Het is al weer maandagochtend. Time flies when you're having fun.......

Zondag was zeker fun, maar stond vooral in het teken van klussen. Geklust moest er worden, daarom was vriend Patrick overgekomen, want klussen met een vriend is gezelliger en inspirerender..... En geklust werd er...... de doorgang van de toekomstige keuken in de Grange moest netjes worden afgewerkt, en dat betekende stenen metselen en een koof maken voor het cement dat alles netjes moet afwerken..... Daarnaast werd er nagedacht over de deuren in de Grange, die echt aan vervanging toe zijn, maar het eigenlijk nog een jaartje of twee moeten uitzingen.... Vorige vakantie was bij de rechter Grange-deur onderin wat afgebroken zodat de deur niet meer wilde draaien. Dat is zeker niet handig, vooral niet als de Samba er uit moet, dus werd er flink nagedacht over hoe dat te repareren. Na al dat denken werd er tot actie over gegaan en het resultaat was een deur die weer open en dicht kon. Daarna stortte Patrick zich op het uitgraven van de grond voor de Grange...de deuren schaafden over de grond en gingen daarom moeilijk open. Er werd zo'n 20 cm grond weggehaald en vandaag is het plan om dat geleidelijk naar boven te laten verlopen zodat de Samba van manlief makkelijk in en uit kan rijden. En waar was ik in dit hele verhaal??? Ik, die toch ook wel veel aan het klussen ben.... haha... ik liet deze keer de mannen hun ding doen en stortte mijzelf op het verwijderen van al het snoeihout dat manlief de vorige vakantie her en der had laten liggen (wat een k....t klus zeg...). Ik had bijna zoiets van... doe het zelf... maar ja... juist op die plekken wilde ik bollen gaan planten die ik vanuit Nederland had meegenomen. Minstens 12 zakjes met iris-bollen.....die moesten voor tegen het huis komen en langs het muurtje.... Ik zie het al helemaal voor me van het voorjaar:  bloeiende irissen voor en langs het muurtje....... Naast de voordeur plantte ik nog wat roze tulpen met daar tussendoor blauwe druifjes...dit heb ik ooit bij de tuinen van Monet in Giverny gezien (overigens waren dat roze tulpen met vergeet-me-nietjes er tussendoor) en heb me altijd voorgenomen om dat ook nog eens te doen. Dus nu naast de voordeur.... ik ben benieuwd....

Verder hield ik me bezig met de lunch...restjes ratatouille met brood, later het avondeten, stoofvlees dat de hele dag op de kachel had staan stoven, pompoen met geitenkaas en pasta en het maken van een krans van de paardekastanjes, die hier in bergen onder de kastanjeboom liggen. De krans is klaar maar ik moet nu nog op zoek naar wat rozebotteltjes om de krans wat op te fleuren.

Nou ben ik nog helemaal vergeten te vertellen over mijn ochtendwandeling vanochtend. De lucht beloofde al veel goeds dus moest ik er 's ochtends even lekker uit met Barkley; een eindje lopen. Op richting de ezeltjes. Op het pad kom je langs de ruÏne van een schuur die daar ooit heeft gestaan. Barkley stiefelde lekker door. Ik stond stil om te genieten van de stilte... je hoort dan ook niets anders dan de geluiden uit het bos......toen ik naar de ruïne keek stond ik zo ongeveer oog in oog met een ree, echt op een paar meter afstand..... zij keek mij aan... ik keek haar aan.....en zo stonden we..... totdat de ree dacht: "ik ga toch maar een stukkie verderop... je weet maar nooit of deze vrouw en die hond bij de groepen jagers horen die de bossen nu onveilig maken.......... ". Wat een indrukwekkend moment...... Natuurlijk had Barkley weer niks in de gaten, alhoewel hij als een stoere jachthond overal snuffelt en kijkt...... ach ja...... de lieverd... ik laat hem maar in de waan dat er een jachthond in hem schuilt.......

