Zondag naar huis, dat betekent dat zaterdag een opruim-dag is.... vrijdag dus de laatste dag om wat te doen..... Omdat we vorige week zo hadden genoten van "Horizons en Sancy 2026" en ik zo graag "de wolf" wilde zien, gingen we al vroeg op pad, met de Samba! Alleen de tocht er naar toe, ruim twee uur rijden, is al een dubbel feestje...zoveel leuker dan in een "dichte" auto...... je voelt, je hoort en je ruikt.......en omdat de Samba dan ook nog eens van Frans makelij is, en geen flitsende cabrio-bolide maar een oud barreltje, is dat aanleiding tot veel duimpjes omhoog onderweg en gesprekken met wildvreemde mensen..Zo leuk!

We gingen dus nogmaals op weg, deze keer meteen richting Massif de Sancy. Ik heb het in een vorig stukje al beschreven: In het gebied zijn prachtige kunstwerken neergezet door verschillende kunstenaars. Sommige werken staan permanent, andere staan tijdelijk in het landschap. Op de site worden de kunstwerken uitvoerig beschreven met aanduiding van de plek waar ze staan. Ik had foto's van "Loup" gezien en die wilde ik zo graag zien. De foto's op Facebook waren prachtig en ik was zeer benieuwd hoe deze er uit zou zijn.

Onderweg werden we steeds begeleid door de uitzichten op de top van de Puy-de-Dome en zijn uitlopers, die wij vanaf het terras van ons huisje ook altijd kunnen zien liggen. Het is altijd een vertrouwd punt om te zien. We reden naar Chastreix, want daar moest "de wolf" zich bevinden. We reden op een gegeven moment door de vlakten aldaar toen ik in de verte iets boven de velden zag uitsteken...was dat de wolf...? De contouren leken er wel op.... We reden hoger en hoger en kwamen in een nogal toeristisch gebied terecht waar 's winters veel geskied. Vanaf de parkeerplaats zagen we de wolf iets verder naar boven staan. Een kleine wandeling naar boven bracht ons uiteindelijk bij de wolf. Het was al aardig druk met mensen die ook een bezoekje brachten aan de wolf. Ik hou er niet van als er "zoveel" mensen zijn om zo'n werk te bekijken. Je hebt niet echt de tijd om alles goed in je op te nemen. Gelukkig viel het toch mee en hadden we voldoende tijd om de wolf in ons op te nemen.....vond ik dat de wolf op een veel te toeristische lokatie stond.... ik snap de plek wel....... we stonden zo ongeveer op de top van de wereld met een uitzicht....neee.... geweldig.... en de wolf stond daar en huilde naar de hemel, met zicht op dat schitterende landschap beneden hem.... het was zo mooi om te zien........ De wolf zelf had een prachtig houten kop en voeten, zijn lichaam en staart waren van takken gemaakt.....wat een kunstwerk! Vier meter hoog stond hij daar naar de hemel te huilen...... ik werd er stil van....... De meer dan twee uur durende tocht zeker waard.

Hieronder nog het verhaal bij het kunstwerk:

"Loup" (Wolf) is een kunstwerk dat geïnspireerd is op de lokale legende van de "Wolf van Courlande". De legende vertelt het verhaal van Tiennette, een bergmeisje dat de confrontatie aanging met de gouden wolf die de bossen van de Auvergne onveilig maakte. Door middel van slimheid – en niet door geweld – sloot ze een stilzwijgend pact tussen mens en bos, en liet ze de bergen achter met de herinnering aan een broze maar kostbare vrede. Deze reusachtige wolf – die huilt vanaf de top en over de uitgestrekte weiden – speelt met verhoudingen en schaal. Men kan de wolf al van verre zien en dichterbij komen, om pas bij het bereiken van het beeld de werkelijke omvang ervan te ontdekken.

en over de kunstenaar:

Matthew Burton is een Frans-Amerikaanse kunstenaar, kunstingenieur en zeer bekwame vakman met uiteenlopende expertise. Zijn werk omvat textielontwerp, constructie en artistieke creatie. Hij legt graag verbanden tussen zijn kunstwerken en hun omgeving, beeldt lokale flora en fauna af, betrekt het publiek via workshops en gebruikt materialen die ter plekke beschikbaar zijn. Hij is dol op het ontdekken van nieuwe processen en technieken om originele werken te creëren.
"Kunst gaat over geven, delen, verrassen en verwachtingen overtreffen.

Ik kan me helemaal vinden in de beschrijving van de kunstenaar van "Loup". Vooral het verband tussen de omgeving en het kunstwerk is duidelijk en ik begrijp ook waarom deze daar staat. Ook de materialen, hout en takken zijn natuurlijk hier terug te vinden.

Volgende keer meer over het tweede kunstwerk dat we bezochten.........

