Hebben jullie dat ook? Onderweg naar je huisje in Frankrijk dat je bepaalde ijkpunten hebt, of herkenningspunten? Bij mij is dat altijd Maastricht, ik rij eerst naar Maastricht. Het volgende ijkpunt is Luik en dan is er meteen een dilemma…rij ik er omheen of rij ik door Luik zelf, langs het water waar je zo leuk naar boven en weer naar beneden rijdt. Dan gaat het richting Luxemburg waar natuurlijk getankt moet worden en het volgende punt is Metz, waar ik dan meestal overnacht. De volgende ochtend door richting Dijon en dan  Chalon sur Saone waar ik de afslag neem richting Digoin….jaja…van al dat prachtige serviesgoed….En dan snel na de Flux Libre de snelweg af en dan is het nog een uur of anderhalf over de provinciale wegen en als dan op een gegeven moment echt de bergen in de verte opdoemen, dan ben ik weer “thuis”….want daar, in die bergen, daar moet ik zijn!

Behalve de steden die als ijkpunt dienen zijn er ook namen van parkeerplaatsen, bruggen of bepaalde gebouwen, waar je nooit verder aan denkt, maar als je er langs rijdt denk je…. O jaaaaaaaaa……..

Zo is er vlak voor Luik aan de linker kant een huis met een torentje, dat wat tegen de helling ligt en uitkijkt over de rivier, of dat prachtige oude gebouw, dat ergens aan de weg ligt en wat altijd indruk op mij maakt en als ik daar langs rijd weet ik dat het al begint op te schieten. En dan die namen….. daar heb je het riviertje: La femme sans tete…. Geweldig, die naam…. En ik vraag me af waarom het zo heet…..(toch eens op internet gaan zoeken, ik kom er op terug) en dan Nuits St. Georges…. Ik vraag me altijd af wat voor “nuits” dat dan geweest zijn hahaha. Zo lezende denk ik dat het niks met “een nuit” te maken heeft, maar ik blijf het leuk vinden om te denken aan wilde (??) nachten in St. Georges.

 

Overigens noemde ik net de Flux Libre…… een tolweg waar je dus niet door poortjes gaat maar waar je achteraf moet betalen, kan aan het eind van de route bij automaten op parkeerplaatsen, of via internet, waarvoor je dan geloof ik 72 uur de tijd hebt om te betalen. Voor mij is dat dan iets van €0,30 of €0,40, want ik rij de Flux Libre op en ga er na een paar kilometer al weer af. Wat een gedoe voor een paar centen….je zult maar vergeten te betalen….de boetes lopen dan snel op…..maar…………

Maar… ik heb zo’n piepding in de auto van de ANWB en ik vind het GEWELDIG!!!!!!! Bij de peage (en ook dus bij de Flux Libre), zeker als het superdruk is….. je rijdt gewoon naar de poortje met een “T” er boven, je hoort een piep (de ene keer wat eerder dan de andere keer, vooral als de piep langer op zich laat wachten denk je: doet ie het wel?) en de slagboom opent zich…en door rij je weer!! Terwijl veel anderen nog tien minuten in de rij staan omdat er voor hen iemand zit (lees Nederlander), waarvan de bankpas bij het betalen niet werkt…….. Haaa, dat gevoel, dat je dan zo door kunt rijden, dat maakt dat pasje alleen al zo de moeite waard……..hoewel het de eerste keer na lange tijd altijd best spannend is of hij het nog wel doet, want je weet natuurlijk maar nooit… en dan sta je daar en dan moet je achteruit rijden terwijl er al iemand achter je zit….ai… (gelukkig zelf nog niet gehad maar wel achter zo iemand gezeten…….).  Ik dacht toch altijd dat ik best een aardig mens was, maar nu ik dit stukje lees bespeur ik toch wel wat leedvermaak……niet netjes eigenlijk………… (overigens mijn excuses voor het niet plaatsen van leestekens boven de letters, ik heb een beetje ruzie met mijn pc momenteel….)