It's Monday morning again. Time flies when you're having fun....... Sunday was certainly fun, but it was mainly dedicated to DIY. There was work to be done, which is why friend Patrick had come over, because working with a friend is more sociable and inspiring..... And work there was...... the passageway for the future kitchen in the Grange had to be finished neatly, and that meant laying bricks and making a bulkhead for the cement that needs to finish everything off nicely..... In addition, thought was given to the doors in the Grange, which are really due for replacement, but actually need to hold out for another year or two.... During the last holiday, something broke off the bottom of the right Grange door so that the door wouldn't swing anymore. That is certainly not convenient, especially when the Samba has to be moved out, so a lot of thought went into how to repair it. After all that thinking, action was taken and the result was a door that could open and close again. After that, Patrick threw himself into excavating the ground for the Grange... the doors were scraping the ground and were therefore difficult to open. About 20 cm of soil was removed, and today the plan is to let that slope upwards gradually so that my husband's Samba can easily drive in and out. And where was I in all of this??? Me, who is actually doing a lot of DIY... haha... this time I let the men do their thing and threw myself into removing all the pruning waste that my husband had left lying around here and there during the last holiday (what a... shitty job...). I was almost like... do it yourself... but yeah... I wanted to plant bulbs in exactly those spots that I had brought back from the Netherlands. At least 12 bags of iris bulbs... they had to go against the house and along the low wall... I can already picture it perfectly in the spring: blooming irises in front of and along the wall... Next to the front door, I planted some pink tulips with grape hyacinths in between... I once saw this at Monet's gardens in Giverny (incidentally, those were pink tulips with forget-me-nots in between) and I've always intended to do that myself someday. So now they're next to the front door... I'm curious to see how they turn out... Furthermore, I occupied myself with lunch... leftover ratatouille with bread, later dinner: stewed meat that had been simmering on the stove all day, pumpkin with goat cheese and pasta, and making a wreath from the horse chestnuts that lie in piles under the chestnut tree here. The wreath is finished, but I still need to look for some rosehips to brighten it up a bit. Now, I completely forgot to tell you about my morning walk this morning. The sky looked promising, so I just had to get out for a bit with Barkley this morning; go for a walk. Off we went towards the donkeys. Along the path, you pass the ruins of a barn that once stood there. Barkley trotted along nicely. I stopped to enjoy the silence...So you hear nothing but the sounds of the forest......when I looked at the ruins, I was standing practically face to face with a roe deer, really just a few meters away..... she looked at me... I looked at her.....and so we stood.....until the roe deer thought: "I think I'll move a little further on... you never know if this woman and that dog belong to the groups of hunters making the woods unsafe right now..........". What an impressive moment...... Of course, Barkley didn't notice a thing again, although like a tough hunting dog he sniffs and looks everywhere...... oh well...... the sweetie... I'll just let him believe that there's a hunting dog lurking inside him.......

 Als je niet van auto's houdt, moet je dit stukje maar overslaan.......

Een geweldige ochtend gehad bij de " embouteillage de Lapalisse". Een, ik geloof, tweejaarlijks feest. Dan wordt de grote file herdacht van alle mensen die in de jaren 50 en 60 voor hun vakantie van Parijs naar de Cote d'Azur trokken, via de N7. Een feest van oude auto's, brommers, vrachtwagens... geheel in stijl van de jaren 50 en 60. In Lapalisse scheen het stervensdruk te zijn en gelukkig hadden wij al een stukje eerder de auto aan de kant gezet om te kijken naar al die voorbij trekkende auto's...... Wat een feest was dat, de meest geweldige auto's kwamen voorbij met de inzittenden ook allemaal in jaren 50 en 60 kledij....... We genoten! Ook mijn favoriete auto's waren vertegenwoordigd, de Renault Dauphine, Peugeot in verschillende maten en vormen, De Traction Avant, onze trouwauto, Renaultje vier en de Ami, die ik zooo mooi vind omdat 'ie zo lelijk is. Verder natuurlijk veel "lelijke eendjes" , corvettes, porsches, een stoet gendarmerie motoren met de heren in vol ornaat, inclusief sirenes......

We hebben de hele ochtend staan kijken.... wat wil je... er deden meer dan 900 auto's mee.... Er reden ook wat Nederlanders mee en één meneer deelde vanuit zijn auto aan iedereen pakketjes tulpenbollen uit.

En toen werd het midi..... en wat doen de Fransen om midi? Juist.... die gaan lunchen...... de auto's werden langs de kant van de weg gezet, tafeltjes werden uitgeladen, stokbrood, wijn, salades en quiches werden neergezet........ en er werd geluncht! Geweldig! De meest mooie foto is nog die van de Franse heren met hun 2CV.....

En al hoewel het grauw en grijs was..... het kon de pret niet drukken...wat een leuke ochtend...enne.......

manlief, autoliefhebber in hart en nieren, wil over twee jaar ook meedoen... ach, ik zie mezelf wel in zo'n leuk jaren 60 outfitje........

If you don't like cars, you should just skip this part....... We had a great morning at the "Embouteillage de Lapalisse". A biennial event, I believe. It commemorates the huge traffic jam of all the people who traveled from Paris to the Côte d'Azur for their holidays in the 50s and 60s, via the N7. A celebration of old cars, mopeds, trucks... entirely in the style of the 50s and 60s. It seemed to be incredibly busy in Lapalisse, and fortunately, we had pulled over a little earlier to watch all those cars passing by...... What a party that was; the most amazing cars came by, with the occupants all dressed in 50s and 60s attire as well....... We enjoyed it! My favorite cars were represented too: the Renault Dauphine, Peugeots in various sizes and shapes, the Traction Avant, our wedding car, the little Renault 4, and the Ami, which I find sooooo beautiful because it is so ugly. Furthermore, of course, lots of "ugly ducklings," Corvettes, Porsches, a procession of gendarmerie motorcycles with the gentlemen in full regalia, including sirens... We stood watching all morning... what do you expect... more than 900 cars participated... Some Dutch people were driving along too, and one gentleman was handing out packets of tulip bulbs to everyone from his car. And then it became midday... and what do the French do at midday? That's right... they go for lunch... the cars were parked along the side of the road, tables were unloaded, baguettes, wine, salads, and quiches were laid out... and lunch began! Amazing! The most beautiful photo is still the one of the French gentlemen with their 2CV..... And even though it was gloomy and grey..... it couldn't spoil the fun... what a nice morning... and....... my husband, a car enthusiast through and through, wants to join in in two years too🫣... oh, I can definitely see myself in such a cute 60s outfit........

