Eerste Paasdag gisteren..... Paasbrunch........ Gelukkig had ik al veel dingen zaterdag klaar en dat was maar goed ook, de klok ging nl een uur vooruit dus dat betekent een uur minder tijd voor de voorbereidingen. Om 11.00 uur (oude tijd) zouden omi en Harmke komen maar in overleg dat toch maar een uurtje verplaatst naar 12.00 uur, en dat was maar goed ook want er was nog best veel te doen: bv de grote afwas van de avond er voor omdat Gea en Geert toen kwamen eten. 

Dat was super gezellig en ook wel makkelijk want veel dingen van dat etentje konden we ook bij de Paasbrunch eten. Bij het etentje hadden we zelfgemaakt paté, recept van Heleen, en die was goed gelukt, bouillon, Nieuw Zeelandse pie (heerlijk!) met salade en patatjes en pavlova met fruit en zelfgemaakte aardbeien sorbet na. Dit konden we allemaal ook bij de brunch gebruiken, muv de pavlova, die hadden we lekker opgegeten.

Voor de brunch hadden we ook nog een avocadosalade. Ik vond nl bij de Action zulke leuke wekpotjes met op het dekseltje een klein gebakje van aardewerk, die kon ik niet laten liggen. Ik wilde er eerst het lekkere kwarktoetje in doen, maar omdat we dan maar heel weinig toetje zouden krijgen heb ik een avocadosalade gemaakt die er in paste...

Verder was er natuurlijk eiersalade, zalm, omelet. Harmke had nog paasbroden en bananenbrood meegenomen. Ze kon in eerste instantie geen paasbrood vinden dus kocht toen maar een banenbrood, dan had ze in ieder geval wat! Uiteindelijk toch een paasbrood met chocolade en toen ze bij de Jumbo kwam vond ze daar toch nog het "echte "paasbrood.....

Toen we gezellig met zijn viertjes aan tafel zaten bedacht ik me toch dat het aantal mensen steeds minder werd aan tafel..... "vroeger" zaten we met Wieger Jan en Ingeborg en kids, omi en tante Nel, Harmke en HJ., vaders, moeders, Lieneke.... Een gezellige drukte was dat. Nu nog maar met z'n viertjes....maar het gaat natuurlijk vooral om de mensen die er zijn en dat kan natuurlijk niet beter, hoewel er natuurlijk altijd mensen worden gemist.... toch..........

In ieder geval een lekkere en geslaagde Paasbrunch en daarna Nieuw Zeeland foto's bekeken.........

En nu is het al weer tweede Paasdag.. de laatste hand zo even leggen aan de paastaart voor Zwana die ze straks op komt halen en dan met Heleen naar de lapjesmarkt in Leeuwarden.

 

Het zal toch niet?

Deze mooie Araucana-jongedame hebben we nog niet zo lang. Samen met vriendinnetje Spikkel is ze een paar weken geleden bij ons komen wonen. Spikkel zou witte eitjes moeten gaan leggen in de toekomst. De jongedame (nog naam-loos) vond ik zooo schattig dat ik haar wel moest meenemen... Ze is een Araucana en die leggen groene eitjes. Nu heb ik al twee groen-leggers die al mooie groene eieren leggen. Gisterochtend zag ik het linker eitje in het leghok...... die lijkt niet echt op de rechter twee, die van mijn groenleggers afkomstig zijn.... zou het linker eitje dan het eerste eitje van mijn mooie zwarte jongedame zijn??

En als we het dan toch over kippen hebben... ook deze twee dames zijn aan de kippenfamilie toegevoegd van de week ....ik was bij Rika die een kippenbedrijf heeft https://hobbykipfriesland.nl/, om wat eitjes te brengen die in haar broedmachine uitgebroed zullen worden. Rika de Leeuw ken ik al lang en heeft veel bij ons paardgereden. Zo leuk dat ik daar eitjes kon brengen van Marans kippen..... Maar goed, Rika had zulke leuke Faverolles kuikens... die moest ik wel meenemen!! Een Frans kippenras kan toch niet ontbreken in mijn kippenfamilie... dus bij deze... twee jongedames met de prachtige Franse namen Sophie et Claire.

