Laatste stukje over de afgelopen Frankrijk-dagen voordat we weer over gaan tot de (Nederlandse) orde van de dag.

Waar heb ik nog niet over geschreven tijdens onze Camagri-dagen? Dat we op zondag heerlijk hebben gegeten in de tent. Dat is echt een traditie geworden op de Camagri: eten in de tent die naast een van de pistes staat zodat je tijdens je eten nog naar allerlei paarden activiteiten kunt kijken. Dit keer werd er gesprongen en daarbij wil ik toch wel even iets bijzonders melden. Er was een jonge amazone die het gehele parcours aflegde, wel op een zadel, maar alleen met een nekrope.... echt fantastisch hoe ze haar paard onder controle had en rond kon sturen. 

Zaterdag gingen we wat eerder weg bij de Camagri om toch nog weer even Sommieres te bezoeken... we kunnen het niet laten. Een deel van ons hart ligt toch altijd daar. Het was heerlijk weer om het stadje rond te lopen en wat bleek op de Esplanades? Café l' Esplanade was open... er zaten buiten wat mensen gezellig in het zonnetje aan een drankje...Dat lieten we ons geen twee keer zeggen......en zo zaten wij ook in dat zonnetje aan een glas rosé. Bleek dat de zaak, zal wrs. zijn vanwege het mooie weer, tijdelijk even open was, en alleen voor een drankje, dus niet voor het eten. Maar boften wij even? Het zit daar zo heerlijk.....

Natuurlijk liepen we weer door het prachtige kleine binnenstadje. Wat hou ik toch van die nauwe straatjes, het marktpleintje..... We zijn zelfs nog naar boven gelopen, naar het "kasteel"..... daar heb je een prachtig uitzicht over de omgeving, zelfs nu de toren nog gesloten was, kon je toch ver uitkijken. Schitterend! Na Sommieres reden we natuurlijk nog even naar Junas, waar we jaren een Mazetje hebben gehad. Even kijken hoe het daar was. En natuurlijk een bezoekje brengen en even stilstaan bij vaders en moeders (mijn schoonouders) waar op de oude kurkeik twee gedenkplaatjes hangen. Ik zie nog mijn schoonmoeder zo heerlijk onder de kurkeik zitten met een glaasje rosé. Wat is het toch een mooie gedenkplek.

Ook "ons" kleine Mazetje stond er nog. .het is nog steeds een geweldige plek, we hebben er heerlijke vakanties doorgebracht, maar het is goed zo, denk ik. En ach... ook ons "nieuwe"plekje heb ik in mijn hart gesloten. Maar het blijft mooi om zo nu en dan toch toch even een kijkje te nemen en stil te staan bij wat ooit was....

Last bit about the past days in France before we return to the (Dutch) order of the day. What haven't I written about during our Camagri days? That we had a delicious meal in the tent on Sunday. That has really become a tradition at the Camagri: eating in the tent that is next to one of the tracks so that you can watch all kinds of horse activities while you eat. This time there was jumping and I would like to mention something special. There was a young rider who completed the entire course, on a saddle, but only with a neckrope... really fantastic how she had her horse under control and could steer it around. On Saturday we left the Camagri a bit earlier to visit Sommieres again... we can't resist. A part of our heart always lies there. The weather was wonderful to walk around the town and what did we see on the Esplanades? Café l' Esplanade was open... there were some people sitting outside in the sun, enjoying a drink... We didn't need to be asked twice... and so we sat in the sun with a glass of rosé. It turned out that the place, probably because of the nice weather, was temporarily open, and only for drinks, not for food. But were we lucky? It's so lovely there... Of course we walked through the beautiful little town centre again. How I love those narrow streets, the market square... We even walked up to the "castle"... there you have a beautiful view of the surroundings, even now that the tower was still closed, you could still see far out. Magnificent! After Sommieres we of course drove to Junas, where we had a Mazetje for years. Just to see what it was like there. And of course pay a visit and take a moment to remember fathers and mothers (my parents-in-law) where two memorial plaques hang on the old cork oak. I can still see my mother-in-law sitting so wonderfully under the cork oak with a glass of rosé. What a beautiful memorial it is.

"Our" little Mazetje was still there. .it is still a great place, we have spent wonderful holidays there, but it is good as it is, I think. And oh well... I have also taken our "new" place to my heart. But it is still nice to take a look every now and then and to reflect on what once was....

