En tussen het verdriet om omi, het overlijden van onze lieve Lightning zijn er ook leuke en grootse dingen...bv Het Kerstfeest! En wat voor een Kerstfeest!

Het begon ergens in juli denk ik...na het vrijgezellenfeest van Rosemarie en de hele organisatie er omheen viel ik "in een gat" zoals we het noemden. Gezellig aan de wijn bij Heleen en Rolf kwamen we daardoor te praten over feesten en kwamen we op het Kerstfeest. Ik vertelde dat ik ooit eens in Weesp op een soort van Kerstmarkt, heerlijk buiten in de kou in een tent gegeten had bij Minevitus, destijds ons favoriete restaurantje. En dat was zo'n leuke ervaring geweest...... "buiten" in de kou eten....... Hierdoor kwamen we op het idee om in de kapschuur van Rolf en Heleen ook een Kerst-eten te organiseren..... en toen ging het helemaal los......want plannen maken... dat kunnen we....Als thema kozen we "an English Christmas" met schotse ruitjes en de kleuren in rood, groen en goud.......Geen kringloop was toen meer veilig voor ons.....alles wat in dat thema paste werd aangeschaft... schattige kopjes, serviesgoed, tafelkleden, kaarsen. Temu werd leeggekocht want waar kun je beter thema-spullen aanschaffen voor een kleine prijs? Een roodgeruite rok, korte laarsjes met schotse ruitjes, een tasje met dezelfde ruitjes en voor Frank zelfs een Schotse kilt.... geweldig! Ook de brocantes en ook de Emmaus  in Frankrijk werden leeggekocht met schaaltjes, bordjes met wild-taferelen en zelfs een opgezette reeen-kop! Alleen de voorpret al. Ook al zou het eigenlijke feest "mislukken", de voorpret gaf al zoveel plezier! Heleen zou het koken op zich nemen, natuurlijk, als vroegere chef-kok, en Marjan zou voor de groen-versiering zorgen. Ik nam het maken van de friandises bij de koffie-na op me. Natuurlijk moesten we de nodige vergaderingen beleggen om dingen door te spreken, natuurlijk onder het genot van een glaasje wijn. 

In oktober al had de grote kringloop in Drachten een soort van Kerstmarkt...daar moesten Heleen en ik natuurlijk naar toe...en wat geweldig was dat! Een kar vol met rode, groene en gouden kerstballen, voor de kerstboom die we buiten zouden neerzetten, allerlei leuke kerstspulletjes en hebbedingetjes voor bijna niks... wat werden we er hebberig van! Alles mee naar Wilhelminaoord waar de schuur van Heleen en Rolf tjokvol kwam te staan met kerstspullen, tafels, stoelen van de kringloop (je wilde iedereen toch op ongeveer dezelfde stoelen laten zitten?) en allerhande andere zaken.

In het najaar begonnen de voorbereidingen pas echt. Rolf en Heleen hadden een grote tent gekocht die we tegen de kapschuur konden plaatsen en deze moest natuurlijk voor proef worden opgezet. Wij dames zouden dat wel even klaren, en ik moet zeggen, dat liep gesmeerd. Een makkelijk model tent, groen met puntvorm, die in mum van tijd stond. Zoals we toen al zagen zou hij mooi kunnen aansluiten op de kapschuur. Weer een klus geklaard, want in ons achterhoofd hadden we visioenen van een koude of natte kerst en met zo'n tent aan de kapschuur kon bij bv kou of regen tenminste de wanden afsluiten. Kachels en houtkorven werden geleend of aangeschaft en zelfs het dak van de kapschuur werd door buurmannen Egbert en Fred nog extra verstevigd.

wordt vervolgd... 

