Gisteren was een klusdag, vooral voor de heren.......de doorgang in de Grange naar de keuken werd verstevigd, die was nl twee dagen eerder ingestort (teveel zand in het cement...aiiiiiiii), er werd een blad in de keuken gemaakt. De hoogte was een punt van discussie: omdat de vloer nogal schuin afloopt is het blad aan de ene kant een stuk hoger dan aan de andere kant.......dus moesten we een gulden middenweg zien te vinden. Maar dat is gelukt. En mocht ik nu ooit ergens een leuk kastje tegenkomen dan kan dat er onder.

Verder had Patrick de regenpijp gemaakt, de lieverd, ik had gevraagd of de heren de ladder tegen de muur wilden zetten, die is mij dan toch wat zwaar, zodat ik "het dak op kon" en toen had Patrick het al gefikst!💗. Verder is er voor de Grange een stuk afgegraven zodat de deuren beter open kunnen, is de grote deur rechts zo gerepareerd dat ie nog een jaartje mee kan. 

En wat deed ik?? Ik ruimde het voorraadzoldertje op, maakte peren-jam en peren chutney, voorzag de heren van het nodige voedsel, ruziede met de nieuwe elektrische kookplaat en de oude gasplaat in ons huisje en maakte de Emmaüs onveilig. Daar bij de Emmaüs viel het een beetje tegen....de grote loods, waar al dat prachtige serviesgoed staat, werd verbouwd en het serviesgoed was verplaatst naar een ander deel. Er stond nog best wel wat maar het kon het niet halen bij de oude ruimte....toch vond ik nog wat mooie dingen, o.a. vier gave borden van het servies met groenteafbeeldingen dat ik in juli op de brocante had gekocht en een hele verzameling vismesjes. En ja, de andere dingen kon ik gewoon niet laten liggen.... vier diepe en vier platte borden van Lunéville, serie Creuse, handbeschilderd en genummerd. En nog wat dingetjes van het servies van Manufacture de Saint-Amand, model Molière. Ik vind het altijd leuk om uit te zoeken waar het oude servies vandaan komt en vraag me dan af wie er van gegeten heeft, waar het vandaan komt....... Vraag me niet waar die liefde voor servies vandaan komt... ,  maar, zoals ik al eens eerder heb verteld, het moet iets genetisch zijn... mijn moeder had een tante, die, toen ze overleed, wel 20 serviezen in haar kast had staan...Mijn moeder: "wie heeft er nou zoveel serviezen in haar kast staan....????" en ik weet nog, dat ik, als klein meisje, toen dacht: "oo wat leuk, kun je elke dag de tafel met een ander servies dekken..." ....... tsja..........,

Het lastige, maar ook leuke, van die liefde is, dat het een "goedkope" hobby is... voor een paar euro vind je de mooiste dingen......vervelende is dat je dat dan niet laat liggen en heb je er thuis weer een stapel servies bij.....want waar laat je het......(gelukkig gaan we hier de zolder opknappen dus dat biedt weer ruimte voor en mooie servieskast 😁).

 

En zoiets zie je toch alleen in Frankrijk.....

Op de markt in Mayet... we zaten op het terrasje aan de markt, aan ons traditionele glaasje "kir" (en we zijn Hollanders he? dus ik moet het toch even benoemen... € 2,00 per glas.... de witte, rode en rosé wijn €1,50 per glas.....) en we keken uit op het kraampje met oesters. Ik hield de aardige mevrouw van het oester-kraampje in de gaten, de manier waarop ze iedereen aansprak was zo leuk..... Er kwam een mevrouw met drie kleine kindjes aangewandeld en natuurlijk werd ook die mevrouw staande gehouden. De mevrouw van het oesterkraampje pakte een oester, knielde bij de kindjes en gaf, zo ver wij dat konden zien en horen, de kindjes een uitleg over de oester...... kijk..."en zo zit hij in zijn schelp" en "zo opent de schelp zich" en ook vast iets van dat íe zo lekker was, want er kwamen allerlei eetgebaren bij....... de kinders keken vol interesse toe en mochten zelfs even de oester "voelen" .....Ik vond het echt geweldig om te zien hoe deze kindjes al van kleins af aan leren over "eten".....waar het vandaan komt, hoe het klaargemaakt wordt..... Dat is toch wel echt iets van Frankrijk.... je ziet het ook nog veel hier in de plattelandsrestaurants... de kinderen gaan allemaal gezellig mee en eten wat de pot schaft... geen speciale kindermenu's...nee gewoon het dagmenu, met paté, kazen etc. Gewoon mee-eten... Wij hebben dat ook met onze kinderen altijd zo gedaan...zou het daardoor komen dat ze eigenlijk alles lusten en houden van de kleine simpele restaurantjes?...... Doet me denken aan de jongste dochter, die voor een date werd uitgenodigd, een wandeling....erg leuk, en daarna een hapje eten in een "all you can eat" wok-restaurant.....aiiiii......."nou mama, ik geloof dat ik toch een beetje bedorven ben door jullie...... dat "all you an eat" was niks voor mij... geef mij maar een leuk en knus restaurantje met een dagmenu...... haha... toch een beetje Franse invloeden.......