 

We hebben drie dagen Camagri achter de rug... genieten.... en toch was het dit jaar anders dan andere jaren. Hoe dat kwam? Ik hoorde om me heen dat ik niet de enige was die dat opviel. Waarschijnlijk had het het, buiten het feit dat het zo nu en dan bij bepaalde onderdelen meer een jeugd-gebeuren leek, deels ook met het weer te maken voorafgaande aan de Camagri-dagen. Blijkbaar had het veel geregend. Erg veel, want een paar dagen voordat we zouden afreizen kreeg ik een berichtje van het hotel in Arles waar we altijd tijdens de Camagri verblijven, dat de liften door waterschade niet werkten! Ai, dat was wel een dingetje, zeker als je een kamer toebedeeld zou hebben gekregen op één van de hogere verdiepingen (negen hoog is bv wel een end sjouwen!). Heb toen maar een mailtje teruggestuurd met de vraag op welke verdieping ze hadden gedacht ons onder te brengen? Dat bleek dat op de tweede verdieping te zijn dus dat was nog te doen...Gelukkig, niet hals over kop nog naar een ander hotel daar in de buurt zoeken. In dit hotel komen we al jaren, het is niet zo duur, je kunt er lekker eten als je wilt, de mensen zijn super vriendelijk en het ligt lekker gunstig ten opzichte van de Mas waar de Camagri wordt gehouden.

Maar die vele regen dus....je zag het ook op het terrein van de Mas  de la Cure. Er stonden plassen op het terrein waar de "tri de bétail"werd gehouden.....dat had ik nog nooit gezien. En op het terrein van het "Parcours de pays" was het vennetje, waardoor de ruiters moesten, meer veranderd in een flink meer....

Dat was ook de reden waarom de Ferrade van zaterdag niet door ging. Het terrein was te drassig. Wat was dat jammer want de Ferrade vind ik altijd één van de hoogtepunten van de Camagri. Wel honderd ruiters verzamelen zich op een groot terrein. Aan het eind van een terrein staat een vrachtwagen met daarin stiertjes; die moeten gebrandmerkt worden (dat gebeurt overigens bij deze Ferrade niet, hier gaat het om de actie). Een stiertje wordt losgelaten uit de vrachtwagen en rent het veld op. Een equipe van vier ruiters, in dit geval, moet de stier proberen zoveel mogelijk in te sluiten. Dit gaat in volle galop en is zeer spectaculair want regelmatig lukt dit niet. Voorbij een bepaald punt moet het stiertje met de drietand, de stok die de ruiter in zijn hand heeft, omver gepord worden, dit alles ook weer in volle vaart. Lukt dit, dan worden er weer aan de equipe toegekend. Als er gebrandmerkt wordt is het de bedoeling, dat zodra het stiertje omver gepord wordt, de ruiters van hun paarden springen en zich bovenop het stiertje werpen zodat deze aan de grond wordt gehouden; dan ligt de stier op zijn plek om gebrandmerkt te worden (wat dus niet gebeurt op de Camagri). Wat een ruiterkunst en samenwerking van paard en ruiter komt ook hier weer bij kijken! Er doen soms wel meer dan 10 equipes mee en ook de dames zijn hier rijkelijk vertegenwoordigd. Het is een geweldig gezicht. Het mooiste moment vind ik echter toch als van te voren alle equipes, die afkomstig zijn van de verschillende manades (fokkerijen) worden voorgesteld. Een lange stoet van soms wel 100 ruiters stelt zich dan op voor de jury...zeeeeer indrukwekkend. Omdat de Ferrade dus dit jaar niet doorging vanwege de drassige grond (veel te gevaarlijk: de paarden en stieren zouden zeker onderuit gaan), plaats ik wat foto's en filmpjes van voorgaande jaren.

 

We had three days of Camagri behind us... enjoying... and yet this year it was different from other years. How did that happen? I heard around me that I was not the only one who noticed that. Probably it had, apart from the fact that it seemed more like a youth event at certain parts, partly to do with the weather before the Camagri days. Apparently it had rained a lot. A lot, because a few days before we were to leave I received a message from the hotel in Arles where we always stay during the Camagri, that the elevators were not working due to water damage! Oh, that was quite a problem, especially if you had been assigned a room on one of the higher floors (the ninth floor is quite a lug!). So I sent an email back asking on which floor they had thought to accommodate us? It turned out to be on the second floor, so that was still doable... Fortunately, I didn't have to rush to find another hotel nearby. We have been coming to this hotel for years, it is not that expensive, you can eat well if you want, the people are super friendly and it is conveniently located near the Mas where the Camagri is held. But all that rain... you also saw it on the grounds of the Mas de la Cure. There were puddles on the grounds where the "tri de bétail" was held..... I had never seen that before. And on the grounds of the "Parcours de pays" the small pond through which the riders had to ride had changed into a large lake... That was also the reason why the Ferrade on Saturday did not take place. The grounds were too swampy. What a shame because I always find the Ferrade to be one of the highlights of the Camagri. A hundred riders gather on a large grounds. At the end of a grounds there is a truck with bulls in it; they have to be branded (this does not happen at this Ferrade, here it is all about the action). A bull is released from the truck and runs onto the field. A team of four riders, in this case, must try to enclose the bull as much as possible. This is done at full gallop and is very spectacular because it often does not work. Beyond a certain point, the bull must be pushed over with the trident, the stick that the rider has in his hand, again at full speed. If this succeeds, the team is awarded again. If branding takes place, the idea is that as soon as the bull is pushed over, the riders jump from their horses and throw themselves on top of the bull so that it is held to the ground; then the bull lies in its place to be branded (which does not happen at the Camagri). What a horsemanship and cooperation between horse and rider is involved here too! Sometimes more than 10 teams participate and the ladies are also richly represented here. It is a great sight.The best moment I think is when all the teams, coming from the different manades (breeding farms), are presented beforehand. A long procession of sometimes 100 riders then lines up for the jury...very impressive. Because the Ferrade did not take place this year because of the marshy ground (much too dangerous: the horses and bulls would certainly fall over), I am posting some photos and videos from previous years.

