Zoals ik al zei... ik ben weer thuis. De terugreis heb ik in twee dagen gereden...zag er tegenop om 13,14 uur in de auto te zitten. Zaterdagochtend tegen een uurtje of tien vertrokken. Voor het vertrek is er altijd nog wel wat te doen: het terras wordt afgedekt met stukken zeil, anders staat over twee maanden het onkruid manshoog, alle waterkraantjes onder het huis moeten dicht (maar welke moest nou toch open?), elektriciteit er af, op één groep na want daarop zit de camera, luiken dicht... het is altijd een heel gedoe en zeker in je eentje.....

Ik had bij Metz als een kamer in een hotel gereserveerd waar ik al vaker heb overnacht. Het ligt precies op de helft van de route, het is een redelijk nieuw hotel met schone kamers, hond Barkley mag mee, het ontbijt is lekker, de prijs van een overnachting valt mee en, wat ik erg leuk vind, vlakbij het hotel staat een kasteel, chateau de Mercy. Het staat nu eigenlijk aan de rand van een kantorenwijk, naast een ziekenhuis, maar vroeger moet het er prachtig hebben gelegen. Nu nog is het uitzicht naar de achterkant geweldig, zo over de vallei heen. Een paar jaar terug stond het chateau daar in slechte staat. Dat deed me wat... het was zo mooi met allerlei kleine prachtige elementen...... Nu stond het helemaal in de steigers. Het wordt verbouwd! Er komen 27 appartementen in. Het doet me goed om te weten dat het mooie pand bewaard blijft.

Je kunt een leuk rondje lopen bij het chateau, handig als je een hond hebt die er uit moet. Voor het chateau een stukje grond waar een soort van parkje in wording is en verder staat het dus aan één kant tussen de kantoren in. Als je daar loopt dan vergeet je even dat je in de stad bent. In één van de bosjes hoorde ik zelfs, tenminste. dat denk ik, een nachtegaal zingen (kan mij de zang nog herinneren van de tijd dat we in het zuiden een klein Mazetje hadden en waar we 's nachts werden wakker gehouden door het gezang van de nachtegaal).

De volgende ochtend na een lekker ontbijtje en wandeling met Barkley weer op pad voor de laatste 500 km. Alles verliep vlot en tegen half drie 's middags was ik weer thuis...mooi op tijd om nog een stukje van mijn verjaardag te vieren met een glaasje bubbels en daarna een chinese maaltijd die we bij mijn moeder van 92 hebben genuttigd.......

Ik ben weer thuis.......

 

Ik had het gisteren al over het Fluitekruid en ik wilde daar eigenlijk nog op doorgaan maar in mijn verhaaltje dwaalde ik weer wat af.

Fluitekruid dus, of  Fluitenkruid, wat ik ook wel eens lees. Als het Fluitekruid bloeit dan is het lente...en hier bij ons bloeit het Fluitekruid ook uitbundig... langs het Mudjip, het watertje hier naast ons huis is het dan altijd één witte zee van bloemen, op borsthoogte en als je er door heen loopt heeft dat iets magisch. Toen we nog paardrijlessen gaven aan de kindertjes hier uit de buurt was een buitenritje door het Fluitekruid ook altijd een "must" . De laatste jaren wordt er hier aan de overkant van het Mudjip veel gekapt. We hebben daar een dikke rij bomen, "ons bosje" en daar is de laatste jaren veel weggehaald. Er wordt dan met veel machenerieën over het pad gereden, bomen worden gekapt..... Nu zal er zo nu en dan best gekapt moeten worden, maar het is zo jammer van alle onderbegroeiing. Daar verdwijnen de mooiste planten en struiken. Het kardinaalsmutsje is verdwenen, de wilde kamperfoelie..... En nu merk je ook dat er veel en veel minder Fluitekruid groeit.... voor een sporadische wandelaar zal het er nog mooi uitzien, maar ik ken de plek al meer dan 20 jaar, en ik zie dat het Fluitkruid dat er bloeit nog geen vierde is aan wat er voorheen bloeide. 