 

Gisterochtend..... ijs op de auto en toen ik op de thermometer keek: 2 graden....... maar eigenlijk was het niet koud toen ik buiten stond.... en binnen al helemaal niet...... 18 graden toen ik opstond........ dat heb je als je huis van die dikke muren heeft......... De heldere lucht buiten voorspelde veel goeds......

Mijn ochtend start altijd al vroeg, wakker tussen half vijf en half zes, en dan bedoel ik ook echt wakker,  dat krijg je er van als je elke ochtend om zes uur naar je werk moet, dan zit je in een ritme. Maar het zijn de fijnste uren van de dag... samen met Barkley naar beneden, die durft nog steeds niet zelf de trap af en denkt dat hij halverwege wel kan springen, een pot thee zetten, en nu het donker is, achter de computer, op zoek naar recepten met tamme kastanjes...... want het is hier herfst!! HERFST!! En dat betekent: tamme kastanjes zoeken..... de bomen staan hier echt overal en op de wegen ligt een laag van kapot gereden tamme kastanjes... zo zonde....... Donderdag, een dag met alleen maar regen, werd het aan het einde van de middag droog en besloten we toch even een wandelingetje te maken. Ik nam een tas mee, hopelijk vonden we kastanjes want hier bij het weggetje boven, bij het huis van Patrice, staan wat kastanjebomen. We zagen wat kastanjes liggen, al voor het weggetje naar Patrice, en daar stond een boom waaronder echt mega grote kastanjes lagen.......wahaaa.... die moesten mee natuurlijk. Geweldig, die mooie stevige kastanjes met een pluimpje van boven. Ik verheugde me al op de kastanjesoep die ik zou gaan maken. 

We vervolgden eens wandelingetje, maakten een praatje met Patrice, die de kastanjes in zijn tuin aan de geiten ging voeren en liepen een stukje over het bospad waarlangs van de zomer veel hout gekapt was. Barkley vond het allemaal heerlijk. Je merkt dat hij de omgeving begint te kennen hier want hij dwaalt steeds verder van ons af...... we passen wel op want er wordt weer gejaagd dus we houden hem, maar ook onszelf, in de gaten..... gelukkig was het rustig in het bos.

Gisterochtend vroeg stortte ik me eerst op het maken van appel-jam.... vanuit Nederland had ik een tas appels en peren van onze bomen meegenomen. Zonde om die laten te verrotten in de tuin. Dus eerst appeljam gemaakt met spullen die ik voorradig had. In een mum van tijd had ik weer wat potjes jam staan afkoelen.

Na een lekker ontbijt ging manlief op pad om boodschappen te doen, 's avonds zou vriend Patrick komen die een paar nachten blijft en manlief gaat helpen met wat klusjes. Ik stortte me op het in gereed brengen van de gastenkamer en - badkamer in de Grange. Daarna werd het hoog tijd voor een kop thee en een goed boek IN HET ZONNETJE! Het was nl lekker warm geworden en daar moet je van profiteren! Heerlijk na zo'n dag met alleen maar regen. Ondertussen begon ik ook met de voorbereidingen  van het eten voor die avond...vooraf natuurlijk kastanjesoep, daarna Ratatouille en na een (gekochte) vanillecreme, maar dan wel met eigengemaakte appel/bramen jam er op.

En wat was het heerlijk: buiten in het zonnetje kastanjes pellen....en ze waren zo mooi groot......dat zou smullen worden vanavond. 

Vriend Patrick arriveerde tegen zessen en na een welkomstdrank en bijpraten (al hadden we elkaar het vorige weekend nog uitgebreid gezien en gesproken) konden we aan tafel. Ik hoef niet te zeggen dat het een gezellige maaltijd werd.

