En dan krijg je een advertentie onder ogen......één van de oude huizen van Rolf en Heleen staat te koop.......het Boerenhuis.......ach..... het boerenhuis.......dat was nou zo'n huis waar mijn hart nog steeds een beetje ligt.....ons huidige huisje in Pacaud heeft er zeker wel wat van weg, maar dan in mini-formaat...het hoge huis, de rode luiken.......

Wat een geweldige vakanties hebben we in het huis gehad, en niet alleen daar in dat huis, ook in "het appartement" in de Grange er naast... daar vierden we onze allereerste vakantie bij Rolf en Heleen......

En nu staan ze te koop...... ik kijk naar de foto's op de site van de makelaar en die roepen allerlei herinneringen op... de geweldige woonkeuken (destijds helemaal oud-rood) waar ik zoveel jam heb gemaakt van de kersen van de kersenboom voor bij de weg......de grote kastanjeboom voor het huis waar je zo heerlijk kon zitten.... het pad dat langs de huizen liep... en dan in de Grange er naast het andere huisje.....soms zou je willen dat je geld had....dan zou ik het kopen.......het lag er leuk, met lekker wat grond erbij. Van Heleen begreep ik dat  de grond bij "het appartement" vroeger een moestuin was.

In Het Boerenhuis hebben we destijds met een paar meiden die bij De Smitsen reden een paardrij-vakantie gehouden.......dat was me een belevenis...veel rijden met o.a. een puzzeltocht waar we naar een paar honderd meter de weg al zo ongeveer kwijt waren, bezoekjes aan het kasteel van Pierre en Anton in Commentry, uitstapjes naar Bernard, naar zijn kuddes vol Camargue-paarden......, met z'n allen op de trekker met Rolf mee om hooi binnen te halen.......het eten in het restaurant van Rolf en Heleen...

Mooie herinneringen....

Ik hoop dat het door iemand wordt gekocht die er van gaat houden en mooie herinneringen gaat maken....

ik ben wel een klein beetje jaloers..........

Ik bekeek net de foto's nog eens goed en er bekruipt me een gevoel dat er ïets niet klopt" ..... dat wil zeggen... ik kan de foto's op de site van de makelaar niet rijmen. Ik heb een paar jaar geleden bij het huis de toenmalige Nederlandse eigenaren ontmoet, hierover heb ik destijds ook een stukje in mijn blog geschreven) en dat waren leuke mensen die het mooi voor elkaar hadden. En als ik nu op de foto's kijk is het een rommeltje: er is totaal geen moeite gedaan om het huis een leuke en opgeruimde uitstraling teven... het is een rommel, en zeker in het Appartement....... Ik zie bv ook geen foto van de voorkant van het huis, terwijl dat nou juist zo leuk is met die grote kastanjeboom er voor.... en dan vraag ik me er af: moest het hals over kop verkocht worden? Is er iemand ziek of misschien zelfs wel overleden. In Frankrijk zie je vaak op de makelaars-site foto's waarop het huis nou niet bepaald is opgeruimd, dat zijn we wel gewend, maar dit is een huis van Nederlanders........het zet me aan het denken en ik denk dat er een verhaal achter zit...... dat maakt het voor mij wel heel verdrietig........

 Je merkt dat het voorjaar wordt. We hebben een paar zachte dagen achter de rug en de uurtjes die ik kon vrijmaken werden besteed aan het onkruid verwijderen tussen de tegels.... ik vind dat heerlijk...zittend in de zon wat onkruid wegkrabben, de vogeltjes fluiten, er komt zo nu en dan een kat of kip bij je kijken en je tuinpad wordt ook nog weer eens wat netter (alhoewel het wel tijd wordt om dit jaar de paden opnieuw aan te leggen, alles is zo mega-verzakt).

En oooo wat mis ik Frankrijk dan... elke dag denk ik er wel aan hoe het nou bij Pacaud zou zijn... zouden er bollen bloeien die ik vorig jaar had gepalnt? Hoe ziet het terras er uit? Hoe zou het met Harry (voor insiders: de huis-hagedis) zijn? Ik kan niet wachten.... in september waren we er voor het laatst...... Door alle rompslomp rondom mama was er geen gelegenheid om te gaan, zelfs niet naar de Camagri. 