 

Ik kan het niet laten om toch nog één keer een stukje over mijn mooie kast te schrijven..... de kast die ik bij Emmaus zag staan en waarvan ik dacht: die MOET ik gewoon hebben... die kan daar niet blijven staan... die kast heeft iemand nodig die hem leuk vindt en van hem houdt.....ik dus.........😀

Hij staat dus nu in het keuken-gedeelte in de Grange. Van de week heb ik hem ingericht met al het servies dat ik er in had bedacht. Mijn wild-servies, gekocht op de Vide Maison, het blauwe serviesgoed, mijn oude Franse servies, ooit gekocht in Montlucon in de TROC.....Boven in de kast zitten glazen ruitjes met een ge-etst motiefje. Het zijn twee schuifdeurtjes en aan de zijkanten zit een strook gebold glas. Dat heeft zelfs de tocht van de Emmaus naar ons huisje overleefd...(de heren hadden de kast zo in de bus van Patrice gelegd, geen bescherming over de glazen😫). De achterkant van het stukje met de glazenruitjes is bekleed met een soort van gladde stof. Eigenlijk zoo kitscherig, maar daardoor zo leuk...... achter de ruitjes staat nu een deel van mijn "eenden" , patépotjes e.d.: een onbedoelde verzameling is dat aan het worden.....

Het leuke aan de kast zijn vooral alle rondingen, die ronde deurtjes.. . en dan natuurlijk: HET GEHEIM....er zit vooraan een sierplint op de kast en die kun je uittrekken! Dan heb je een extra afzet stukje...... hoe leuk is dat? En dan is er nog een vak met vier glazen kleine laadjes, voor kruiden e.d. Bij mij gaan de theezakjes er in en zo.....

Ik vind de kast helemaal geweldig en hij ziet er nog heel goed uit. Zelfs de sleutels zijn aanwezig ( plus nog eentje extra, geen idee waarvoor die is, want hij past niet op de andere sloten).

Nogmaals... ik ben er helemaal weg van, van die kast.........

I just can't resist writing a little something about my beautiful cabinet one last time..... the cabinet I saw at Emmaus and thought: I simply MUST have that... it can't stay there... that cabinet needs someone who likes it..... so that's me.........😀 So now it stands in the kitchen area of ​​the Grange. This week I arranged it with all the tableware I had planned to put in it. My game dinnerware, bought at the Vide Maison, the blue dinnerware, my old French dinnerware, bought years ago in Montlucon at the TROC..... At the top of the cabinet are glass panes with an etched motif. They consist of two sliding doors with a strip of curved glass on the sides. That even survived the journey from Emmaus to our little house...(the men had just put the cabinet straight into Patrice's van, no protection over the glass😫). The back of the section with the glass panes is covered with a kind of smooth fabric. Actually so kitschy, but that’s what makes it so nice...... behind the glass panes now stands part of my "ducks", pâté jars etc.: it is becoming an unintentional collection..... The nice thing about the cabinet is mainly all the curves, those round doors... and then of course: THE SECRET.... there is a decorative plinth on the front of the cabinet and you can pull it out! Then you have an extra shelf...... how nice is that? And then there is another compartment with four small glass drawers, for herbs etc. Mine go with tea bags and such..... I think the cabinet is absolutely amazing and it still looks very good. Even the keys are there (plus one extra, no idea what it is for, because it doesn't fit the other locks). Once again... I am completely in love with that cabinet.........

 

Vakantie...en zeker als je vrienden op bezoek hebt...maar soms wordt er ook gewerkt, en gisterochtend was een mooi moment om wat te klussen. Er stonden een paar dingen op het lijstje. Het simpelste was het ophangen van bamboe rolgordijnen bij het terras. Zo houden we in de middag de zon wat tegen en omdat je door de gordijnen heen kunt kijken staat het wel mooi en natuurlijk. Fluitje van een cent bleek; een klusje dat Rosemarie en Frank snel hadden geklaard.

Daarna was het varkenskotje in de Grange aan de beurt. Daar komt een soort van "buitenkeuken" in; dat is dus eigenlijk niet het goede woord, want het is binnen. Een tweede, eenvoudige keuken eigenlijk in een voormalig varkenskotje. Dat grenst aan het terras en erg handig want je kunt dan met al je spullen zo het terras op. Nu moet je nog best wel een eindje lopen met je eten, afwas e.d. als je op het terras je maaltijd wilt nuttigen. Het hoeft geen luxe keuken te worden, maar gewoon wel iets met een fornuis en aanrecht. En jaaaa, natuurlijk mijn prachtige kast die ik in mei bij de Emmaus kocht.