Toch blijft het genieten van die prachtige voorjaarsbloem. JP Thijsse gaf er ook de naam "Hollands Kant " aan; ik vind dat een prachtige naam want de bloemetjes zijn zo fijn en teer....van een afstand lijken ze zeker op ragfijn kant. Over de naam gesproken...waarom heet Fluitekruid "Fluitekruid" ? Al eens geprobeerd van de holle stengel een fluitje te maken? Komt daar ook de uitdrukking "een Fluitje van een cent" vandaan?

Overigens schijnen de bloemetjes van het Fluitekruid heerlijk te zijn in bv een salade, in een omelet, een soep..... Zoals de Franse benaming het ook eigenlijk al aangeeft "Persil Sauvage" ofwel "wilde peterselie" . In het Engels wordt het "cow parsley" dus "koeien peterselie"genoemd. Maar..... er zijn ook giftige soorten die veel op het Fluitekruid lijken...ik waag me er dus maar niet aan.....

Al met al word ik erg blij als het Fluitekruid bloeit....... 

 

 

Mijn eerste bos Fluitekruid is weer een feit.

Mei-maand...Fluitekruid......

Gelukkig ben ik nog "op tijd"uit Frankrijk terug gekomen om het Fluitekruid te zien bloeien. In Frankrijk begon het ook te bloeien, maar hier, bij ons langs het Mudjip, is het een waar feest van  wuivend Fluitekruid. Een zee van witte bloemen.

Dus vanochtend, nadat ik gistermiddag was thuisgekomen, meteen met Barkley aan de wandel. Het was droog, niet al te koud en al licht buiten. Wat verandert er dan veel in maar anderhalve week. Het gras stond bijna borsthoog dus dat was heerlijk lopen, ahem, door dat natte gras. Gelukkig was er een klein paadje zodat ik niet helemaal doorweekt werd, alleen mijn benen. Het rook heerlijk, vast van de meidoorn die overal bloeide. Ook in de wei waar ik de reetjes altijd zie, stonden de boterbloemen (of iets wat er voor door moet gaan) erg hoog. Geen ree te bekennen. Totdat ik wat verder kwam en ja hoor, daar ontdekte ik er toch eentje, bijna opgaand in de achtergrond. Het is dat ik er goed op let anders loop je er zo langs. Er was één reetje, tot zover ik kon ontdekken natuurlijk, zij keek mij aan.... ik haar...... en toen liep ik maar stilletjes door; ik wilde haar ontbijt verder niet verstoren. Barkley had, zoals een goed jachthond betaamd (hij is immers een kruising met een Heidewachtel) weer niks in de gaten....tsjaaaaaaa...........

Aan de andere kant van het bosje langs de sloot zat, voordat ik naar Frankrijk ging, een meerkoet te broeden, op een klein eilandje, midden in de sloot. Toen ik in de buurt kwam begon papa-meerkoet felle kreetjes te slaan....gevaar! En ja hoor...van het nest dook mama-meerkoet met wat kleine bolletjes het water in en dirigeerde deze snel tussen de planten, onderwijl ook allerlei kreetjes uitslaan. Pa en moe verdedigden hun kroost goed. Gauw een filmpje gemaakt en toen maar weer doorgelopen om de familie niet al te verstoren. Maar wat schattig om te zien. Moeder zwaan zit nog steeds op het nest; die doet er wat langer over om het grut uit te broeden, 36 dagen las ik. Nou, dan moeten haar eieren ook al bijna uitkomen. Ben benieuwd hoe het dan verder gaat. Papa-zwaan is nl nu al best agressief en als hij aanwezig is en we de auto's op de oprit hebben staan, lopen we maar even langs de andere kant van de auto. Mama-zwaan vindt ons wel best denk ik. Als ik 's morgens even kijk tilt ze haar lange nek op. Ik begroet haar dan met " goede morgen mama, pas je goed op je eieren? " en dan legt ze haar mooie zwanehals weer op het nest, met het idee...dat is bekend volk, die doen me niets. Mooi is dat. Papa-zwaan is een ander verhaal. Misschien moeten we aan het begin van het pas maar een bordje plaatsen...iets met: Kijk uit...Papa-zwaan.... Ach, hij verdedigt terecht ook alleen maar zijn a.s. gezinnetje.

