Op Facebook zie ik allemaal foto's over bloeiende blauwe regen voorbij komen......

In Nigtevecht, toen we op Klein Muiden woonden, hadden we een blauwe regen bij de voordeur... echt schitterend! Destijds liep manlief voor zijn werk altijd in chique pakken en nette overhemden rond; de kast hing er vol mee. Veel werk ook, dat strijken van al die overhemden........ Op een gegeven moment zag ik bij dat strijken wat grijs-bruine vlekjes op de kraag en zo nu en dan op de mouwen van die (vaak witte) overhemden die er met niets uit  waren te krijgen.... Verdikke.... balen... echt dure overhemden.... En het was er niet bij eentje.... ik kwam het bij meerdere overhemden tegen.... Maar hoe dan? Waar kwamen die vlekjes toch vandaan? In ieder geval konden de overhemden zo de vuilnisbak in. Het bleef een raadsel en zo nu en dan vond ik weer zo'n overhemd met van die bruinige vlekjes.

Omdat de blauwe regen boven de voordeur nogal groot werd wilde ik hem wat snoeien. Ik zocht op in een boek (internet was nog wat minder bekend in die tijd) hoe je dat precies moest doen en wat las ik me daar toch? (onderstaand stukje komt overigens van internet maar de strekking was hetzelfde)

Uit informatie van de Universiteit van Utrecht blijkt dat in de sappen van de Wisteria stoffen aanwezig zijn, die op kleding aanvankelijk niet zichtbaar zijn, maar tijdens het wassen kunnen door enzymwerking of oxidatie bruin gekleurde vlekken ontstaan.

 

Dat was het dus! Als manlief door de voordeur naar binnen liep brak er blijkbaar wel eens een takje af of zo, of schuurde hij er tegen aan: iets anders kan ik er niet van maken. Daarom was het ook niet op zijn pakken te zien want die werden natuurlijk veel minder vaak gewassen (en waren voornamelijk donker van kleur).

Om een lang verhaal kort te maken: helaas heeft de blauwe regen boven de voordeur het veld moeten ruimen... en inderdaad was het probleem toen opgelost.

Maar als ik dan nu nog foto's zie van een prachtige blauwe regen, want prachtig zijn ze, moet ik toch altijd onwillekeurig denken: mensen, pas op voor je kleding!! 

 Dit dus....

 

 

Paroles de la chanson Encore par Kendji Girac

[Florent Pagny]
En nous un ami sommeille
On le réveille parfois
Dans nos matins sans soleil
Dans nos chemins de croix

[Kendji Girac]
En nous en enfant est là
Et je cherche sa main
Pour qu'on me ramène à moi
Quel est donc le chemin

[Florent Pagny & Kendji Girac]
Allez viens qu'on oublie le poids des années
Les paris, les projets déjà dépassés
Je demande un peu de rêve

De vrai

[Florent Pagny & Kendji Girac]
Ramenez-moi
Ramenez-la
Ma douce innocence
Bercée d'insouciance
Ramenez-moi
Rendez le soleil
Pour que l'envie me revienne
Et que tout m'émerveille
Pour que l'envie me revienne
Et que tout m'émerveille
Encore

[Kendji Girac]
En nous un enfant attend
Même dans le cœur du soldat

On a voulu jouer les grands
On s'est perdu, je crois

[Florent Pagny]
En nous un ami appelle
En se déchirant la voix
Ainsi l'on n'est jamais seul
Même au dernier repas

[Florent Pagny & Kendji Girac]
Allez viens qu'on oublie les mots, les regrets
Allez tiens, dans mes nuits, la lampe allumée
Je demande un peu de rêve
De vérité

[Florent Pagny & Kendji Girac]
Ramenez-moi
Ramenez-la

Ma douce innocence
Bercée d'insouciance
Ramenez-moi
Rendez le soleil
Pour que l'envie me revienne
Et que tout m'émerveille
Pour que l'envie me revienne
Et que tout m'émerveille
Encore

Encore
Encore

[Florent Pagny & Kendji Girac]
Allez, viens, qu'on oublie
Allez, viens, qu'on rêve
Allez, viens, l'envie
Je la réveille

Allez, viens
Viens

[Florent Pagny & Kendji Girac]
Ramenez-moi
Ramenez-la
Ma douce innocence
Bercée d'insouciance
Ramenez-moi
Rendez le soleil
Pour que l'envie me revienne
Et que tout m'émerveille
Pour que l'envie me revienne
Et que tout m'émerveille
Encore