 

And amidst the grief for Grandma and the passing of our dear Lightning, there are also wonderful and grand things... like Christmas! And what a Christmas! It started sometime in July, I think... after Rosemarie's bachelorette party and all the organization surrounding it, I "fell into a hole," as we called it. While enjoying a glass of wine with Heleen and Rolf, we started talking about parties and ended up at Christmas. I told her about a time I'd had a wonderful meal in a tent in Weesp at a sort of Christmas market, at Minevitus, our favorite restaurant at the time. And that had been such a lovely experience... eating "outside" in the cold... This gave us the idea to organize a Christmas dinner in Rolf and Heleen's barn... and then things really took off... because making plans... we can do that... We chose "an English Christmas" as the theme, with Scottish plaid and the colors red, green, and gold... No thrift store was safe from us anymore... everything that fit the theme was bought... cute cups, tableware, tablecloths, candles. Temu was emptied, because where better to buy themed items for a small price? A red-checked skirt, short boots with Scottish plaid, a bag with the same plaid, and even a Scottish kilt for Frank... fantastic! The flea markets and the Emmaus in France were also emptied of bowls, plates with game scenes, and even a stuffed deer head! Just the anticipation alone. Even if the actual party were to "fail," the anticipation was already so much fun! Heleen would do the cooking, of course, as a former chef, and Marjan would take care of the green decorations. I took on the task of making the friandises for coffee afterward. Of course, we had to hold the necessary meetings to discuss things, naturally over a glass of wine. In October, the large thrift store in Drachten had a sort of Christmas market... Heleen and I just had to go there... and it was fantastic! A cart full of red, green, and gold baubles for the Christmas tree we were going to put outside, all sorts of lovely Christmas trinkets and goodies for next to nothing... we were so greedy! We took everything to Wilhelminaoord, where Heleen and Rolf's shed was chock-full with Christmas decorations, tables, chairs from the thrift store (you wanted everyone to sit on roughly the same chairs, right?), and all sorts of other things. In the autumn, the preparations really began. Rolf and Heleen had bought a large tent that we could pitch against the barn, and of course, it had to be set up for a trial run. We ladies were going to handle that, and I have to say, it went smoothly. A simple tent, green with a pointed shape, that was erected in no time. As we saw then, it would fit nicely against the barn. Another job done.Because in the back of our minds we had visions of a cold or wet Christmas, and with a tent like this attached to the barn, we could at least close off the walls in case of cold or rain. Stoves and wood baskets were borrowed or purchased, and even the barn roof was reinforced by neighbors Egbert and Fred. More to follow...

 

 

Het is moeilijk om me er toe te zetten en een stukje te schrijven..... aan de andere kant gaan er zoveel dingen door mijn hoofd die ik eigenlijk wel op wil schrijven. Maar we worden op het moment zo geleefd.... er is geen tijd voor andere dingen en als er nog een momentje is dan ben ik vaak zo moe dat ik op de bank in slaap val. Een gewone dag ziet er nl als volgt uit: 5.00 uur opstaan; 6.00 uur in de auto naar mijn werk., 13.45 uur in de auto van werk richting mama, daarna van ongeveer 15.00 uur tot 18.30 uur bij mama, medicatie geven, huishouden een beetje bestieren, eten maken en bij haar blijven tot ze gegeten heeft en daarna naar huis, eten, even t.v. kijken maar meestal val ik dan op de bank al in slaap. En dat is het wel..... in het weekend of op een vrije dag heb ik allemaal plannen om op te ruimen, de beesten goed te doen etc. maar vaak heb ik zo'n dag nodig om bij te komen. Het is erg vermoeiend en gelukkig is daar Harmke die op maandag en donderdag de omi-taken me uit handen neemt.... hoe dankbaar ik daar voor ben...en hoe "schuldig" ik me dan ook voel...want het is "maar" haar omi en het is een zware taak.. maar ik zie dat ze het met zoveel liefde doet....En buiten de lichamelijke vermoeidheid is daar ook het mentale verdriet.... een stoere moeder, die overal "in" voor was, die opeens niets meer weet, niets meer herinnert... die steeds denkt dat ze "morgen" weer naar huis mag, maar waar dat huis dan is, dat weet ze niet.... die denkt dat we bij haar wonen, of in Dordrecht, of in Zwolle... ze vraagt me of ze nog een man heeft, of dat hij overleden is, ze ziet mensen in de kamer en is 's avonds vaak bang.......en wat kunnen we? Wat moeten we? Vanmiddag hebben we een gesprek met de wijkverpleegkundige...want het lukt niet meer, zelfs niet met alle hulp die ze nu al heeft......