 

My first bunch of Cow Parsley is a fact again. The month of May... Cow Parsley...... Fortunately I came back from France "in time" to see the Cow Parsley bloom. It also started to bloom in France, but here, along the Mudjip, it is a real feast of waving Cow Parsley. A sea of ​​white flowers. So this morning, after I got home yesterday afternoon, I immediately went for a walk with Barkley. It was dry, not too cold and already light outside. How much can change in just a week and a half. The grass was almost chest high so it was lovely to walk, ahem, through that wet grass. Fortunately there was a small path so I didn't get completely soaked, only my legs. It smelled wonderful, probably from the hawthorn that was blooming everywhere. Also in the meadow where I always see the deer, the buttercups (or something that passes for them) were very high. Not a deer to be seen. Until I got a bit further and sure enough, I spotted one, almost disappearing into the background. It's because I pay close attention otherwise you'd just walk right past it. There was one deer, as far as I could see of course, she looked at me.... I looked at her...... and then I just walked on quietly; I didn't want to disturb her breakfast any further. Barkley, like a good hunting dog (after all, he's a cross with a Heidewachtel) didn't notice anything again....tsjaaaaaa........... On the other side of the woods along the ditch, before I went to France, a coot was brooding on a small island in the middle of the ditch. When I got close, daddy coot started to let out fierce cries....danger! And sure enough...from the nest, mommy coot dived into the water with some small balls and quickly directed them between the plants, while also letting out all sorts of cries. Mom and dad defended their offspring well. Quickly made a video and then walked on so as not to disturb the family. But how cute to see. Mother swan is still on the nest; she takes a bit longer to hatch the young, 36 days I read. Well, then her eggs must be almost hatching. I wonder how it will continue. Papa swan is already quite aggressive and when he is present and we have the cars in the driveway, we just walk along the other side of the car. I think mama swan thinks we are fine. When I look in the morning she lifts her long neck. I greet her with "good morning mama, are you taking good care of your eggs?" and then she puts her beautiful swan neck back on the nest, with the idea... those are familiar people, they don't bother me. That's nice. Papa swan is a different story. Maybe we should put up a sign at the beginning of the pass...something like: Watch out...Papa swan.... Oh well, he's rightly just defending his little family.

 

Mijn laatste avond hier, morgen weer naar huis....een dag zonder water, dat loopt toch niet helemaal lekker deze week, met dat water... heb water uit de bron gehaald om te kunnen afwassen. Gelukkig aan het eind van de middag weer water. Voor de zekerheid de waterkoker vol met water gedaan, dan heb ik morgenochtend in ieder geval een kop thee. Vanmiddag heb ik een Franse DVD gekeken " deur jours a tuer" . Met Franse ondertiteling. En ik ben supertrots op mijzelf want ik kon de hele film heel goed volgen en heb hem helemaal uitgekeken.  Was een heel andere film dan dat de titel deed vermoeden, juist daarom zo leuk dat ik het zo goed begreep, want er zat nauwelijks actie in, vooral veel dialogen. Nu zit ik op de bank, heb een maaltijd gekookt van alle restjes (en het smaakte heerlijk) en heb een DVD van Lord of the Rings opstaan. Buiten de spannende film geniet ik van het Nieuw Zeelandse landschap waar de film is opgenomen. 

Morgen weer naar huis. Ben er nog niet over uit of ik het in één of twee dagen ga rijden. We zien het wel.

