We zijn weer thuis in Nederland.  En we kunnen meteen aan de bak wat de tuin betreft.  Want ook al is het een droge zomer.... alles bloeit en groeit ... niet normaal.... de rozen... de hortensia's ...... ik heb ze nog nooit zo uitbundig zien bloeien. 

En dan het fruit. De oude pruimenboom voor, met nog maar anderhalve tak, zat vol met pruimen en de pruimenboom bij kantoor hangt ook boordevol. Ze zijn klein maar het zijn er veel! En dan de kleine gele wilde pruim.. ook kleine pruimpjes. Bij de kippen staat ook een wilde pruim, ook vol! Ze zijn klein maar met veel pruimpjes in een pan lukt het dan toch om pruimenjam te maken.... heerlijk! En dan nog alle appels en peren en bramen en nog een restje Japanse wijnbes. Het is zoooo veel.... maar wat een rijkdom. Ik verwerk wat ik kan verwerken...... en de rest is voor de vogels en de vlinders! Bij de pruimen leek het wel of er een lading Atalant-vlinders was afgeleverd... het wemelde er van. Fijn om weer eens zoveel vlinders bij elkaar te zien. Dat was de afgelopen zomer wel anders. Het was bijna zo van: kijk, daar gaat een vlinder!

Al met al genieten niet alleen wij. Maar ook de dieren en insecten van deze overvloed.

 vervolg van "Horizons en Sancy 2026" 

Het tweede kunstwerk dat we wilden bezoeken heette "Les gardiens du Sancy". Twee grote moeflons die van houten takken waren gemaakt. Op de foto indrukwekkend dus die wilden we ook graag zien.

Ze stonden in een park in La Bourboule, niet al te ver van "de wolf" vandaan.Het park heette "Parc Fenestre", een prachtig park in La Bourboule. Je kon er makkelijk parkeren en van daar uit liepen we het park in. We volgden het pad en aan de rechterkant lag, ietwat verscholen in het groen, een soort pretpark. Maar wat voor pretpark... klein en compact, zonder schreeuwende muziek. Ik zag een kleine achtbaan, een wildwaterbaan, een zweefmolen en nog een paar attracties...maar allemaal heel rustig en klein. Op de één of andere manier zag het er heel vriendelijk, vooral kind-vriendelijk uit. Als ik kleinkinderen had zou ik ze daar wel mee naar toe willen nemen (zeg ik, die een hekel heeft aan pretparken). We vervolgden het pad en zagen toen het kleine bordje "Horizons 2026" dat de weg wees naar de moeflons. En ja, aan de overkant van een  bruggetje, tegen een heuvelrug aan, stonden twee grote moeflons "op wacht" .......Ze waren indrukwekkend en prachtig gemaakt van allerlei takken en boomstammen. En daar stonden ze... in dat park.... 

Hieronder nog wat meer informatie:

Het kunstwerk "Guardians of the Sancy" bestaat uit twee grote moeflonschapen, gemaakt van natuurlijke takken die uitsluitend met schroeven zijn bevestigd, zonder gebruik van lijm of synthetische materialen. De twee figuren – de ene observerend, de andere in beweging – roepen de stille aanwezigheid op van de moeflonschapen die het Sancy-massief bewonen. De sculpturen komen voort uit het landschap door poëtische nabootsing en een sterk gevoel van verbondenheid met de omgeving. De ineengestrengelde takken creëren een levendige textuur die doet denken aan de vitaliteit van de dierenwereld. Het doel is om het lokale natuurlijke erfgoed te promoten door de relatie tussen dieren, de omgeving en de beleving van het landschap te benadrukken. Het nodigt bezoekers uit om hun stille aanwezigheid te herkennen en te waarderen, en om de natuurlijke context zorgvuldig te observeren.

Hoogte: 3 m / Lengte: 4 m / Natuurlijke takken

en over de kunstenaar:

Rodolfo Liprandi, oorspronkelijk afkomstig uit Friuli-Venezia Giulia en opgeleid in beeldhouwkunst in Gorizia, Bologna en Warschau, creëert locatiegebonden kunstwerken die nauw aansluiten bij de natuurlijke omgeving. Hij werkt met lokaal gewonnen materialen en produceert tijdelijke installaties die de biodiversiteit en de lokale fauna belichten. Liprandi is actief in internationale kunstenaarsresidenties, is mede-directeur van "Aeson Atlas" en werkt mee aan natuurbehoudprojecten om ecologisch bewustzijn te bevorderen.