Het is overigens niks geworden met die date...........

 

Wat een dag gisteren, en wat een weer..... zon en stralend blauwe lucht.........en het was maandag en dat betekent markt-dag in Le Mayet de Montagne. 

Maar eerst de ochtendwandeling met Barkley..... Frank besloot gezellig mee te lopen en we gingen hier voor de wei op, want aan het einde van de wei staan kastanjebomen  en daar wilde ik nog wel wat van rapen. Als je op het hoogste puntje van de wei staat kun je eindeloos ver kijken....het is dan zooooo mooi, ik heb er geen woorden voor....het is stil en groots en weids en vredig en je zou voor even vergeten dat er op veel plaatsen op deze wereld oorlog en verdriet is. Ik heb een poosje alleen maar stil staan te kijken naar dat overweldigende uitzicht.

Maar goed...maandag...marktdag..... met drie man sterk en twee honden in de auto...op naar Mayet. Alleen het ritje er naar toe was al een feestje. Zon, blauwe lucht en mooie uitzichten onderweg. Op de markt aangekomen baadde het plein in mix van zon en die blauwe lucht.....wat een heerlijk gezicht. Het was gezellig druk op de markt, allemaal locals, de gemiddelde leeftijd van de markt-gangers lag hoog, die hebben nl tijd om daar hun boodschappen te doen en hun sociale contacten aan te halen. We voelden ons er helemaal thuis! Natuurlijk langs onze vaste kraampjes...geitenkaas bij die leuke mevrouw, groente bij de "Nieuw Zeelander" , de man spreekt nl heel goed Engels (wij willen altijd Frans praten maar als mensen horen dat we buitenlanders zijn, willen ze ook nog wel eens graag en woordje Engels oefenen, zo ook deze man) en op een gegeven moment gebruikte hij een uitdrukking die vooral in Nieuw Zeeland, waar onze dochter woont, gebruikt wordt, dus vandaar......

En natuurlijk drie forellen bij de forellenkweker. Ik kijk altijd even de andere kant op als hij ze uit de waterbak vist en ze naar de forellen-hemelt zendt. Maar lekker dat ze zijn.....

Nieuw was een kraampje met oesters met een ontzettend leuke mevrouw die iedereen probeerde te verleiden oesters te kopen. Ze maakte ook een praatje met ons, vertelde waar de oesters vandaan kwamen en zei dat je ook een klaargemaakt plateau bij haar kon kopen en dat ze die dan serveerde op het naastgelegen terrasje (ons favoriete cafeetje)... een glas witte wijn erbij........

Terwijl ik vast wat boodschappen naar de auto bracht veroverden Frank en Patrick een plaatsje op het terras.... het hoogtepunt op de marktdag.....een "kir" op het terras. Dat zit altijd bomvol en je moet echt snel zijn als er een plekje vrijkomt........een tafeltje voor je alleen op de maandagochtend....vergeet het maar....iedere stoel wordt meteen bezet. Wij dus aan de "kir", zoals (bijna) iedereen daar zitten we tegen elven al aan de wijn...en wat zat het er weer heerlijk en wat genoten we..... zelfs van de ober die altijd erg chagerijnig is en niks van buitenlanders moet hebben, maar ah, we winnen terrein...er kon zelfs een lachje af dit keer. Tsja en toen.....we hadden uitzicht op het oester-kraampje en haalden herinneringen op aan de keren dat we oesters hadden gegeten.....en of we ze nou echt lekker vinden......en ja hoor... ik kon het niet laten... terwijl Patrick nog op een glas witte wijn trakteerde ging ik om een klein plateautje oesters..... De "oester-dame" vond het helemaal geweldig dat we het gingen proberen en beloofde het plateau klaar te maken en dan te komen brengen op het terras. W waren niet de enigen die aan de oesters gingen. Rondom ons heel wat tafeltjes met grote plateau's oesters......wat een gezelligheid....