Maar nu komt er rust... sinds vorige week zit mama in Wolvega in het verpleeghuis. En het gaat goed...zeker omdat dit plekje snel geregeld moest worden en er bij onze voorkeurplekjes in Oldeberkoop en Scharsterbrug nog geen plekjes waren.  Ik hoop en bid dat ze het er prettig gaat vinden. In ieder geval gaat ze er voor....dat is de moeder hoe we haar kennen...altijd zeer positief....glas half vol? Neeeee..... minstens driekwart! En wat zal het toch moeilijk voor haar zijn...met alles wat ze vergeet...dingen die ze denkt en die niet kloppen.......En ook voor ons, voor mij, is dat moeilijk...wat laat je gaan, waarvan zeg je toch dat iets niet zo is.... steeds bedenken wat belangrijk is en wat we kunnen laten gaan.....

Deze maand nog even doorzetten om mama's flat leeg te halen en dan is er een hoofdstuk afgesloten en proberen we weer een beetje terug naar "normaal" te gaan... paar keer in de week naar Wolvega, maar ook weer tijd om bij ons thuis wat aan te pakken, want dat is er het laatste half jaar niet van gekomen.....

En tijd om naar Frankrijk te gaan dus..... in mei! Ik heb het lekker zo uitgekiend dat er drie vrije dagen in vallen..... dan hoef ik maar 1 dag vrij te nemen om een week verder te zijn.... ik heb er zo'n zin in......

Ik kan niet wachten...........

You can tell spring is coming. We've had a few mild days, and the hours I could spare were spent weeding between the paving stones... I love it... sitting in the sun, scraping away weeds, the birds singing, a cat or chicken popping in every now and then, and your garden path is getting a bit tidier (although it's time to re-lay the paths this year; everything has subsided so much). And oh, how I miss France... every day I think about what it would be like at Pacaud... will the bulbs I planted last year be in bloom? What does the patio look like? How is Harry (for insiders: the house lizard) doing? I can't wait... we were there for the last time in September... Because of all the commotion surrounding Mom, there was no time to go, not even to the Camagri. But now there's peace... since last week, Mom has been in the nursing home in Wolvega. And it's going well...especially because this place had to be arranged quickly and there weren't any spots available at our preferred locations in Oldeberkoop and Scharsterbrug. I hope and pray she'll like it there. In any case, she's going for it...that's the mother we know...always very positive...glass half full? Nooooo...at least three-quarters! And it must be so hard for her...with everything she forgets...things she thinks that aren't true.......And for us too, for me, it's hard...what do you let go of, what do you say isn't true...always thinking about what's important and what we can let go of...This month we'll just persevere a little longer in clearing out Mom's apartment, and then a chapter will be closed and we'll try to get back to "normal" a bit...going to Wolvega a few times a week, but also time to tackle some things at home, because we haven't gotten around to that in the last six months...And time to go to France, then...in May! I've cleverly planned it out so that there are three days off... then I only have to take one day off to get through the week... I'm so looking forward to it... I can't wait...

 

En als je denkt dat je het al druk hebt....dan kan het nog drukker worden. Eind vorige week hadden we een gesprek met de revalidatie-arts over mama's voortgang. Ze zijn eigenlijk uit gerevalideerd dus mama moet ergens heen. Tsja, dat zijn de harde feiten dan toch..... naar huis terug kan ze niet meer want ze kan niet meer voor zichzelf zorgen. Een plekje in onze favoriete verpleeghuizen is er nog niet. In Wolvega bleek een plekje vrij voor tijdelijke opvang, en mocht het bevallen, zou mama daar ook permanent kunnen blijven. Dus de plek bezocht en ach... het leek wel wat. De locatie was aardig, de kamer was wel klein, maar had wel een balkonnetje en uitzicht op de tuin. Wat ik vooral heel grappig vond (waar let je op zou je zeggen...) was dat elke kamerdeur in de gang een poster van een "ouderwetse" voordeur had. Zo leek het net of je in een straatje met verschillende huizen liep. Op de één of andere manier zag dat er gezellig uit. Besloten dat mama daar voorlopig heen zou gaan. En toen was het alle hens aan dek, want haar spullen moesten over van de Oranjewoudflat. In ieder geval zo veel mogelijk om haar het thuis gevoel te geven. In een lege kamer met alleen een bed word je nl ook niet gelukkig. En het zal nog moeilijk genoeg worden, weer een verkassing. Dus de afgelopen dagen stonden in het teken van inpakken (alleen al dertien dozen met boeken uit de boekenkast), uitpakken, inrichten, kijken hoe alles moet staan, een klaptafel bestellen, dingen regelen die niet geregeld waren (medcijnen!)...kortom een heel gedoe en heeeeeel veeel werk.