Hierboven wordt het kunstwerk weer heel mooi beschreven..... er hing iets mysterieus om het kunstwerk.....het donkere van de plek waar ze stonden, de plek in het park, wat beschut......heel indrukwekkend....

Jammer dat we geen tijd meer hadden voor nog meer kunstwerken, er zijn er 11 in totaal, maar volgend jaar gaan we beslist weer....... Frank kwam op het geweldige idee om er dan een overnachting aan vast te plakken zodat we meer de tijd hebben. Lijkt me een geweldig idee, want we vonden het jammer dat we niet meer kunstwerken hebben kunnen zien. Maar zelfs om er eentje te zien was al beslist de moeite waard.

En nogmaals, ben je in de buurt van de Puy Sancy, ga eens bij één van die kunstwerken kijken......het is de moeite waard. De kunstwerken van 2026 zijn nog te zien tot eind september.

https://www.horizons-sancy.com/

continuation of "Horizons en Sancy 2026"



The second artwork we wanted to visit was called "Les gardiens du Sancy". Two large mouflons made of wooden branches. They looked impressive in the photo, so we really wanted to see them.

They stood in a park in La Bourboule, not too far from "the wolf". The park was called "Parc Fenestre", a beautiful park in La Bourboule. Parking was easy there, and from there we walked into the park. We followed the path, and on the right-hand side, somewhat hidden in the greenery, lay a kind of amusement park. But what kind of amusement park... small and compact, without screaming music. I saw a small roller coaster, a water ride, a carousel, and a few other attractions... but all very quiet and small. Somehow, it looked very friendly, especially child-friendly. If I had grandchildren, I would definitely want to take them there (says me, who hates amusement parks). We continued along the path and then saw the small sign "Horizons 2026" pointing the way to the mouflons. And yes, across a small bridge, leaning against a ridge, stood two large mouflons "on guard".......They were impressive and beautifully crafted from all kinds of branches and tree trunks. And there they stood... in that park....

Below is some more information:

The artwork "Guardians of the Sancy" consists of two large mouflon sheep, made from natural branches attached exclusively with screws, without the use of glue or synthetic materials. The two figures—one observing, the other in motion—evoke the silent presence of the mouflon sheep that inhabit the Sancy massif. The sculptures emerge from the landscape through poetic imitation and a strong sense of connection with the environment. The intertwined branches create a lively texture reminiscent of the vitality of the animal world. The aim is to promote local natural heritage by emphasizing the relationship between animals, the environment, and the experience of the landscape. It invites visitors to recognize and appreciate their silent presence, and to carefully observe the natural context.

Height: 3 m / Length: 4 m / Natural branches



and about the artist:

Rodolfo Liprandi, originally from Friuli-Venezia Giulia and trained in sculpture in Gorizia, Bologna, and Warsaw, creates site-specific artworks that closely align with the natural environment. He works with locally sourced materials and produces temporary installations that highlight biodiversity and local fauna. Liprandi is active in international artist residencies, is co-director of "Aeson Atlas," and participates in nature conservation projects to promote ecological awareness.

The artwork is described very beautifully again above..... there was something mysterious about the artwork..... the darkness of the place where they stood, the spot in the park, somewhat sheltered...... very impressive....

It's a shame we didn't have time for more artworks; there are 11 in total, but we will definitely go again next year....... Frank came up with the great idea to add an overnight stay to it so we have more time. That seems like a great idea to me, because we thought it was a shame that we couldn't see more artworks. But even just to see one was definitely worth it.

And once again, if you are near the Puy Sancy, go take a look at one of those artworks...... it is worth it. The 2026 artworks are still on view until the end of September.

https://www.horizons-sancy.com/

 

In de hoek van het terras staat een roos, een roze roos die ik een paar jaar geleden van buurvrouw Claire in een pot kreeg. Zo'n roos die je in de kamer zet tot 'ie is uitgebloeid... en dan... wat doe je er mee? Omdat ik het zonde vond om hem weg te doen, we gingen inmiddels weer Nederland, zette ik hem in de hoek van het terras....ach... als hij zou aanslaan daar was dat mooi meegenomen.