Yesterday morning..... ice on the car and when I looked at the thermometer: 2 degrees....... but actually it wasn't cold when I was standing outside.... and certainly not inside...... 18 degrees when I got up........ that's what you get when your house has those thick walls......... The clear sky outside boded well...... My morning always starts early, awake between four-thirty and five-thirty, and I mean really awake; that's what you get when you have to go to work at six every morning, you get into a rhythm. But they are the nicest hours of the day... going downstairs with Barkley—he still doesn't dare go down the stairs by himself and thinks he can jump halfway down—making a pot of tea, and now that it's dark, behind the computer, looking for recipes with sweet chestnuts...... because it is autumn here!! AUTUMN!! And that means: looking for sweet chestnuts..... the trees are really everywhere here and there is a layer of crushed sweet chestnuts on the roads... such a shame....... Thursday, a day of nothing but rain, it dried up at the end of the afternoon and we decided to take a little walk anyway. I took a bag with me, hoping we would find chestnuts because here by the little road up, near Patrice's house, there are some chestnut trees. We saw some chestnuts lying there, even before the road to Patrice, and there stood a tree under which really huge chestnuts lay.......wahaaa.... of course we had to take those with us. Amazing, those beautiful sturdy chestnuts with a little tuft on top. I was already looking forward to the chestnut soup I was going to make. We continued our walk, had a chat with Patrice, who was going to feed the chestnuts in his garden to the goats, and walked a bit along the forest path where a lot of wood had been cut down this summer. Barkley loved it all. You can tell he's starting to get to know the area here because he keeps wandering further and further away from us... we are being careful though, as hunting is going on again so we are keeping an eye on him, but also on ourselves... fortunately, it was quiet in the woods. Early yesterday morning, I first threw myself into making apple jam... I had brought a bag of apples and pears from our trees from the Netherlands. It would be a shame to let them rot in the garden. So, I made apple jam first with the ingredients I had on hand. In no time at all, I had a few jars of jam cooling down again. After a nice breakfast, my husband went out to do some shopping; friend Patrick was coming in the evening to stay for a few nights and help my husband with some odd jobs. I threw myself into getting the guest room and bathroom ready in the Grange. After that, it was high time for a cup of tea and a good book IN THE SUN! It had gotten nice and warm, you see, and you have to take advantage of that! Wonderful after a day of nothing but rain. Meanwhile, I also started preparing the food for that evening... chestnut soup for starters, of course, then Ratatouille, and after a (store-bought) vanilla cream,but with homemade apple and blackberry jam on top. And it was delightful: peeling chestnuts outside in the sunshine... and they were so beautifully big... that was going to be a real feast tonight. My friend Patrick arrived around six, and after a welcome drink and catching up (even though we had seen and spoken at length the previous weekend), we sat down at the table. Needless to say, it turned out to be a lovely meal.

 

8 oktober..... De eerste ochtend in Pacaud..... wat is het weer fijn om met een kopje thee hier aan de tafel te zitten met een snurkende Barkley op de grond naast me. Het is nog pikkedonker en het regent......klinkt wel gezellig hoor, die tikkende druppels op het raam...... het begin van een mooie dag.....

34 jaar geleden was het helemaal een mooie dag..... toen werd oudste dochter Lieneke geboren.....34 jaar al weer.....Wie had toen kunnen denken dat ze die verjaardag al weer jaren in Nieuw Zeeland viert.... het land waar zij haar hart aan heeft verpand, net zoals ik dat aan Frankrijk heb verpand.

De reis naar Pacaud verliep gisteren supervlot! Onderweg eerst zon maar naarmate we richting de Auvergne kwamen zagen we de donkere wolken zich samen pakken. Een prachtig gezicht. En ook in de regen is de eerste aanblik van ons huisje weer hartverwarmend. Wat is het dan heerlijk thuiskomen. Ondanks dat het manlief was die het huisje alleen had achtergelaten een week of drie geleden, zag het er netjes uit😁, alleen de koelkast was een dingetje....hij was vergeten de speklapjes eruit te halen......😱, die waren uit zichzelf de keuken al ingewandeld... (nou ja.....bij wijze van spreken dan). En wat is dat dan toch dat ik me hier zoooooo thuis voel in dit kleine stekje......maar er zijn ook zo veel mooie herinneringen en aandenkens die in dit huisje een plekje hebben gekregen....schilderijtjes van mijn grootvader, een ingelijste poster "Sous les lila's" van Monet, een kandelaar van mijn schoonmoeder, een kastje uit de "gratis-hoek" van de kringloop dat ik heb opgeknapt, al mijn verzamelde serviesgoed, een klein kinderhoofdje van aardewerkfabriek Mobach, dat ik kreeg op mijn 17e verjaardag van mijn bazin in de cadeaushop waar ik op zaterdag werkte.....de boekenkast met al die heerlijke boeken, de beddensprei die we ooit in een geweldig winkeltje in Sommieres kochten......en zo kan ik nog wel even doorgaan.....dit huisje is een verzameling van spulen met herinneringen.......