 Vervolg Camagri

Wat ik ook geweldig vind is de "tri de betail". Dit is een geweldig samenspel tussen guardian, de ruiter, het paard en de stieren. Het is een noodzakelijk iets om een stier af te zonderen van de kudde....hoe zou je dat anders moeten doen? Het vraagt veel geduld van zowel guardian als paard. De "tri de betail" gaat als volgt:

Als eerste worden de deelnemers aan de wedstrijd voorgesteld aan de jury. Meestal doen er zes tot acht deelnemers mee. Ook hun paarden worden voorgesteld. Elke deelnemer krijgt twee of drie stieren die hij moet afzonderen. De wedstrijd op de Camagri strekt zich uit over drie dagen, waarbij op zondag de finale met de beste guardians plaatsvindt.

Een kudde stieren wordt een omheind stuk in gedreven. Enkele stieren hebben gekleurde horens. Een guardian krijgt te horen welke kleur hij moet selecteren, bv. "rouge". De guardian staat meestal aan het begin buiten de kudde en observeert... welke stier moet hij afzonderen? (in dit geval die met de rode hoorn). Alles moet met de grootste rust gebeuren. Er worden nl punten gegeven op allerlei onderdelen, o.a. de rust in de kudde, de rust van het paard, de eigen acties van het paard, de samenwerking tussen paard en guardian etc. etc. Strafpunten krijg je als je bruut bent naar je paard, de stier onderuit gaat bij het opdrijven, de kudde teveel heen en weer loopt en zo zijn er nog veel meer dingen die mee spelen. Er wordt tijdens het afzonderen veel uitgelegd door de jury dus dat is leuk voor de buitenstaanders. Wel in het dialect van die streek, maar voor ons redelijk verstaanbaar omdat wij daar vroeger een klein Mazetje in de buurt hebben gehad.

Goed, als de guardian een stier heeft geselecteerd moet hij deze met de grootste rust proberen af te zonderen van de kudde, en dat is niet eenvoudig, stieren zijn natuurlijk kuddedieren. Er is tactisch inzicht voor nodig, zowel van paard als ruiter. Het paard staat het ene moment doodstil maar moet het volgende moment heel snel accelereren om dan weer meteen in ruststand over te gaan. Als de guardian de stier weet af te zonderen en buiten de kudde naar een ander veld weet te drijven, is de missie geslaagd. Het is geweldig om te zien wat een rust het eigenlijk allemaal uitstraalt en hoe diervriendelijk dit eigenlijk gebeurt. Ik zet hieronder drie filmpjes waarin goed te zien is hoe één en ander te werk gaat. Ik moet zeggen dat de "tri de betail"toch het meeste door mannen wordt gedaan maar in deze wedstrijd deed één jonge dame mee. Ik vind het geweldig om te zien, zeker als je de tactiek een beetje doorhebt.

 het voorstellen van de deelnemers

 het selecteren van de juiste stier

 Actie

 Missie geslaagd

Camagri Continued 

What I also find great is the "tri de betail". This is a great interplay between guardian, rider, horse and bulls. It is a necessary thing to isolate a bull from the herd...how else would you do it? It requires a lot of patience from both guardian and horse. The "tri de betail" goes like this: First, the participants in the competition are presented to the jury. Usually there are six to eight participants. Their horses are also presented. Each participant gets two or three bulls that he has to isolate. The competition at the Camagri extends over three days, with the final with the best guardians taking place on Sunday. A herd of bulls is driven into a fenced area. Some bulls have colored horns. A guardian is told which color to select, e.g. "rouge". The guardian usually stands outside the herd at the beginning and observes...which bull should he isolate? (in this case the one with the red horn). Everything must be done with the utmost calm. Points are given on all sorts of aspects, including the calmness of the herd, the calmness of the horse, the horse's own actions, the cooperation between horse and guardian, etc. etc. Penalty points are given if you are brutal to your horse, the bull falls over when being driven, the herd walks back and forth too much and there are many more things that play a role. During the isolation, the jury explains a lot, which is fun for outsiders. In the dialect of that region, but reasonably understandable to us because we used to have a small Mazetje nearby. Well, if the guardian has selected a bull, he must try to isolate it from the herd with the greatest calmness, and that is not easy, bulls are of course herd animals. It requires tactical insight, both from horse and rider. The horse stands completely still one moment, but the next moment it has to accelerate very quickly and then immediately go back to resting position. If the guardian manages to isolate the bull and drive it outside the herd to another field, the mission is accomplished. It is great to see how calm it all radiates and how animal-friendly this actually is. I put three videos below that clearly show how everything works. I have to say that the "tri de betail" is mostly done by men, but in this competition one young lady participated. I think it is great to watch, especially if you understand the tactics a little.