Maar er zijn ook mooie momenten... we praten veel over vroeger, want daar weet mama nog veel over te vertellen...we maken herinneringen en we proberen haar een zo mooi mogelijke tijd nog te bezorgen... en toch...toch bekruipt me de gedachte.... hoe lang gaat dit nog duren.... het is zo vreselijk verdrietig, want dat geeft ze ook zelf aan... ze weet het niet meer allemaal...of ze tussen de middag heeft gegeten, waar ze woont, wat ze moet doen... "moet ik straks niet naar mijn werk? " en dan heel soms bekruipt je zelfs de gedacht:  ga maar mama......het is goed zo .....

 

De foto die ik hierbij plaats vond ik toevallig. Ik ben mijn foto's aan het uitzoeken en ordenen en toen kwam ik deze tegen.... hij geeft aan dat mama altijd wel in was voor een geintje. Op de foto staat ze samen met Stewart Morris, één van de zangers van The Ten Tenors, die wij wat beter hebben leren kennen. Stewart, die ook altijd in was voor grappen en grollen, noemde mama ook altijd omi en toen mama 90 jaar werd heeft hij samen met twee andere ex- Ten Tenors nog een Happy Birthday gezongen......

Mooie herinneringen...... 

 

 It's hard to bring myself to write a piece... on the other hand, so many things are going through my head that I'd really like to write down. But we're so caught up in our lives right now... there's no time for anything else, and if there's a moment, I'm often so tired I fall asleep on the couch. A typical day looks like this: 5:00 AM up; 6:00 AM in the car to work, 1:45 PM in the car from work to Mom's, then from about 3:00 PM to 6:30 PM with Mom, giving her medication, running the house a bit, making dinner and staying with her until she's eaten, then going home, eating, watching TV for a bit, but usually I fall asleep on the couch by then. And that's about it... on the weekends or days off, I have all sorts of plans to tidy up, take care of the animals, etc., but I often need a day like that to recover. It's very tiring, and luckily there's Harmke, who takes the grandma duties off my hands on Mondays and Thursdays.... how grateful I am for that... and how "guilty" I feel then... because it's "only" her grandma, and it's a hard job... but I see that she does it with so much love.... And besides the physical fatigue, there's also the mental grief... a tough mother, who was "up for" everything, who suddenly knows nothing anymore, remembers nothing... who keeps thinking she can go home "tomorrow," but where that house is, she doesn't know... she thinks we live with her, or in Dordrecht, or in Zwolle... she asks me if she still has a husband, or if he's passed away, she sees people in the room and is often afraid at night.... and what can we do? What should we do? This afternoon we have a meeting with the community nurse... because she can't cope anymore, even with all the help she already has... But there are also beautiful moments... we talk a lot about the past, because Mom still has so much to tell us about them... we make memories and we try to give her the best possible time... and yet... the thought creeps over me... how much longer will this last... it's so terribly sad, because she says so herself... she doesn't remember everything... whether she had lunch, where she lives, what she's supposed to do... "Don't I have to go to work soon?" And then every now and then you even think: just go, Mom... it's okay like this... I found the photo I'm posting here by chance. I'm sorting through and organizing my photos and then I came across this one... it shows that Mom was always up for a joke. In the photo she's with Stewart Morris, one of the singers of The Ten Tenors, whom we've gotten to know a little better. Stewart, who was always up for a joke, always called Mom "Grandma," and when Mom turned 90, he and two other former Ten Tenors sang "Happy Birthday" to her. Beautiful memories.

 Dit wordt misschien wel het moeilijkste stukje dat ik ooit heb geschreven....het gaat over Lightning......

 

De oude dame is niet meer........

Lightning.... onze oude dame die al zo veel jaren bij ons is... die ik zo verschrikkelijk graag een plekje op de Paardenkamp in Soest had gegund......

Maar ze is niet meer.... vrijdagochtend lag ze in de wei... Frank dacht dat ze al was gegaan, maar ze tilde haar hoofd nog op...... Pfffff...... koliek had ze.... en we hebben het nog geprobeerd... natuurlijk.... pijnstilling,  die even hielp maar na een uurtje kwam de pijn weer terug... liggen, kijken naar de buik... arme Lightning... We wachtten op de dierenarts en toen ging het snel... en het ging mooi.... het ging rustig... en wij waren er bij, Frank,  Harmke en ik... en we hebben je hoofd geaaid en hebben gezegd dat het zo goed was...... en je ging in alle rust en alle vredigheid....

Lieve lieve lieve Lightning......