We wilden eigenlijk eerst op de vloer beton storten want daar zit een verloop in van misschien wel 15 cm. Maar omdat het geen superdeluxe keuken hoeft te zijn, het ophogen best een dingetje zou worden met afwatergootjes en zo en het heel veel werk scheelt, besloten we de kast en de kasten die nog komen gaan , gewoon op sokkeltjes te zetten. Ook geen tegels, zoals we eerst hadden bedacht, maar zeil op de vloer. Er wordt ook geen maanden achter elkaar, helaas,  gebruik van gemaakt. En voor voorlopig zou het prima voldoen. Mocht het allemaal goed bevallen kunnen we altijd de vloer nog ophogen. Eerst maar eens zo. Dus werd er gisterochtend druk gebroken en gehakt om het doorgangetje in het muurtje naar de Grange wat te vergroten, werd een stukje muur wat afgevlakt zodat een kastdeurtje beter open kon en werd de vloer goed schoongemaakt zodat het zeil er op kon. Nou, dat zag er al prima uit. Volgende keer nog een aanrechtblad met twee kastjes, met deurtjes, er onder en wat leuke planken aan de wand. Dan kunnen we het fornuis verplaatsen van de huidige keuken. Die staat nl wel erg groot te wezen in mijn ieniemini keuentje (daar komt dan een kookplaat). Tot slot nog een gootsteen en dan ben ik helemaal blij.

Mijn  geweldige Emmaus kast kon nu worden ingeruimd met mijn serviesgoed...... heerlijk......

Als beloning voor al dat harde werken besloten we 's avonds uit eten te gaan. Onze gasten trakteerden want het zou hun laatste avond bij ons zijn....morgen vertrekken ze weer naar Nederland. Wij hebben dan nog een paar dagen..........

En waar kun je nu beter gaan eten op dinsdagavond (veel restaurants zijn hier dan dicht) dan in AUberge du Précontent.... jaja... die met dat lekkere ijs...... alleen daarvoor zou je er al naar toe gaan.

Ik hoef niet te vertellen dat het weer een gezellige avond werd.........

Holiday time...especially when you have friends visiting...but sometimes work is done too, and yesterday morning was a good time to do some DIY. There were a few things on the list. The simplest was hanging bamboo roller blinds by the terrace. That way, we block out the sun a bit in the afternoon, and because you can see through the blinds, it looks nice and natural. It turned out to be a piece of cake; a job Rosemarie and Frank finished quickly. Next up was the pigsty in the Grange. A sort of "outdoor kitchen" is going in there; that isn't actually the right word, because it's indoors. Basically a second, simple kitchen in a former pigsty. It adjoins the terrace and is very handy because you can take all your stuff straight onto the terrace. Right now, you still have to walk quite a distance with your food, washing up, etc., if you want to eat your meal on the terrace. It doesn't have to be a luxury kitchen, but just something with a stove and a countertop. And yessss, of course, my beautiful cupboard that I bought at Emmaus in May. We actually wanted to pour concrete on the floor at first, because there is a slope of perhaps as much as 15 cm. But because it doesn't have to be a super-deluxe kitchen, raising it would be quite a hassle with drainage channels and such, and it saves a lot of work, we decided to simply put the cabinet, and the cabinets yet to come, on plinths. No tiles either, as we had initially planned, but linoleum on the floor instead. Unfortunately, it won't be used for months on end anyway. And for the time being, it would suffice perfectly. If it all works out well, we can always raise the floor later. Let's just leave it like this for now. So yesterday morning there was a lot of breaking and hacking to widen the small passageway in the wall leading to the Grange, a section of the wall was leveled slightly so a cabinet door could open better, and the floor was thoroughly cleaned so the linoleum could go on. Well, that already looked great. Next time, a countertop with two cabinets underneath, with doors, and some nice shelves on the wall. Then we can move the stove from the current kitchen. It does look rather big in my tiny little kitchen (a hob will go there). Finally, a sink and then I’ll be completely happy. My amazing Emmaus cupboard could now be stocked with my crockery...... lovely...... As a reward for all that hard work, we decided to go out for dinner in the evening. Our guests treated us because it would be their last evening with us... tomorrow they are leaving for the Netherlands. We still have a few days left.......... And where better to eat on a Tuesday evening (many restaurants are closed here then) than at Auberge du Précontent.... yes, yes... the one with the delicious ice cream...... you would go there just for that. I don't need to tell you that it was another lovely evening.........

 En dan wil je een rustig dagje...een rustig dagje met alleen een uitgebreide lunch (zoals het hoort op zondag hier in Frankrijk) bij Auberge du Précontent in Arfeulles. Gewoon gezellig onder de Fransen......

jaja...