 Vervolg:

 

De drie meiden beviel het de eerste week prima daar in Frankrijk. op de fiets gingen ze de weides af, controleerden bij de paardjes of alles in orde was. Er werd zo nu en dan heerlijk gegeten bij Rolf en Heleen en ook in het appartementencomplex in het stadje hadden de drie meiden het erg naar hun zin. Ze maakten kennis met de jongelui (lees: jongeheren 😀) aldaar en de taal barrière bleek geen probleem te zijn.

Het was die weken erg warm daar in de Allier dus werd er vroeg op pad gegaan, voor de ergste hitte. Naast één van de weides, waar Camarguepaarden stonden, stond een huis met in de tuin een zwembad..... en dat zag er natuurlijk heel aanlokkelijk uit naarmate zo'n dag vorderde en de zon hoger aan de hemel klom. Het zag er zo verleiderlijk uit dat op een gegeven moment de dames de stoute schoenen aantrokken en aanbelden bij het huis...... Hoe ze het voor elkaar gekregen hebben, geen idee, hun Frans was minimaal, maar ze kregen de eigenaar en zijn twee zonen zo ver dat ze toestemming kregen om er een middag te komen zwemmen (maar goed dat de ouders thuis in Nederland daar geen weet van hadden). Het schijnt een gezellige middag geweest te zijn. En ze mochten nog eens terug komen. Toen ze echter een paar dagen later weer voor de deur stonden werd de deur niet geopend door de aardige heren, die het natuurlijk best gezellig hadden gevonden, drie Hollandse schonen over de vloer, maar door de moeder des huizes... die niet zo gecharmeerd was van de Hollandse meiden. Helaas......... maar ach, ze hadden in ieder geval één leuke zwemmiddag gehad. Nou was het stadje niet zo groot en wat schetst onze verbazing: achteraf had Bernard via via te horen gekregen dat er  drie mooie Hollandse meiden hadden gezwommen in het zwembad van het huis naast de weide... Misschien een beetje overdreven...maar het verhaal deed al gauw de ronde in het kleine stadje.... Bernard natuurlijk erg teleurgesteld, als vrouwenliefhebber, dat hij dat allemaal gemist had.......

Helaas moest de tweeling na anderhalve week plots naar huis omdat hun oma overleden was. Oudste dochter heeft echter de weken keurig vol gemaakt (onder een wakend oog van onze vrienden gelukkig) en kreeg, zoals afgesproken, een paardje mee naar huis... en niet eens een veulentje, maar een tweejarige merrie, die ze erg leuk vond, en die, omdat ze nog steeds donker was, wrs. wat minder goed verkoopbaar was op dat moment. 

Al met al een geweldige ervaring waar dochter toch maar mooi een paardje aan over hield.

 

 

Toen ik schreef over het hoe onze twee Franse poesjes bij ons kwamen moest ik ook weer denken aan het verhaal over mijn oudste dochter die toen daar op de Camarguepaarden paste van Bernard. Het verhaal gaat als volgt:

Bernard is een fokker van Camarguepaarden in midden Frankrijk. Hij was bevriend met onze goede vrienden Heleen en Rolf en zo nu en dan gingen wij, als echte paardenliefhebbers, wel eens bij hem en zijn paarden op bezoek. Hij had zijn paarden verspreid staan over verschillende weides in de omgeving aldaar. Toen we een keertje met z''n allen aan de pastis zaten (het was 10.00 uur 's morgens, maar ja, je moet wat hè?) kwam het gesprek op vakantie. Bernard kon altijd moeilijk weg omdat hij natuurlijk zijn ongeveer 60 Camarguepaarden had waar hij op moest letten. Oudste dochter, toen een jaar of 16 bood spontaan aan om wel een paar weken op de paarden te willen passen, maar dan wel in ruil voor een veulen...... Bernard dacht daar eens over na en vond dat eigenlijk wel een aardig plan........ Wij moesten daar nog wel even over nadenken, eerlijk gezegd. Het veulen was het probleem niet zo, wij hadden zelf al twee tinkers en rondom ons huis in Nederland was ruimte, maar om je dochter van net 16 nou alleen een maand in Frankrijk te laten... waar moest ze bv slapen? Hoe ging dat met eten? Het vervoer... de paardenweides lagen best wel ver van elkaar......Voordeel was wel dat Heleen en Rolf in de buurt woonden, en Bernard zou voor woonruimte zorgen. Onder de voorwaarde dat oudste niet alleen zou gaan stemden we uiteindelijk toe. Het was voor onze oudste best nog lastig om iemand te vinden die mee mocht (wat is nou 16 jaar helemaal?). Daarom zette ze een oproep op een paardenforum en daar kwamen wel wat reacties op, o.a. van twee 18 jarige meiden, een tweeling. Om een lang verhaal kort te maken; die gingen uiteindelijk mee naar Frankrijk. De tweeling bleken twee leuke meiden te zijn die veel modellenwerk deden en eigenlijk best "hoog" in de modellenwereld meedraaiden. Voor de meiden had Bernard in het kleine stadje een appartementje, waar veel jongeren woonden, geregeld. Bernard had er overigens bijna spijt van dat hij een paar weken op vakantie ging, want, als groot vrouwenliefhebber....,  drie bloedmooie meiden die voor je paarden gaan zorgen (terwijl jij er zelf niet bent...).... tsja.........