Ons plateautje werd gebracht, bescheiden, met zes oesters, we zijn beginners nietwaar? Maar wat een feestje was dat... daar op het zon-overgoten terras, gezellig tussen alle Fransen, met ons glaasje wijn en onze oesters........En was het lekker?......ja... eigenlijk best wel, zelfs op de  vroege ochtend, de combinatie zon, wijn, oesters en gezelligheid speelde natuurlijk ook mee! Nadat we onze oesters naar binnen hadden geslurpt, de wijn achterover hadden gegoten, werd het toch echt tijd om weer huiswaarts te keren....daar wachtte weer nieuwe uitdagingen........

What a day yesterday, and what weather..... sun and bright blue sky.........and it was Monday and that means market day in Le Mayet de Montagne. But first, the morning walk with Barkley..... Frank decided to join in and we headed out onto the meadow, because there are chestnut trees at the end of the meadow and I wanted to gather some of them. When you stand at the highest point of the meadow you can see endlessly far....it is sooooo beautiful then, I have no words for it....it is quiet and grand and vast and peaceful and you would forget for a moment that there is war and sorrow in many places in this world. I just stood still for a while, gazing at that overwhelming view. But anyway...Monday...market day..... with three of us and two dogs in the car...off to Mayet. The drive there alone was a treat. Sun, blue sky and beautiful views along the way. Arriving at the market, the square was bathed in a mix of sun and that blue sky.....what a lovely sight. It was pleasantly busy at the market, full of locals; the average age of the market-goers was high, as they have time there to do their shopping and catch up with their social contacts. We felt completely at home there! Naturally, we stopped by our usual stalls... goat cheese at that nice lady's, vegetables at the "New Zealander"—the man speaks very good English (we always want to speak French, but when people hear we are foreigners, they sometimes like to practice a word or two of English, and this man was no exception)—and at one point he used an expression that is mainly used in New Zealand, where our daughter lives, so that explains it... And of course, three trout at the trout farmer's. I always look the other way for a moment when he fishes them out of the tank and sends them to trout heaven. But oh, how delicious they are... New was a stall with oysters run by an incredibly nice lady who tried to entice everyone to buy oysters. She also chatted with us, told us where the oysters came from, and said that you could also buy a ready-made platter from her and that she would serve it on the adjacent terrace (our favorite little café)... with a glass of white wine to go with it........ While I went ahead and took some groceries to the car, Frank and Patrick secured a spot on the terrace.... the highlight of market day..... a "kir" on the terrace. It is always packed and you really have to be quick if a spot becomes available........ a table all to yourself on a Monday morning.... forget it.... every seat is occupied immediately. So we had the "kir", and like (almost) everyone there, we were already on wine by eleven... and it was lovely again and we enjoyed ourselves so much..... even the waiter, who is always very grumpy and doesn't like foreigners at all, but ah, we are gaining ground... he even managed a smile this time. Well, and then.....We had a view of the oyster stall and reminisced about the times we had eaten oysters... and whether we really liked them... and sure enough... I couldn't resist... while Patrick was still treating us to a glass of white wine, I went to get a small platter of oysters... The "oyster lady" thought it was absolutely wonderful that we were going to give them a try and promised to prepare the platter and bring it to the terrace. We weren't the only ones having oysters. Around us were quite a few tables with large platters of oysters... what a lively atmosphere... Our little platter was brought, modest, with six oysters; we are beginners, aren't we? But what a treat that was... there on the sun-drenched terrace, enjoying ourselves among all the French people, with our glass of wine and our oysters... And was it tasty?... yes... actually quite good, even in the early morning; the combination of sun, wine, oysters, and good company naturally played a part too! After we had slurped down our oysters and downed the wine, it really was time to head home....new challenges awaited there........

 

Het is al weer maandagochtend. Time flies when you're having fun.......