 

My last evening here, back home tomorrow....a day without water, that's not going well this week, with that water... I got water from the well to be able to do the dishes. Fortunately at the end of the afternoon water again. To be on the safe side I filled the kettle with water, then I will at least have a cup of tea tomorrow morning. This afternoon I watched a French DVD "deur jours a tuer". With French subtitles. And I am super proud of myself because I could follow the entire film very well and watched it all the way through. It was a completely different film than the title suggested, that's exactly why I liked it so much that I understood it so well, because there was hardly any action in it, mainly a lot of dialogues. Now I'm sitting on the couch, I cooked a meal from all the leftovers (and it tasted delicious) and I have a DVD of Lord of the Rings on. Apart from the exciting film I enjoy the New Zealand landscape where the film was shot.

Back home tomorrow. I haven't decided yet whether I'm going to drive it in one or two days. We'll see.

 Wat een prachtig weer was het gisteren. Ik had Barkley beloofd dat we zouden gaan lopen zodra de zon er doorkwam, en wat je belooft moet je doen. Dus... rugzakje mee en op pad. Langs de ezeltjes van Patrice en dan verder...Het was echt een heerlijke wandeling.... fel blauwe lucht, de geluiden van de vogeltjes, de koekoek die riep, de insecten die zoemden en zo nu en dan in de verte het geluid van een kettingzaag. Er wordt veel hout gekapt in deze omgeving en waar eerst nog hoge sparren stonden zie je opeens lege plekken en heb je soms heel mooie uitzichten, net zoals bij ons tegenover het terras op de heuvel, nu zien we opeens de uitlopers van de Puy de Dome, die voor die tijd verborgen waren achter een sparrenbos...Is er gekapt en de rommel wat opgeruimd, dan zie ik dat er wel meteen nieuwe aanplant wordt neergezet. Het is voorjaar en dat merk je aan alle bloemen die bloeien, de planten en bomen die tot leven komen. De randen langs het pad zagen wit van het grasmuur met stukken die paars waren van de viooltjes. Kleine wilde aardbeitjes bloeiden.....pinksterbloemen...hoe beter je kijkt, hoe meer je ziet. Bij een stroompje over de weg hielden we halt, even pauze, wat drinken......Overal liepen kleine weggetjes die me tijdens het lopen uitnodigden om te verkennen, maar ik hield me aan het grotere pad. Juist omdat ik alleen was... wie zou me vinden als ik bv uit zou glijden en mijn enkel zou bezeren.....daar dacht ik best wel over na tijdens het lopen... in Pacaud was er niemand die me zou missen.....misschien de buren na een tijdje, maar thuis was er verder niemand. Het is goed om daar bij stil te staan, aan de andere kant, als je daarom dingen laat dan kun je niet veel meer. Dus goed om voorzorgsmaatregelen te treffen en dan gewoon gaan.

Het was een heerlijke tocht. Hoe verschillend kan het toch zijn op de wereld. Van het drukke dagelijkse leven naar rust en stilte, waar een boek lezen op ons terras soms al te veel is, omdat het uitzicht zo mooi is en de stilte overweldigend. Nog even een paar daagjes genieten en dan weer terug naar Nederland; daar wacht me een drukke maand.

What beautiful weather it was yesterday. I had promised Barkley that we would go for a walk as soon as the sun came out, and what you promise you must do. So... backpack with you and off we went. Past Patrice's donkeys and then further... It was a really lovely walk... bright blue sky, the sounds of the birds, the cuckoo calling, the insects buzzing and every now and then in the distance the sound of a chainsaw. A lot of wood is being cut down in this area and where there used to be tall fir trees you suddenly see empty spaces and sometimes you have very beautiful views, just like with us opposite the terrace on the hill, now we suddenly see the foothills of the Puy de Dome, which were previously hidden behind a fir forest... If there is cutting and the rubbish has been cleared away, then I see that new plantings are being put down immediately. It is spring and you can tell by all the flowers that are blooming, the plants and trees that are coming to life. The edges along the path were white from the grass wall with parts that were purple from the violets. Little wild strawberries were blooming.....Cowboys...the better you look, the more you see. We stopped at a stream across the road, for a break, something to drink......There were little paths everywhere that invited me to explore while walking, but I stuck to the bigger path. Precisely because I was alone... who would find me if I slipped and hurt my ankle.....I thought about that quite a bit while walking... in Pacaud there was no one who would miss me.....maybe the neighbours after a while, but at home there was no one else. It is good to think about that, on the other hand, if you leave things because of that, you can't do much more. So it is good to take precautions and then just go. It was a wonderful walk. How different things can be in the world. From the busy daily life to peace and quiet, where reading a book on our terrace is sometimes too much, because the view is so beautiful and the silence overwhelming. Just a few more days to enjoy and then back to the Netherlands; a busy month awaits me there.

