Het is al een tijdje stil op dit blog. Dat komt omdat het met met mijn moeder, omi, niet zo goed gaat. De laatste weken is ze qua gezondheid en ook geestelijk achteruit gegaan, in een rap tempo. En dat is verdrietig, en dat is zwaar... de afgelopen weken ben ik elke dag bij haar geweest, sowieso van 15.00 tot 18.30 uur, maar vaak ook ben ik er 's ochtend even. Om 15.00 uur geven we haar medicijnen, omdat dat een druk moment is voor de verpleging om extra langs te komen, en ik kook voor haar zodat ze "aangepast" eten krijgt, zacht eten, omdat ze zo'n pijn in haar mond heeft. Ze eet ontzettend weinig en warm eten al helemaal niet. Daarom hebben we het "warm-eten" moment naar de avond verplaatst, zodat wij er dan bij kunnen zijn... dat stimuleert toch tot wat meer eten. Harmke is fantastisch. Ze gaat bijna elke dag naar omi, neemt zachte, lekkere dingen mee, ruimt de troep op en is zo mega-lief voor omi. Samen met haar kunnen we het aan, met Frank als achterban op de momenten dat wij verhinderd zijn. Het kost veel tijd, want buiten de bezoekjes regelen we van alles: de diëtiste, de fysio, de specialist ouderen, aanvraag voor extra zorg, contact met de huisarts.... het is eigenlijk gewoon een dagtaak. En dat hindert niet......Wel proberen Harmke en ik (en Frank) elkaar af te wisselen, als de één komt blijft de ander thuis, want anders hou je het niet vol. Ik heb deze twee dagen ook vrij en heb de afgelopen weken minder gewerkt. Vanaf volgende week zou het allemaal beter moeten lopen en kan ik mijn gewone werk weer beter oppakken. We gaan door en buiten de verdrietige momenten zijn er ook veel waardevolle momenten.

 

It's been quiet on this blog for a while. That's because my mother, Omi, isn't doing so well. In recent weeks, her health and mental health have deteriorated rapidly. And that's sad, and it's hard... I've been with her every day for the past few weeks, from 3:00 PM to 6:30 PM at least, but I'm often there briefly in the mornings too. At 3:00 PM, we give her medication because that's a busy time for the nurses to come by extra often, and I cook for her so she gets "adapted" food, soft food, because her mouth is so sore. She eats very little, and hot food is even less so. That's why we moved the "hot meal" time to the evening so we can be there... it encourages her to eat more. Harmke is fantastic. She goes to Omi's almost every day, brings soft, tasty treats, cleans up after herself, and is so incredibly sweet to Omi. Together with her, we can manage, with Frank as our backup whenever we're unable to attend. It takes a lot of time, because besides the appointments, we have to arrange everything: the dietician, the physiotherapist, the geriatric specialist, requests for additional care, contacting the GP... it's practically a full-time job. And that doesn't bother us... Harmke and I (and Frank) do try to take turns; when one comes, the other stays home, because otherwise, you can't keep up. I also have these two days off and have been working less in recent weeks. Starting next week, things should be better, and I can resume my regular work more easily. We'll keep going, and besides the sad moments, there are also many valuable moments.