Al twee jaren op rij grote droogte hier......maar zie dan.... de roos, ergens in een hoekje weggestopt heeft gebloeid als nooit tevoren.... we zagen de verdorde roosjes toen we weer kwamen... en nu vanochtend... net voordat we morgen weer naar Nederland gaan, zie ik weer twee mooie roze roosjes...ondanks de warmte, ondanks de droogte...... Zo zie je maar........

In the corner of the terrace stands a rose, a pink rose that I got in a pot from my neighbor Claire a few years ago. The kind of rose you put in the living room until it has finished blooming... and then... what do you do with it? Because I thought it was a shame to throw it away—we were heading back to the Netherlands by then—I put it in the corner of the terrace... oh well... if it took root there, that would be a bonus. Two years in a row of severe drought here... but look... the rose, tucked away in a corner somewhere, has bloomed like never before... we saw the withered little roses when we returned... and now this morning... just before we head back to the Netherlands tomorrow, I see two beautiful pink little roses again... despite the heat, despite the drought... It just goes to show........

 

Zondag naar huis, dat betekent dat zaterdag een opruim-dag is.... vrijdag dus de laatste dag om wat te doen..... Omdat we vorige week zo hadden genoten van "Horizons en Sancy 2026" en ik zo graag "de wolf" wilde zien, gingen we al vroeg op pad, met de Samba! Alleen de tocht er naar toe, ruim twee uur rijden, is al een dubbel feestje...zoveel leuker dan in een "dichte" auto...... je voelt, je hoort en je ruikt.......en omdat de Samba dan ook nog eens van Frans makelij is, en geen flitsende cabrio-bolide maar een oud barreltje, is dat aanleiding tot veel duimpjes omhoog onderweg en gesprekken met wildvreemde mensen..Zo leuk!

We gingen dus nogmaals op weg, deze keer meteen richting Massif de Sancy. Ik heb het in een vorig stukje al beschreven: In het gebied zijn prachtige kunstwerken neergezet door verschillende kunstenaars. Sommige werken staan permanent, andere staan tijdelijk in het landschap. Op de site worden de kunstwerken uitvoerig beschreven met aanduiding van de plek waar ze staan. Ik had foto's van "Loup" gezien en die wilde ik zo graag zien. De foto's op Facebook waren prachtig en ik was zeer benieuwd hoe deze er uit zou zijn.

Onderweg werden we steeds begeleid door de uitzichten op de top van de Puy-de-Dome en zijn uitlopers, die wij vanaf het terras van ons huisje ook altijd kunnen zien liggen. Het is altijd een vertrouwd punt om te zien. We reden naar Chastreix, want daar moest "de wolf" zich bevinden. We reden op een gegeven moment door de vlakten aldaar toen ik in de verte iets boven de velden zag uitsteken...was dat de wolf...? De contouren leken er wel op.... We reden hoger en hoger en kwamen in een nogal toeristisch gebied terecht waar 's winters veel geskied. Vanaf de parkeerplaats zagen we de wolf iets verder naar boven staan. Een kleine wandeling naar boven bracht ons uiteindelijk bij de wolf. Het was al aardig druk met mensen die ook een bezoekje brachten aan de wolf. Ik hou er niet van als er "zoveel" mensen zijn om zo'n werk te bekijken. Je hebt niet echt de tijd om alles goed in je op te nemen. Gelukkig viel het toch mee en hadden we voldoende tijd om de wolf in ons op te nemen.....vond ik, , toen we aankwamen dat de wolf op een veel te toeristische lokatie stond....  nu ik snap de plek wel....... we stonden zo ongeveer op de top van de wereld met een uitzicht....neee.... geweldig.... en de wolf stond daar en huilde naar de hemel, met zicht op dat schitterende landschap beneden hem.... het was zo mooi om te zien........ De wolf zelf had een prachtig houten kop en voeten, zijn lichaam en staart waren van takken gemaakt.....wat een kunstwerk! Vier meter hoog stond hij daar naar de hemel te huilen...... ik werd er stil van....... De meer dan twee uur durende tocht zeker waard.