 's Ochtends doe ik trouw "mijn Franse les". Ik neem een Franse chanson en luister die af, probeer te bedenken wat er gezongen wordt, schrijf de woorden op, zoek eventueel de vertaling er bij en probeer de woorden, die ik niet ken, te onthouden. Heerlijk werk als het 's morgens toch nog donker is.

Zo ook vanochtend. Er was weer geen water, net zoals gister, dus met het laatste restje een kop thee gemaakt (zal straks wel eens kijken of er weer water is). Achter de computer gaan zitten en een chanson opgezocht. Ik wist al welke: "Je vis pour elle, Vivo per lei" met Andrea Bocelli en Kendji Girac. Ik hoorde hem gister toevallig op de radio en hield meteen op waar ik mee bezig was.... Prachtig! Nu ken ik "Vivo per lei" in vele uitvoeringen (heb je die van de ex-schaatser en Olympisch kampioen Michel Mulder met Sera Noa al eens gehoord? Ook zo mooi, en de clip is opgenomen in ons eigen Friesland, was het niet het kerkje in Bontebok?) maar deze, en dan nog wel met ook Franse tekst, nog niet. Andrea Bocelli heeft zo'n mooie stem en ook Kendji Girac laat me niet "onberoerd". Meegedaan aan de Franse "Voice" of iets dergelijks en tijden terug in het nieuws geweest doordat hij zichzelf in zijn hoofd had geschoten (depressie of relatie problemen... ik weet het niet) en toen lang op het randje zweefde. Overigens las ik net dat er van de week in een programma door de één of andere komiek een opmerking over Kendji Girac was gemaakt; of hij mensen ook leerde schieten. Dit wordt groot uitgemeten in alle tabloids zie ik.

Ik heb al eens eerder een chanson geplaatst met Kendji Girac en Florent Pagny: "Encore ". Dus nu met hem en Andrea Bocelli. De Franse tekst is niet moeilijk dus voor iedereen met een beetje Franse kennis goed te doen. Hier komt het en mocht je de uitvoering met Michel Mulder willen horen, die komt er na:

 

 

Zondagochtend....

Lekker vroeg opgestaan. Barkley wilde er uit en ik had best wel zin in een kopje thee. En sowieso.... de mooiste momenten op een dag zijn zo vroeg in de ochtend. Terwijl ik Barkley naar buiten liet wilde ik thee zetten....er kwam een klein dun straaltje water uit de kraan en daarna stopte het al snel. O neeeeee, geen water! Ook de andere kranen gaven na een dun straaltje geen water meer. Jakkes...... we hadden dat al eens eerder meegemaakt en toen zaten we drie dagen zonder water. De hele gemeente hier overigens, dus het lag niet aan onze watervoorziening. Gelukkig is er beneden onder ons huis een bron waar we water kunnen tappen voor het toilet e.d. Bij de gemeente hier konden we toen gratis flessen water afhalen. Dat is waarom ik altijd een flinke voorraad water op ons zoldertje heb staan. 

Geen paniek, eerst maar eens thee gezet, had net genoeg voor een ruime kop. Daarna de computer geopend en even het nieuws doorgenomen en op de website van onze gemeente Lachaux gekeken of er iets bekend was over een waterstoring. Daarna toch nog maar eens aan de kraan gedraaid, zie daar......water....... pfff opluchting! Dus gauw nog een pot thee gezet en Barkley water gegeven.