Zondag was zeker fun, maar stond vooral in het teken van klussen. Geklust moest er worden, daarom was vriend Patrick overgekomen, want klussen met een vriend is gezelliger en inspirerender..... En geklust werd er...... de doorgang van de toekomstige keuken in de Grange moest netjes worden afgewerkt, en dat betekende stenen metselen en een koof maken voor het cement dat alles netjes moet afwerken..... Daarnaast werd er nagedacht over de deuren in de Grange, die echt aan vervanging toe zijn, maar het eigenlijk nog een jaartje of twee moeten uitzingen.... Vorige vakantie was bij de rechter Grange-deur onderin wat afgebroken zodat de deur niet meer wilde draaien. Dat is zeker niet handig, vooral niet als de Samba er uit moet, dus werd er flink nagedacht over hoe dat te repareren. Na al dat denken werd er tot actie over gegaan en het resultaat was een deur die weer open en dicht kon. Daarna stortte Patrick zich op het uitgraven van de grond voor de Grange...de deuren schaafden over de grond en gingen daarom moeilijk open. Er werd zo'n 20 cm grond weggehaald en vandaag is het plan om dat geleidelijk naar boven te laten verlopen zodat de Samba van manlief makkelijk in en uit kan rijden. En waar was ik in dit hele verhaal??? Ik, die toch ook wel veel aan het klussen ben.... haha... ik liet deze keer de mannen hun ding doen en stortte mijzelf op het verwijderen van al het snoeihout dat manlief de vorige vakantie her en der had laten liggen (wat een k....t klus zeg...). Ik had bijna zoiets van... doe het zelf... maar ja... juist op die plekken wilde ik bollen gaan planten die ik vanuit Nederland had meegenomen. Minstens 12 zakjes met iris-bollen.....die moesten voor tegen het huis komen en langs het muurtje.... Ik zie het al helemaal voor me van het voorjaar:  bloeiende irissen voor en langs het muurtje....... Naast de voordeur plantte ik nog wat roze tulpen met daar tussendoor blauwe druifjes...dit heb ik ooit bij de tuinen van Monet in Giverny gezien (overigens waren dat roze tulpen met vergeet-me-nietjes er tussendoor) en heb me altijd voorgenomen om dat ook nog eens te doen. Dus nu naast de voordeur.... ik ben benieuwd....

Verder hield ik me bezig met de lunch...restjes ratatouille met brood, later het avondeten, stoofvlees dat de hele dag op de kachel had staan stoven, pompoen met geitenkaas en pasta en het maken van een krans van de paardekastanjes, die hier in bergen onder de kastanjeboom liggen. De krans is klaar maar ik moet nu nog op zoek naar wat rozebotteltjes om de krans wat op te fleuren.

Nou ben ik nog helemaal vergeten te vertellen over mijn ochtendwandeling vanochtend. De lucht beloofde al veel goeds dus moest ik er 's ochtends even lekker uit met Barkley; een eindje lopen. Op richting de ezeltjes. Op het pad kom je langs de ruÏne van een schuur die daar ooit heeft gestaan. Barkley stiefelde lekker door. Ik stond stil om te genieten van de stilte... je hoort dan ook niets anders dan de geluiden uit het bos......toen ik naar de ruïne keek stond ik zo ongeveer oog in oog met een ree, echt op een paar meter afstand..... zij keek mij aan... ik keek haar aan.....en zo stonden we..... totdat de ree dacht: "ik ga toch maar een stukkie verderop... je weet maar nooit of deze vrouw en die hond bij de groepen jagers horen die de bossen nu onveilig maken.......... ". Wat een indrukwekkend moment...... Natuurlijk had Barkley weer niks in de gaten, alhoewel hij als een stoere jachthond overal snuffelt en kijkt...... ach ja...... de lieverd... ik laat hem maar in de waan dat er een jachthond in hem schuilt.......