 

La femme sans tete; het riviertje wordt genoemd in een gedicht van Elly de Waard, een Nederlandse dichteres:

 

Als ik niet aan je denk of raak (2002), De hemel van Toulouse (2004)

Eveneens in 2002 verscheen Als ik niet aan je denk of raak, een door De Waard zelf gemaakte keuze uit haar erotische gedichten. In 2004 volgde De hemel van Toulouse, opnieuw een bloemlezing, ditmaal van in Frankrijk spelende gedichten, aangevuld met recent werk. In het gedicht 'La fille morte' werd een Frans gehucht beschreven waarvan de naam naar een brute moord verwijst:

La Femme Sans Tête om precies
te zijn, dat geen dorpje is, maar
een rivier, die misschien stroomt
als de haren van de jonge vrouw

die erin geworpen moet zijn
nadat zij was vermoord, het hoofd,
elders aangespoeld, begraven of op een bord
triomfantelijk binnen gedragen

en op tafel gezet bij een middeleeuws
banket van een koningsdochter
die ook van huis ging
maar wel degelijk van derwaarts keerde.

 

En dan ben ik er weer…. Alsof ik niet ben weggeweest en het toch bijna acht maanden geleden is sinds ik hier voor het laatst was…. Als ik alleen ga, rij ik het liefst in twee dagen naar Pacaud. Die zes uur rijden per dag vind ik heerlijk ontspannend, zeker als je een drukke tijd achter de rug hebt. Zaterdagochtend vertrok ik voor het eerste deel van mijn reis die zou gaan tot Metz. Daar had ik mijn hotelkamer al geboekt in het eenvoudige maar prettige hotel vlakbij het Chateau de Mercy. Op steenworp afstand van het hotel staat dit prachtige kasteel, dat ik, toen ik het een jaar of vier geleden, voor het eerst zag, erg verwaarloosd en vervallen was. Maar wat een prachtig kasteel/landhuis moet het geweest zijn en hoe kon het dat het zo in verval was geraakt? Ik heb er ooit al eens meer over geschreven dus ik zal iedereen nu de geschiedenis besparen. Twee jaar geleden merkte ik iets van renovatie op en vorig jaar stond het gebouw in de steigers en werd er flink verbouwd. Je kon er ook niet meer echt “bijkomen”; grote hekken hielden de mensen op afstand. Maar er hing wel een bord met meer informatie. Er zouden appartementen in komen, iets van 27 in totaal. Daar was ik blij om, ook al was het natuurlijk het mooiste geweest als het weer bewoond zou worden in zijn geheel…maar ja, ik begrijp ook wel dat dat niet te betalen is. Appartementen dus….. geweldig……een prachtig pand dat weer in ere werd hersteld.

Ik was dus benieuwd hoe het er nu zou uitzien en toen ik mij snel had gesetteld in het hotel ging ik naar buiten om het chateau te bekijken. Wel raar, anders heb ik meestal hond Barkley mee, maar die zit met manlief al anderhalve week in Frankrijk. Toen ik er naar toe liep zag ik dat het chateau nog in de steigers stond….ai… ik had eigenlijk gehoopt dat ze al wat verder waren, want had ik een paar maanden geleden op een site al niet appartementen te koop zien staan in het chateau? Wat heb ik toen zitten te fantaseren welk appartement ik zou willen hebben, die aan de achterkant met dat mooie uitzicht of toch die aan de voorkant, bij het torentje in de hoek? Helaas allemaal onbetaalbaar voor mij, maar toch?

Dichterbij gekomen bleek dat het chateau alleen aan de zijkant nog in de steigers stond….de voorzijde was al flink opgeknapt, hoewel het bordes nog wel een mooie make-over zou moeten krijgen….. Ach, maar wat werd het mooi. De mooie beelden van hoofden die boven sommige ramen prijkten waren al opgeknapt… het dak zag er beter uit…. Echt prachtig……

Ik liep door het kleine parkje dat voor het chateau ligt. Overal bloeiden kleurrijke wilde bloemen en ik genoot. De zon scheen, de lucht was blauw en ik bedacht me dat ik daar eens de nachtegaal had gehoord. En ja hoor, daar hoorde ik weer de schrille fluittonen van dit kleine onopvallende vogeltje, dat zo mooi kan zingen, vooral midden in de nacht. Ik herinner me nog goed dat ik op een nacht wakker werd. Dat was nog bij ons eerste huisje, een soort geitenstal in het zuiden….Verward dacht ik toen: welke idiote vogel maakt nu 's nachts zo’n herrie met dat schrille gefluit? Achteraf bleek dat dus een nachtegaal te zijn!