Tijd voor een vervolg van mijn verhaal. Gisteren was het zaterdag en had ik niet veel plannen. Het bleek Koningsdag te zijn in Nederland, dat had ik even gemist; had gedacht dat dat vandaag zou zijn, maar het werd dus gisteren al gevierd. Wel had ik het plan opgevat om zaterdagmiddag naar de Emmaüs te gaan in Puy-Guillaume. Ik vind de Emmaüs altijd geweldig! Zeker als manlief er niet bij is, haha, dan kan ik lekker sneupen en rondkijken, zo lang als ik wil. Helaas zou ik ook dit keer niet superlang kunnen kijken, want Barkley moest mee en die zou in de auto blijven. Gelukkig was het niet smoor heet dus dat moest even te doen zijn. Ik kan van hieruit via verschillende routes in Puy Guillaume komen en koos de snelste route, dwars door de bergen. Het was weer prachtig, al die uitzichten, bloeiende weides, de bloesem van de bomen.....Wel vond ik het toch wat spannend. Heb nl het vertrouwen in mijn autootje een beetje verloren sinds ik laatst in Nederland weer eens langs de kant van de snelweg stond met rook van onder de motorkap vandaan. Ik moest er niet aan denken dat hij het op zo'n bergweggetje zou begeven. Zeker niet toen ik besefte dat ik net de verkeerde route had uitgekozen, deze voerde me over een weggetje steil naar beneden. Ik herinner me nog dat ik nl een keertje van de andere kant kwam en er toen tegen op moest rijden. Daar had mijn autootje best moeite mee. Nam me meteen voor om deze weg niet op de terugweg te rijden! Maar goed, zonder kleerscheuren kwam ik aan bij de Emmaüs. Hij was net open en neeeee wat een drukte...echt hè? Rijen met auto's langs de weg. Gelukkig vond ik achteraan een heerlijk plekje onder een boom. Met de raampjes een stuk open en een waterbak voor Barkley zou hij het daar prima even uithouden (voor de goede orde: ik neem echt geen risico om een hond in een auto achter te laten als het ook maar iets warmer is). Barkley vond het prima en bleef liggen op de achterbank.

Met de Emmaüs in Puy-Guillaume heb ik overigens een haat-liefde verhouding. Blijkbaar wordt het bestiert door een hele groep mannen die ik 's nachts, en ook overdag, niet in een stil straatje zou willen tegenkomen. Het is er eigenlijk één grote puinhoop, maar daarom juist ook weer zo leuk om te kijken; je weet nooit wat je tegenkomt. Ik hou me tegenwoordig wel erg in,want wat moet ik met de zoveelste set borden, leuke glazen etc. Ik weet natuurlijk wel wat ik er mee moet....meenemen en dan leuk de tafel dekken, maar ja... opbergruimte hè? Ons huisje in Chez Pacaud is maar klein en mijn keukentje nog kleiner. Dus ging ik selectief te werk. Ik hou van aardewerk waar als het ware fruit, groente of bloemen zijn opgelegd. Een beetje barbotine-achtig.

Tussen alle rommel vond ik genoeg prachtige zaken, een leuk kannetje, een prachtige theepot met opgelegde hortensia's die ik echt wel mee moest nemen, een prachtig roze glas, waarin denk ik een kaars heeft gezeten. Al met al was ik erg blij met mijn buit. Toen moest ik me even bedenken hoe het ook al weer ging met het betalen. Je neemt eerst je spullen mee naar een toonbank en daar wordt de prijs bepaald. Je krijgt een bonnetje en met dat bonnetje ga je naar de kassa waar je betaalt. Dan krijg je een betaalbewijs en kun je terug naar de toonbank waar je spulletjes ingepakt staan te wachten. Eén van de mannen "die ik niet in een donker straatje zou willen tegenkomen" nam mijn spulletjes aan en bepaalde de prijs. Of de prijs goed was? Hm, nou ben ik niet zo van het afdingen en de prijs was laag dus ik zei dat ik akkoord was en vroeg hem daarna hoe het ook al weer met het afrekenen ging. Of ik daar moest betalen bij de kassa en waar ik dan de spullen weer op kon halen. En opeens brak er een glimlach door op het gezicht van de man "die ik niet in een donker straatje zou willen tegenkomen".. Hij ging me uitvoerig uitleggen hoe het systeem met de bonnetjes werkte. Super aardig. Tegelijk voelde ik me ergens een beetje schuldig omdat ik het een man had gevonden "die ik niet in een donker straatje....etc."