We blijven niet "lang"..... anderhalve week... mijn vakantiedagen raken op...... maar elke dag is een feest hier. We hebben wel plannen. Vriend Patrick komt vrijdag om een paar dagen te helpen en te genieten. Hij heeft momenteel even wat tijd dus we sloegen het aanbod om te helpen niet af. Van de zomer waren hij en vrouw Rosemarie ook en hebben we een begin gemaakt met de keuken in de Grange. Dan is er dit weekend ook een evenement van de historische file van oude voertuigen in Lapalisse, en als autoliefhebbers moeten de heren daar natuurlijk naar toe.... en ik ook trouwens...veel te leuk...... (ik kom er nog op terug...)en we moeten het "nieuwe" restaurantje in La Guillermie, het kleine dorpje op een paar km  afstand, uit proberen! Er is hier al zo weinig in de omliggende dorpen dus daar moeten we zeker gaan eten! Steun je medebewoners........

Genoeg te doen dus de komende dagen.........

October 8th..... The first morning in Pacaud..... how lovely it is again to sit here at the table with a cup of tea, with a snoring Barkley on the floor next to me. It is still pitch black and it is raining...... sounds cozy though, those tapping drops on the window...... the start of a beautiful day..... 34 years ago it was a truly beautiful day..... that was when eldest daughter Lieneke was born..... 34 years old already..... Who could have imagined back then that she has been celebrating that birthday in New Zealand for years now.... the country to which she has pledged her heart, just as I have pledged mine to France. The journey to Pacaud went super smoothly yesterday! Sunshine on the way, but as we headed towards the Auvergne, we saw the dark clouds gathering. A beautiful sight. And even in the rain, the first sight of our little house is heartwarming once again. How wonderful it is to come home then. Even though it was my husband who left the cottage alone about three weeks ago, it looked tidy😁, only the fridge was a bit of an issue.... he had forgotten to take out the bacon slices......😱, they had already wandered into the kitchen on their own... (well.....figuratively speaking, of course). And what is it about this place that makes me feel sooooo at home here in this little spot......but there are also so many beautiful memories and mementos that have found a place in this little house....little paintings by my grandfather, a framed poster of Monet's "Sous les lilas", a candlestick from my mother-in-law, a small cabinet from the "free corner" of the thrift store that I refurbished, all my collected tableware, a small child's head from the Mobach pottery factory that I received on my 17th birthday from my boss at the gift shop where I worked on Saturdays.....the bookcase with all those wonderful books, the bedspread we once bought in an amazing little shop in Sommieres......and I could go on and on.....this little house is a collection of things with memories....... We won't be staying "long"..... a week and a half... my vacation days are running out......but every day is a celebration here. We do have plans. Friend Patrick is coming on Friday to help out for a few days and enjoy ourselves. He has some time on his hands at the moment, so we didn't turn down the offer to help. He and his wife Rosemarie were here last summer too, and we made a start on the kitchen in the Grange. Then there is also an event this weekend involving the historic parade of vintage vehicles in Lapalisse, and as car enthusiasts, the gentlemen naturally have to go... and me too, by the way... way too much fun... (I'll come back to that later...) and we have to try out the "new" little restaurant in La Guillermie, the small village a few kilometers away! There is already so little in the surrounding villages, so we definitely have to go eat there! Support your fellow residents... So plenty to do in the coming days...

 

Het is herfst en bij herfst hoort herfst-jam.....

Voor het eerst draagt een perenboompje, die we al heel wat jaartjes bij de kippenren hebben staan, peertjes..... Ik vraag me af of het handpeertjes zijn of stoofperen. Ze zijn in ieder geval kei-hard...maar..... wel lekker.......en veel vallen al van de boom...dus daar moet iets mee gebeuren.....jam dus.... en chutney....

En wat voor jam en chutney! Omdat het herfst wordt/is wilde ik er een herfstachtige draai aan geven en dat is me volgens mij wel gelukt...een heerlijk kruidige en "warme" smaak. Echt super lekker. Hieronder dan toch even het recept:

Voor de goede orde: ik meet eigenlijk nooit iets af dus alles is bij benadering,,,,,na al die jaren en jaren jam maken doe ik alles vanuit de losse pols en proeven natuurlijk, altijd proeven! En voor de dikte van de jam doe ik altijd even de druppelproef. Op een (koud) bordje een paar druppels jam laten vallen en een minuutje wachten. Loopt de jam niet uit en blijft íe hangen, dan is het goed.

Maar hier dus mijn recept voor de herfstige perenjam:

- peren, geschild en in kleine stukjes gesneden, ik doe meestal 6 tot 8 peren per keer

- snuf zout

- rozijnen

- stuk of 5 kruidnagels

- paar eetlepels kaneelpoeder, naar smaak

- wat gember uit een potje, ook naar smaak

- wat nootmuskaat

- scheutje witte wijn (had ik toevallig nog staan)