Hieronder nog het verhaal bij het kunstwerk:

"Loup" (Wolf) is een kunstwerk dat geïnspireerd is op de lokale legende van de "Wolf van Courlande". De legende vertelt het verhaal van Tiennette, een bergmeisje dat de confrontatie aanging met de gouden wolf die de bossen van de Auvergne onveilig maakte. Door middel van slimheid – en niet door geweld – sloot ze een stilzwijgend pact tussen mens en bos, en liet ze de bergen achter met de herinnering aan een broze maar kostbare vrede. Deze reusachtige wolf – die huilt vanaf de top en over de uitgestrekte weiden – speelt met verhoudingen en schaal. Men kan de wolf al van verre zien en dichterbij komen, om pas bij het bereiken van het beeld de werkelijke omvang ervan te ontdekken.

en over de kunstenaar:

Matthew Burton is een Frans-Amerikaanse kunstenaar, kunstingenieur en zeer bekwame vakman met uiteenlopende expertise. Zijn werk omvat textielontwerp, constructie en artistieke creatie. Hij legt graag verbanden tussen zijn kunstwerken en hun omgeving, beeldt lokale flora en fauna af, betrekt het publiek via workshops en gebruikt materialen die ter plekke beschikbaar zijn. Hij is dol op het ontdekken van nieuwe processen en technieken om originele werken te creëren.
"Kunst gaat over geven, delen, verrassen en verwachtingen overtreffen.

Ik kan me helemaal vinden in de beschrijving van de kunstenaar van "Loup". Vooral het verband tussen de omgeving en het kunstwerk is duidelijk en ik begrijp ook waarom deze daar staat. Ook de materialen, hout en takken zijn natuurlijk hier terug te vinden.

Volgende keer meer over het tweede kunstwerk dat we bezochten.........

Going home on Sunday means Saturday is a cleanup day... so Friday is the last day to do anything... Because we enjoyed "Horizons en Sancy 2026" so much last week and I really wanted to see "the wolf," we set off early, in the Samba! The journey there alone, a drive of over two hours, is a double treat... so much more fun than in a "closed" car... you feel, you hear, and you smell... and because the Samba is also of French manufacture, and not a flashy convertible but an old clunker, it leads to lots of thumbs up along the way and conversations with complete strangers... So much fun!
So we set off again, this time heading straight for the Massif de Sancy. I already described it in a previous piece: beautiful works of art have been placed in the area by various artists. Some works are permanent, others are temporary in the landscape. The artworks are described in detail on the website, indicating the location where they are situated. I had seen photos of "Loup" and I wanted to see it so badly. The photos on Facebook were beautiful and I was very curious to see what it would look like.

So we set off again, this time heading straight for the Massif de Sancy. I have already described it in a previous post: beautiful works of art have been placed in the area by various artists. Some works are permanent, others are temporary in the landscape. On the website, the artworks are described in detail, indicating the location where they are situated. I had seen photos of "Loup" and wanted to see it so badly. The photos on Facebook were beautiful, and I was very curious to see what it would look like. Along the way, we were constantly accompanied by views of the summit of the Puy-de-Dome and its foothills, which we can also always see from the terrace of our cottage. It is always a familiar sight. We drove to Chastreix, because "the wolf" was supposed to be there. At one point, we were driving through the plains there when I saw something sticking out above the fields in the distance...was that the wolf...? The contours certainly looked like it.... We drove higher and higher and ended up in a rather touristy area where there is a lot of skiing in the winter. From the parking lot, we saw the wolf standing a little further up. A short walk uphill eventually brought us to the wolf. It was already quite busy with people also visiting the wolf. I don't like it when there are "so many" people to view a work like this. You don't really have the time to take everything in properly. Fortunately, it wasn't too bad after all, and we had enough time to take in the wolf... or so I thought, when we arrived and thought the wolf was standing in a much too touristy location... now, I do understand the place... we were standing practically on top of the world with a view... nooo... amazing... and the wolf stood there howling to the sky, with a view of that magnificent landscape below him... it was so beautiful to see... The wolf itself had a beautiful wooden head and feet; its body and tail were made of branches... what a work of art! Four meters high, he stood there howling to the sky... it left me speechless... Definitely worth the more than two-hour trek. Below is the story behind the artwork: "Loup" (Wolf) is an artwork inspired by the local legend of the "Wolf of Courlande". The legend tells the story of Tiennette, a mountain girl who confronted the golden wolf that terrorized the forests of the Auvergne. Through cunning—and not violence—she forged a silent pact between man and forest, leaving the mountains with the memory of a fragile but precious peace. This gigantic wolf—howling from the summit and across the vast meadows—plays with proportions and scale. One can see the wolf from afar and approach, only to discover its true size upon reaching the sculpture. And about the artist: Matthew Burton is a French-American artist,Art engineer and highly skilled craftsman with diverse expertise. His work encompasses textile design, construction, and artistic creation. He enjoys drawing connections between his artworks and their surroundings, depicts local flora and fauna, engages the public through workshops, and uses materials available on-site. He loves discovering new processes and techniques to create original works. "Art is about giving, sharing, surprising, and exceeding expectations." I fully agree with the artist's description of "Loup." The connection between the environment and the artwork is particularly clear, and I also understand why it is located there. The materials—wood and branches—are naturally present here as well. More on the second artwork we visited next time.........