Wat een paardje was je, eigenwijs, lief, betrouwbaar, slim..... alles wat je in een paardje zoekt... maar je had ons ook zelf uitgekozen destijds.... We kwamen voor een andere tinker maar jij stond in de wei en kwam op ons af en legde je hoofd tegen ons aan... ik zie het nog voor me...... en jij werd het.... eerst even stond je op de manege in Weesp, waar je eigenwijsheid a lgauw bekend werd, daarna naar stal Veldhuisen inNigtevecht, waar de kinderen een geweldige tijd met je beleefden... ze moesten je nog wel leren kennen, daar waar alle andere pony's vrolijk hun rondjes door de bak galoppeerden kon jij er eigenzinnig wel eens de brui aangeven... maar daar leerden we mee omgaan en je werd een fantastische pony... nergens bang voor en heel betrouwbaar..... Voor jou, en onze tweede tinker, verhuisden we naar het noorden van het land zodat we je bij huis hadden staan. Wat een rijkdom. Door jou werden we paardenmensen van het goede soort en konden vriendjes en vriendinnen meedelen in ons paarden-plezier. Hoeveel kindjes hebben niet op jou leren rijden en hebben hun angst overwonnen..... Hun eerste buitenritje op jou hier bij het huis... hoe braaf was je en  je gaf de kinderen zelfvertrouwen. Op buitenrit was niets je te gek.... dat kleine tinkertje kon en durfde alles. Maar niet alleen als recreatiepony deed je het fantastisch... ook op wedstrijdniveau wist je je tussen alle sportpony's staande te houden..... Lieneke en Harmke kwamen met veel prijzen thuis, niet alleen in de dressuur maar ook in het springen. In de afgelopen 25 jaar hebben we zo van je genoten en er zijn zo vreselijk veel herinneringen en foto's en filmpjes.....We zullen die allemaal koesteren en als aandenken aan jou zal ik de komende tijd zo nu en dan wat mooie foto's en filmpjes plaatsen... dat verdien je Lightning, want van zo'n geweldig tinkertje, daarvan zijn er maar weinig,,, en laten wij nou het geluk hebben dat we zelfs twee van die kanjers hebben gehad (ja, Skip is nog altijd in onze gedachten).

Dag lieve Lightning.... het ga je goed... misschien galoppeer je samen met Skip en Sprocket en Wiebe wel over de wolken......  

This might be the hardest piece I've ever written....it's not about my mother, but about Lightning...... The old lady is no more........ Lightning.... our old lady who has been with us for so many years... who I would have loved to give a place at the Horse Camp in Soest...... But she's no more.... Friday morning she was lying in the pasture... Frank thought she had already gone, but she still lifted her head...... Pfffff...... she had colic.... and we tried it again... of course... painkillers, which helped for a while but after an hour the pain came back... lying down, looking at the belly... poor Lightning... We waited for the vet and then it went quickly... and it went beautifully.... it went quietly... and we were there, Frank, Harmke and I... and we stroked your head and told you it was so good...... and you went in complete peace and quiet.... Dear sweet sweet Lightning...... What a horse you were, stubborn, sweet, reliable, smart..... everything you put in looking for a horse... but you chose us yourself back then.... We came for another horse, but you were standing in the pasture and came up to us and laid your head against us... I can still see it before me...... and you became the one... First you were at the riding school in Weesp for a while, where your stubbornness soon became known, then to Veldhuisen stables in Nigtevecht, where the children had a wonderful time with you... they still had to get to know you, where all the other ponies happily galloped their laps around the arena, you could sometimes stubbornly throw in the towel... but we learned to deal with that, and you became a fantastic pony... afraid of nothing and very reliable..... For you, and our second horse, we moved to the north of the country so we had you close to home. What a treasure. Because of you, we became horse people of the right kind and were able to share in our horse-loving passion with our friends. How many children learned to ride on you and overcame their fears? Their first outdoor ride on you here at the house... how well-behaved you were, and you instilled confidence in the children. Nothing was too crazy for you on the trail... that little Tinker could and dared anything. But you didn't just do fantastically as a recreational pony... you also held your own among all the sport ponies at competition level... Lieneke and Harmke came home with many prizes, not only in dressage but also in jumping. Over the past 25 years, we've enjoyed you so much, and there are so many memories, photos, and videos... We will cherish them all, and as a memento of you, I will post some beautiful photos and videos every now and then in the coming period... You deserve it, Lightning, because there are so few such a wonderful Tinker, and we are lucky enough to have had two of those great ones (yes, Skip is still in our thoughts).Bye dear Lightning... take care... maybe you'll be galloping across the clouds with Skip and Sprocket and Wiebe...