Encore, encore

 Ik las net een post op Facebook over het onvriendelijke gedrag van sommige receptionistes en "aanverwante artikelen" in Frankrijk. Dat deed me denken aan een voorval dat ik jaren en jaren geleden had. Ik deed toen de administratie voor Nederlanders die een vakantieappartementen-verhuur in Frankrijk hadden. Toen ik de administratie overnam was het een rommeltje. Het was bv niet bekend welke EDF-factuur bij welk huis hoorde. Omdat ik een beetje Frans sprak heb ik toen de taak op me genomen om één en ander uit te zoeken. Daarvoor moest ik natuurlijk ook bellen met het EDF. Best wel eng in het begin. Ik bereidde het gesprek dan ook altijd voor...wat wilde ik weten? Wat zouden zij daarop kunnen antwoorden, hoe zou ik daar weer op kunnen reageren? Dat schreef ik dan in kernwoorden in het Frans vast uit. Ik moet zeggen: dat werkte redelijk goed, zeker als ik een vriendelijk iemand aan de lijn kreeg. Dan lukte het allemaal wonderwel. Tot die keer dat ik een narrige dame aan de andere kant van de lijn trof. Ik begon mijn verhaal altijd met de mededeling dat ik Nederlandse was en dat ik ging proberen zo goed mogelijk Frans te spreken. Kreeg daar altijd positieve reacties op. Maar niet bij deze mevrouw.... het was meteen: ik verbind u door met de Engelse sprekende afdeling. Ze had me nauwelijks Frans horen praten(kan me niet voorstellen dat dat ene zinnetje zo slecht was😕) maar blijkbaar had ze geen zin in veel gedoe. Ik werd dus meteen doorverbonden naar een jongeman. Helaas was zijn Engels niet al te best en begreep hij mijn verhaal ook niet al te goed. Op een gegeven moment zei ik: zal ik het in het Frans proberen uit te leggen? Het was even stil en toen: oooo u spreekt  Frans? Ik: een beetje, en legde het probleem in het Frans aan hem voor. Binnen een paar minuten kreeg ik waar ik voor belde. Volgens de jongeman hoefde ik de volgende keer niet naar de Engels sprekende afdeling te worden doorverbonden. Toen ik hem vertelde dat dat eigenlijk meteen door zijn collega was gedaan moest hij erg lachen.... Ze moest eens weten, zei hij, dat we nu het gesprek toch in het Frans hebben gedaan. Was niet goed voor zijn Engels, maar zoals hij zei, ik was wel geholpen... en daar ging het uiteindelijk om.......

 

 

De emigratiebeurs in Houten......

Toen ik vrijkaartjes aangeboden kreeg dacht ik : Pourquoi pas? Want emigreren naar Frankrijk? Liever vorige week nog dan morgen....... Dus samen met dochter Harmke op naar Houten..... Manlief zit nog in Frankrijk dus dan samen met Harmke, die ook wel voor zoiets te vinden is, verhuizen naar Frankrijk (hoewel ze Spaanse mannen knapper vindt 😁). Eigenlijk helaas zou het mooi weer worden en om dan de dag in een hal door te brengen........maar goed, we hadden de kaartjes, dus gaan.......

Bij Rudolf en René, ooit, lang geleden, meegedaan aan "ik vertrek" had ik hun boekje besteld. Omdat ze in Frankrijk bijna onze buren zijn (van ons huisje naar hun domicilie is het nog geen 40 minuutjes rijden) had ik eerst afgesproken dat ik daar hun boekje, Ditjes en Datjes uit Aire les Biefs,  op zou halen, maar nu ze ook met een standje op de emigratiebeurs stonden.......

Leuk om hen nu "in het eggie"te zien; via de Facebookgroep "ik hou van Frankrijk" zag ik altijd al filmpjes voorbijkomen, en dan zijn er altijd dingen die je "pakken", hun oude auto's, de mooi gedekte tafels bij hun etentjes, de regio waar ze wonen......... Natuurlijk wilde ik met hen op de foto: schrijven over de emigratiebeurs en dan geen foto van Rudolf en René, dat kan natuurlijk niet! Dus bij deze!

Verder werden we, letterlijk, gegrepen door Gaufres d'or (gouden wafels)... een soort van franchise-onderneming om stroopwafels te bakken en deze te verkopen op allerlei marktjes. Nou hou ik van eten en bakken (niet voor niets vroeger in het weekend een kleine theetuin gehad bij ons huis) dus stroopwafels liggen dan best wel in die lijn. Hun concept was eigenlijk best leuk dus daar een tijdje staan praten en brainstormen. Nou vind ik stroopwafels eigenlijk veel te Hollands (alhoewel ik moet zeggen dat ik voor Franse buurvrouw Claire altijd een pakje meeneem omdat ze ze zo lekker vindt) maar toch heeft het me aan het nadenken gezet....al dan niet over stroopwafels....😀. Uiteindelijk mocht ik een stroopwafel bakken. Deeg en stroop worden kant en klaar aangeleverd en het enige wat je moet doen is een bolletje deeg op het ijzer leggen, minuutje wachten, daarna de wafel opsnijden, besmeren met de stroop en opeten. Eitje! Ach, wie weet kom je me volgend jaar wel op een klein marktje tegen....