Maar goed.... ik had leuke dingen gescoord. Toen gauw naar de auto waar Barkley heel braaf lag te wachten. Via een andere route teruggereden. Ik kwam door Chateldon, een allerliefst dorpje met een prachtig kasteel. Ik vind het altijd adembenemend om te zien. Kon helaas geen foto maken omdat ik zelf aan het stuur zat en geen plekje vond om even te stoppen. Deze route is prettiger; je stijgt wat geleidelijker zodat ik niet echt heel steil naar boven hoef in één keer. Gelukkig kwamen we veilig aan en ik heb besloten me niet meer druk te maken om mijn autootje... een mens lijdt dikwijls het meest.......

's Middags lekker op ons terras achter de Grange geklungeld. Een zware houten tafel naar buiten gesleept, stoelen er bij.... heerlijk. Omdat het buiten warmer was dan binnen heb ik de verdere namiddag lekker daar gezeten met een boek, maar tot lezen kwam ik niet veel... het was te heerlijk daar... genieten van het mooie uitzicht, de rust, en alleen het getsjilp van de vogeltjes en het gekletter van de hoorns van de geitjes van de buren, die voor mijn neus lekker aan het rennen waren. Glaasje rosé en een hapje erbij......echt het grote genieten!

Sunday morning....
Got up nice and early. Barkley wanted to go out and I really felt like having a cup of tea. And anyway.... the best moments of a day are so early in the morning. While I let Barkley out I wanted to make tea....a small thin stream of water came out of the tap and then it quickly stopped. Oh nooooo, no water! The other taps also stopped giving water after a thin stream. Yuck...... we had experienced that before and then we were without water for three days. The entire municipality here actually, so it was not due to our water supply. Fortunately there is a source downstairs under our house where we can tap water for the toilet etc. At the municipality here we could then pick up free bottles of water. That is why I always have a large supply of water in our attic.

No panic, first I made some tea, I had just enough for a large cup. Then I opened the computer and quickly read the news and looked on the website of our municipality Lachaux to see if anything was known about a water failure. Then I turned the tap on again, and there it was......water....... pfff relief! So I quickly made a pot of tea and gave Barkley some water.

Time to continue my story. Yesterday was Saturday and I didn't have many plans. It turned out to be King's Day in the Netherlands, which I had missed; I had thought it would be today, but it was celebrated yesterday. I did plan to go to Emmaus in Puy-Guillaume on Saturday afternoon. I always think Emmaus is great! Especially when my husband isn't there, haha, then I can browse and look around as long as I want. Unfortunately, I wouldn't be able to look around for very long this time either, because Barkley had to come along and he would stay in the car. Fortunately, it wasn't boiling hot so that should be doable. I can get to Puy Guillaume from here via various routes and I chose the fastest route, straight through the mountains. It was beautiful again, all those views, flowering meadows, the blossoming trees.....I did find it a bit exciting though. I have lost a bit of confidence in my little car since I was recently in the Netherlands again standing on the side of the highway with smoke coming from under the hood. I didn't want to think about it breaking down on such a mountain road. Certainly not when I realized that I had chosen the wrong route, which took me over a steep road downhill. I still remember that I came from the other side once and had to drive uphill. My little car had a hard time with that. I immediately decided not to take this road on the way back! But anyway, I arrived at the Emmaus without any problems. It had just opened and nooooooo it was so busy...really? Rows of cars along the road. Luckily I found a lovely spot under a tree at the back. With the windows open a bit and a water bowl for Barkley he would be fine there for a while (for the record: I really don't take any risks leaving a dog in a car if it's even slightly warmer). Barkley was fine with it and stayed on the back seat.