Bij Chateau de Mercy zat hij dus ook. Na mijn wandelingetje zocht ik mijn hotelkamer op. Bij de receptie haalde ik een glas rose en boven op mijn kamer installeerde ik mij met een mooi boek van Carol Drinkwater (misschien zegt de naam sommigen wel wat: zij speelde Helen in de serie “James Herriot”) “De verdwenen zomer”en mijn glas rose en een lekkere salade. Lang hield ik het echter niet vol. Het was een megadrukke tijd geweest de afgelopen weken…

De volgende ochtend zag ik dat ik zelfs mijn glas rose niet helemaal had opgedronken…….

And here I am again…. As if I hadn't been away, even though it has been almost eight months since I was last here…. When I travel alone, I prefer to drive to Pacaud in two days. I find those six hours of driving a day wonderfully relaxing, especially after a busy period. On Saturday morning, I set off for the first part of my journey, which would take me to Metz. I had already booked my hotel room there at the simple but pleasant hotel near the Chateau de Mercy. Just a stone's throw from the hotel stands this beautiful castle, which, when I saw it for the first time about four years ago, was very neglected and dilapidated. But what a beautiful castle/country house it must have been, and how did it fall into such disrepair? I have written about it before, so I will spare everyone the history now. Two years ago, I noticed some renovations, and last year the building was covered in scaffolding and undergoing extensive remodeling. You couldn't really "get close" to it anymore either; large fences kept people at a distance. But there was a sign with more information. Apartments were going to be built inside, something like 27 in total. I was happy about that, even though it would of course have been best if it were inhabited as a whole again... but then again, I understand that that is unaffordable. So, apartments... wonderful... a beautiful building being restored to its former glory. I was curious to see what it looked like now, and after quickly settling into the hotel, I went outside to take a look at the chateau. It felt strange; otherwise, I usually bring my dog ​​Barkley along, but he has been in France with my husband for a week and a half already. As I walked towards it, I saw that the chateau was still covered in scaffolding... oh dear... I had actually hoped they were a bit further along by now, because hadn't I seen apartments for sale in the chateau on a website a few months ago? How I fantasized back then about which apartment I would want: the one at the back with that beautiful view, or the one at the front, by the little turret in the corner? Unfortunately, it was all unaffordable for me, but still? As I got closer, it turned out that the chateau was only still covered in scaffolding on the side... the front had already been thoroughly renovated, although the porch would still need a nice makeover... Ah, but how beautiful it was becoming. The lovely sculptures of heads that adorned some of the windows had already been restored... the roof looked better... Truly magnificent... I walked through the small park in front of the chateau. Colorful wildflowers were blooming everywhere, and I enjoyed it. The sun was shining, the sky was blue, and I remembered that I had once heard the nightingale there. And sure enough, there I heard the shrill whistling tones of this small, inconspicuous bird again, which can sing so beautifully, especially in the middle of the night. I remember clearly waking up one night. That was still at our first little house, a sort of goat shed in the south... Confused, I thought then:What idiotic bird makes such a racket at night with that shrill whistling? It turned out to be a nightingale! So, it was at Chateau de Mercy too. After my little walk, I went to my hotel room. I got a glass of rosé from the reception and settled down upstairs in my room with a beautiful book by Carol Drinkwater (the name might ring a bell for some: she played Helen in the series “James Herriot”), “The Vanished Summer,” my glass of rosé, and a tasty salad. However, I didn't last long. It had been a mega-busy time these past few weeks… The next morning I saw that I hadn't even finished my glass of rosé…….

 

Zaterdag met omi en Harmke naar Noordwolde geweest voor een High Tea. En hoewel de weersvoorspellingen niet al te best waren hebben we heerlijk de hele middag buiten gezeten....... De Buytenplaats blijft toch een heerlijk plekje om van een High Tea te genieten om mijn verjaardag te vieren... eigenlijk zou Frank er ook bij moeten zijn, maar die zit al in Frankrijk en eerlijk.... uitstellen? Je weet maar nooit hoe het gaat........Die High Tea met Frank doen we dan wel na onze vakantie!

Noordwolde..... we konden heerlijk buiten zitten. Wat een leuk plekje is het daar toch....de blauwe regen bloeide over de pergola...prachtig.....viooltjes in bakken en potten.....daar kom ik zo nog even op terug.... Eerst even de High Tea.. die weer heerlijk was........Lekker een glaasje bubbeltjes vooraf en daarna weer lekkere hartige en zoete hapjes....Zelfs omi heeft flink mee zitten eten. Het was gezellig en we hebben veel gepraat... drie generaties dames bij elkaar...