It's Monday morning again. Time flies when you're having fun....... Sunday was certainly fun, but it was mainly dedicated to DIY. There was work to be done, which is why friend Patrick had come over, because working with a friend is more sociable and inspiring..... And work there was...... the passageway for the future kitchen in the Grange had to be finished neatly, and that meant laying bricks and making a bulkhead for the cement that needs to finish everything off nicely..... In addition, thought was given to the doors in the Grange, which are really due for replacement, but actually need to hold out for another year or two.... During the last holiday, something broke off the bottom of the right Grange door so that the door wouldn't swing anymore. That is certainly not convenient, especially when the Samba has to be moved out, so a lot of thought went into how to repair it. After all that thinking, action was taken and the result was a door that could open and close again. After that, Patrick threw himself into excavating the ground for the Grange... the doors were scraping the ground and were therefore difficult to open. About 20 cm of soil was removed, and today the plan is to let that slope upwards gradually so that my husband's Samba can easily drive in and out. And where was I in all of this??? Me, who is actually doing a lot of DIY... haha... this time I let the men do their thing and threw myself into removing all the pruning waste that my husband had left lying around here and there during the last holiday (what a... shitty job...). I was almost like... do it yourself... but yeah... I wanted to plant bulbs in exactly those spots that I had brought back from the Netherlands. At least 12 bags of iris bulbs... they had to go against the house and along the low wall... I can already picture it perfectly in the spring: blooming irises in front of and along the wall... Next to the front door, I planted some pink tulips with grape hyacinths in between... I once saw this at Monet's gardens in Giverny (incidentally, those were pink tulips with forget-me-nots in between) and I've always intended to do that myself someday. So now they're next to the front door... I'm curious to see how they turn out... Furthermore, I occupied myself with lunch... leftover ratatouille with bread, later dinner: stewed meat that had been simmering on the stove all day, pumpkin with goat cheese and pasta, and making a wreath from the horse chestnuts that lie in piles under the chestnut tree here. The wreath is finished, but I still need to look for some rosehips to brighten it up a bit. Now, I completely forgot to tell you about my morning walk this morning. The sky looked promising, so I just had to get out for a bit with Barkley this morning; go for a walk. Off we went towards the donkeys. Along the path, you pass the ruins of a barn that once stood there. Barkley trotted along nicely. I stopped to enjoy the silence...So you hear nothing but the sounds of the forest......when I looked at the ruins, I was standing practically face to face with a roe deer, really just a few meters away..... she looked at me... I looked at her.....and so we stood.....until the roe deer thought: "I think I'll move a little further on... you never know if this woman and that dog belong to the groups of hunters making the woods unsafe right now..........". What an impressive moment...... Of course, Barkley didn't notice a thing again, although like a tough hunting dog he sniffs and looks everywhere...... oh well...... the sweetie... I'll just let him believe that there's a hunting dog lurking inside him.......

 Als je niet van auto's houdt, moet je dit stukje maar overslaan.......

Een geweldige ochtend gehad bij de " embouteillage de Lapalisse". Een, ik geloof, tweejaarlijks feest. Dan wordt de grote file herdacht van alle mensen die in de jaren 50 en 60 voor hun vakantie van Parijs naar de Cote d'Azur trokken, via de N7. Een feest van oude auto's, brommers, vrachtwagens... geheel in stijl van de jaren 50 en 60. In Lapalisse scheen het stervensdruk te zijn en gelukkig hadden wij al een stukje eerder de auto aan de kant gezet om te kijken naar al die voorbij trekkende auto's...... Wat een feest was dat, de meest geweldige auto's kwamen voorbij met de inzittenden ook allemaal in jaren 50 en 60 kledij....... We genoten! Ook mijn favoriete auto's waren vertegenwoordigd, de Renault Dauphine, Peugeot in verschillende maten en vormen, De Traction Avant, onze trouwauto, Renaultje vier en de Ami, die ik zooo mooi vind omdat 'ie zo lelijk is. Verder natuurlijk veel "lelijke eendjes" , corvettes, porsches, een stoet gendarmerie motoren met de heren in vol ornaat, inclusief sirenes......

We hebben de hele ochtend staan kijken.... wat wil je... er deden meer dan 900 auto's mee.... Er reden ook wat Nederlanders mee en één meneer deelde vanuit zijn auto aan iedereen pakketjes tulpenbollen uit.

En toen werd het midi..... en wat doen de Fransen om midi? Juist.... die gaan lunchen...... de auto's werden langs de kant van de weg gezet, tafeltjes werden uitgeladen, stokbrood, wijn, salades en quiches werden neergezet........ en er werd geluncht! Geweldig! De meest mooie foto is nog die van de Franse heren met hun 2CV.....

En al hoewel het grauw en grijs was..... het kon de pret niet drukken...wat een leuke ochtend...enne.......

manlief, autoliefhebber in hart en nieren, wil over twee jaar ook meedoen... ach, ik zie mezelf wel in zo'n leuk jaren 60 outfitje........