 Het is al een tijdje stil op dit blog. Dat komt omdat het met met mijn moeder, omi, niet zo goed gaat. De laatste weken is ze qua gezondheid en ook geestelijk achteruit gegaan, in een rap tempo. En dat is verdrietig, en dat is zwaar... de afgelopen weken ben ik elke dag bij haar geweest, sowieso van 15.00 tot 18.30 uur, maar vaak ook ben ik er 's ochtend even. Om 15.00 uur geven we haar medicijnen, omdat dat een druk moment is voor de verpleging om extra langs te komen, en ik kook voor haar zodat ze "aangepast" eten krijgt, zacht eten, omdat ze zo'n pijn in haar mond heeft. Ze eet ontzettend weinig en warm eten al helemaal niet. Daarom hebben we het "warm-eten" moment naar de avond verplaatst, zodat wij er dan bij kunnen zijn... dat stimuleert toch tot wat meer eten. Harmke is fantastisch. Ze gaat bijna elke dag naar omi, neemt zachte, lekkere dingen mee, ruimt de troep op en is zo mega-lief voor omi. Samen met haar kunnen we het aan, met Frank als achterban op de momenten dat wij verhinderd zijn. Het kost veel tijd, want buiten de bezoekjes regelen we van alles: de diëtiste, de fysio, de specialist ouderen, aanvraag voor extra zorg, contact met de huisarts.... het is eigenlijk gewoon een dagtaak. En dat hindert niet......Wel proberen Harmke en ik (en Frank) elkaar af te wisselen, als de één komt blijft de ander thuis, want anders hou je het niet vol. Ik heb deze twee dagen ook vrij en heb de afgelopen weken minder gewerkt. Vanaf volgende week zou het allemaal beter moeten lopen en kan ik mijn gewone werk weer beter oppakken. We gaan door en buiten de verdrietige momenten zijn er ook veel waardevolle momenten.

 

It's been quiet on this blog for a while. That's because my mother, Omi, isn't doing so well. In recent weeks, her health and mental health have deteriorated rapidly. And that's sad, and it's hard... I've been with her every day for the past few weeks, from 3:00 PM to 6:30 PM at least, but I'm often there briefly in the mornings too. At 3:00 PM, we give her medication because that's a busy time for the nurses to come by extra often, and I cook for her so she gets "adapted" food, soft food, because her mouth is so sore. She eats very little, and hot food is even less so. That's why we moved the "hot meal" time to the evening so we can be there... it encourages her to eat more. Harmke is fantastic. She goes to Omi's almost every day, brings soft, tasty treats, cleans up after herself, and is so incredibly sweet to Omi. Together with her, we can manage, with Frank as our backup whenever we're unable to attend. It takes a lot of time, because besides the appointments, we have to arrange everything: the dietician, the physiotherapist, the geriatric specialist, requests for additional care, contacting the GP... it's practically a full-time job. And that doesn't bother us... Harmke and I (and Frank) do try to take turns; when one comes, the other stays home, because otherwise, you can't keep up. I also have these two days off and have been working less in recent weeks. Starting next week, things should be better, and I can resume my regular work more easily. We'll keep going, and besides the sad moments, there are also many valuable moments. 

 

Twee weken terug had Alderliefste weer een optreden in de Lawei in Drachten, en dat konden we natuurlijk niet overslaan. We hadden kaartjes op de tweede rij. Uiteindelijk bleken we front-loge te zitten want de vijf stoelen voor ons bleven onbezet. Het was een geweldige avond met weer mooie chansons. De dames Bregje en Roxanne hadden een groot aandeel in het optreden met heel wat solo's. Omdat we zo mooi zaten kon ik Bregje goed filmen, zonder allerlei hoofden van mensen er voor. Ik had een klein stukje hiervan op internet gezet en blijkbaar had ze dat gezien en kreeg ik een berichtje of ik haar het filmpje wilde sturen. Nou, hoe leuk is dat? Uiteindelijk had ik van haar zelfs twee filmpjes die ik verstuurd heb.