wordt vervolgd........

 Ik ben lid van de Facebookgroep : "ik hou van Frankrijk" en zo nu en dan wordt er gevraagd foto's te plaatsen over een bepaald onderwerp en deze keer wat het poezen......

Nou hebben we sinds we in Friesland wonen altijd poezen gehad en het Facebookonderwerp is voor mij een mooie aanleiding om wat meer over onze poezen te schrijven.

Toen we hier net kwamen wonen kwam dochter Lieneke op een dag thuis met een klein poesje, gekregen van onze buren Appie en Mia. Ach, en als je buiten woont is een poes zo gek nog niet, dus het kleine poesje werd ons eerste poezenkind. We noemden haar naar Mia, onze buurvrouw. Toen ze wat ouder werd bedachten we dat het misschien wel goed zou zijn om haar te laten steriliseren, want je weet maar nooit... een knappe jongedames poes trekt vast de stoere heren katten aan..... Helaas bedachten we dat iets te laat want toen we haar naar de dierenarts brachten bleek ze wat kleine kittens in haar buik te hebben zitten.....ach.... een klein nestje is natuurlijk ook leuk (maar daarna meteen steriliseren!). Mia kreeg in totaal 4 kittens... omdat ze steeds boven zat hadden we een nestje gemaakt op de overloop; daar zat ze ook veel maar uiteindelijk werden de kittens ergens anders op de wereld gebracht... en wel op ons bed onder het dekbed. We hadden de kittens bijna nog geplet ook. Harmke, onze jongste, was op ons bed aan het springen toen ze wat gepiep hoorde. Ik zei nog: ach, dat zijn de vogeltjes buiten... bleek dat er drie kleine poesjes onder het dekbed lagen! We verhuisden de kleintjes toch maar naar hun plekje op de overloop en Mia vond dat prima.. een dag later kwam er zelfs nog een kleintje bij. Vier kittens dus. Onze Friese stabij Wiebe vond het allemaal prachtig en lag regelmatig gezellig bij moeder Mia tussen alle kittens. Uiteindelijk hebben we één van de kittens gehouden, Rommeltje, de andere drie gingen naar een ander huisje (waarvan eentje bij een nicht van Frank terecht kwam).  Helaas werd Mia een paar jaar later door een auto overreden bij ons voor; onze zoooo rustige straat in het buitengebied, waar nauwelijks een auto komt. We vonden haar na een gezellig weekend te zijn weggeweest in de berm langs de weg (en ook nog op mijn verjaardag).

Rommeltje hield het langer vol. En ze was een goede muizenvanger. Tot we in 2009 twee kleine kittens vanuit Frankrijk meenamen.