 

Vorige week waren we drie dagen op de Camagri op de Mas de la Cure bij St. Maries de la Mer. Afgelopen jaren heb ik daar al heel wat over geschreven, maar ook dit jaar wil ik mijn herinneringen opschrijven.

Vrijdag is altijd de eerste dag van de Camagri, een rustige dag. Ik vind het wel lekker, er zijn nog niet zo veel mensen en er is ruimte in de tent om daar tussen de middag te lunchen. Voor Harmke was het zo ongeveer 15 jaar geleden dat ze op de Camagri was geweest dus leuk om weer terug te komen. Voor de mensen die niet weten wat de Camagri is: het is een driedaags paardenspektakel in het zuiden van Frankrijk. Het is geen toeristisch gebeuren, maar echt iets voor alle fokkers en liefhebbers van Camargue-paarden, de mooie witte paardjes uit de Camargue. Er is drie dagen lang van alles te zien en je ziet de Camargue-paarden echt aan het werk, dat vind ik het aller mooiste. Er zijn behendigheidsparcoursen, zowel in de “paardenbak” als op open terrein. Deze behendigheidswedstrijden doen me altijd weer denken aan onze “Smitsen”tijd, toen wij nog wedstrijden organiseerden. Deze hadden precies dezelfde onderdelen. Zo leuk! De behendigheid op open terrein vind ik fantastisch…”parcours de pays” heet dat en wordt achteraan op een groot open veld gereden. Nadeel is dat je alleen vooraan kunt kijken dus wat er achteraan gebeurd is niet altijd te zien.  Op het “parcours de pays” komen verschillende onderdelen aan bod, dingen die de paarden moeten kunnen wanneer ze op de manades (boerderij, fokkerij van stieren en paarden) werken. Een poortje open en dicht doen; een stuk in volle galop en dan meteen stoppen als er een fluitje klinkt. Camarguepaarden moeten in hun dagelijks werk met de stieren vaak vanuit rust-stand zo weg kunnen sprinten en weer stoppen. Een sprongetje hoort erbij (lijkt me niet lekker met zo’n Camargue-zadel overigens), door water heen etc. Erg spectaculair om te zien. Er vindt overigens wel een verschuiving plaats. Waren het 15 jaar geleden de stoere jongemannen die hier aan meededen, een jaar of zes geleden zag je het merendeel dames en nu is het vooral de jeugd die het parcours rijdt, en dan vooral weer meisjes. Overigens hadden we alle drie dagen het gevoel dat de leeftijd van de deelnemers erg gedaald is; het leek zo nu en dan meer een kinder-parcours….dat is wel jammer vind ik. En het was die vrijdag een beetje tam. Ook op het terrein waar veel paarden in tijdelijke stallen worden ondergebracht was het veel rustiger dan voorgaande jaren. Maar ach… al die prachtige Camarguepaarden, de ruiters in de mooie Camargue-kostuums… ik ben weg van de broeken die veel dames op het paard dragen… heel wijd…..een soort rok……. Genoten hebben we wel en het was mooi weer….

Wordt vervolgd……..

Last week we spent three days at the Camagri at the Mas de la Cure near St. Maries de la Mer. I have written quite a bit about it in the past few years, but this year I want to write down my memories as well. Friday is always the first day of the Camagri, a quiet day. I like it, there are not that many people yet and there is room in the tent to have lunch there at noon. For Harmke it was about 15 years ago that she had been to the Camagri so it was nice to come back again. For those who do not know what the Camagri is: it is a three-day horse spectacle in the south of France. It is not a tourist event, but really something for all breeders and lovers of Camargue horses, the beautiful white horses from the Camargue. There is a lot to see for three days and you really see the Camargue horses at work, that is what I like most. There are agility courses, both in the “horse arena” and on open terrain. These agility competitions always remind me of our “Smitsen” days, when we still organised competitions. These had exactly the same components. So much fun! I think the agility on open terrain is fantastic…”parcours de pays” is what it is called and is ridden at the back of a large open field. The disadvantage is that you can only look at the front, so you can’t always see what is happening at the back. On the “parcours de pays” various components are covered, things that the horses must be able to do when they work on the manades (farm, breeding of bulls and horses). Opening and closing a gate; a bit at full gallop and then stopping immediately when a whistle sounds. In their daily work with the bulls, Camargue horses often have to be able to sprint away from a resting position and stop again. A jump is part of it (I don’t think that would be nice with a Camargue saddle by the way), through water etc. Very spectacular to see. There is a shift taking place though. Fifteen years ago it was the tough young men who participated, six years ago you saw mostly women and now it is mainly the youth who ride the course, and then again mostly girls. Incidentally, we had the feeling all three days that the age of the participants has dropped a lot; every now and then it seemed more like a children's course... I think that's a shame. And it was a bit tame that Friday. Also on the terrain where many horses are housed in temporary stables it was much quieter than in previous years. But oh well... all those beautiful Camargue horses, the riders in the beautiful Camargue costumes... I love the trousers that many ladies wear on the horse... very wide... a kind of skirt... We did enjoy it and the weather was nice... To be continued...