Door al die prachtige viooltjes kwam het gesprek op een verhaal over viooltjes dat mij vroeger werd verteld. Bij dat verhaal had je een bijna uitgebloeid viooltje nodig.... daar trok je dan voorzichtig de verwelkte bloemblaadjes van af en dan hield je, tussen de groene schutblaadjes, de start van de zaaddoos over, die net op een poppetje leek... een rompje, een kraagje en een hoofdje.... en nu is het jammere dat ik me het verhaal niet meer herinner, alleen het laatste deel: het mannetje zat op de tafel en omdat hij altijd zo schopte hadden ze zijn beentjes in een zak gestopt. Als je dan het uitgebloeide viootlje neemt en ontdaan hebt van de verwelkte blaadjes zit er dus tussen de kroonblaadjes een "mannetje" met aan één kant een zacht paarsgroen lang "lipje".... als een soort zakje... en als je daar dan voorzichtig aan trekt komen er twee sprietjes tevoorschijn... twee beentjes....... Ik kan het verhaal nergens op internet terugvinden.......zou het wel een "bekend" verhaaltje zijn of is het iets dat mijn grootvader vroeger zelf heeft verzonnen.... ik weet het niet.........

On Saturday, I went to Noordwolde with Grandma and Harmke for a High Tea. And although the weather forecast wasn't all that great, we spent the whole afternoon sitting outside....... De Buytenplaats remains a lovely spot to enjoy a High Tea to celebrate my birthday... actually, Frank should be there too, but he is already in France and honestly... postpone it? You never know how things will turn out........ We'll do that High Tea with Frank after our holiday then!

Noordwolde..... we were able to sit outside wonderfully. What a lovely spot it is there.... the wisteria bloomed over the pergola... beautiful..... violets in containers and pots..... I'll come back to that in a moment.... First, the High Tea.. which was delicious again........ A nice glass of bubbly beforehand and then more tasty savory and sweet treats.... Even Grandma ate heartily. It was cozy and we talked a lot... three generations of ladies together...

Because of all those beautiful violets, the conversation turned to a story about violets that was told to me when I was younger. For that story, you needed a nearly spent violet.... you would carefully pull off the withered petals, and then, between the green bracts, you were left with the beginning of the seed pod, which looked just like a little doll... a little body, a little collar, and a little head.... and now the unfortunate thing is that I don't remember the story anymore, only the last part: the little man sat on the table and because he was always kicking, they had put his little legs in a bag. If you then take the spent violet and have stripped it of the withered petals, there is a "little man" between the petals with a soft, long, purple-green "lip" on one side... like a sort of little bag... and if you then pull on it gently, two little tendrils appear... two little legs....... I can't find the story anywhere on the internet....... could it be a "well-known" story or is it something my grandfather made up himself years ago.... I don't know.........

 

Vreemd hoor, een ochtendwandeling zonder Barkley, die zit al lekker in Frankrijk...nog eventjes en dan ga ik ook.....

Ochtendwandeling,,,,,, om toch wat stappen te maken..... anders kom ik niet ver op zo'n dag...

Het had vanncht blijkbaar geregend en nog steeds kwamen de druppels zachtjes naar beneden...maar toch naar buiten.... het was net licht en wat heiig maar totaal niet koud en eigenlijk was het heerlijk lopen... alleen mijn schoenen waren na twee passen in het hoge gras al doorweekt..... daar moeten toch maar eens een paar mooie wandelschoenen voor in de plaats komen...

Het was stil buiten...heel zachtjes hoorde je wat verkeer zo nu en dan en verder waren het alleen de vogeltjes die er op los kwetterden. Langs de berm het gele raapzaad en eindelijk komt nu ook het Fluitekruid los, dat is laat dit jaar.... er zijn jaren geweest dat het rond mijn verjaardag al bijna op zijn eind liep, nu moet het eigenlijk nog beginnen met bloeien..... Onderweg ving ik flarden van heerlijke geuren op... ik denk de meidoorn die ook begint te bloeien. Helaas geen reeen onderweg gezien, die zaten vast lekker in het bos.

En ook al zien de foto's er misschien wat grijs uit... het was prachtig buiten.......