In 2009 werkte onze oudste dochter ruim een maand in Frankrijk voor een fokker van Camarguepaarden. Ze zou op zijn paarden passen die allemaal in verschillende weides stonden. Op de fiets zou ze die weides, die best verspreid lagen, afgaan en controleren of alles wel in orde was. Geen gekke job in ruil voor een veulen. Eén van die weides lag bij een kasteel en daar stond een flinke kudde met merries en veulens. In die weide, vlakbij de hooiplaats, vond dochter Lieneke vier heel kleine kittens. Omdat dat natuurlijk geen veilige plaats voor ze was verhuisde Lieneke ze een stukje verderop naast de wei. Moederpoes, een zeer verwilderde kat, waar je echt niet bij in de buurt moest komen, vond ze al gauw en bracht er twee naar een veilig plekje in het kreupelhout. De andere twee bleven liggen... en liggen... en liggen....moederpoes kwam ze niet meer halen. Zelfs toen ze wat verplaatst werden naar het kreupelhout toe, kwam moeder ze niet halen... Wat nu? Lieneke had ze op een gegeven moment maar wat paardenmelk dmv een flessendopje, dat daar ergens lag, gegeven. Het geluk wilde dat wij tegen die tijd Lieneke weer uit Frankrijk op zouden halen. Wat te doen met die kleine poesjes, die zeker dood zouden gaan zonder moeder. Tsja, en als je ze dan ook nog zag... schatjes... eentje was een echt pluizebolletje, de andere was wat korthariger. Eerst gingen we maar eens langs de Pharmacie, die, zoals jullie weten, ruimschoots vertegenwoordigd zijn in elk plaatsje in Frankrijk. Daar bleek je gewoon poedermelk voor poezen, inclusief een klein flesje met speentje te kunnen kopen. Toen was de beslissing natuurlijk al snel genomen. De kleintjes zouden mee naar Nederland. Je laat ze toch niet achter als je ze zelf gevoed hebt (ook 's nachts).

We namen ook nog twee Camargue veulens mee naar Nederland in een trailer dus met een hele beestenbende kwamen we thuis. De twee kleine poesjes kregen eerst een anti-vlooien beurt bij de dierenarts, die ons nog waarschuwde: misschien werden ze wel helemaal nooit "tam", dat wist je maar nooit met verwilderde poesjes. Nou, hoe mis kon hij het hebben gehad.... twee allerliefste, ondeugende kleine bolletjes die ontzettend aan ons gehecht waren; ach ja, wij hadden ze immers gevoerd en zo'n beetje de moederrol overgenomen. Natuurlijk moetsen ze ook een naam hebben...... Dat werd : Cadeau du chateau, kortweg Cadeautje, voor het meisje, en Napoleon, Nappie, voor het jongetje. De twee groeiden voorspoedig en werden helemaal geaccepteerd door onze Labrador Sprocket en Friese Stabij Wiebe. De ienieminie kleine poesjes lagen 's nachts bij hen in de mand. Ze groeiden op als twee mega lieve, aanhankelijke poezen, wat nou verwilderde katten? Je kon ze bij wijze van spreken dan, aan hun staart onder een stoel vandaan trekken, nooit zouden ze bijten of naar je uithalen. Het waren twee goede muizenvangers maar onze kippen met kuikens lieten ze ongemoeid, ook daar lagen ze lekker tussen, terwijl verder van alles als prooi naar huis werd gebracht. Ik heb altijd graag het gevoel gehad dat ze vonden dat dat allemaal bij de familie hoorde.

Een paar jaar terug werd Nappie ziek. Wij stonden op het punt om op vakantie naar Frankrijk te gaan. We gingen nog snel naar de dierenarts en daar bleek dat Nappie vol tumoren zat...... Ach... die lieve Nappie... wat nu.... Nappie kreeg wat medicijnen zodat hij het nog een paar maandjes zou kunnen volhouden en nog een goede tijd zou kunnen hebben. Voor ons was het meer een uitstel van een week ivm de vakantie. Dan zouden we daarna rustig kunnen bezinnen wat het beste voor hem was. Helaas waren we net een dag weg toen jongste dochter Harmke ons belde... het ging slecht met Nappie...... Samen met Harmke, onze dochter die gek is op alles wat leeft en groeit, besloten we dat zij en haar toenmalige vriend naar de dierenarts zouden gaan en hem eventueel zouden laten inslapen. En dat gebeurde ook. Ik ben zo blij dat Harmke en haar vriend erbij waren. Als het in de situatie mogelijk is vind ik dat ik dat verplicht ben aan ze, dat een vertrouwd gezicht bij ze is als het einde komt (bij mijn paardje Skip is dat nog altijd het ergste, maar tegelijkertijd het mooiste geweest wat ik gedaan heb: zijn hoofd op mijn schoot toen hij werd ingeslapen). Het was raar en leeg toen we thuiskwamen en er geen Nappie was om ons te verwelkomen. Zusje, woezelig poesje, Cadeautje, is er nog steeds, gaat nog steeds op muizenjacht maar mag wat meer in huis... Nog altijd die lieve aanhankelijke poes. Hoop dat ze nog een tijdje bij ons blijft.

en het poezen verhaal wordt vervolgd......