 

Kwart over zes 's ochtends..... we gaan weer naar huis vandaag......pffff

Eerst gistermiddag met Harmke in Vichy wat winkels onveilig gemaakt. Naar LeClerc net buiten Vichy voor boodschappen en cadeautjes voor het thuisfront. Overleggen wat we gingen kopen. Harmke wilde voor collega's en de familie die op haar twee kipjes paste wat meenemen en ook ik moest nog voor de thuisoppassers wat inslaan. De rit naar Vichy was nog wel spannend want ik had gezien dat het lampje van de benzinetank al brandde...en we zijn hier niet in Nederland waar je snel even kunt tanken. Kwam bij dat ik weer even goed moest opletten met Harmke en TomTom als wegwijzers. Mijn richtingsgevoel is mega slecht en al rijd ik tien keer ergens heen, de elfde keer weet ik het dan opeens niet meer. Gelukkig kwamen we net op tijd bij de eerste benzinepomp, meer dan een half uur verderop. Toen viel de spanning wat weg (je zult maar op een bergweggetje zonder benzine te komen staan) en reden we soepeltjes naar de LeClerc. Mijn favoriete winkel want ze hebben daar een geweldige taartjes afdeling! Eerst op zoek naar wat cadeautjes. We wilden voor "onze oppassers" een leuk mandje met streekproducten vullen en al gauw vonden we noga, snoepjes, biertjes, mijn favoriete rosé Listel en koekjes, allemaal uit onze regio en met schitterende afbeeldingen op de verpakking van o.a. de Puy de Dome etc. Ik wilde even bij de theedoeken kijken, zo leuk om er eentje over het mandje te draperen en daar al je lekkers dan op te leggen... Dat was even zoeken maar uiteindelijk vonden we er toch een paar... niet veel, maar laat er op die theedoeken nou net kippen staan afgebeeld......en "onze oppassers" moesten ook onze kipjes verzorgen... hoe leuk was dat? Dat werd grabbelen en graaien. Harmke was er helemaal weg van dus ja, je bent een moeder of je bent het niet, ze mocht van mij voor zichzelf ook een setje theedoeken, keukendoeken en ovenwanten, allemaal met de kippenafbeelding, uitzoeken. Daarna nog avondeten organiseren en als toetje zouden we wat lekkere gebakjes uitzoeken. De keuze was reuze.....en moeilijk...maar we kwamen er uit! Daarna vroeg Harmke of we nog langs de Kiabi konden rijden, een eindje verderop in Vichy..... Ach ja, waarom niet? Dus wij naar de Kiabi, een kledingwinkel. Het leuk om daar kleding te kopen is dat je die kleding dan niet in Nederland ziet.....komt bij dat Harmke een klein maatje heeft, 34/36, dus er was echt keuze te over......Broeken, truien, een ééndelig pak, lichtblauw colbertje... veel in de uitverkoop.....dat kind had echt geluk en alles stond even leuk (natuurlijk, ik ben haar moeder!).

Toen werd het toch echt tijd om naar huis terug te gaan, niet zoals we de heenweg waren gegaan, die ging deels steil naar beneden en ik weet nog dat ik die weg een keer andersom heb gereden, daar had mijn auto toen best moeite mee, met de weg omhoog. Dus een andere route uitgezocht waardoor we dat ene, heel steile weggetje zouden missen. Prima route waarin het steigen heel wat geleiderlijk ging. Totdat Harmke net allerlei bekende plekjes ontdekte waar ze had gelopen en we zo de afslag misten en daardoor nog 15 minuten uiteindelijk langer moesten rijden, helemaal om de berg heen.... ach ja... het was wel een mooie route met prachtige uitzichten. Tegen half zeven waren we uiteindelijk weeer thuis.....vijf uur op pad geweest....

o, en de gebakjes smaakten heerlijk!!