Natuurlijk moest er op zondag geluncht worden en waar kan dat nu beter dan bij Auberge du Précontent? Heerlijk buiten onder de grote kastanjeboom, Barkley kan altijd mee, leuke mensen daar, Julie et Adrien, en het eten is heerlijk! We waren vroeg maar ach, wat maakt het uit.... zet een fles rosé op tafel en we kunnen desnoods uren wachten...... Het enige "minpuntje" was de Nederlandse auto die op de parkeerplaats stond en de mensen die aan een tafeltje onder de kastanjeboom zaten waren onmiskenbaar Nederlanders met wel twee heel Nederlandse, zeer blonde, kindertjes. Nou vooruit dan maar..... we schoven aan bij een tafeltje. Ondertussen volgden we een telefoongesprek dat de mevrouw aan tafel zat te voeren....uit het gesprek maakten we op dat ze de ANWB belde.... pech met de auto...... Blijkbaar hadden ze in de auberge overnacht en wilde vanochtend de auto niet starten....iets van per ongeluk water bij de één of andere vloeistof gegoten.... Frank spitste zijn oren...hij had natuurlijk twee jaar geleden bij de ANWB in Lyon gewerkt! We kwamen aan de praat en onze heren, allebei wel wat verstand van auto's, overlegden over het hoe en wat...... Misschien konden ze met een slangetje het water wel weer afvoeren, omdat er nog niet met de auto was gereden....... Na overleg met de ANWB werd besloten dat er een depanneur langs zou komen. Dat kon nog wel even duren.... zondag he? Tijdens lunchtijd he? De Nederlandse familie maakte het zich maar gemakkelijk en wij gingen verder waar we voor waren gekomen....we gingen lunchen!! Dat was weer heerlijk natuurlijk met een heerlijk plateau "a partager" met brood, worst, ham en kaas, daarna kip met courgette en aardappeltjes en als toetje het meest fantastische ijs ooit!! Ondertussen kwamen er twee wielrenners langs die wel een drankje lustten..... hm..... Nederlanders...... en na een tijdje zagen we twee fietsers langskomen.... dat kon niet missen.......ook Nederlanders....en ja hoor.......Het terras zat vol met "ons volk". Tsjaaaaa, hoe zat dat met die lunch tussen de Fransen? Gelukkig was er een leuk stel motorrijders, die wel uit Frankrijk kwamen......zo hadden we nog iets van een buitenlands idee.

Maar ik moet zeggen, gezellig was het wel daar op het terras en goed voor de klandizie, want het fietsstel wilde eerst maar één of twee bolletjes ijs eten, wij raadden minimaal drie bolletjes aan...omdat het ijs zooooooo lekker was........ Bleken de Nederlandse fietsers ook nog bij Rudolf en René te verblijven..........

Toen we uiteindelijk weer opstapten gaf Frank nog gauw even zijn telefoonnummer aan de Nederlanders, voor mochten ze toch nog hulp nodig hebben.

Het was inmiddels flink warm geworden en omdat we toch al in de buurt waren besloten we nog een "toeristisch" plekje te bezoeken, de "gedraaide beuken" ofwel "les hetres tortueux" , eeuwenoude beuken (wel 300-400 jaar oud), die vreemde vormen hebben. Vorige keer dat we er waren was er niemand om deze beuken te aanschouwen... nu stonden er wel tien auto's toen we aankwamen.....wahaaaaa wat een drukte......... Zeker omdat het een lekker schaduwrijk plekje was. Na het kleine wandelingetje langs de grillig uitziende beuken weer verder naar huis. Onderweg reden we nog langs en uitnodigend klaterend beekje en konden we de verleiding niet weerstaan om ook daar te stoppen en even wat af te koelen.... de honden vonden het fantastisch!

's avonds kreeg Frank nog een appje van de Nederlanders met autopech....vanmiddag gaat hij hen met de auto ophalen uit Roanne.............

And then you want a quiet day... a quiet day with just an extensive lunch (as is proper on Sundays here in France) at Auberge du Précontent in Arfeulles. Just a nice time among the French... right... Of course, lunch had to be had on Sunday, and where better to do that than at Auberge du Précontent? Lovely outside under the big chestnut tree, Barkley can always come along, nice people there, Julie and Adrien, and the food is delicious! We were early but oh well, what does it matter... put a bottle of rosé on the table and we can wait for hours if necessary... The only "downside" was the Dutch car parked in the parking lot and the people sitting at a table under the chestnut tree were unmistakably Dutch with two very Dutch, very blonde, little children. Well, alright then... we pulled up a chair at a table. Meanwhile, we followed a phone conversation the lady sitting at the table was having... from the conversation, we gathered that she was calling the ANWB... car trouble... Apparently, they had stayed overnight at the auberge and the car wouldn't start this morning... something about accidentally pouring water into some fluid... Frank pricked up his ears... he had, of course, worked at the ANWB in Lyon two years ago! We started chatting and our gentlemen, both knowing a thing or two about cars, discussed the ins and outs... Maybe they could drain the water with a small hose, since the car hadn't been driven yet... After consulting with the ANWB, it was decided that a tow truck would come by. That could take a while... Sunday, right? During lunchtime, right? The Dutch family made themselves comfortable and we continued with what we had come for... we were going to have lunch!! That was delicious again, of course, with a wonderful "a partager" platter with bread, sausage, ham, and cheese, followed by chicken with zucchini and potatoes, and for dessert, the most fantastic ice cream ever!! Meanwhile, two road cyclists passed by who fancied a drink... hmm... Dutch people... and after a while we saw two cyclists go by... there was no mistaking it... also Dutch... and sure enough... The terrace was full of "our people". Well, what was the deal with that lunch among the French? Fortunately, there was a nice couple of motorcyclists who actually came from France... so we still had something of a foreign vibe. But I must say, it was certainly pleasant there on the terrace and good for business, because the cycling couple initially only wanted to eat one or two scoops of ice cream, while we recommended at least three scoops... because the ice cream was sooooooo delicious... It turned out the Dutch cyclists were staying with Rudolf and René as well... When we finally got back on our bikes, Frank quickly gave the Dutch couple his phone number, just in case they needed help after all.It had gotten quite warm by then, and since we were already in the area, we decided to visit another "tourist" spot: the "twisted beeches," or "les hetres tortueux," centuries-old beech trees (at least 300-400 years old) with strange shapes. The last time we were there, there was no one to admire these beeches... but now there were at least ten cars when we arrived... wow, what a crowd... Especially since it was a nice shady spot. After the short walk past the gnarled-looking beeches, we continued on our way home. On the way, we drove past an inviting babbling brook and couldn't resist the temptation to stop there too and cool off for a bit... the dogs loved it! In the evening, Frank received a text from the Dutch couple with car trouble... this afternoon you are going with them to pick up the car from Roanne...