Het blijft altijd een feestje.... het optreden van Alderliefste. 

 

 

Mooie herinneringen maken...

Zo'n dag was het gisteren...... samen met omi, Frank en Harmke naar Warga om met een High Tea omi's verjaardag te vieren. Omi wilde graag naar Warga want daar komen haar voorouders vandaan; in de jaren vanaf 1600 woonden zij op het Kasteel dat toen in Warga stond en zelfs genoemd wordt in het boek "Afkes Tiental" van Nienke van Hichtum. Later is het kasteel afgebroken en is er een grote boerderij voor in de plaats gekomen wat lang nog een een museum is geweest over de vorige bewoners, mijn voorouders dus. Ooit heeft één van de nabestaanden een soort van "oude dames" tehuis opgericht waar de vrouwelijke nazaten eventueel konden wonen. Dat huis is er nog en misschien zou het leuk zijn om daar nog eens langs te lopen.

Dus op naar Warga, naar Grand Café Jan, voor een High Tea. We waren er al eens eerder geweest voor een lunch, jaren geleden, en die lunch was lekker en speciaal. Nou, ook deze Tea was speciaal.... een heerlijke Tom Kha Kai soep, lekkere dumplings en stukjes gemarineerde kip, wrapjes, klein broodje en lekkere zoete hapjes, heerlijke bonbons. Het hele theegebeuren was ietsje minder, wat verschillende zakjes thee en een paar toch wat shabby-achtige wekpotjes met wat thee. Wel weer een mooi goudkleurig theepotje met warm water. En ik vind dat goede thee juist in een pot gezet moet worden en moet trekken. Wel konden we onbeperkt thee drinken en dat heb ik wel eens anders meegemaakt. Maar al met al was het een gezellige middag en ik zou best nog wel eens daar lekker willen eten, want de keuken is prima....... Overigens is ook de bediening zeer vriendelijk en de hele entourage is leuk...met een leuk inrichting en prachtig behang overal.

Nadat we uit getea'd waren vroeg ik omi of het haar zou lukken om een klein stukje langs het grachtje te lopen, want aan dat grachtje zou het pand van het vroegere "oude dames" tehuis moeten liggen. Op een rustig tempo wandelden we een stukje langs de gracht en vonden we het pand, dat inmiddels zo te zien als gewoon woonhuis in gebruik is. Boven de voordeur een herinnering aan de geschiedenis, compleet met de twee wapens van de familie Popma. Ik denk dat omi heeft genoten van deze plek, een herinnering aan haar voorouders.

Hieronder een stukje dat ik over het Gasthuis vond:

 

Popma Gasthuis

Stichting Popma Gasthuis

Secretaris S. Kerkstra
De Golle 10
9005 RT  Wergea

mail: popmagasthuis@wergea.com

De stichting "Popma Gasthuis" is waarschijnlijk de oudste stichting van Wergea met een stichtingsakte daterend uit 1661. De oprichtster was Frouck van Popma, de laatste telg uit dit geslacht. Voor arme behoeftige weduwen in het dorp stichtte zij in 1664 een gasthuis, voorzien van zes kamer, waar bewoners vrije inwoning en gratis brandstof verschaft werd. In 1869 werd het gebouw aan de Kleine Buren 19 verbouwd en gedeeltelijk vernieuwd. In september 1972 vertrok de laatste bewoonster naar een verzorgingstehuis en sinds die tijd wordt het gebouw verhuurd. Eén van de kamer biedt onderdak aan de stichting "Wurkgroep Werregea Ald - Wergea Nij". Naast het onderhouden van het gebouw wordt, als de financiën het toelaten, steun verleend aan Wergeaster instellingen.