Maar de kamer is grotendeels ingericht. De boekenkast staat, haar stoel is over, het dressoir, de televisie, de schilderijen zijn er (moeten nog wel worden opgehangen) en op het balkon staat het vogelhuisje en bloeien de viooltjes.

Vanochtend gaat ze over. We gaan het zien......

Mama's deur

En nog een paar...

And just when you think you're busy... it can get even busier. At the end of last week, we had a meeting with the rehabilitation doctor about Mom's progress. They're essentially finished with rehabilitation, so Mom has to go somewhere. Well, those are the hard facts... she can't go home anymore because she can no longer take care of herself. There's no place in our favorite nursing homes yet. There turned out to be a spot available for temporary care in Wolvega, and if it works out, Mom could stay there permanently. So we visited the place, and well... it seemed like a good idea. The location was nice, the room was small, but it did have a small balcony and a view of the garden. What I found especially funny (what do you pay attention to, you might say...) was that every door in the hallway had a poster of an "old-fashioned" front door. So it looked like you were walking down a street with several houses. Somehow, it looked cozy. We decided that Mom would go there for the time being. And then it was all hands on deck, because her things had to be moved from the Oranjewoud flat. At least as much as possible to make her feel at home. You won't be happy in an empty room with just a bed. And it's going to be difficult enough, another move. So the past few days have been all about packing (thirteen boxes of books from the bookcase alone), unpacking, arranging everything, ordering a folding table, arranging things that weren't arranged (medication!)... in short, a lot of hassle and a whooooole lot of work. But the room is mostly furnished. The bookcase is up, her chair is over, the dresser, the television, the paintings are here (they still need to be hung), and on the balcony is the birdhouse and the violets are blooming. She's moving this morning. We'll see...

 Via Facebook krijg ik allemaal herinneringen binnen van de dag van vandaag en dan van de afgelopen jaren....... Toen waren we op de Camagri...de Camagri.....de Camagri...... jaren achter elkaar...... eerst de Camagri en dan daarna nog even wat dagen in Pacaud........

Dit jaar dus niet. Omdat we nog midden in de revalidatie-periode van mama zitten kunnen we gewoon niet weg... maar diep in mijn hart mis ik natuurlijk Frankrijk nu enorm. Het grappige is dat het eigenlijk ook wel goed uitkwam....de Camagri zou afgelopen weekend geweest zijn... totdat ik, echt heel toevallig, ergens las dat de Camagri verzet was naar begin maart... blijkbaar speelde het natte weer ook de Camagri parten....... Tsjaaaaa......... in "normale tijden" waren we dus gewoon gegaan....zie je het al voor je? Hotel geboekt in Arles en op vrijdagocht richting de Mas gegaan waar de Camagri altijd gehouden wordt.... en dan daar aankomen en dan was er niets te zien... geen paard...geen evenement..... dat zou pas gek zijn geweest! Want ik denk niet dat ik het berichtje dan had gezien dat de Camagri verplaatst werd... dus toch een gelukje bij een "ongeluk".

Neemt niet weg dat ik nu wel heeeeeeel graag een weekje  (of langer) in Pacaud had willen zijn.... ALs alles rond mama weer in een rustiger vaarwater is gekomen, de revalidatie achter de rug is en ze ergens een plekje in een zorghuis heeft, dan kunnen we haar met een gerust hart even "achter laten". Nu is het elke dag naar ziekenhuis. Ik vind overslaan eigenlijk geen optie als ik me voorstel hoe ze daar anders alleen zit een hele dag........ Maar een beetje verwend is ze wel... meestal gaat Frank in de ochtend en ik, en vaak ook Harmke, in de middag. We drinken thee in de kantine, kijken Olympische spelen op de tv aldaar en leggen een puzzel of doen een spelletje. 

Er wordt nu gewerkt om mama weer mobiel te krijgen zodat ze zelf weer naar het toilet kan, met behulp van de rollator en dat is best lastig want blijkbaar gaat het lopen ook beter en gaat ze naar het toilet zonder rollator...en dat is dan wel weer eng.... zo is ze ook de eerste keer gevallen met een breuk tot gevolg.. Aan de andere kant geweldig dat ze weer begint te lopen. Het ongrijpbare is dat je haar elke keer weer opnieuw vertelt dat ze niet zonder rollator en toezicht mag lopen. dat begrijpt ze ook, maar ze is het dus ook zo weer vergeten en als je het dan weer vertelt is het: ooo echt? Nee dat kan echt niet... ik zal er om denken.........

Het is moelijk...dementie......