 

Weer zo'n dag gisteren waarop je iets meemaakt en je later denkt...... nou.....hoe leuk was dat??

Zaterdag zouden we het wat "rustig aan doen" na de drukke dag van gisteren. 's Ochtends gingen Rosemarie en ik op ochtendwandeling met de honden. Langs de ezeltjes waar achterbuurman Patrice al druk aan het sjouwen was met hout......Na mijn roep met iets van: heee, jonge man..... kwam hij natuurlijk meteen op die twee mooie Hollandse dames af😁en moest er volgens goed Frans gebruik gezoend worden. Ook Rosemarie ontkwam er niet aan......Na een praatje vervolgden we onze weg, De bramen zijn rijp en ik had Rosemarie beloofd om samen met haar jam te maken, dus er moest geplukt worden. Ik weet gelukkig de plekjes waar de lekkerste en grotere bramen staan, want door de droogte waren er veel droog en klein. We kwamen wel met een flink zakje thuis dus dat wordt bramenjam maken!

De heren gingen ondertussen boodschappen doen want Patrick zou 's avonds koken... mosselen... waar hij zo gek op is, maar omdat Rosemarie vegetarisch is kookt hij die niet vaak.... een uitgelezen kans om dat nu eens te doen...... Prima..... de dames vermaakten zich die ochtend met een boek en het inrichten van de servies kast in de " nieuwe keuken" in de Grange. Na een lekkere lunch gingen manlief en ik een middagje op pad. Rosemarie en Patrick hadden aangeboden op de honden te passen en zo konden we een keer zonder Barkley op pad. We wilden eerst naar Clermond Ferrand naar de Ikea voor een keuken onderdeel, maar uiteindelijk gingen we gewoon toeren met de cabrio...veel te leuk. We reden richting Roanne, het dichtstbijzijnde wijngebied hier. En ja hoor.... we zagen zowaar wijngaarden (dat is het enige wat we hier een beetje missen in de omgeving: wijn halen bij je buurman-wijnboer). Manlief wilde graag een wijndomein bezoeken en wat wijn halen. Wijn-domeinen genoeg. We misten eigenlijk de weg waar we naar toe moesten en kwamen uit op een weggetje waar we geen domeinen meer zagen, op dat ene bordje na...en nog smaller weggetje naar beneden......daar reden we het erf op. Het zag er rustig en eenvoudig maar gezellig uit. Manlief ging polshoogte nemen. Er ging een deur open en een meneer kwam naar buiten. We werden meegenomen naar de "verkoopruimte" en de man vroeg of we misschien ook de caves wilden zien....NATUULIJK wilden we dat........ De man bleek van Italiaanse afkomst te zien en getrouwd met de dochter van de eigenaar van het domein. Het was in één woord fantastisch. Hij leidde ons rond en vertelde over het hele proces van champagne maken, nou ja, zij waren nl bekend om hun champegnoise, als eerste destijds daar in de regio. Zijn schoonvader maakte de champegnoise nog steeds op de ouderwetse manier...geen grote en dure machines. Het was geweldig om deze man over het proces te horen vertellen. En zijn liefde voor het bedrijf en de wijnen klonk door in zijn verhaal. Prachtig om te zien hoe de flessen werden bewaard voordat er echt "champagne" van werd gemaakt. Dit alles op een ouderwetse manier in rijen die tegen de rotswand aan lagen en zo hun balans behielden. Dus niet in rekken. We kregen de ouderwetse machine te zien die de flessen vulde (dat ging nu iets moderner). Na de rondleiding mochten we natuurlijk proeven (en we hoefden echt niets te kopen, zoals hij zo schattig zei). Ondertussen kwamen er twee mensen binnen die daar wel vaker wijn kochten. Twee Nederlanders die in Chatel Montagne een huis hadden. Zij spraken uit ervaring over de wijn en welke we ook beslist moesten proeven. Het was mega gezellig. We proefden heel wat wijnen, een witte, een rode, vier bubbelwijnen, eentje iets zoeter, waarvan de man tegen mij zei, misschien hou je niet zo van zoet, maar deze vind je vast lekker... en dat was inderdaad zo......niet zoet, maar toch....... Leuk was hoe vol trots hij over zijn wijnen sprak...op deze ben ik wel erg trots zei hij op een gegeven moment (daar moesten we dus natuurlijk een kistje van meenemen😃)  en met zes dozen wijn verlieten we uiteindelijk het wijn-domein...... Wat een middag...en dat alleen maar omdat we een verkeerde weg insloegen!