Quarter past six in the morning..... we're going home again today......pffff

First yesterday afternoon Harmke and I went shopping in Vichy. To LeClerc just outside Vichy for groceries and presents for the home front. Discussed what we were going to buy. Harmke wanted to take some for colleagues and the family who were looking after her two chickens and I also had to buy some for the home sitters. The drive to Vichy was quite exciting because I had seen that the petrol light was already on...and we are not in the Netherlands where you can quickly fill up. On top of that I had to pay close attention again with Harmke and TomTom as signposts. My sense of direction is really bad and even if I drive somewhere ten times, the eleventh time I suddenly don't know anymore. Luckily we arrived at the first petrol station just in time, more than half an hour further on. Then the tension disappeared a bit (imagine ending up on a mountain road without petrol) and we drove smoothly to the LeClerc. My favorite store because they have a great cake department! First we looked for some presents. We wanted to fill a nice basket with regional products for "our babysitters" and soon we found nougat, sweets, beers, my favorite rosé Listel and cookies, all from our region and with beautiful images on the packaging of the Puy de Dome etc. I wanted to look at the tea towels, so nice to drape one over the basket and put all your goodies on it.

It took some searching but eventually we found a few... not many, but those tea towels just happen to have chickens on them... and "our babysitters" also had to take care of our chickens... how much fun was that? That was grabbing and grabbing. Harmke was completely crazy about it so yes, you are a mother or you are not, I also allowed her to pick out a set of tea towels, kitchen towels and oven gloves for herself, all with the chicken image. Then we had to organize dinner and for dessert we would pick out some delicious pastries. The choice was huge... and difficult... but we figured it out! Then Harmke asked if we could drive past the Kiabi, a little further on in Vichy... Oh well, why not? So we went to the Kiabi, a clothing store. The fun thing about buying clothes there is that you don't see those clothes in the Netherlands.....also Harmke has a small size, 34/36, so there was really plenty of choice......Trousers, sweaters, a one-piece suit, light blue jacket... lots of it on sale.....that child was really lucky and everything looked nice (of course, I'm her mother!).

Then it was really time to go back home, not the way we had gone the way there, which went partly steeply down and I remember that I once drove that road the other way around, my car had a lot of trouble with that, with the road up. So we chose another route so that we would miss that one, very steep road. Great route in which the ascent went very gradually. Until Harmke just discovered all kinds of familiar places where she had walked and we missed the turn and therefore had to drive another 15 minutes longer, all the way around the mountain... oh well... it was a nice route with beautiful views. Around half past six we were finally home again.....had been on the road for five hours....

oh, and the pastries tasted delicious!!

 Het was gisteravond tegen achten... we zaten net aan het diner, haché, heerlijk, toen onze Barkley begon te blaffen en naar de deur keek. Nou moet ik eigenlijk eerst vertellen even iets over onze Barkley vertellen. Barkley is onze hond, mocht je dat nog niet begrepen hebben, nu ongeveer ruim acht jaar oud en een herplaatser destijds. Voordat wij hem kregen, hij was toen drie, had hij al drie eigenaren gehad. Toen ik zijn koppie op Facebook zag, op een herplaatsings-groep, was ik meteen verloren.... We waren juist weer op zoek naar een hond, het liefst een labrador. Deze kruising labrador en heidewachtel keek zo vertederend de camera in..... |Toen bleek dat hij in tijdelijke opvang in Leeuwarden zat, niet zo ver van ons vandaan dus, besloten we dat we een kansje konden wagen. Omdat ik moest werken zouden manlief en dochter Harmke 's avonds gaan kijken. En toen ik die avond thuis kwam hadden we er een nieuw gezinslid bij... en wat voor eentje! De meest lieve hond die je je kunt voorstellen... wel bang gauw, het eerste jaar keek hij altijd langs ons heen, had een mega verlatingsangst en raakte in paniek als je hem alleen liet, de deur naar ons kantoor beneden is dar nog een stille getuige van (kapot gekrabt, glas er uit). Maar nogmaals, o zo lief en ontzettend gehoorzaam. Ik heb hem in al die jaren nog nooit horen grommen. Blaffen doet hij wel, en we herkennen zijn blafjes altijd en weten wat hij er mee bedoelt. Hij is verschrikkelijk lief en enthousiast naar alles wat leeft, kinderen, dieren, andere honden, dat breekt hem ook wel eens op. Heeft gekke gewoontes, durft opeens niet meer door de kamer te lopen, de dag er na dan weer wel, durft zo nu en dan ergens niet langs, de volgende dag weer wel. Misschien zou ik onze Franse buurvrouw Claire ens moeten vragen, nee serieus, zij doet "seances met dieren", wie weet wat Barkley allemaal ziet wat wij niet zien! Maar goed, ondanks alle dingen die hij niet kan, of spannend vindt, is hij de meest fantastische hond die je je kunt wensen. Iedereen vindt hem leuk en wil hem aanhalen. Ook op de Camagri, het paarden festival waar we vorige week waren. Hij wordt door iedereen aangehaald wat dan leuke gesprekken teweeg brengt. Toen we vorige week naar een "tri de betail"keken had Barkley zijn oog laten vallen op twee puber-jongens die voor ons zaten. Hij werd meteen goede maatjes met één van hen. Toen we hem toch maar weer bij ons riepen en zeiden dat hij moest liggen deed hij dat ook braaf......en schoof toen in de daarop volgende minuten stielem steeds een stukje naar voren totdat hij zich tussen de twee jongens had genesteld.... oei....wat gezellig.....