If you don't like cars, you should just skip this part....... We had a great morning at the "Embouteillage de Lapalisse". A biennial event, I believe. It commemorates the huge traffic jam of all the people who traveled from Paris to the Côte d'Azur for their holidays in the 50s and 60s, via the N7. A celebration of old cars, mopeds, trucks... entirely in the style of the 50s and 60s. It seemed to be incredibly busy in Lapalisse, and fortunately, we had pulled over a little earlier to watch all those cars passing by...... What a party that was; the most amazing cars came by, with the occupants all dressed in 50s and 60s attire as well....... We enjoyed it! My favorite cars were represented too: the Renault Dauphine, Peugeots in various sizes and shapes, the Traction Avant, our wedding car, the little Renault 4, and the Ami, which I find sooooo beautiful because it is so ugly. Furthermore, of course, lots of "ugly ducklings," Corvettes, Porsches, a procession of gendarmerie motorcycles with the gentlemen in full regalia, including sirens... We stood watching all morning... what do you expect... more than 900 cars participated... Some Dutch people were driving along too, and one gentleman was handing out packets of tulip bulbs to everyone from his car. And then it became midday... and what do the French do at midday? That's right... they go for lunch... the cars were parked along the side of the road, tables were unloaded, baguettes, wine, salads, and quiches were laid out... and lunch began! Amazing! The most beautiful photo is still the one of the French gentlemen with their 2CV..... And even though it was gloomy and grey..... it couldn't spoil the fun... what a nice morning... and....... my husband, a car enthusiast through and through, wants to join in in two years too🫣... oh, I can definitely see myself in such a cute 60s outfit........

 

Gisterochtend..... ijs op de auto en toen ik op de thermometer keek: 2 graden....... maar eigenlijk was het niet koud toen ik buiten stond.... en binnen al helemaal niet...... 18 graden toen ik opstond........ dat heb je als je huis van die dikke muren heeft......... De heldere lucht buiten voorspelde veel goeds......

Mijn ochtend start altijd al vroeg, wakker tussen half vijf en half zes, en dan bedoel ik ook echt wakker,  dat krijg je er van als je elke ochtend om zes uur naar je werk moet, dan zit je in een ritme. Maar het zijn de fijnste uren van de dag... samen met Barkley naar beneden, die durft nog steeds niet zelf de trap af en denkt dat hij halverwege wel kan springen, een pot thee zetten, en nu het donker is, achter de computer, op zoek naar recepten met tamme kastanjes...... want het is hier herfst!! HERFST!! En dat betekent: tamme kastanjes zoeken..... de bomen staan hier echt overal en op de wegen ligt een laag van kapot gereden tamme kastanjes... zo zonde....... Donderdag, een dag met alleen maar regen, werd het aan het einde van de middag droog en besloten we toch even een wandelingetje te maken. Ik nam een tas mee, hopelijk vonden we kastanjes want hier bij het weggetje boven, bij het huis van Patrice, staan wat kastanjebomen. We zagen wat kastanjes liggen, al voor het weggetje naar Patrice, en daar stond een boom waaronder echt mega grote kastanjes lagen.......wahaaa.... die moesten mee natuurlijk. Geweldig, die mooie stevige kastanjes met een pluimpje van boven. Ik verheugde me al op de kastanjesoep die ik zou gaan maken. 

We vervolgden eens wandelingetje, maakten een praatje met Patrice, die de kastanjes in zijn tuin aan de geiten ging voeren en liepen een stukje over het bospad waarlangs van de zomer veel hout gekapt was. Barkley vond het allemaal heerlijk. Je merkt dat hij de omgeving begint te kennen hier want hij dwaalt steeds verder van ons af...... we passen wel op want er wordt weer gejaagd dus we houden hem, maar ook onszelf, in de gaten..... gelukkig was het rustig in het bos.

Gisterochtend vroeg stortte ik me eerst op het maken van appel-jam.... vanuit Nederland had ik een tas appels en peren van onze bomen meegenomen. Zonde om die laten te verrotten in de tuin. Dus eerst appeljam gemaakt met spullen die ik voorradig had. In een mum van tijd had ik weer wat potjes jam staan afkoelen.

Na een lekker ontbijt ging manlief op pad om boodschappen te doen, 's avonds zou vriend Patrick komen die een paar nachten blijft en manlief gaat helpen met wat klusjes. Ik stortte me op het in gereed brengen van de gastenkamer en - badkamer in de Grange. Daarna werd het hoog tijd voor een kop thee en een goed boek IN HET ZONNETJE! Het was nl lekker warm geworden en daar moet je van profiteren! Heerlijk na zo'n dag met alleen maar regen. Ondertussen begon ik ook met de voorbereidingen  van het eten voor die avond...vooraf natuurlijk kastanjesoep, daarna Ratatouille en na een (gekochte) vanillecreme, maar dan wel met eigengemaakte appel/bramen jam er op.