Dochterlief kreeg voor haar a.s. vakantie van moeders nog een paar mooie wandelschoenen (natuurlijk met beurskorting :) ). Ook dat was grappig. Ze vindt het altijd lastig als het om schoenen gaat; ze zitten in eerste instantie nooit lekker. De meneer van de stand zei dat je er natuurlijk wat meer op moest lopen en stelde voor dat ze de schoenen aanhield op de beurs om eens te kijken hoe dat beviel...... Zo gezegd zo gedaan, Harmke liep wat rondjes met de schoenen over de beurs en na een half uurtje vond ze dat ze wel heel goed zaten. Mooi, gelukkig dochter, gelukkige standhouder, moeder weer wat euro's armer :).

Ook woonden we nog een lezing bij over het Franse en Nederlandse erfrecht, erfbelasting en testamenten. Zeer interessant voor dochterlief vooral . Grappig was dat de lezing werd gegeven door iemand uit Zundert van notariskantoor VanGogh. Toen ik vestigingsplaats Zundert zag, begreep ik de naam ook: Vincent van Gogh is in Zundert geboren en met Zundert heb ik een binding: mijn opa en oma woonden daar en mijn vader heeft zijn jeugd daar doorgebracht.

Al met al een geslaagde dag , muv de mega dure lunch daar, voor een broodje een kop soep en een frisdrank betaalde je een kapitaal, maar goed, hoe vaak ga je met je dochter op stap? (best wel vaak).

En... wie weet wat voor staartje deze beurs voor ons nog heeft..........

 

We hebben ons huisje in Pacaud nu al bijna weer twee jaar en ik moet eerlijk zeggen: we hebben al wel een paar keer pech gehad. De eerste keer al: we hadden net de overdracht gehad en na een dag of vier ging er een mega groot noodweer over de regio heen, buien met hagelstenen zo groot als tennisballen. Ik hoor ze nog op ons dak neerkomen, alsof er inderdaad tennisballen met grote kracht op het dak werden afgevuurd: gevolg... heel veel ronde gaten in ons dak, lekkages, regenwater dat langs de muren naar binnenstroomde......... Dat was pech nummer 1.

En nu zitten we middenin pech nummer twee....... ongedierte in de balken op zolder... Ik had het vorig jaar al opgemerkt dat er wat "zaagsel" onder de balken lag, niet veel, maar toch...... Manlief er op opmerkzaam gemaakt, joh, kijk toch eens even (hij was langer in Frankrijk ivm zijn werk voor de ANWB in Lyon destijds). Volgens hem was er niet veel aan de hand, het was ouder (zei hij) en er was verder niks te zien. En toch zag het me niet lekker... Normaliter zouden we in het najaar weer naar het huisje gaan maar omdat we onze oudste dochter in Nieuw Zeeland gingen bezoeken einde van het jaar sloegen we dat over (je hebt maar zoveel vakantiedagen per jaar). Toen we echter in februari vier dagen in ons huisje waren werd toch ook manlief gealarmeerd. Er lag meer "zaagsel" onder de balken, er waren gaatjes te zien...... Ik drong er op aan om een bedrijf in te schakelen. Manlief had vorig jaar zelf wat spul in de balken gespoten maar dat had blijkbaar niet geholpen..... Er werden wat offertes opgevraagd, waarop je natuurlijk niet altijd antwoord op kreeg. Eén bedrijf gaf na een paar weken reactie en kwamen zelfs kijken. Binnen drie weken hadden ze zelfs tijd om aan de klus te beginnen...... Dus zo toog manlief na de Pasen weer met hond Barkley naar Frankrijk. En nu maar afwachten of de klus ook echt door zou gaan.... dat weet je maar nooit......Manlief kreeg nog een telefoontje dat de "gif-meneer" van het bedrijf vrijdag niet om 8.00 uur maar om 12.00 uur zou komen (netjes toch?) en ja hoor, gisteren stond er iemand voor de deur en die begon aan de klus. En dat was heel wat: niet alleen de zolder, maar natuurlijk moest al het hout gedaan worden (had ook niet anders verwacht) en omdat hij er nou toch was ook maar meteen de Grange erbij....... Gevolg... een huis en Grange waar niet in geslapen kon worden......tsja... manlief had het er al over dat ie buiten ging slapen (het was niet koud zei hij......) maar ik raadde hem aan om eerst achterbuurman Patrice te vragen of hij misschien in zijn caravan mocht overnachten; die heeft hij voor gasten op zijn erf staan.