 

Ik kan het niet laten om toch nog één keer een stukje over mijn mooie kast te schrijven..... de kast die ik bij Emmaus zag staan en waarvan ik dacht: die MOET ik gewoon hebben... die kan daar niet blijven staan... die kast heeft iemand nodig die hem leuk vindt en van hem houdt.....ik dus.........😀

Hij staat dus nu in het keuken-gedeelte in de Grange. Van de week heb ik hem ingericht met al het servies dat ik er in had bedacht. Mijn wild-servies, gekocht op de Vide Maison, het blauwe serviesgoed, mijn oude Franse servies, ooit gekocht in Montlucon in de TROC.....Boven in de kast zitten glazen ruitjes met een ge-etst motiefje. Het zijn twee schuifdeurtjes en aan de zijkanten zit een strook gebold glas. Dat heeft zelfs de tocht van de Emmaus naar ons huisje overleefd...(de heren hadden de kast zo in de bus van Patrice gelegd, geen bescherming over de glazen😫). De achterkant van het stukje met de glazenruitjes is bekleed met een soort van gladde stof. Eigenlijk zoo kitscherig, maar daardoor zo leuk...... achter de ruitjes staat nu een deel van mijn "eenden" , patépotjes e.d.: een onbedoelde verzameling is dat aan het worden.....

Het leuke aan de kast zijn vooral alle rondingen, die ronde deurtjes.. . en dan natuurlijk: HET GEHEIM....er zit vooraan een sierplint op de kast en die kun je uittrekken! Dan heb je een extra afzet stukje...... hoe leuk is dat? En dan is er nog een vak met vier glazen kleine laadjes, voor kruiden e.d. Bij mij gaan de theezakjes er in en zo.....

Ik vind de kast helemaal geweldig en hij ziet er nog heel goed uit. Zelfs de sleutels zijn aanwezig ( plus nog eentje extra, geen idee waarvoor die is, want hij past niet op de andere sloten).

Nogmaals... ik ben er helemaal weg van, van die kast.........

I just can't resist writing a little something about my beautiful cabinet one last time..... the cabinet I saw at Emmaus and thought: I simply MUST have that... it can't stay there... that cabinet needs someone who likes it..... so that's me.........😀 So now it stands in the kitchen area of ​​the Grange. This week I arranged it with all the tableware I had planned to put in it. My game dinnerware, bought at the Vide Maison, the blue dinnerware, my old French dinnerware, bought years ago in Montlucon at the TROC..... At the top of the cabinet are glass panes with an etched motif. They consist of two sliding doors with a strip of curved glass on the sides. That even survived the journey from Emmaus to our little house...(the men had just put the cabinet straight into Patrice's van, no protection over the glass😫). The back of the section with the glass panes is covered with a kind of smooth fabric. Actually so kitschy, but that’s what makes it so nice...... behind the glass panes now stands part of my "ducks", pâté jars etc.: it is becoming an unintentional collection..... The nice thing about the cabinet is mainly all the curves, those round doors... and then of course: THE SECRET.... there is a decorative plinth on the front of the cabinet and you can pull it out! Then you have an extra shelf...... how nice is that? And then there is another compartment with four small glass drawers, for herbs etc. Mine go with tea bags and such..... I think the cabinet is absolutely amazing and it still looks very good. Even the keys are there (plus one extra, no idea what it is for, because it doesn't fit the other locks). Once again... I am completely in love with that cabinet.........