En wat was het heerlijk: buiten in het zonnetje kastanjes pellen....en ze waren zo mooi groot......dat zou smullen worden vanavond. 

Vriend Patrick arriveerde tegen zessen en na een welkomstdrank en bijpraten (al hadden we elkaar het vorige weekend nog uitgebreid gezien en gesproken) konden we aan tafel. Ik hoef niet te zeggen dat het een gezellige maaltijd werd.

Yesterday morning..... ice on the car and when I looked at the thermometer: 2 degrees....... but actually it wasn't cold when I was standing outside.... and certainly not inside...... 18 degrees when I got up........ that's what you get when your house has those thick walls......... The clear sky outside boded well...... My morning always starts early, awake between four-thirty and five-thirty, and I mean really awake; that's what you get when you have to go to work at six every morning, you get into a rhythm. But they are the nicest hours of the day... going downstairs with Barkley—he still doesn't dare go down the stairs by himself and thinks he can jump halfway down—making a pot of tea, and now that it's dark, behind the computer, looking for recipes with sweet chestnuts...... because it is autumn here!! AUTUMN!! And that means: looking for sweet chestnuts..... the trees are really everywhere here and there is a layer of crushed sweet chestnuts on the roads... such a shame....... Thursday, a day of nothing but rain, it dried up at the end of the afternoon and we decided to take a little walk anyway. I took a bag with me, hoping we would find chestnuts because here by the little road up, near Patrice's house, there are some chestnut trees. We saw some chestnuts lying there, even before the road to Patrice, and there stood a tree under which really huge chestnuts lay.......wahaaa.... of course we had to take those with us. Amazing, those beautiful sturdy chestnuts with a little tuft on top. I was already looking forward to the chestnut soup I was going to make. We continued our walk, had a chat with Patrice, who was going to feed the chestnuts in his garden to the goats, and walked a bit along the forest path where a lot of wood had been cut down this summer. Barkley loved it all. You can tell he's starting to get to know the area here because he keeps wandering further and further away from us... we are being careful though, as hunting is going on again so we are keeping an eye on him, but also on ourselves... fortunately, it was quiet in the woods. Early yesterday morning, I first threw myself into making apple jam... I had brought a bag of apples and pears from our trees from the Netherlands. It would be a shame to let them rot in the garden. So, I made apple jam first with the ingredients I had on hand. In no time at all, I had a few jars of jam cooling down again. After a nice breakfast, my husband went out to do some shopping; friend Patrick was coming in the evening to stay for a few nights and help my husband with some odd jobs. I threw myself into getting the guest room and bathroom ready in the Grange. After that, it was high time for a cup of tea and a good book IN THE SUN! It had gotten nice and warm, you see, and you have to take advantage of that! Wonderful after a day of nothing but rain. Meanwhile, I also started preparing the food for that evening... chestnut soup for starters, of course, then Ratatouille, and after a (store-bought) vanilla cream,but with homemade apple and blackberry jam on top. And it was delightful: peeling chestnuts outside in the sunshine... and they were so beautifully big... that was going to be a real feast tonight. My friend Patrick arrived around six, and after a welcome drink and catching up (even though we had seen and spoken at length the previous weekend), we sat down at the table. Needless to say, it turned out to be a lovely meal.

 

8 oktober..... De eerste ochtend in Pacaud..... wat is het weer fijn om met een kopje thee hier aan de tafel te zitten met een snurkende Barkley op de grond naast me. Het is nog pikkedonker en het regent......klinkt wel gezellig hoor, die tikkende druppels op het raam...... het begin van een mooie dag.....

34 jaar geleden was het helemaal een mooie dag..... toen werd oudste dochter Lieneke geboren.....34 jaar al weer.....Wie had toen kunnen denken dat ze die verjaardag al weer jaren in Nieuw Zeeland viert.... het land waar zij haar hart aan heeft verpand, net zoals ik dat aan Frankrijk heb verpand.