Maar ik dwaal af.. zoals wel vaker....

We zaten dus gisteravond heerlijk aan de haché toen Barkley begon te blaffen, een "hee daar is iemand"-blaf. Wij hebben deels glas in de deur en, hoewel het donker was buiten, konden we toch zien dat er niemand voor de deur stond... totdat we een hondenkoppie net boven een houten paneel van deur zagen......Sista!!! Onze "dorpshond". Ze is van achterbuurman Philippe en ze loopt eigenlijk altijd los hier. Ze is de beste maatjes met onze Barkley. We hadden haar van de week nog niet gezien en ons al afgevraagd waar ze was... Gister had ik de schoorsteen bij Philippe zien roken dus die was (weer) thuis... zou Sista dan ook weer langskomen? En ja hoor, gisteravond stond ze voor de deur. Al kwispelend schoot ze naar binnen, iedereen enthousiast begroetend. Barkley was door het dolle heen. Na wat heen en weer geren en een hondenkoekje was het tijd voor Sista om weer naar huis te gaan. Fijn dat ze er weer is, we hadden haar al gemist. Benieuwd of ze morgenochtend haar koekje weer komt halen.

It was around eight o'clock last night... we were just sitting down to dinner, stew, delicious, when our Barkley started barking and looked at the door. Well, I should actually tell you something about our Barkley first. Barkley is our dog, in case you haven't figured it out yet, now about eight years old and a rehomed dog at the time. Before we got him, he was three at the time, he had already had three owners. When I saw his face on Facebook, on a rehome group, I was immediately lost.... We were just looking for a dog again, preferably a Labrador. This crossbreed Labrador and Heath Wachtel looked so endearingly into the camera..... |When it turned out that he was in temporary shelter in Leeuwarden, not that far from us, we decided to take a chance. Because I had to work, my husband and daughter Harmke would go and have a look in the evening. And when I came home that evening, we had a new family member... and what a one! The sweetest dog you can imagine... but he is easily scared, the first year he always looked past us, had a huge separation anxiety and panicked when you left him alone, the door to our office downstairs is still a silent witness to that (scraped to pieces, glass out). But again, oh so sweet and incredibly obedient. I have never heard him growl in all those years. He does bark, and we always recognize his barks and know what he means by them. He is terribly sweet and enthusiastic towards everything that lives, children, animals, other dogs, that also breaks him sometimes. Has strange habits, suddenly doesn't dare to walk through the room anymore, the next day he does again, now and then doesn't dare to go somewhere, the next day he does again. Maybe I should ask our French neighbor Claire, no seriously, she does "seances with animals", who knows what Barkley sees that we don't! But hey, despite all the things he can't do, or finds exciting, he is the most fantastic dog you could wish for. Everyone likes him and wants to pet him. Also at the Camagri, the horse festival we were at last week. Everyone pet him, which leads to nice conversations. When we were watching a "tri de betail" last week, Barkley had his eye on two teenage boys who were sitting in front of us. He immediately became good friends with one of them. When we called him back to us and told him to lie down, he did so obediently......and then in the following minutes he quietly moved forward a little bit until he had nestled between the two boys.... oh...how nice..... But I digress...as I often do.... So last night we were enjoying the haché when Barkley started barking, a "hey there's someone"-bark. We have partial glass in the door and, even though it was dark outside, we could still see that there was no one at the door...until we saw a dog's head just above a wooden panel of the door......Sista!!! Our "village dog". She belongs to our back neighbor Philippe and she actually always runs loose here. She is best friends with our Barkley. We had not seen her this week and were already wondering where she was... Yesterday I had seen the chimney smoking at Philippe's so he was (again) home... would Sista come by again? And yes, she was at the door last night. Wagging her tail she shot inside, greeting everyone enthusiastically. Barkley was over the moon. After some running back and forth and a dog biscuit it was time for Sista to go home again. Good that she is back, we had already missed her. Curious if she will come back for her biscuit tomorrow morning..

 

vervolg

Aan het eind van de middag verzamelde iedereen zich bij mij op het terras achter. Ons grote  terras bevindt zich achter onze Grange en heeft het meest mooie uitzicht over het dal. Dit uitzicht is beslist een van de redenen waarom we ons huisje destijds kochten. Je zit er heerlijk en je kijkt zo mooi uit. We hebben grootse plannen met het terras, dat wil zeggen, meer met de Grange er achter. In de Grange op de vide zijn twee slaapkamers en een badkamer gebouwd; nog niet helemaal af, er moet nog worden afgewerkt, maar dat komt nog wel… ooit….. Onder die vide is een ruimte met een deur naar het terras en in die ruimte zouden we graag nog een keuken bouwen. De keuken in ons huisje is gezellig maar piep en piepklein, je kan er net alleen staan (wie verbouwt nou zijn huis en maakt de keuken dan zo klein?). Onder die vide in de Grange willen we dus nog een keuken bouwen…. Lekker makkelijk. Zo vanuit de keuken het terras op…….