 

Creating beautiful memories... Yesterday was such a day... I went to Warga with Grandma, Frank, and Harmke to celebrate Grandma's birthday with a high tea. Grandma wanted to go to Warga because that's where her ancestors came from; from 1600 onwards, they lived in the castle that stood in Warga at the time and is even mentioned in the book "Afkes Tiental" by Nienke van Hichtum. Later, the castle was demolished and replaced by a large farmhouse, which for a long time served as a museum about the previous residents, my ancestors. One of the surviving relatives once established a kind of "old ladies' home" where the female descendants could potentially live. That house still exists, and perhaps it would be nice to visit it again sometime. So, off to Warga, to Grand Café Jan, for a high tea. We had been there for lunch before, years ago, and that lunch was delicious and special. Well, this tea was also special... a delicious Tom Kha Kai soup, tasty dumplings and pieces of marinated chicken, wraps, small rolls, and tasty sweets, delicious chocolates. The whole tea experience was a bit less than stellar, with a few different teabags and a few rather shabby-looking jars containing some tea. However, there was a beautiful gold-colored teapot with hot water. And I think good tea should be brewed in a pot and let it steep. We could drink unlimited tea, which I've experienced differently. But all in all, it was a pleasant afternoon, and I wouldn't mind having another meal there, because the food is excellent. Incidentally, the service is also very friendly, and the whole setting is lovely... with nice decor and beautiful wallpaper everywhere. After we finished our tea, I asked Grandma if she could walk a little bit along the canal, because the building of the former "old ladies' home" was supposed to be on that canal. We strolled leisurely along the canal for a while and found the building, which by the looks of it is now used as a regular residence. Above the front door is a reminder of its history, complete with the two coats of arms of the Popma family. I think Grandma enjoyed this place, a reminder of her ancestors. Below is a piece I found about the guesthouse:

 

The "Popma Gasthuis" foundation is probably the oldest foundation in Wergea, with a charter dating from 1661. Its founder was Frouck van Popma, the last descendant of this family. In 1664, she established a guesthouse for poor, needy widows in the village, equipped with six rooms, where residents were provided with free housing and free fuel. In 1869, the building at Kleine Buren 19 was renovated and partially refurbished. In September 1972, the last resident moved to a nursing home, and since then, the building has been rented out. One of the rooms houses the "Wurkgroep Werregea Ald - Wergea Nij" foundation. In addition to maintaining the building, support is provided to Wergea institutions, if finances permit. 

 De Militairy in Boekelo... voor mij echt een begrip in de paardensport.

Behalve om de paarden draait Boekelo ook wel een beetje om het kijken en gezien worden.... dat is te merken aan de mensen die er rond lopen en waarschijnlijk nog nooit een paard van dichtbij hebben gezien. Er is een ongeschreven dress-code met als letterlijk toppunt het hoedje. Als je het terrein opkomt staan er al meteen wat standjes waarbij je hoedjes kunt kopen. Iedereen loopt natuurlijk dan wel met datzelfde hoedje. Ik had van de week dus nog een echt schitterend chique hoedje bij de kringloop gekocht, dat scheelt en Frank heeft hoeden zat. Maar die dress-code dan verder...... Om maar van boven naar beneden te gaan....lang haar, liefst blond, los of in een paardestaart, daarop dan natuurlijk het hoedje, een gezicht waarvan je de make-up 's avonds met een plamuurmes moet verwijderen en liefst een heel donkerbruine/oranje kleurige foundation, een colbertje met veel kettingen, een tasje aan een ketting en onder dat colbertje een ieniminie korte broek of rok met panty's en laarzen..... Ik heb met verbazing naar alle (jonge) meisje lopen kijken......het is me wel een wereldje. Ik heb stiekem een paar foto's gemaakt... ik hoop dat ik niet wordt vervolgd wegens stalking of ongepaste foto's....... 

Bij o.a. 1.27 minuut kun je ons links op de tribune zien zitten.😀

 

 

The Militairy in Boekelo... a true institution in equestrian sports for me. Besides the horses, Boekelo is also about seeing and being seen... you can tell by the people walking around there, who have probably never seen a horse up close. There's an unwritten dress code, the pinnacle of which is the hat. As soon as you enter the grounds, there are several stalls selling hats. Of course, everyone wears the same hat. I bought a really gorgeous, chic hat at the thrift store this week, which saves money, and Frank has plenty of hats. But what about that dress code then?... Going from top to bottom... long hair, preferably blond, loose or in a ponytail, then of course a hat, a face from which you have to remove the makeup with a putty knife in the evening and preferably a very dark brown/orange foundation, a blazer with lots of necklaces, a bag on a chain and under that blazer a pair of tiny shorts or a skirt with tights and boots... I looked in amazement at all the (young) girls... it's quite a world. I secretly took a few pictures... I hope I don't get prosecuted for stalking or inappropriate pictures.