Overigens was het avondeten van Patrick ook heeeeerlijk!

 

vervolg:

Het was nog een klein wandelingetje naar het restaurantje. Frank en Rosemarie gingen met de auto en Patrick en ik liepen met de honden die kant op. Het was een weggetje dat omhoog liep en toen we op het "hoogste" punt waren hadden we toch een uitzicht...... geweldig.....Adembenemend mooi. En daar, in een klein gehuchtje, lag de "Bistrot"... met dat fantastishe uitzicht.....blauwe luikjes, gammele tafeltjes en stoeltjes...... Frank en Rosemarie hadden zich al gesetteld aan een tafeltje en hadden gevraagd of we wat konden eten en drinken. Eerst maar aan de rosé en bier. Dat werd gebracht door een hippie-achtige jongeman. Heel de sfeer straalde een beetje jaren 60-70 uit... zelfs de zacht klinkende muziek uit de keuken deed er aan denken. De rosé was prima, we kregen er ijsblokjes bij en in dat warme weer was dat heerlijk. De honden kregen een bak water. Na een half uurtje vroegen we of we wat konden eten. Ja prima, wilden we binnen of buiten..... Nou, buiten natuurlijk... het tafeltje was wel piep-klein maar als hij het geen probleem vond zaten we graag buiten. Tafeltje werd gedekt en ondertussen vroegen wij ons af wat we te eten zouden krijgen...Rosemarie is vegetarier dus we zaten al een beetje te fantaseren dat als we een grote lap vlees zouden krijgen, zij alle garnering, als die er was, van sla en tomaat zou krijgen. Toen de hippe, zeer vriendelijke, jongeman, weer even terugkwam toch maar even gevraagd wat het eten betrof.....en je geloof het niet.... we zouden een vegetarische maaltijd krijgen.......Dat paste echt helemaal in de sfeer daar, ik had het kunnen weten.....en hij begon op de sommen...courgette-koekjes vooraf, lasagna met aubergine, kaas plateautje en toetje met nectarines...... Nou... dat klonk heerlijk....... En heerlijk was het!!! Tjonge jonge jonge..... in tijden niet zoooooo lekker gegeten.......Geweldig...... de courgettekoekjes met een sausje waren heerlijk, de aubergine lasagna met saffraan rijst.... nou.... nog nooit zo'n lekkere lasagna gegeten! We kregen nog een kaasplankje en daarna nog een toetje... een soort van spongecake van amandelmeel, met mascarpone/slagroom creme en necatrines..... Wat een maaltijd en eigenlijk ook zo onverwacht op dat plekje in the middle of nowhere......... Dit is zoiets waar je over tien jaar nog over praat.......... Bij het afrekenen zag ik ook de binnenkant van het restaurantje en dat zag er eigenlijk heel leuk uit. Ook zag ik binnen een bord waar het dagmenu opstond dat hadden we niet gezien natuurlijk omdat we buiten zaten. Elke dag een ander menu, en volgens mij steeds vegetarisch....

Intussen liep het al tegen drieen....oei lange lunch... en we hadden nog heel wat standbeelden en kunstwerken te gaan...... na overleg besloten we te kijken of er nog iets in de buurt lag waar we naar toe konden en zo reden we richting een volgend kunstwerk... toen we daar aankwamen bleek alleen de wandeling er naar toe nog ruim een uur te duren...... beetje veel van het goed, zo op het eind van de middag, want we moesten ook nog terug naar huis en dat zou nog een uurtje of twee in beslag nemen.  Zo besloten we dus langzaamaan richting huis te gaan ( één standbeeld gezien is beter dan geen, haha) weer via een mooie route. We waren al "bijna"thuis toen we bij Thiers reden. In de verte hadden we al donkere luchten gezien en die richting moesten we nou juist op...... Bij Thiers brak echter de hel los. We reden een gordijn van stortregen binnen en en Frank remde al wat af.... niet te hard want achter hem zat een auto wel heel dicht op hem.... Patrick, die naast hem zat zei opeens: er ligt wat op de weg..... Frank remde en net voor een boom kwamen we tot stilstand (de auto achter ons gelukkig ook).....Chaos op de weg.... een eind verderop meer bomen op de weg en achter ons viel er ook eentje....... We stonden gelukkig net stil met langs de kanten een boomvrij stukje. De heren vlogen de auto uit om één en ander van de weg te halen en meerdere mensen kwamen helpen. Dat was wel mooi om te zien..... Omdat we niet verder konden probeerden we om te keren. Achter ons lag ook een boom maar daar konden we langs. Dan maar via de andere route...maar ook die was verspert door bomen. Gelukkig klaarde het weer snel op en reden we via een flinke omweg terug naar ons huisje. Wat een mazzel hadden we gehad..... een paar seconden eerder of later en we hadden een boom bovenop de auto gehad.... het blijkt maar weer wat een natuurgeweld hier is..... Gelukkig was er niets gebeurd, bleek het bij ons huisje alleen geregend te hebben en hadden wij een dag beleefd waar we nog vaak over na zullen praten!