Zet de peren stukjes op met een paar cm water en laat ze, omdat mijn peren nogal hard waren, aan de kook komen en lekker doorpruttelen. Ondertussen voeg je alle ingrediënten toe. Je laat het net zolang pruttelen totdat de peren echt zacht zijn. Proeven hoe alles smaakt. Als je denkt, dit is het wel, dan voeg je geleisuiker toe; pas dan krijg je de uiteindelijke warme, kruidige smaak. Eventueel kun je nog wat meer van het één of ander toevoegen. Als je geen ervaring hebt met geleisuiker, hou dan de hoeveelheden aan die op het pak worden genoemd. Nog eventjes een paar minuutjes pruttelen en ondertussen de druppelproef doen. Is die oké, dan de jam zo heet mogelijk in goed schoongemaakte potjes (ik kook zo altijd even uit in soda-water en spoel ze om) gieten, deksel er op en laten afkoelen. Niet op de kop zetten, zoals vroeger veel werd gedaan. Door de binnenkant van de deksels kan dit de houdbaarheid van de jam aantasten Als je de potjes echt tot net onder de rand vult zullen ze goed vacuum trekken. Je hoort dan na een tijdje de potjes klikken tijdens het afkoelen. Etiket op het potje en ik doe altijd een leuk lapje om de deksel om vast in de sfeer te komen.

It is autumn, and autumn calls for autumn jam... For the first time, a small pear tree that we have had standing by the chicken run for quite a few years is bearing pears... I wonder if they are eating pears or cooking pears. In any case, they are rock-hard... but... delicious... and many are already falling from the tree... so something has to be done with them... jam, therefore... and chutney... And what jam and chutney! Because it is becoming/is autumn, I wanted to give it an autumnal twist, and I think I succeeded... a wonderfully spicy and "warm" flavor. Really super tasty. So, here is the recipe: Just to be clear: I actually never measure anything, so everything is approximate... after all these years and years of making jam, I do everything by eye and tasting, of course—always tasting! And for the thickness of the jam, I always do the drop test. Drop a few drops of jam onto a (cold) plate and wait a minute. If the jam doesn't run and clings to the surface, then it's good. So here is my recipe for autumnal pear jam:

 - pears, peeled and cut into small pieces; I usually use 6 to 8 pears at a time 

- a pinch of salt 

- raisins

 - about 5 cloves

 - a few tablespoons of cinnamon powder, to taste

 - some ginger from a jar, also to taste

 - some nutmeg

 - a splash of white wine (I happened to have some on hand)

 Put the pear pieces in a pot with a few centimeters of water and, because my pears were quite hard, bring them to a boil and let them simmer nicely. Meanwhile, add all the other ingredients. Let it simmer until the pears are really soft. Taste to see how everything tastes. When you think, "this is it," then add the jam sugar; only then will you get the final warm, spicy flavor. You can add a little more of one or the other if necessary. If you have no experience with jam sugar, stick to the quantities listed on the package. Let it simmer for just a few more minutes and do the drop test in the meantime. If that is okay, pour the jam as hot as possible into well-cleaned jars (I always boil them briefly in soda water and rinse them out), put the lids on, and let them cool. Do not turn them upside down, as was often done in the past. The inside of the lids can affect the shelf life of the jam. If you fill the jars right up to just below the rim, they will create a good vacuum. After a while, you will hear the jars click as they cool. Put a label on the jar, and I always wrap a nice piece of cloth around the lid to get into the mood.

 

Mocht je nieuwsgierig zijn naar de Hoofdmeesterstuin, de locatie waar we het optreden hadden van Alexander Broussard...dan hier een leuk filmpje dat werd uitgezonden  in "Binnenste Buiten". Overigens hebben ze 27 september een open dag...wij gaan er heen!

https://binnenstebuiten.kro-ncrv.nl/buitenleven/video/een-uitbundige-tuin-vol-kleur?fbclid=IwY2xjawUdiBtwZG9mBWV4dG4DYWVtAjEwAGJyaWQRMElkdDhHazZmZ1lyblpYaFpzcnRjBmFwcF9pZBAyMjIwMzkxNzg4MjAwODkyAAEe0MAshnu_JhFOFo4D3F1LEh6kt8nWHkFgvZu8n4MtG5rrBhB79Ptl5_21z58_aem_24_j6WN6FE9o4jgy2iz0LQ

 

"Mama, wat zou je nou graag eens willen, voor je verjaardag" .....

Eigenlijk was dit geen moeilijke vraag want mama heeft het altijd over Zwolle. Zwolle, waar ze in de oorlog heeft gewoond en daarna, totdat ze op haar zeventiende naar Breda verhuisde. Zwolle, waar al haar herinneringen liggen, waar ze geboren is,  waar ze zo graag over vertelt.

Dus... op naar Zwolle.......