Maar goed, we zaten dus heerlijk op het terras; het werk van manlief was gedaan en Harmke had een lange wandeltocht gemaakt( mam, en toen kwam ik uiteindelijk bij La Guillermie, het buurdorp, uit en toen dacht ik dat ik er al bijna was, even vergeten dat de wegen hier zo kronkelen……). Het werd tijd voor een drankje en een hapje. Op mijn mooie schaal, hier in de buurt  op de zomerse vlooienmarkt gekocht, verzamelde ik restje chips en nootjes, vond nog een blikje olijven en cornichons… daarbij rose uit zo’n geweldig drie liter pak (dan kun je zo heerlijk tappen) en dan weer lekker in het zonnetje met z’n viertjes (hond Barkley incluis). Het hout in de vuurkorf brandde en Harmke kwam met een pak kleine kaartjes aan waarop op elk kaartje  twee stellingen stonden, bv “Wil je je hele leven lekker kunnen eten of wil je je hele leven lekker kunnen slapen “? Je keuze moest je natuurlijk weer kunnen onderbouwen. Dit leidde tot veel gespreksstof en soms verrassende keuzes (misschien kwam dit ook door de heeerlijke rose).  Omdat we nog wat worstjes in de koelkast hadden liggen besloten we die op een rooster op de vuurkorf te leggen. Ondertussen de oven aan om de aardappelschotel op te warmen. Uiteindelijk namen we ons bord toch maar mee naar binnen, het liep inmiddels tegen zevenen en de kou begon toch stiekem via onze voeten naar boven te trekken.  Binnen in ons huisje genoten we van onze heerlijk maaltijd, er waren zelfs nog een paar toetjes   en daarna nestelden we ons op de bank om een DVD te kijken… een Franse natuurlijk vond dochter. Het werd “La huitieme jour” , een verhaal over een  man, met fikse huwelijksproblemen, die onderweg een jongen tegenkomt met het syndroom van Down. Een verwarrende maar prachtige film waarin humor en verdriet elkaar afwisselden en een film die je aan het denken zet……. Zeker de moeite waar om eens te kijken en in niet al te moeilijk Frans (had overigens wel Nederlandse ondertiteling). Toen was het ook op en zochten we onze bedden op. Wat een geweldige dag was het geweest…….

At the end of the afternoon everyone gathered on my terrace at the back. Our large terrace is located behind our Grange and has the most beautiful view over the valley. This view is definitely one of the reasons why we bought our house at the time. It is wonderful to sit there and you look out so beautifully. We have big plans for the terrace, that is to say, more with the Grange behind it. In the Grange on the mezzanine two bedrooms and a bathroom have been built; not completely finished yet, there is still some finishing to be done, but that will come… someday….. Under that mezzanine there is a room with a door to the terrace and in that room we would like to build a kitchen. The kitchen in our house is cozy but tiny, you can just stand there alone (who renovates their house and then makes the kitchen so small?). So under that mezzanine in the Grange we want to build a kitchen…. Nice and easy. Straight from the kitchen onto the terrace……. Anyway, we were sitting on the terrace; hubby's work was done and Harmke had gone for a long walk (mom, and then I finally arrived at La Guillermie, the neighboring village, and then I thought I was almost there, forgetting for a moment that the roads here are so winding...). It was time for a drink and a bite to eat. On my beautiful bowl, bought here at the summer flea market nearby, I collected leftover chips and nuts, found another tin of olives and gherkins... with that rosé from one of those great three-liter cartons (so you can tap so nicely) and then back to enjoying the sun with the four of us (including dog Barkley). The wood in the fire basket was burning and Harmke arrived with a pack of small cards on which two statements were written on each card, e.g. "Do you want to be able to eat well your whole life or do you want to be able to sleep well your whole life"? Of course you had to be able to substantiate your choice. This led to a lot of conversation and sometimes surprising choices (maybe this was also due to the delicious rosé). Because we still had some sausages in the fridge we decided to put them on a rack on the fire basket. In the meantime we turned on the oven to warm up the potato dish. Eventually we took our plate inside, it was almost seven o'clock and the cold was starting to creep up through our feet. Inside our cottage we enjoyed our delicious meal, there were even a few desserts and then we nestled on the couch to watch a DVD... a French one of course, our daughter thought. It was "La huitieme jour", a story about a man with serious marital problems who meets a boy with Down syndrome on the way. A confusing but beautiful film in which humor and sadness alternate and a film that makes you think... Definitely worth watching and in not too difficult French (although it did have Dutch subtitles). Then it was over and we went to bed. What a great day it had been...