Dit wordt misschien wel het moeilijkste stukje dat ik ooit heb geschreven....het gaat over Lightning......

 

De oude dame is niet meer........

Lightning.... onze oude dame die al zo veel jaren bij ons is... die ik zo verschrikkelijk graag een plekje op de Paardenkamp in Soest had gegund......

Maar ze is niet meer.... vrijdagochtend lag ze in de wei... Frank dacht dat ze al was gegaan, maar ze tilde haar hoofd nog op...... Pfffff...... koliek had ze.... en we hebben het nog geprobeerd... natuurlijk.... pijnstilling,  die even hielp maar na een uurtje kwam de pijn weer terug... liggen, kijken naar de buik... arme Lightning... We wachtten op de dierenarts en toen ging het snel... en het ging mooi.... het ging rustig... en wij waren er bij, Frank,  Harmke en ik... en we hebben je hoofd geaaid en hebben gezegd dat het zo goed was...... en je ging in alle rust en alle vredigheid....

Lieve lieve lieve Lightning......

Wat een paardje was je, eigenwijs, lief, betrouwbaar, slim..... alles wat je in een paardje zoekt... maar je had ons ook zelf uitgekozen destijds.... We kwamen voor een andere tinker maar jij stond in de wei en kwam op ons af en legde je hoofd tegen ons aan... ik zie het nog voor me...... en jij werd het.... eerst even stond je op de manege in Weesp, waar je eigenwijsheid a lgauw bekend werd, daarna naar stal Veldhuisen inNigtevecht, waar de kinderen een geweldige tijd met je beleefden... ze moesten je nog wel leren kennen, daar waar alle andere pony's vrolijk hun rondjes door de bak galoppeerden kon jij er eigenzinnig wel eens de brui aangeven... maar daar leerden we mee omgaan en je werd een fantastische pony... nergens bang voor en heel betrouwbaar..... Voor jou, en onze tweede tinker, verhuisden we naar het noorden van het land zodat we je bij huis hadden staan. Wat een rijkdom. Door jou werden we paardenmensen van het goede soort en konden vriendjes en vriendinnen meedelen in ons paarden-plezier. Hoeveel kindjes hebben niet op jou leren rijden en hebben hun angst overwonnen..... Hun eerste buitenritje op jou hier bij het huis... hoe braaf was je en  je gaf de kinderen zelfvertrouwen. Op buitenrit was niets je te gek.... dat kleine tinkertje kon en durfde alles. Maar niet alleen als recreatiepony deed je het fantastisch... ook op wedstrijdniveau wist je je tussen alle sportpony's staande te houden..... Lieneke en Harmke kwamen met veel prijzen thuis, niet alleen in de dressuur maar ook in het springen. In de afgelopen 25 jaar hebben we zo van je genoten en er zijn zo vreselijk veel herinneringen en foto's en filmpjes.....We zullen die allemaal koesteren en als aandenken aan jou zal ik de komende tijd zo nu en dan wat mooie foto's en filmpjes plaatsen... dat verdien je Lightning, want van zo'n geweldig tinkertje, daarvan zijn er maar weinig,,, en laten wij nou het geluk hebben dat we zelfs twee van die kanjers hebben gehad (ja, Skip is nog altijd in onze gedachten).

Dag lieve Lightning.... het ga je goed... misschien galoppeer je samen met Skip en Sprocket en Wiebe wel over de wolken......  

This might be the hardest piece I've ever written....it's not about my mother, but about Lightning...... The old lady is no more........ Lightning.... our old lady who has been with us for so many years... who I would have loved to give a place at the Horse Camp in Soest...... But she's no more.... Friday morning she was lying in the pasture... Frank thought she had already gone, but she still lifted her head...... Pfffff...... she had colic.... and we tried it again... of course... painkillers, which helped for a while but after an hour the pain came back... lying down, looking at the belly... poor Lightning... We waited for the vet and then it went quickly... and it went beautifully.... it went quietly... and we were there, Frank, Harmke and I... and we stroked your head and told you it was so good...... and you went in complete peace and quiet.... Dear sweet sweet Lightning...... What a horse you were, stubborn, sweet, reliable, smart..... everything you put in looking for a horse... but you chose us yourself back then.... We came for another horse, but you were standing in the pasture and came up to us and laid your head against us... I can still see it before me...... and you became the one... First you were at the riding school in Weesp for a while, where your stubbornness soon became known, then to Veldhuisen stables in Nigtevecht, where the children had a wonderful time with you... they still had to get to know you, where all the other ponies happily galloped their laps around the arena, you could sometimes stubbornly throw in the towel... but we learned to deal with that, and you became a fantastic pony... afraid of nothing and very reliable..... For you, and our second horse, we moved to the north of the country so we had you close to home. What a treasure. Because of you, we became horse people of the right kind and were able to share in our horse-loving passion with our friends. How many children learned to ride on you and overcame their fears? Their first outdoor ride on you here at the house... how well-behaved you were, and you instilled confidence in the children. Nothing was too crazy for you on the trail... that little Tinker could and dared anything. But you didn't just do fantastically as a recreational pony... you also held your own among all the sport ponies at competition level... Lieneke and Harmke came home with many prizes, not only in dressage but also in jumping. Over the past 25 years, we've enjoyed you so much, and there are so many memories, photos, and videos... We will cherish them all, and as a memento of you, I will post some beautiful photos and videos every now and then in the coming period... You deserve it, Lightning, because there are so few such a wonderful Tinker, and we are lucky enough to have had two of those great ones (yes, Skip is still in our thoughts).Bye dear Lightning... take care... maybe you'll be galloping across the clouds with Skip and Sprocket and Wiebe...