Eerst naar de Schellerallee waar haar opa en oma woonden en waar ze op zondag altijd koffie gingen drinken; bij mooi weer in de "overtuin", want het huis  lag aan een straatje en dan had je pas de tuin.  Welk huis het was wist mama niet precies, was het nu het tweede huis of het derde huis vanaf de hoek... maar ach, dat hinderde ook niet........ Het leek een gezellige straat met kinderen die er lekker speelden....... We zetten mama in de roelstoel en liepen langs het huis, maakten foto's. Een leuke jonge vrouw kwam naar buiten en knoopte een praatje aan. Ze woonde daar met haar gezin nu een jaar of 8 en hadden het huis van waarschijnlijk de tweede bewoner gekocht, met allerlei oude elementen nog in het huis, inclusief het toilet dat zich buiten, achter het huis bevond. Ze hadden bij de verbouwing ook zoveel mogelijk geprobeerd de oude elementen in het huis te bewaren of te herstellen. We liepen de straat door en kwamen uit bij een klein winkelcentrum. Omdat mama naar het toilet moest ging ik bij de bakkerij vragen of dat kon en de vriendelijke meisjes aldaar vonden dat geen probleem. Ze vonden het juist geweldig om te horen waarom we daar waren, zo'n oude dame die haar geboortegrond kwam bezoeken. Omdat je er ook koffie en thee kon krijgen besloten we meteen een kopje thee te drinken. Ondertussen haalde Frank de auto op en reden we na het theedrinken de Schellerallee verder op want daar zou het geboortehuis van mama staan. Een twee-onder-één-kap woning en dan de rechter kant. We hadden een fotoboek van mama mee waar een foto van het huis in stond en zo kwamen we er achter dat het nummer 7 moest zijn. Ook daar raakten we weer aan de praat met een mevrouw die op nummer 9 bleek te wonen, en dat al 50 jaar. 

Hierna gingen we richting de Meidoornstraat. Het huis waar mama nooit over uit gepraat raakt... het huis waar ze in de oorlog woonde. Het huis aan het pleintje met aan het begin een soort van poort waar ze altijd onderdoor liep als ze uit school kwam en waar ze haar huis dan aan de overzijde van het plein er voor kon zien liggen. De spanning altijd, want waren de gordijnen dan open of dicht...... mama's moeder is nl heel lang heel ernstig ziek geweest en gordijnen dicht betekende voor haar dat het niet goed ging met haar moeder. Ondank dat heeft mama's er een geweldige jeugd gehad en praat ze er veel over. Achter het huis ligt nu gewoon de rest van de stad, in de oorlog was er nog niets gebouwd en waren er alleen maar weilanden, kilometers ver, waar je heerlijk kon spelen. 

Het huis stond er nog steeds, nu wel wit geverfd, maar de voordeur, wel in een andere kleur destijds, was nog zoals mama hem herinnerde. Samen met Frank ging ze nog even het poortje onderdoor.

Daarna werd het tijd voor de lunch en vonden we een geweldige plek bij "De Kas van Kaat" een leuke plek met o.a. een pluktuin  en alpaca-boerderij en een grote kas waar je echt heerlijk kon lunchen. Er worden leuke dingen verkocht in een soort winkeltje en van mama mochten Harmke en ik een herinnering uitzoeken...Harmke koos oorbelletjes en ik een prachtige schaal in de vorm van een bloem. Na het eten gingen we nog naar de pluktuin waar mama een mooie bos dalia's bij elkaar mocht plukken. Toen hadden we het ook wel gehad en besloten we terug te gaan richting Wolvega. Maar op de terugweg eerst nog langs het Van Nahuijsplein in Zwolle....daar woonden in de oorlog vrienden van mama's ouders, oom Erik en tante Pien (of zou het Piem zijn geweest, ik twijfel een beetje)  Iordens,  en mama bracht daar veel tijd door. Ook lag de boot van mama's ouders, een boeier, daar aangemeerd. Het huis ligt aan de gracht en is echt schitterend... toen ik jong was ben ik daar ook nog eens geweest en en ik kan me vooral de leuke keuken en het donderblauwe servies met witte bloemetjes nog herinneren. Ooit kwam ik bij een kringloop zo'n soort gelijkend servies tegen en dat kon ik toen niet laten liggen (destijds deed me dat meteen aan dat servies denken). Het huis ligt nog in alle glorie aan de gracht en ik zag het ook meteen...ik herken het altijd aan de kozijnen die niet wit of creme kleurig zijn maar de kleur hebben van vers gelakt hout.... wat een schitterende woning  op een geweldige plek in Zwolle. Bij zoeken op internet zag ik dat het te koop heeft gestaan in 2022.

Tegen half vijf waren we weer in Wolvega waar mama meteen bij de zaterdagse borrel kon aanschuiven.

Ik denk dat mama een geweldige dag heeft gehad....zoals ze zei: "ik krijg er tranen van in mijn ogen.....

Het poortje dat uitkijkt op het huis

het witte huis helemaal aan het einde van het pleintje

Geboorte huis van mama

Huis van mama's opa en oma

Overtuintje

Van Nahuijsplein

"Mom, what would you really like for your birthday?" .....

