Het is moeilijk om me er toe te zetten en een stukje te schrijven..... aan de andere kant gaan er zoveel dingen door mijn hoofd die ik eigenlijk wel op wil schrijven. Maar we worden op het moment zo geleefd.... er is geen tijd voor andere dingen en als er nog een momentje is dan ben ik vaak zo moe dat ik op de bank in slaap val. Een gewone dag ziet er nl als volgt uit: 5.00 uur opstaan; 6.00 uur in de auto naar mijn werk., 13.45 uur in de auto van werk richting mama, daarna van ongeveer 15.00 uur tot 18.30 uur bij mama, medicatie geven, huishouden een beetje bestieren, eten maken en bij haar blijven tot ze gegeten heeft en daarna naar huis, eten, even t.v. kijken maar meestal val ik dan op de bank al in slaap. En dat is het wel..... in het weekend of op een vrije dag heb ik allemaal plannen om op te ruimen, de beesten goed te doen etc. maar vaak heb ik zo'n dag nodig om bij te komen. Het is erg vermoeiend en gelukkig is daar Harmke die op maandag en donderdag de omi-taken me uit handen neemt.... hoe dankbaar ik daar voor ben...en hoe "schuldig" ik me dan ook voel...want het is "maar" haar omi en het is een zware taak.. maar ik zie dat ze het met zoveel liefde doet....En buiten de lichamelijke vermoeidheid is daar ook het mentale verdriet.... een stoere moeder, die overal "in" voor was, die opeens niets meer weet, niets meer herinnert... die steeds denkt dat ze "morgen" weer naar huis mag, maar waar dat huis dan is, dat weet ze niet.... die denkt dat we bij haar wonen, of in Dordrecht, of in Zwolle... ze vraagt me of ze nog een man heeft, of dat hij overleden is, ze ziet mensen in de kamer en is 's avonds vaak bang.......en wat kunnen we? Wat moeten we? Vanmiddag hebben we een gesprek met de wijkverpleegkundige...want het lukt niet meer, zelfs niet met alle hulp die ze nu al heeft......

Maar er zijn ook mooie momenten... we praten veel over vroeger, want daar weet mama nog veel over te vertellen...we maken herinneringen en we proberen haar een zo mooi mogelijke tijd nog te bezorgen... en toch...toch bekruipt me de gedachte.... hoe lang gaat dit nog duren.... het is zo vreselijk verdrietig, want dat geeft ze ook zelf aan... ze weet het niet meer allemaal...of ze tussen de middag heeft gegeten, waar ze woont, wat ze moet doen... "moet ik straks niet naar mijn werk? " en dan heel soms bekruipt je zelfs de gedacht:  ga maar mama......het is goed zo .....

 

De foto die ik hierbij plaats vond ik toevallig. Ik ben mijn foto's aan het uitzoeken en ordenen en toen kwam ik deze tegen.... hij geeft aan dat mama altijd wel in was voor een geintje. Op de foto staat ze samen met Stewart Morris, één van de zangers van The Ten Tenors, die wij wat beter hebben leren kennen. Stewart, die ook altijd in was voor grappen en grollen, noemde mama ook altijd omi en toen mama 90 jaar werd heeft hij samen met twee andere ex- Ten Tenors nog een Happy Birthday gezongen......

Mooie herinneringen...... 

 

 It's hard to bring myself to write a piece... on the other hand, so many things are going through my head that I'd really like to write down. But we're so caught up in our lives right now... there's no time for anything else, and if there's a moment, I'm often so tired I fall asleep on the couch. A typical day looks like this: 5:00 AM up; 6:00 AM in the car to work, 1:45 PM in the car from work to Mom's, then from about 3:00 PM to 6:30 PM with Mom, giving her medication, running the house a bit, making dinner and staying with her until she's eaten, then going home, eating, watching TV for a bit, but usually I fall asleep on the couch by then. And that's about it... on the weekends or days off, I have all sorts of plans to tidy up, take care of the animals, etc., but I often need a day like that to recover. It's very tiring, and luckily there's Harmke, who takes the grandma duties off my hands on Mondays and Thursdays.... how grateful I am for that... and how "guilty" I feel then... because it's "only" her grandma, and it's a hard job... but I see that she does it with so much love.... And besides the physical fatigue, there's also the mental grief... a tough mother, who was "up for" everything, who suddenly knows nothing anymore, remembers nothing... who keeps thinking she can go home "tomorrow," but where that house is, she doesn't know... she thinks we live with her, or in Dordrecht, or in Zwolle... she asks me if she still has a husband, or if he's passed away, she sees people in the room and is often afraid at night.... and what can we do? What should we do? This afternoon we have a meeting with the community nurse... because she can't cope anymore, even with all the help she already has... But there are also beautiful moments... we talk a lot about the past, because Mom still has so much to tell us about them... we make memories and we try to give her the best possible time... and yet... the thought creeps over me... how much longer will this last... it's so terribly sad, because she says so herself... she doesn't remember everything... whether she had lunch, where she lives, what she's supposed to do... "Don't I have to go to work soon?" And then every now and then you even think: just go, Mom... it's okay like this... I found the photo I'm posting here by chance. I'm sorting through and organizing my photos and then I came across this one... it shows that Mom was always up for a joke. In the photo she's with Stewart Morris, one of the singers of The Ten Tenors, whom we've gotten to know a little better. Stewart, who was always up for a joke, always called Mom "Grandma," and when Mom turned 90, he and two other former Ten Tenors sang "Happy Birthday" to her. Beautiful memories.