 

Vakantie...en zeker als je vrienden op bezoek hebt...maar soms wordt er ook gewerkt, en gisterochtend was een mooi moment om wat te klussen. Er stonden een paar dingen op het lijstje. Het simpelste was het ophangen van bamboe rolgordijnen bij het terras. Zo houden we in de middag de zon wat tegen en omdat je door de gordijnen heen kunt kijken staat het wel mooi en natuurlijk. Fluitje van een cent bleek; een klusje dat Rosemarie en Frank snel hadden geklaard.

Daarna was het varkenskotje in de Grange aan de beurt. Daar komt een soort van "buitenkeuken" in; dat is dus eigenlijk niet het goede woord, want het is binnen. Een tweede, eenvoudige keuken eigenlijk in een voormalig varkenskotje. Dat grenst aan het terras en erg handig want je kunt dan met al je spullen zo het terras op. Nu moet je nog best wel een eindje lopen met je eten, afwas e.d. als je op het terras je maaltijd wilt nuttigen. Het hoeft geen luxe keuken te worden, maar gewoon wel iets met een fornuis en aanrecht. En jaaaa, natuurlijk mijn prachtige kast die ik in mei bij de Emmaus kocht.

We wilden eigenlijk eerst op de vloer beton storten want daar zit een verloop in van misschien wel 15 cm. Maar omdat het geen superdeluxe keuken hoeft te zijn, het ophogen best een dingetje zou worden met afwatergootjes en zo en het heel veel werk scheelt, besloten we de kast en de kasten die nog komen gaan , gewoon op sokkeltjes te zetten. Ook geen tegels, zoals we eerst hadden bedacht, maar zeil op de vloer. Er wordt ook geen maanden achter elkaar, helaas,  gebruik van gemaakt. En voor voorlopig zou het prima voldoen. Mocht het allemaal goed bevallen kunnen we altijd de vloer nog ophogen. Eerst maar eens zo. Dus werd er gisterochtend druk gebroken en gehakt om het doorgangetje in het muurtje naar de Grange wat te vergroten, werd een stukje muur wat afgevlakt zodat een kastdeurtje beter open kon en werd de vloer goed schoongemaakt zodat het zeil er op kon. Nou, dat zag er al prima uit. Volgende keer nog een aanrechtblad met twee kastjes, met deurtjes, er onder en wat leuke planken aan de wand. Dan kunnen we het fornuis verplaatsen van de huidige keuken. Die staat nl wel erg groot te wezen in mijn ieniemini keuentje (daar komt dan een kookplaat). Tot slot nog een gootsteen en dan ben ik helemaal blij.

Mijn  geweldige Emmaus kast kon nu worden ingeruimd met mijn serviesgoed...... heerlijk......

Als beloning voor al dat harde werken besloten we 's avonds uit eten te gaan. Onze gasten trakteerden want het zou hun laatste avond bij ons zijn....morgen vertrekken ze weer naar Nederland. Wij hebben dan nog een paar dagen..........

En waar kun je nu beter gaan eten op dinsdagavond (veel restaurants zijn hier dan dicht) dan in AUberge du Précontent.... jaja... die met dat lekkere ijs...... alleen daarvoor zou je er al naar toe gaan.

Ik hoef niet te vertellen dat het weer een gezellige avond werd.........