Via Facebook I get all kinds of memories from today and then from the past years....... Then we were at the Camagri...the Camagri.....the Camagri...... years in a row...... first the Camagri and then a few days in Pacaud........ So not this year. Because we are still in the middle of Mom's rehabilitation period, we simply can't get away... but deep in my heart, of course, I miss France terribly right now. The funny thing is that it actually worked out quite well...the Camagri was supposed to have been last weekend... until I read somewhere, quite by chance, that the Camagri had been moved to the beginning of March... apparently the wet weather also played tricks on the Camagri....... Well......... in "normal times" we would have just gone.... can you picture it now? Booked a hotel in Arles and on Friday morning we went to the Mas where the Camagri is always held.... and then arrived there and there was nothing to see... no horse... no event..... that would have been crazy! Because I don't think I would have seen the message that the Camagri was being moved... so it's a blessing in disguise after all. That doesn't change the fact that I would have really loved to spend a week (or longer) in Pacaud right now.... Once everything calms down for Mom, the rehabilitation is over, and she has found a place in a nursing home somewhere, we can safely leave her behind for a while. Now it's a trip to the hospital every day. I don't really consider skipping her when I imagine her being there all alone all day.... But she is a bit spoiled... Frank usually goes in the morning, and I, and often Harmke too, go in the afternoon. We drink tea in the canteen, watch the Olympics on TV, and do a puzzle or play a game. They're now working to get Mom mobile again so she can go to the toilet on her own, using her walker. That's quite challenging because apparently, her walking is improving, and she's going to the toilet without one... and that's a bit scary... that's how she fell the first time, resulting in a fracture. On the other hand, it's wonderful that she's starting to walk again. The elusive thing is that you keep telling her she's not allowed to walk without a walker and supervision. She understands that, but she quickly forgets, and when you do tell her again, it's like: oh, really? No, that's really not possible... I'll remember... It's difficult... dementia...

 

Donderdag hadden we twee afspraken....'s morgens zouden we in Scharsterbrug naar een zorghuis voor mama gaan kijken en 's middags hadden we een elvaluatiegesprek met de dokter over mama. Tussen die twee afspraken in besloten we te lunchen in Heerenveen. Na de lunch, een meer dan heerlijke club-sandwich bij Het Gerecht, kwamen we langs een kringloopwinkel, midden in Heerenveen tegenover de parkeergarage. Ik wist niet dat daar een kringloop zat dus we moesten even kijken natuurlijk. In de etalage hing een schilderij dat Frank opviel.....was dat niet Nijenbeek, een toren die aan de IJssel staat en die Frank vooral kende vanuit zijn jeugd.... En ja hoor... dat was inderdaad de toren! Frank maakte gauw een foto om naar zijn broer Wieger Jan in Brazilie te sturen... kijk eens wat ik hier in een kringloopwinkel zie hangen? Leuke herinneringen kwamen naar boven door dat schilderij.

Het liet me niet los en toen ik vrijdag op bezoek bij mama ging besloot ik voor die tijd toch nog even langs de kringloop te rijden en te informeren wat dat schilderij zou moeten kosten. De man uit de winkel dacht eerst dat ik een ander schilderij bedoelde en noemde zijn prijs, maar dat bleek niet het schilderij te zijn wat ik bedoelde. Gelukkig mocht ik dat schilderij voor ietsje meer meenemen, maar dan was het ook een echt gesigneerd schilderij. Op de achterkant bleek zelfs een geschreven briefje te zitten met informatie over het geschilderde... en inderdaad...Nijenbeek.

Hoe nu het schilderij aan Frank te geven...wachten tot zijn verjaardag? Neeeeee dat hield ik niet vol, dat duurde te lang..... dus het schilderij stiekem naast de deur in de kamer gezet... kijken wanneer hij het zou opmerken. Nou... wat een sukkel.... hoe vaak hij er niet "naar keek" en het niet opmerkte... hij had zelfs commentaar op Barkley die er voor stond en nog zag hij het niet.... na een paar uur hield ik het niet meer en vroeg ik of hij toch even richting deur kon kijken...... hehe........

Ik had in ieder geval een mooi Valentijnscadeau.