continuation: It was just a short walk to the little restaurant. Frank and Rosemarie went by car, and Patrick and I walked that way with the dogs. It was a little road leading uphill, and when we reached the "highest" point, we really had a view... amazing... Breathtakingly beautiful. And there, in a small hamlet, lay the "Bistrot"... with that fantastic view... blue shutters, rickety tables and chairs... Frank and Rosemarie had already settled down at a table and asked if we could have something to eat and drink. We started with rosé and beer. That was brought by a hippie-like young man. The whole atmosphere exuded a bit of the 60s-70s... even the soft music from the kitchen reminded us of it. The rosé was fine; we got ice cubes with it, and in that warm weather, that was delicious. The dogs got a bowl of water. After half an hour, we asked if we could have something to eat. Yes, fine, did we want to sit inside or outside...? Well, outside of course... the table was tiny, but if he didn't mind, we were happy to sit outside. The table was set, and in the meantime, we wondered what we would be getting to eat... Rosemarie is a vegetarian, so we were already fantasizing a bit that if we got a big piece of meat, she would get all the garnish, if there was any, of lettuce and tomato. When the hip, very friendly young man came back for a moment, we decided to ask about the food anyway... and you won't believe it... we were going to get a vegetarian meal... That really fit the atmosphere there perfectly; I should have known... and he started listing the details... courgette cookies as a starter, lasagna with aubergine, a cheese platter, and dessert with nectarines... Well... that sounded delicious... And delicious it was!!! Oh my goodness..... haven't eaten sooooo well in ages.......Amazing...... the zucchini fritters with a sauce were delicious, the eggplant lasagna with saffron rice.... well.... I've never eaten such a tasty lasagna! We also got a cheese board and then a dessert... a kind of sponge cake made from almond flour, with mascarpone/whipped cream and nectarines..... What a meal, and actually so unexpected at that spot in the middle of nowhere......... This is the kind of thing you'll still be talking about in ten years.......... When paying the bill, I also saw the inside of the little restaurant and that actually looked very nice. I also saw a board inside with the daily special on it, which we hadn't seen of course because we were sitting outside. A different menu every day, and I think always vegetarian.... By now it was almost three.... oh dear, a long lunch... and we still had quite a few statues and artworks to go...... after discussing it, we decided to see if there was anything nearby we could go to, and so we drove towards the next artwork... when we arrived there, it turned out that the walk there alone would take well over an hour......A bit too much of a good thing, so late in the afternoon, because we still had to get back home and that would take another hour or two. So we decided to head home slowly (seeing one statue is better than none, haha) again via a scenic route. We were already "almost" home when we drove past Thiers. We had already seen dark clouds in the distance and that was exactly the direction we needed to go... However, all hell broke loose at Thiers. We drove into a curtain of torrential rain and Frank was already slowing down a bit... not too hard, because a car behind him was very close... Patrick, who was sitting next to him, suddenly said: there is something on the road... Frank braked and we came to a stop just before a tree (fortunately the car behind us did too)... Chaos on the road... a little further on there were more trees on the road and one fell behind us as well... Fortunately, we had just come to a stop with a tree-free stretch along the sides. The men jumped out of the car to clear things off the road and several people came to help. That was quite a sight... Because we couldn't go any further, we tried to turn around. There was a tree behind us too, but we could get past it. So we tried the other route... but that was blocked by trees as well. Fortunately, the weather cleared up quickly, and we drove back to our cottage via a long detour. What luck we had... a few seconds earlier or later and a tree would have landed on top of the car... it just goes to show the power of nature here... Luckily, nothing happened; it turned out it had only rained at our cottage, and we had experienced a day we will talk about for a long time to come!What luck we had..... a few seconds earlier or later and we would have had a tree on top of the car.... it just goes to show the power of nature here..... Fortunately, nothing happened, it turned out to have only rained at our cottage, and we had a day we will talk about for a long time to come!What luck we had..... a few seconds earlier or later and we would have had a tree on top of the car.... it just goes to show the power of nature here..... Fortunately, nothing happened, it turned out to have only rained at our cottage, and we had a day we will talk about for a long time to come!