Holiday time...especially when you have friends visiting...but sometimes work is done too, and yesterday morning was a good time to do some DIY. There were a few things on the list. The simplest was hanging bamboo roller blinds by the terrace. That way, we block out the sun a bit in the afternoon, and because you can see through the blinds, it looks nice and natural. It turned out to be a piece of cake; a job Rosemarie and Frank finished quickly. Next up was the pigsty in the Grange. A sort of "outdoor kitchen" is going in there; that isn't actually the right word, because it's indoors. Basically a second, simple kitchen in a former pigsty. It adjoins the terrace and is very handy because you can take all your stuff straight onto the terrace. Right now, you still have to walk quite a distance with your food, washing up, etc., if you want to eat your meal on the terrace. It doesn't have to be a luxury kitchen, but just something with a stove and a countertop. And yessss, of course, my beautiful cupboard that I bought at Emmaus in May. We actually wanted to pour concrete on the floor at first, because there is a slope of perhaps as much as 15 cm. But because it doesn't have to be a super-deluxe kitchen, raising it would be quite a hassle with drainage channels and such, and it saves a lot of work, we decided to simply put the cabinet, and the cabinets yet to come, on plinths. No tiles either, as we had initially planned, but linoleum on the floor instead. Unfortunately, it won't be used for months on end anyway. And for the time being, it would suffice perfectly. If it all works out well, we can always raise the floor later. Let's just leave it like this for now. So yesterday morning there was a lot of breaking and hacking to widen the small passageway in the wall leading to the Grange, a section of the wall was leveled slightly so a cabinet door could open better, and the floor was thoroughly cleaned so the linoleum could go on. Well, that already looked great. Next time, a countertop with two cabinets underneath, with doors, and some nice shelves on the wall. Then we can move the stove from the current kitchen. It does look rather big in my tiny little kitchen (a hob will go there). Finally, a sink and then I’ll be completely happy. My amazing Emmaus cupboard could now be stocked with my crockery...... lovely...... As a reward for all that hard work, we decided to go out for dinner in the evening. Our guests treated us because it would be their last evening with us... tomorrow they are leaving for the Netherlands. We still have a few days left.......... And where better to eat on a Tuesday evening (many restaurants are closed here then) than at Auberge du Précontent.... yes, yes... the one with the delicious ice cream...... you would go there just for that. I don't need to tell you that it was another lovely evening.........

 En dan wil je een rustig dagje...een rustig dagje met alleen een uitgebreide lunch (zoals het hoort op zondag hier in Frankrijk) bij Auberge du Précontent in Arfeulles. Gewoon gezellig onder de Fransen......

jaja...

Natuurlijk moest er op zondag geluncht worden en waar kan dat nu beter dan bij Auberge du Précontent? Heerlijk buiten onder de grote kastanjeboom, Barkley kan altijd mee, leuke mensen daar, Julie et Adrien, en het eten is heerlijk! We waren vroeg maar ach, wat maakt het uit.... zet een fles rosé op tafel en we kunnen desnoods uren wachten...... Het enige "minpuntje" was de Nederlandse auto die op de parkeerplaats stond en de mensen die aan een tafeltje onder de kastanjeboom zaten waren onmiskenbaar Nederlanders met wel twee heel Nederlandse, zeer blonde, kindertjes. Nou vooruit dan maar..... we schoven aan bij een tafeltje. Ondertussen volgden we een telefoongesprek dat de mevrouw aan tafel zat te voeren....uit het gesprek maakten we op dat ze de ANWB belde.... pech met de auto...... Blijkbaar hadden ze in de auberge overnacht en wilde vanochtend de auto niet starten....iets van per ongeluk water bij de één of andere vloeistof gegoten.... Frank spitste zijn oren...hij had natuurlijk twee jaar geleden bij de ANWB in Lyon gewerkt! We kwamen aan de praat en onze heren, allebei wel wat verstand van auto's, overlegden over het hoe en wat...... Misschien konden ze met een slangetje het water wel weer afvoeren, omdat er nog niet met de auto was gereden....... Na overleg met de ANWB werd besloten dat er een depanneur langs zou komen. Dat kon nog wel even duren.... zondag he? Tijdens lunchtijd he? De Nederlandse familie maakte het zich maar gemakkelijk en wij gingen verder waar we voor waren gekomen....we gingen lunchen!! Dat was weer heerlijk natuurlijk met een heerlijk plateau "a partager" met brood, worst, ham en kaas, daarna kip met courgette en aardappeltjes en als toetje het meest fantastische ijs ooit!! Ondertussen kwamen er twee wielrenners langs die wel een drankje lustten..... hm..... Nederlanders...... en na een tijdje zagen we twee fietsers langskomen.... dat kon niet missen.......ook Nederlanders....en ja hoor.......Het terras zat vol met "ons volk". Tsjaaaaa, hoe zat dat met die lunch tussen de Fransen? Gelukkig was er een leuk stel motorrijders, die wel uit Frankrijk kwamen......zo hadden we nog iets van een buitenlands idee.

Maar ik moet zeggen, gezellig was het wel daar op het terras en goed voor de klandizie, want het fietsstel wilde eerst maar één of twee bolletjes ijs eten, wij raadden minimaal drie bolletjes aan...omdat het ijs zooooooo lekker was........ Bleken de Nederlandse fietsers ook nog bij Rudolf en René te verblijven..........