On Thursday we had two appointments. In the morning we were going to look at a care home for Mom in Scharsterbrug, and in the afternoon we had an evaluation meeting with the doctor about Mom. Between these two appointments, we decided to have lunch in Heerenveen. After lunch, a more than delicious club sandwich at Het Gerecht, we passed a thrift store in the center of Heerenveen, across from the parking garage. I didn't know there was a thrift store there, so of course we had to take a look. In the window hung a painting that caught Frank's eye...wasn't it Nijenbeek, a tower on the IJssel River that Frank knew primarily from his childhood? And yes... that was indeed the tower! Frank quickly took a picture to send to his brother Wieger Jan in Brazil... look what I see hanging in a thrift store here? That painting brought back fond memories. It wouldn't let me go, and when I visited Mom on Friday, I decided to stop by the thrift store beforehand to inquire about the painting's price. The shopkeeper initially thought I meant a different painting and quoted his price, but it turned out not to be the one I meant. Luckily, I was allowed to take the painting for a little more, but then it would be a genuine signed one. There was even a written note on the back with information about the painting... and indeed... Nijenbeek. So how could I give the painting to Frank... wait until his birthday? No, I couldn't handle that; it would take too long... so I secretly put the painting next to the door in the living room to see when he would notice. Well... what a wimp... how many times he didn't "look" at it and didn't notice... he even commented on Barkley standing in front of it, and you still didn't see it... after a few hours, I couldn't stand it any longer and asked if he could look in the direction of the door... hehe... At least I had a nice Valentine's Day gift.

 En ze gaat nog steeds vooruit, met kleine stapjes. Ik merk het vooral omdat mama steeds zegt dat ze wel weer naar huis kan......en dat is soms wel lastig, omdat wij al weten dat ze hoogstwaarschijnlijk niet meer terug gaat naar de flat, en als ze al gaat is het voor tijdelijk, met heeeeel veeeel hulp. Omdat mama's korte termijn-geheugen eigenlijk weg is hebben we het er wel elke dag over, dat ze waarschijnlijk niet meer terug kan, dat ze heel veel hulp nodig heeft en dat we bezig zijn een mooi plekje voor haar te vinden. En dan is ze het daar ook mee eens, maar na een tijdje begint ze dan toch weer dat ze wel naar huis kan. Ach... en het hindert ook niet.....dan hebben we het er nog maar een keer over...en nog maar een keer...

En wat is ze toch stoer.... 93 jaar, een breuk onder de kop van haar bovenbeen, operatie en toch gaat ze er voor en probeert ze zelfs in haar rolstoel zelf te rijden.......

And she's still making progress, in small steps. I especially notice it because Mom keeps saying she can go home again...and that's sometimes difficult, because we already know she's most likely not going back to the apartment, and if she does go, it's only temporarily, with a lot of help. Because Mom's short-term memory is essentially gone, we talk about it every day that she probably can't go back, that she needs a lot of help, and that we're working on finding a nice place for her. And then she agrees, but after a while she starts saying she can go home again. Oh well...and it doesn't matter...then we talk about it again...and again...And she's so brave...93 years old, a fracture below the head of her femur, surgery, and yet she goes for it and even tries to propel herself in her wheelchair.

 

Eigenlijk weinig tijd maar toch een update over mama. En nog een positieve ook... een paar dagen terug zag het er zo slecht uit... toen dacht ik echt, nou dit is het dan..... vanaf nu komt ze waarschijnlijk haar bed niet meer uit. En dan zijn we een paar dagen verder en krabbelt ze toch weer op... die ouwe taaie..... Gisteren heb ik haar zelfs uit bed kunnen helpen en in de rolstoel kunnen zetten... zo, zonder verpleging. Er zou gezamenlijk in de kantine naar de Olympische Spelen kunnen worden gekeken en daar moest ze natuurlijk bij zijn. Er werden kleine frikandelletjes en bitterballen geserveerd zelfs. Lang zaten we er niet want toen kreeg mama bezoek van wat Oranjewoud bewoonsters. Nou, voor mij tijd om te vertrekken. Maar dat zat ze dan toch weer in haar rolstoel! En ook de fysiotherapie ging opeens weer... met kleine stapjes in de loopbrug. Je weet het maar nooit,  maar deze positieve dagen hebben we in ieder geval weer te pakken!

Actually, not much time, but an update on Mom anyway. And a positive one too... a few days ago, things looked so bad... then I really thought, well, this is it... from now on, she'll probably never get out of bed again. And then a few days later, she finally gets back on her feet... that old tough one... Yesterday, I even managed to help her out of bed and into her wheelchair... like that, without any nursing care. We were supposed to watch the Olympics together in the cafeteria, and of course, she had to be there. Small frikandels and bitterballen were even served. We didn't stay there long because Mom was visited by some Oranjewoud residents. Well, time for me to leave. But then she was back in her wheelchair! And physiotherapy was suddenly back on track... with small steps on the walkway. You never know, but at least we're getting these positive days back!