 

Wat een geweldige dag hebben we gisteren gehad. Met onze twee lieve logé's Rosemarie en Patrick gingen we een dagje op pad. Wat te doen op een dag die waarschijnlijk warm zou worden? We hadden al gedacht om naar de Puy de Dome te gaan... de hoogste bergtop hier in de omgeving. Je kunt met een treintje naar de top en je hebt er een schitterend uitzicht over het landschap. Er vliegen van die Delta-vliegers... het is een prachtig gezicht daar. Geen gek idee dus.......Nou was ik op Facebook al een paar keer foto's van Horizon 2026 tegengekomen. Een initiatief dat blijkbaar al vele jaren loopt. Overal in het landschap worden hele grote kunstwerken neergezet. Je kunt er met de auto naar toe, maar daarna moet je vaak nog wel een stevige wandeling maken. De foto's die ik zag waren geweldig...vooral die van Le Loup, een metershoge wolf die huilt naar de hemel..... het leek me een fantastische trip.....wel een stukkie rijden hier vandaan...maar  wel mooi, door een heel ander landschap.... bij de Puy de Sancy ...... Zo gezegd zo gedaan..... gisterochtend met vier man en twee honden in manliefs auto...koelbox met water mee. Alleen de toch er naar toe was al schitterend... wij "wonen" in de bergen en je zag het landshap veranderen van bos naar op een gegeven moment de hoogvlaktes. Het warme weer onderweg liet zich niet zien, het regende zelfs wat (hoera wat betreft de natuur, die kan wel wat water gebruiken) maar naarmate de reis vorderde brak de zon door. We genoten onderweg van de vlaktes waarboven roofvogels zweefden en door de open raampjes van de auto hoorden we koeiebellen klingelen van de koeien die op de vlaktes graasden. Het was een schitterende tocht. Ze  kwamen we uiteindelijk aan bij het kleine parkeerplaatsje bij het eerste kunstwerk. Er stonden een paar auto's en we zagen wat mensen het wandelpad op gaan. Intussen was het al weer aardig warm geworden, de zon scheen...... prachtig..... Wij de auto's uit, honden mee en we liepen de richting uit waar het kunstwerk zich zou bevinden. Maar alleen de wandeling was al de moeite waard..... de uitzichten over de vlaktes waren prachtig. Toen doemde in de verte een groot "statue" op.... het eerste beeld "Une sentinelle" genaamd, een soort van heel grote schildwacht stond daar midden in het landschap. Iets van vier meter hoog en gemaakt van iets dat leek op rubber binnenbanden. Heel indrukwekkend. Je kon zelfs via een laddertje omhoog klauteren en je hoofd door zijn hoofd naar buiten steken. Intussen was het al na twaalven en omdat we op de wandeltocht naar het statue een bordje met "Bistrot" er op hadden gezien, besloten we daar te gaan lunchen.......

wordt vervolgd......

What a wonderful day we had yesterday. We went out for the day with our two lovely guests, Rosemarie and Patrick. What to do on a day that was likely to be hot? We had already thought about going to the Puy de Dome... the highest mountain peak in the area. You can take a little train to the top and enjoy a magnificent view of the landscape. There are those hang gliders flying around... it is a beautiful sight up there. So, not a bad idea at all... Well, I had already come across photos of Horizon 2026 a few times on Facebook. An initiative that has apparently been running for many years. Huge works of art are being placed all over the landscape. You can drive there, but after that, you often still have to take a strenuous hike. The photos I saw were amazing... especially the one of Le Loup, a towering wolf howling at the sky... it seemed like a fantastic trip... quite a drive from here... but beautiful, through a completely different landscape... near the Puy de Sancy... No sooner said than done... yesterday morning, four of us and two dogs in my husband's car... cooler with water in tow. The drive there alone was stunning... we "live" in the mountains and you could see the landscape change from forest to, at a certain point, the high plateaus. The warm weather didn't show itself along the way, it even rained a bit (hooray for nature, it could certainly use some water) but as the journey progressed, the sun broke through. Along the way, we enjoyed the plains where birds of prey soared above, and through the open windows of the car, we heard the cowbells jingling from the cows grazing on the plains. It was a magnificent trip. And so we eventually arrived at the small parking lot by the first artwork. There were a few cars parked and we saw some people heading onto the walking path. Meanwhile, it had gotten quite warm again; the sun was shining... beautiful... We got out of the cars, took the dogs with us, and walked in the direction where the artwork was supposed to be located. But the walk alone was well worth it... the views over the plains were beautiful. Then a large "statue" loomed in the distance... the first statue, named "Une sentinelle," a kind of very large sentinel stood there in the middle of the landscape. Something like four meters tall and made of something that looked like rubber inner tubes. Very impressive. You could even climb up a small ladder and stick your head out through his head. By now it was already past twelve, and because we had seen a sign with "Bistro" on it during the walk to the statue, we decided to go there for lunch... to be continued...