Strange, really, a morning walk without Barkley; he's already comfortably in France... just a little while longer and then I'll be off too... Morning walk... just to get some steps in... otherwise I won't get very far on a day like this... Apparently it had rained last night and the drops were still coming down softly... but out I went anyway... it was just getting light and a bit hazy but not cold at all, and actually it was lovely walking... only my shoes were soaked after just two steps in the tall grass... I really need to replace them with a nice pair of walking shoes... It was quiet outside... you could hear some traffic very softly every now and then, and otherwise it was just the birds chirping away. Along the roadside was the yellow rapeseed, and finally the Cow Parsley is starting to come out now too; that is late this year... there have been years when it was almost winding down around my birthday, now it actually still has to start blooming... Along the way, I caught snippets of wonderful scents... I think it was the hawthorn, which is also starting to bloom. Unfortunately, didn't see any deer along the way; they were probably enjoying themselves in the woods. And even though the photos might look a bit grey... it was beautiful outside.......

 

Kijk nou toch eens hoe prachtig... die servieskast.... met al die prachtige soepterrines, borden en schaaltjes..........

Gisteravond.... en nu al één van mijn favoriete restaurants (ook al was ik er gisteren voor het eerst haha)......

Heleen en ik waren door Marjan uitgenodigd voor een etentje in Kallenkote op de Maargies Hoeve. Er is daar een kooklokaal waar je op woensdag- en vrijdagavond kunt eten. Je eet wat de pot schaft. Verder heeft de Maargies Hoeve ook een theetuin, een winkel en je kunt op de boerderij kijken......

Het kooklokaal is gevestigd in de oude school van Kallenkote en de entourage is helemaal mijn ding. Zoooo geweldig. Tussen 17.30 en 18.00 uur kun je aanschuiven en wordt er een driegangen maaltijd geserveerd op geweldig Frans bloemetjes servies...... Zo voor mij........zo leuk....... De inrichting was ook echt geweldig met oude serviezen, oude tafels..... heerlijk....

We kregen een soep van rode uien, asperges met ham en salade en aardappeltjes en na een proeverij van toetjes van eigen zuivel en grond.  De toetjes werden op een houten plank geserveerd en onze toetjes werden binnen gebracht met een spuitende kaars,,, ik dacht nog... wie is er dan jarig.... nou... dat was ik dus.... hahaha.......Had Marjan geregeld en de hele eetkamer zong me zelfs toe... echt geweldig!

Wat een gezellige avond was dat........

Just look how beautiful... that china cabinet... with all those gorgeous soup tureens, plates, and small bowls.......... Last night.... and already one of my favorite restaurants (even though yesterday was my first time there haha)...... Heleen and I were invited by Marjan for dinner at the Maargies Hoeve in Kallenkote. There is a cooking studio there where you can eat on Wednesday and Friday evenings. You eat whatever is on the menu. Furthermore, the Maargies Hoeve also has a tea garden, a shop, and you can visit the farm...... The cooking studio is located in the old school in Kallenkote and the ambiance is totally my thing. Sooooo amazing. Between 5:30 PM and 6:00 PM you can take a seat and a three-course meal is served on wonderful French floral tableware...... So for me........so nice....... The decor was also really amazing with antique crockery, antique tables..... lovely.... We were served red onion soup, asparagus with ham and salad and potatoes, followed by a tasting of desserts made from their own dairy and land. The desserts were served on a wooden board and our desserts were brought in with a candle spraying... I was thinking... who's having a birthday then.... well... that was me.... hahaha....... Marjan had arranged it and the whole dining room even sang to me... truly amazing! What a lovely evening that was........

 Zoals ik al zei.... het stukje over het geweldige schilderij van ons huisje in Frankrijk kreeg nog een staartje.... het vervolg dus......

We zaten heerlijk buiten aan de wijn met hapjes...... ik vertelde dat Frank al vertrokken was naar Frankrijk met zijn oude cabriootje, een oude Samba...... staat de man van collega Yvette op en verdwijnt opeens naar binnen.......

komt hij even later terug met een miniatuur autootje in zijn hand ........ een Talbot Samba.... ook rood, alleen geen cabrio...... nou ja..... hoe kan het? Bleek hij in zijn jonge jaren ook zo'n rode Talbot Samba te hebben gehad (toch niet de meest voorkomende auto).

We kwamen op het leuke idee om het schilderij van ons huisje te fotograferen met de miniatuur Samba op de voorgrond. Zo gezegd, zo gedaan,,,,,,

Foto verzonden naar Frank met tekst in de trant van: kijk... we zijn er al.........

Frank zag de foto toevallig toen ik hem aan de telefoon had... verbazing alom....He??? Wat? Hoe dan???

Hihihi... 