Nappie en Cadeautje

 

 

 

 En wat een ochtendwandeling was dat! Ik zag vanuit het raam al een prachtige oranje/roze zonsopkomst; gauw naar buiten en een foto maken. Maar voordat je buiten bent was dat mooie moment al weer verdwenen; de foto is nog steeds mooi maar legde niet dat specifieke moment vast (nou is dat toch al lastig met mijn oude mobieltje). Mijn rode laarzen aan, waar ik gelukkig nu weer zo ingleed en met hond Barkley naar buiten....6.30 uur was het ongeveer.....

En wat een wandeling was het...... halverwege zag ik dat poes Listel ons ook weer kwam vergezellen... daar kwam 'ie aan hoor, dus met z'n drieën verder. Ik hoorde overal de spechten "hameren", eentje vlakbij dus ik zoeken of ik hem kon spotten... en ja hoor... in de boom boven mij......ik denk dat het de kleine bonte specht was....... En toen kwam er nog een specht aangevlogen... "hij" bleek een "zij" te zijn, want deze begon meteen de liefde te bedrijven met "mijn" specht. Wat geweldig dat ik dat nou juist zag, daar boven in die boom. Ik vind het soms al moeilijk om de vogel die je hoort zingen te spotten..laat staan dat je dan dit ziet.

                                   zoekplaatje: vind de specht

Toen ik een eind verder op ook nog drie reeën zag staan was mijn dag helemaal goed. Het was al een tijd geleden dat ik ze op mijn rondje was tegen gekomen.

                                ... en vind de reeën

Na mijn wandeling weer thuis eerst de paarden iets lekkers gebracht, ze staan altijd al op me te wachten na mijn wandeling, de kippen gevoerd en de Barkley en poezen Listel en Cadeautje eten gegeven. Ook in de bomen rond de paddock hoorde en zag ik weer een specht. Ze hebben het voorjaar vast in de kop want zelfs nu ik hier op kantoor dit zit te typen hoor ik door de ramen heen hun gehamer op de bomen.

Het voorjaar komt er aan. En om dat voorjaar ook naar binnen te halen heb ik gister een mooie paaskrans opgehangen......Ben er blij mee.......

 Ik heb hier al vaker geschreven over mijn servies dat ik ooit eens in Sommières heb gekocht. Het mooie gele servies met stilistische olijfjes er op. In een schattig klein winkeltje in het oude centrum. Na de grote overstroming in 2002, waarbij het hele binnenstadje meters onder water kwam te staan, is dat zelfde winkeltje nooit meer teruggekomen.

iets meer naar links op deze foto lag het winkeltje, het water staat hier al een             stuk lager want het stond meer dan 2 meter hoog

Uiteindelijk kwam er weer een winkeltje in, wrs. met een andere eigenaar, maar het servies heb ik daar niet meer teruggezien. Jammer, want ik wilde het altijd nog aanvullen met wat schalen en borden. Totdat ik een paar jaar terug op de brocante in datzelfde Sommières twee soepkommen tegenkwam. Geweldig! En toen we laatst naar de Camagri gingen vond ik in de buurt van Saintes Maries de la Mer bij de Emmaüs ( ik vroeg me altijd af hoe je dat nou uitsprak... Emmaus of Emma-uus: luister hier naar de uitspraak 😀:

https://nl.forvo.com/word/emma%C3%BCs/  )

een zestal schoteltjes, ook van het servies. Dat zijn dan echt cadeautjes om te vinden en ik word daar erg blij van. De afgelopen weken verbleef Frank nog steeds in Frankrijk ivm werkzaamheden aan het huis en ik was dus alleen in Nederland. Ik bedacht me dat ik op leboncoin, het Franse Marktplaats, misschien wel iets van het servies kon vinden. Ik had een heel enkel keertje wel wat zien staan, maar de verkopers wilden het nooit naar Nederland verzenden, en nu Frank in Frankrijk zat greep ik mijn kans! Met als gevolg: een nieuwe theepot (mijn oude was al lange tijd lek), 7 kop en schoteltjes, een suikerpotje en, daar ben ik echt super blij mee: een grote soepterrine....Joehoe.... alles werd keurig afgeleverd bij ons huisje of bij een ophaalpunt "in de buurt" (altijd nog wel minimaal een half uur rijden)......en Frank nam het dus weer mee naar Nederland.....

Nou, met dit servies ben ik klaar voor de Pasen!