had minstens vijf of zes bloemen (en had dit jaar geen last van beestjes, zoals luis). Over de hortensiás wil ik het maar helemaal niet hebben... één paars/roze zee van bloemen die alles overgroeien...maar het is een schitterend gezicht. Ben benieuwd hoe het in Pacaud is.... de droogte schijnt daar weer flink toe te slaan......we zullen het zien.......

These have been "weird" weeks so far weather-wise... I believe July was the hottest month ever... It was scorching hot last week too... well over 30 degrees! I must say I can handle it well at the moment. I even just kept working in the garden removing weeds from between the tiles... albeit with nice breaks inside with lots of tea (which I do enjoy in this heat) and catching up on TV or something. So, quite manageable. And speaking of the garden... it is a wonderful year for the berries, the roses, the hydrangeas... We have so incredibly many berries... the redcurrant bushes are always the first to ripen... a few weeks ago I didn't even realize they were ripe yet, because the first bush in sight was apparently a bit late with its berries. That's why the back bush had already been heavily visited by birds. But there was plenty left for us... The blackcurrant bushes were bursting at the seams. The birds don't really like those blackcurrants... They aren't that tasty to eat raw either, but as jam or syrup... delicious... And when you pick them, you immerse yourself in the scent of cassis... they really smell wonderful. And then the whitecurrants... the branches of the bushes are heavy with berries. And whitecurrants, when they are fully ripe, are so tasty to snack on... you see, they are a bit less acidic than the red ones. So... the past few weeks have been all about picking berries and removing weeds from between the paving stones. Busy, busy, busy. And rightly so, because in a week and a half we are already heading to Pacaud. Actually, I don't have time for it, haha... there is still so much to do here. And I haven't even mentioned the roses yet, which are all blooming so wonderfully... it is an abundance of color and fragrance... even "Grandpa's" rose, which always struggles a bit, had at least five or six flowers (and didn't have any trouble with pests like aphids this year). I won't even mention the hydrangeas... a purple/pink sea of ​​flowers overgrowing everything... but it is a magnificent sight. I wonder how things are in Pacaud... the drought seems to be hitting hard there again... we shall see...

 

Dochterlief had een verrassing voor ons.... kaartjes voor een  iepenloftspul in Bakkeveen. Dat heeft even een verklaring nodig... iepenloftspul is iets wat je in deze tijd in de Friese dorpen regelmatig tegenkomt. Het zijn openlucht voorstellingen, in het Fries gesproken, van plaatselijke toneelverenigingen. In ons dorp worden ze ook altijd gehouden. Ik ben er nog nooit geweest. Eigenlijk nooit over nagedacht ook. Totdat dus Harmke met kaartjes kwam voor het iepenloftspul in Bakkeveen....want...."mama, jij vindt de boeken van Ilja Gort toch zo leuk?" . Ja inderdaad heb ik op mijn laatste verblijf in ons huisje in Pacaud wel een stuk of zes boeken van hem gelezen met veel plezier... Eén van die boeken was "De Vulkaan"  wat gaat over een wijnliefhebber die een wijndomein erft in een slaperig Frans dorpje. Dat dorpje wil hij weer wat leven in blazen. Hij laat zich verkiezen tot burgemeester en probeert een manier te vinden om het dorpje op de kaart te zetten.....

Laat dat boek nou bewerkt zijn tot een iepenloftspul. Dochter had dit op haar werk gehoord en dacht meteen aan ons... dat moesten we meemaken! Dus werden we met kaartjes verrast. Met z'n drieën togen we vrijdagavond naar Bakkeveen. Prachtig, bloedheet weer, maar goed te doen om 21.00 uur 's avonds. Ik was erg benieuwd hoe het zou zijn... een Frans verhaal en dan in het Fries... zouden er nog Franse dingen in voorkomen of was alles omgezet naar en in het Fries? Het antwoord hoefde niet lang op zich te wachten... toen we bij de boerderij aankwamen waar het iepenloftspul werd gehouden klonk ons de Franse muziek al in de oren. Een accordeoniste en en gitarist vertolkten onder een prieeltje al Franse chansons... een idyllisch plaatje, want naast hen stond een oude oranje Citroen Dyane (denk tenminste dat het er zoeentje was)... het was warm... de Franse sfeer zat er meteen in..... Er was een tribune waar je plaats kon nemen (gelukkig waren er kussentjes voor onder je billen) en voor de tribune was een dorpspleintje gecrëeerd, compleet met een Frans cafeetje. Ik ga niets verklappen over de verdere inhoud van het stuk, maar wat was het leuk! Het was toch wel echt Frans, en wel Fries gesproken, maar er werden ook veel Franse termen doorheen gegooid.. en grappig.... in deze entourage kon dat gewoon....... Er werden een paar Franse chansons gezongen, die dan wel in het Fries ten gehore werden gebracht....maar dat klonk goed....en met op het eind "non non rien a changé" , het sluitstuk dat Gerard Alderliefste bij zijn optredens ook vaak gebruikt als laatste chanson. Deze keer in het Fries en het hele publiek (ja, uitverkocht!) zong mee..... Jammer dat er maar een paar voorstellingen van zijn......

En leuk detail was nog dat de wijn die werd geschonken tijdens de pauze van het chateau van Ilja Gort kwam...........