Incidentally, I have a love-hate relationship with the Emmaus in Puy-Guillaume. Apparently it is run by a whole group of men who I wouldn't want to meet in a quiet street at night, or during the day either. It's actually one big mess, but that's exactly why it's so much fun to look at; you never know what you'll find. I do hold back a lot these days, because what do I do with the umpteenth set of plates, nice glasses etc. Of course I know what to do with them... take them with me and then set the table nicely, but yes... storage space, right? Our house in Chez Pacaud is small and my kitchen even smaller. So I went to work selectively. I like earthenware where fruit, vegetables or flowers are placed, as it were. A bit like a barbotine. I immediately decided not to take this road on the way back! But anyway, I arrived at the Emmaus without any problems. It had just opened and nooooooo it was so busy...really? Rows of cars along the road. Luckily I found a lovely spot under a tree at the back. With the windows open a bit and a water bowl for Barkley he would be fine there for a while (for the record: I really don't take any risks leaving a dog in a car if it's even slightly warmer). Barkley was fine with it and stayed on the back seat.

Incidentally, I have a love-hate relationship with the Emmaus in Puy-Guillaume. Apparently it is run by a whole group of men who I wouldn't want to meet in a quiet street at night, or during the day either. It's actually one big mess, but that's exactly why it's so much fun to look at; you never know what you'll find. I do hold back a lot these days, because what do I do with the umpteenth set of plates, nice glasses etc. Of course I know what to do with them... take them with me and then set the table nicely, but yes... storage space, right? Our house in Chez Pacaud is small and my kitchen even smaller. So I went to work selectively. I like earthenware where fruit, vegetables or flowers are placed, as it were. A bit like a barbotine. Among all the junk, I found plenty of lovely things, and a nice place, with a beautiful tea pot, with an imposed, there's that, and I really, really had to go for a gorgeous pink glass, in which, I think, is a candle to her. All in all, I'm very happy with my loot. When I had a moment to think about how it all went down payment. You'll take your stuff to the counter and there, the the price will be determined. You'll get a ticket and that ticket will go to the ticket office, where you have to pay. You will receive a receipt of your payment, and you can go back to the counter where your things are packed up and wait. One of the men that I'm not in a dark alley, it would want to be there the night and took my things, and some of the cost. If the price was right? Hmm, well, I'm not so much of the money to pay, and the price was low, so I told him that I agreed and asked him what it was, with the deal went down. If I had to pay at the cash register and the material to get. And all of a sudden he put a smile on the face of the man, "that I am not in a dark alley, it would want to be the night.. and He was going to put me in detail and explain how the coupons work. Super nice people. At the same time, I felt that I was somehow a little bit guilty because I think it is a male had been found, who I am, not in a dark alley....etc.)."

But well.... I had scored some nice things. Then quickly to the car where Barkley was waiting very nicely. Drove back via a different route. I came through Chateldon, a lovely village with a beautiful castle. I always find it breathtaking to see. Unfortunately I couldn't take a picture because I was driving myself and couldn't find a place to stop. This route is more pleasant; you climb more gradually so I don't have to go really steeply uphill in one go. Fortunately we arrived safely and I decided not to worry about my car anymore... a person often suffers the most.......But well.... I had scored some nice things. Then quickly to the car where Barkley was waiting very nicely. Drove back via a different route. I came through Chateldon, a lovely village with a beautiful castle. I always find it breathtaking to see. Unfortunately I couldn't take a picture because I was driving myself and couldn't find a place to stop. This route is more pleasant; you climb more gradually so I don't have to go really steeply uphill in one go. Fortunately we arrived safely and I decided not to worry about my car anymore... a person often suffers the most.......

In the afternoon I fumbled around on our terrace behind the Grange. Dragged a heavy wooden table outside, chairs next to it... wonderful. Because it was warmer outside than inside I sat there with a book the rest of the afternoon, but I didn't get to read much... it was too wonderful there... enjoying the beautiful view, the peace, and only the chirping of the birds and the clatter of the horns of the neighbours' goats, who were happily running around in front of me. A glass of rosé and a snack... really great enjoyment!