Vervolg:

 

De drie meiden beviel het de eerste week prima daar in Frankrijk. op de fiets gingen ze de weides af, controleerden bij de paardjes of alles in orde was. Er werd zo nu en dan heerlijk gegeten bij Rolf en Heleen en ook in het appartementencomplex in het stadje hadden de drie meiden het erg naar hun zin. Ze maakten kennis met de jongelui (lees: jongeheren 😀) aldaar en de taal barrière bleek geen probleem te zijn.

Het was die weken erg warm daar in de Allier dus werd er vroeg op pad gegaan, voor de ergste hitte. Naast één van de weides, waar Camarguepaarden stonden, stond een huis met in de tuin een zwembad..... en dat zag er natuurlijk heel aanlokkelijk uit naarmate zo'n dag vorderde en de zon hoger aan de hemel klom. Het zag er zo verleiderlijk uit dat op een gegeven moment de dames de stoute schoenen aantrokken en aanbelden bij het huis...... Hoe ze het voor elkaar gekregen hebben, geen idee, hun Frans was minimaal, maar ze kregen de eigenaar en zijn twee zonen zo ver dat ze toestemming kregen om er een middag te komen zwemmen (maar goed dat de ouders thuis in Nederland daar geen weet van hadden). Het schijnt een gezellige middag geweest te zijn. En ze mochten nog eens terug komen. Toen ze echter een paar dagen later weer voor de deur stonden werd de deur niet geopend door de aardige heren, die het natuurlijk best gezellig hadden gevonden, drie Hollandse schonen over de vloer, maar door de moeder des huizes... die niet zo gecharmeerd was van de Hollandse meiden. Helaas......... maar ach, ze hadden in ieder geval één leuke zwemmiddag gehad. Nou was het stadje niet zo groot en wat schetst onze verbazing: achteraf had Bernard via via te horen gekregen dat er  drie mooie Hollandse meiden hadden gezwommen in het zwembad van het huis naast de weide... Misschien een beetje overdreven...maar het verhaal deed al gauw de ronde in het kleine stadje.... Bernard natuurlijk erg teleurgesteld, als vrouwenliefhebber, dat hij dat allemaal gemist had.......

Helaas moest de tweeling na anderhalve week plots naar huis omdat hun oma overleden was. Oudste dochter heeft echter de weken keurig vol gemaakt (onder een wakend oog van onze vrienden gelukkig) en kreeg, zoals afgesproken, een paardje mee naar huis... en niet eens een veulentje, maar een tweejarige merrie, die ze erg leuk vond, en die, omdat ze nog steeds donker was, wrs. wat minder goed verkoopbaar was op dat moment. 

Al met al een geweldige ervaring waar dochter toch maar mooi een paardje aan over hield.