De reis naar Pacaud verliep gisteren supervlot! Onderweg eerst zon maar naarmate we richting de Auvergne kwamen zagen we de donkere wolken zich samen pakken. Een prachtig gezicht. En ook in de regen is de eerste aanblik van ons huisje weer hartverwarmend. Wat is het dan heerlijk thuiskomen. Ondanks dat het manlief was die het huisje alleen had achtergelaten een week of drie geleden, zag het er netjes uit😁, alleen de koelkast was een dingetje....hij was vergeten de speklapjes eruit te halen......😱, die waren uit zichzelf de keuken al ingewandeld... (nou ja.....bij wijze van spreken dan). En wat is dat dan toch dat ik me hier zoooooo thuis voel in dit kleine stekje......maar er zijn ook zo veel mooie herinneringen en aandenkens die in dit huisje een plekje hebben gekregen....schilderijtjes van mijn grootvader, een ingelijste poster "Sous les lila's" van Monet, een kandelaar van mijn schoonmoeder, een kastje uit de "gratis-hoek" van de kringloop dat ik heb opgeknapt, al mijn verzamelde serviesgoed, een klein kinderhoofdje van aardewerkfabriek Mobach, dat ik kreeg op mijn 17e verjaardag van mijn bazin in de cadeaushop waar ik op zaterdag werkte.....de boekenkast met al die heerlijke boeken, de beddensprei die we ooit in een geweldig winkeltje in Sommieres kochten......en zo kan ik nog wel even doorgaan.....dit huisje is een verzameling van spulen met herinneringen.......

We blijven niet "lang"..... anderhalve week... mijn vakantiedagen raken op...... maar elke dag is een feest hier. We hebben wel plannen. Vriend Patrick komt vrijdag om een paar dagen te helpen en te genieten. Hij heeft momenteel even wat tijd dus we sloegen het aanbod om te helpen niet af. Van de zomer waren hij en vrouw Rosemarie ook en hebben we een begin gemaakt met de keuken in de Grange. Dan is er dit weekend ook een evenement van de historische file van oude voertuigen in Lapalisse, en als autoliefhebbers moeten de heren daar natuurlijk naar toe.... en ik ook trouwens...veel te leuk...... (ik kom er nog op terug...)en we moeten het "nieuwe" restaurantje in La Guillermie, het kleine dorpje op een paar km  afstand, uit proberen! Er is hier al zo weinig in de omliggende dorpen dus daar moeten we zeker gaan eten! Steun je medebewoners........

Genoeg te doen dus de komende dagen.........

October 8th..... The first morning in Pacaud..... how lovely it is again to sit here at the table with a cup of tea, with a snoring Barkley on the floor next to me. It is still pitch black and it is raining...... sounds cozy though, those tapping drops on the window...... the start of a beautiful day..... 34 years ago it was a truly beautiful day..... that was when eldest daughter Lieneke was born..... 34 years old already..... Who could have imagined back then that she has been celebrating that birthday in New Zealand for years now.... the country to which she has pledged her heart, just as I have pledged mine to France. The journey to Pacaud went super smoothly yesterday! Sunshine on the way, but as we headed towards the Auvergne, we saw the dark clouds gathering. A beautiful sight. And even in the rain, the first sight of our little house is heartwarming once again. How wonderful it is to come home then. Even though it was my husband who left the cottage alone about three weeks ago, it looked tidy😁, only the fridge was a bit of an issue.... he had forgotten to take out the bacon slices......😱, they had already wandered into the kitchen on their own... (well.....figuratively speaking, of course). And what is it about this place that makes me feel sooooo at home here in this little spot......but there are also so many beautiful memories and mementos that have found a place in this little house....little paintings by my grandfather, a framed poster of Monet's "Sous les lilas", a candlestick from my mother-in-law, a small cabinet from the "free corner" of the thrift store that I refurbished, all my collected tableware, a small child's head from the Mobach pottery factory that I received on my 17th birthday from my boss at the gift shop where I worked on Saturdays.....the bookcase with all those wonderful books, the bedspread we once bought in an amazing little shop in Sommieres......and I could go on and on.....this little house is a collection of things with memories....... We won't be staying "long"..... a week and a half... my vacation days are running out......but every day is a celebration here. We do have plans. Friend Patrick is coming on Friday to help out for a few days and enjoy ourselves. He has some time on his hands at the moment, so we didn't turn down the offer to help. He and his wife Rosemarie were here last summer too, and we made a start on the kitchen in the Grange. Then there is also an event this weekend involving the historic parade of vintage vehicles in Lapalisse, and as car enthusiasts, the gentlemen naturally have to go... and me too, by the way... way too much fun... (I'll come back to that later...) and we have to try out the "new" little restaurant in La Guillermie, the small village a few kilometers away! There is already so little in the surrounding villages, so we definitely have to go eat there! Support your fellow residents... So plenty to do in the coming days...