Actually, this wasn't a difficult question because Mom always talks about Zwolle. Zwolle, where she lived during the war and afterwards, until she moved to Breda when she was seventeen. Zwolle, where all her memories lie, where she was born, where she loves to talk about it. So... off to Zwolle....... First to the Schellerallee where her grandparents lived and where they always went for coffee on Sundays; in nice weather in the "overtuin" (garden across the street), because the house was situated on a small street and only then did you have the garden. Mom didn't know exactly which house it was, was it the second house or the third house from the corner... but oh well, that didn't matter........ It seemed like a pleasant street with children playing happily there....... We put Mom in the wheelchair and walked past the house, taking photos. A nice young woman came outside and struck up a conversation. She had been living there with her family for about eight years now and had bought the house from probably the second occupant, with all sorts of old features still inside, including the toilet which was located outside, behind the house. During the renovation, they had also tried as much as possible to preserve or restore the old elements in the house. We walked down the street and came out at a small shopping center. Because Mom needed to use the toilet, I went to the bakery to ask if that was possible, and the friendly girls there didn't mind at all. In fact, they thought it was wonderful to hear why we were there, such an old lady visiting her native soil. Since you could also get coffee and tea there, we decided to have a cup of tea right away. Meanwhile, Frank picked up the car, and after tea, we drove further up Schellerallee because Mom's birthplace was supposed to be there. A semi-detached house, specifically the right-hand side. We had brought a photo album of Mom's with us that contained a picture of the house, and that's how we found out it had to be number 7. There, too, we struck up a conversation with a lady who turned out to live at number 9, and had for 50 years. After this, we headed towards Meidoornstraat. The house Mama never stops talking about... the house where she lived during the war. The house on the little square with a sort of archway at the entrance that she always walked under when she came home from school, through which she could see her house lying in front of it on the other side of the square. The tension, always, because were the curtains open or closed... Mama's mother had been very seriously ill for a very long time, and closed curtains meant to her that things weren't going well with her mother. Despite that, Mama had a wonderful childhood there and talks about it a lot. Behind the house now lies the rest of the city; during the war, nothing had been built yet and there were only meadows, for miles, where you could play to your heart's content. The house was still standing, painted white now, but the front door, although in a different color back then, was still just as Mama remembered it.Together with Frank, she briefly went under the little gate. After that, it was time for lunch, and we found a wonderful spot at "De Kas van Kaat," a lovely place featuring a picking garden, an alpaca farm, and a large greenhouse where you could have a truly delicious lunch. They sell nice things in a sort of little shop, and Mom let Harmke and me pick out a souvenir... Harmke chose earrings and I a beautiful bowl in the shape of a flower. After eating, we went to the picking garden where Mom was allowed to pick a beautiful bunch of dahlias. By then, we'd had enough and decided to head back towards Wolvega. But on the way back, we first stopped by the Van Nahuijsplein in Zwolle... friends of Mom's parents, Uncle Erik and Aunt Pien (or would it have been Piem, I'm a bit unsure) Iordens, lived there during the war, and Mom spent a lot of time there. Mom's parents' boat, a boeier, was also moored there. The house is situated on the canal and is truly stunning... I visited there once when I was young, and I can especially still remember the lovely kitchen and the dark blue crockery with white flowers. Once, I came across a similar set of crockery at a thrift store and I couldn't resist buying it (at the time, it immediately reminded me of that set). The house still stands on the canal in all its glory, and I saw it right away too... I always recognize it by the window frames, which aren't white or cream-colored but have the color of freshly varnished wood... what a magnificent home in a fantastic location in Zwolle. When searching online, I saw that it was for sale in 2022. By four-thirty, we were back in Wolvega, where Mom could immediately join the Saturday drinks. I think Mom had a wonderful day... as she said: "It brings tears to my eyes..."I went there once when I was young, and I can still particularly remember the lovely kitchen and the dark blue dinnerware with white flowers. Once, I came across a similar set of dinnerware at a thrift store, and I couldn't resist buying it (at the time, it immediately reminded me of that set). The house still stands in all its glory on the canal, and I saw it right away too... I always recognize it by the window frames, which aren't white or cream-colored but have the color of freshly varnished wood... what a magnificent home in a great location in Zwolle. When searching online, I saw that it was for sale in 2022. By four-thirty, we were back in Wolvega, where Mom could immediately join the Saturday drinks. I think Mom had a wonderful day... as she said: "It brings tears to my eyes..."I went there once when I was young, and I can still particularly remember the lovely kitchen and the dark blue dinnerware with white flowers. Once, I came across a similar set of dinnerware at a thrift store, and I couldn't resist buying it (at the time, it immediately reminded me of that set). The house still stands in all its glory on the canal, and I saw it right away too... I always recognize it by the window frames, which aren't white or cream-colored but have the color of freshly varnished wood... what a magnificent home in a great location in Zwolle. When searching online, I saw that it was for sale in 2022. By four-thirty, we were back in Wolvega, where Mom could immediately join the Saturday drinks. I think Mom had a wonderful day... as she said: "It brings tears to my eyes..."