Toen we uiteindelijk weer opstapten gaf Frank nog gauw even zijn telefoonnummer aan de Nederlanders, voor mochten ze toch nog hulp nodig hebben.

Het was inmiddels flink warm geworden en omdat we toch al in de buurt waren besloten we nog een "toeristisch" plekje te bezoeken, de "gedraaide beuken" ofwel "les hetres tortueux" , eeuwenoude beuken (wel 300-400 jaar oud), die vreemde vormen hebben. Vorige keer dat we er waren was er niemand om deze beuken te aanschouwen... nu stonden er wel tien auto's toen we aankwamen.....wahaaaaa wat een drukte......... Zeker omdat het een lekker schaduwrijk plekje was. Na het kleine wandelingetje langs de grillig uitziende beuken weer verder naar huis. Onderweg reden we nog langs en uitnodigend klaterend beekje en konden we de verleiding niet weerstaan om ook daar te stoppen en even wat af te koelen.... de honden vonden het fantastisch!

's avonds kreeg Frank nog een appje van de Nederlanders met autopech....vanmiddag gaat hij hen met de auto ophalen uit Roanne.............

And then you want a quiet day... a quiet day with just an extensive lunch (as is proper on Sundays here in France) at Auberge du Précontent in Arfeulles. Just a nice time among the French... right... Of course, lunch had to be had on Sunday, and where better to do that than at Auberge du Précontent? Lovely outside under the big chestnut tree, Barkley can always come along, nice people there, Julie and Adrien, and the food is delicious! We were early but oh well, what does it matter... put a bottle of rosé on the table and we can wait for hours if necessary... The only "downside" was the Dutch car parked in the parking lot and the people sitting at a table under the chestnut tree were unmistakably Dutch with two very Dutch, very blonde, little children. Well, alright then... we pulled up a chair at a table. Meanwhile, we followed a phone conversation the lady sitting at the table was having... from the conversation, we gathered that she was calling the ANWB... car trouble... Apparently, they had stayed overnight at the auberge and the car wouldn't start this morning... something about accidentally pouring water into some fluid... Frank pricked up his ears... he had, of course, worked at the ANWB in Lyon two years ago! We started chatting and our gentlemen, both knowing a thing or two about cars, discussed the ins and outs... Maybe they could drain the water with a small hose, since the car hadn't been driven yet... After consulting with the ANWB, it was decided that a tow truck would come by. That could take a while... Sunday, right? During lunchtime, right? The Dutch family made themselves comfortable and we continued with what we had come for... we were going to have lunch!! That was delicious again, of course, with a wonderful "a partager" platter with bread, sausage, ham, and cheese, followed by chicken with zucchini and potatoes, and for dessert, the most fantastic ice cream ever!! Meanwhile, two road cyclists passed by who fancied a drink... hmm... Dutch people... and after a while we saw two cyclists go by... there was no mistaking it... also Dutch... and sure enough... The terrace was full of "our people". Well, what was the deal with that lunch among the French? Fortunately, there was a nice couple of motorcyclists who actually came from France... so we still had something of a foreign vibe. But I must say, it was certainly pleasant there on the terrace and good for business, because the cycling couple initially only wanted to eat one or two scoops of ice cream, while we recommended at least three scoops... because the ice cream was sooooooo delicious... It turned out the Dutch cyclists were staying with Rudolf and René as well... When we finally got back on our bikes, Frank quickly gave the Dutch couple his phone number, just in case they needed help after all.It had gotten quite warm by then, and since we were already in the area, we decided to visit another "tourist" spot: the "twisted beeches," or "les hetres tortueux," centuries-old beech trees (at least 300-400 years old) with strange shapes. The last time we were there, there was no one to admire these beeches... but now there were at least ten cars when we arrived... wow, what a crowd... Especially since it was a nice shady spot. After the short walk past the gnarled-looking beeches, we continued on our way home. On the way, we drove past an inviting babbling brook and couldn't resist the temptation to stop there too and cool off for a bit... the dogs loved it! In the evening, Frank received a text from the Dutch couple with car trouble... this afternoon you are going with them to pick up the car from Roanne...