 

Of ik zin had in een wijntje na het werk, vroeg collegaatje Yvette me..... Natuuuuurlijk....... altijd......We kennen elkaar uit de opleiding toen we aan onze nieuwe job begonnen, zo'n anderhalf jaar geleden.... leuke opleiding met een leuke groep mensen..... we kwamen niet allemaal bij hetzelfde onderdeel terecht maar kwamen elkaar wel altijd in de gangen van het grote gebouw in Groningen tegen. Daar, waar ik het ontzettend naar mijn zin had in het leuke team, moest zij echt vechten binnen haar afdeling om er iets van te maken. Totdat het genoeg was en ze de stoute schoenen aantrok en uiteindelijk naar ons team werd overgeplaatst. Geweldig, en wat was ik blij voor haar, ik had me al bijna schuldig gevoeld dat wij het zo goed hadden getroffen terwijl het voor haar zo moeilijk was. Maar nu zitten we al weer een jaar bij elkaar in het team en merk je dat je de liefde voor bepaalde dingen deelt...en eentje daarvan is een lekker glas wijn. Dus of ik zin had om langs te komen.

Zo stapte ik gister na het werk in mijn gif-groene Chevvie. Op een heerlijk plekje in Groningen woonde ze daar met haar man. Ik was er nog nooit geweest en moest natuurlijk eerst dat prachtige oude huis zien waar ooit een grote aanbouw was gedaan, maar wel zo mooi dat de oude sfeer van het huis behouden bleef. Haar man kwam naar beneden om kennis te maken en hoe het precies ging weet ik niet meer, we hadden het geloof ik over schilderijen en hij wees achter mij, zo in de trant van: hoe vond je het? Ik draaide me om en wat stond daar op een bankje?

Een geweldig schilderij van ons Franse huisje in Pacaud.......huh? wat? hoe dan? Tot in de details stond ons huisje mij daar aan te staren.....

Dat Yvette schilderde wist ik, maar dit....... ons huisje........?

Voor mijn verjaardag van a.s. maandag........

Nou daar was ik toch wel een beetje ondersteboven van.... zo'n cadeau.... uit het niets........

Dat was best wel even slikken.......

Stiekem had ze op Facebook foto's opgezocht om een indruk te krijgen en was toen gaan schilderen.......met commentaar van haar echtgenoot, die erg precies is, want bouwkundig moest het ook allemaal kloppen, inclusief een deukje in het dak.......

Wat een cadeau............pfffffffffff

Maar.... oordeel zelf.........

Overigens.... het glas wijn kwam er ook nog hoor...met Franse kaasjes en heerlijk buiten in het zonnetje...enne... dit verhaaltje krijgt nog een heel grappig staartje, maar dat morgen.........

My colleague Yvette asked me if I fancied a glass of wine after work... Ofcourse... always... We know each other from our training when we started our new jobs about a year and a half ago... a fun course with a nice group of people... we didn't all end up in the same unit, but we always ran into each other in the hallways of the big building in Groningen. There, where I was having a fantastic time in the nice team, she really had to fight within her department to make something of it. Until enough was enough and she took the plunge and was eventually transferred to our team. Amazing, and I was so happy for her; I had almost felt guilty that we were so lucky while it was so difficult for her. But now we've been on the same team for a year already, and you notice that you share a love for certain things... and one of them is a nice glass of wine. So, she asked if I wanted to come over. And so, yesterday after work, I got into my bright green Chevvie. She lived there with her husband in a lovely spot in Groningen. I had never been there before and, of course, I first had to see that beautiful old house where a large extension had once been added, yet so beautifully preserved that the old atmosphere of the house remained. Her husband came downstairs to introduce himself, and I don't remember exactly how it went; I think we were talking about paintings and he pointed behind me, as if to say: how did you like it? I turned around and what was standing there on a bench? An amazing painting of our little French house in Pacaud.......huh? what? how? Our little house stood there staring at me, down to the last detail..... I knew Yvette painted, but this....... our little house........? For my birthday this coming Monday........ Well, I was really a bit knocked off my feet by that.... such a gift.... out of the blue........ That was quite a shock....... She had secretly looked up photos on Facebook to get an impression and then started painting.......with commentary from her husband, who is very precise, because everything had to be structurally correct too, including a little dent in the roof....... What a gift............pfffffffffff But.... judge for yourself......... By the way.... the glass of wine arrived too, mind you...with French cheeses and lovely outside in the sunshine...and... this little story has a very funny ending, but that tomorrow.........