Ik voel me nu toch ergens net zo'n "ik vertrekker" die met allerlei onverwachte dingen te maken krijgt......ik vind het dan ook altijd verbazingwekkend dat er dan toch vaak nog een potje geld ergens is waar dingen van bekostigd kunnen worden....Zo ook bij ons . Gelukkig was ik al weer een spaarpotje voor onze volgende reis naar Nieuw Zeeland begonnen voor over een paar jaar dus toen konden we meteen ook de Grange "in het gif" laten zetten..... Buiten dat scheen het ook erg gezellig met "de gif-meneer" te zijn geweest; veel tips en goed voor het Frans van manlief.

Wat ik hieruit wel geleerd heb.... mijn eigen gevoel volgen als je iets niet vertrouwt.........

 

Vanochtend zat ik dus al heel voeg wat te mijmeren over "vroeger".....we hadden nl gisteren paasbrunch en zaten (maar) met z'n viertjes aan tafel....... manlief, dochter Harmke, mijn moeder en ik.... dat was op vroegere paasdagen wel anders..... schoonouders, manlief's broer (die nu met zijn tweede vrouw in Brazilië woont), dochters, schoonzoon... dat was altijd een drukke bedoeling.....

En gister met z'n viertjes.... (relatie van dochter is na ruim 11 jaar ongeveer een 3/4 geleden beeindigd).... maar zo mooi dat mijn moeder er bij is..... ruim 91 and still going strong!! Na de heerlijke brunch hebben we foto's van onze reis naar Nieuw Zeeland in december zitten te bekijken......... Mooie herinneringen maken we zo....

Heb nog wat oude foto's opgezocht van eerdere paasfeesten.........

2005

 

2010

                                                2011

 

 2022

 

2023

 Eerste Paasdag gisteren..... Paasbrunch........ Gelukkig had ik al veel dingen zaterdag klaar en dat was maar goed ook, de klok ging nl een uur vooruit dus dat betekent een uur minder tijd voor de voorbereidingen. Om 11.00 uur (oude tijd) zouden omi en Harmke komen maar in overleg dat toch maar een uurtje verplaatst naar 12.00 uur, en dat was maar goed ook want er was nog best veel te doen: bv de grote afwas van de avond er voor omdat Gea en Geert toen kwamen eten. 

Dat was super gezellig en ook wel makkelijk want veel dingen van dat etentje konden we ook bij de Paasbrunch eten. Bij het etentje hadden we zelfgemaakt paté, recept van Heleen, en die was goed gelukt, bouillon, Nieuw Zeelandse pie (heerlijk!) met salade en patatjes en pavlova met fruit en zelfgemaakte aardbeien sorbet na. Dit konden we allemaal ook bij de brunch gebruiken, muv de pavlova, die hadden we lekker opgegeten.

Voor de brunch hadden we ook nog een avocadosalade. Ik vond nl bij de Action zulke leuke wekpotjes met op het dekseltje een klein gebakje van aardewerk, die kon ik niet laten liggen. Ik wilde er eerst het lekkere kwarktoetje in doen, maar omdat we dan maar heel weinig toetje zouden krijgen heb ik een avocadosalade gemaakt die er in paste...

Verder was er natuurlijk eiersalade, zalm, omelet. Harmke had nog paasbroden en bananenbrood meegenomen. Ze kon in eerste instantie geen paasbrood vinden dus kocht toen maar een banenbrood, dan had ze in ieder geval wat! Uiteindelijk toch een paasbrood met chocolade en toen ze bij de Jumbo kwam vond ze daar toch nog het "echte "paasbrood.....

Toen we gezellig met zijn viertjes aan tafel zaten bedacht ik me toch dat het aantal mensen steeds minder werd aan tafel..... "vroeger" zaten we met Wieger Jan en Ingeborg en kids, omi en tante Nel, Harmke en HJ., vaders, moeders, Lieneke.... Een gezellige drukte was dat. Nu nog maar met z'n viertjes....maar het gaat natuurlijk vooral om de mensen die er zijn en dat kan natuurlijk niet beter, hoewel er natuurlijk altijd mensen worden gemist.... toch..........

In ieder geval een lekkere en geslaagde Paasbrunch en daarna Nieuw Zeeland foto's bekeken.........

En nu is het al weer tweede Paasdag.. de laatste hand zo even leggen aan de paastaart voor Zwana die ze straks op komt halen en dan met Heleen naar de lapjesmarkt in Leeuwarden.