In de Facebookgroep "Ik hou van Frankrijk" hebben we een soort van "foto van de dag"..... je kunt dan over dat thema ook foto's plaatsen.... Dit keer was het "olijven".... ach... en olijven en ik....... olijven en olijfbomen staan voor mij voor Frankrijk... voor het prachtige licht in het zuiden, het heerlijke eten, het Franse leven..... Dus toen ik de foto van de dag zag kon ik het niet laten om tussen de oude foto's van Sommieres te gaan zoeken.... bij ons Mazetje hadden we immers olijfboompjes staan...... En zo nu en dan droegen ze zelfs olijven....... Bladerend door die foto's komen er weer heel veel herinneringen boven aan de tijd dat we in het zuiden een piepklein huisje hadden, een geitenstalletje noemden we het. Eén ruimte waarin een bedbank, klapbedjes voor de kinderen en een keukenhoek stond. Leven deed je immers buiten op het terras? Daar stond de grote eettafel met stoelen en op het laatst hadden we er zelfs een buitenkeukentje. We sliepen alleen binnen. Water was er niet, dwz.... een tiental meter verderop onder de bomen stond een handpomp waar we aan moesten zwengelen wilden we water hebben. Elektriciteit verkregen we door middel van zonnepanelen en zo nu en dan door de lawaaierige aggregaat.Een toilet was er in het begin niet. We bouwden "onze eigen septic tank"  en maakten een kleine ruimte achter het huisje waar we een wc en douche maakten. De wc spoelden we door met een emmer. Douchen deden we zo nu en dan met een slang in een emmer water. Maar ach.... zo vaak douchten we niet.... we hadden immers onze pomp? Nadat ik op een ochtend een verfrissende "duik" onder de pomp nam en werd betrapt, onder grote hilariteit, door een man die in de tegenoverliggende wijngaard aan het werk was, keek ik toch eerst even om mij heen voordat ik weer onder de pomp plonste.

O wat doen die olijfbomen weer veel herinneringen opkomen! Wat een heerlijke tijd hebben we daar in ons kleine huisje gehad. En wat hebben veel vrienden en familie met ons mee kunnen genieten.....Het Mazetje is er nog steeds. Jaren terug hebben we het verkocht omdat er zoveel werd ingebroken, maar zo nu en dan rijden we er langs... de as van mijn beide schoonouders hebben we er uitgestrooid; onder de grote kurkeik waar ze altijd zo heerlijk met een glaasje rosé zaten....... Het Mazetje is verwaarloosd, de deuren staan open en het ziet er triest uit...... Gelukkig hebben wij er mooie herinneringen aan, en dat niet alleen... we hebben een ander huisje in Frankrijk gekocht drie jaar geleden; een heel andere omgeving....maar ook daar ligt mijn hart........

In the Facebook group "I love France" we have a kind of "photo of the day"..... you can then also post photos about that theme.... This time it was "olives".... oh... and olives and me....... olives and olive trees represent France for me... the beautiful light in the south, the delicious food, the French life..... So when I saw the photo of the day I couldn't resist searching through the old photos of Sommieres.... after all, at our Mazetje we had olive trees...... And every now and then they even bore olives....... Browsing through those photos brings back many memories of the time when we had a tiny house in the south, a goat shed we called it. One room with a sofa bed, folding beds for the children and a kitchen corner. After all, you lived outside on the terrace? There was the large dining table with chairs and in the end we even had an outdoor kitchen. We only slept inside. There was no water, that is to say... about ten meters further under the trees there was a hand pump that we had to crank if we wanted water. We got electricity by means of solar panels and now and then by the noisy generator. There was no toilet in the beginning. We built "our own septic tank" and made a small space behind the house where we made a toilet and shower. We flushed the toilet with a bucket. We showered now and then with a hose in a bucket of water. But oh well.... we didn't shower that often.... we had our pump, didn't we? After I took a refreshing "dive" under the pump one morning and was caught, amidst great hilarity, by a man who was working in the vineyard opposite, I first looked around before I jumped under the pump again.

Oh how those olive trees bring back so many memories! What a wonderful time we had there in our little house. And how many friends and family were able to enjoy it with us.....Het Mazetje is still there. Years ago we sold it because there were so many burglaries, but every now and then we drive past it... we scattered the ashes of both my parents-in-law there; under the large cork oak where they always sat with a glass of rosé....... Het Mazetje is neglected, the doors are open and it looks sad...... Fortunately we have fond memories of it, and not only that... we bought another house in France three years ago; a completely different environment....but that is also where my heart lies..

 Vorig jaar vierden we Kerst in Nieuw Zeeland, twee jaar geleden waren we in Pacaud. Dit jaar blijven we thuis. Ik was zo ontzettend graag naar Pacaud gegaan, maar de situatie laat het helaas even niet toe. Wat ik dus nu niet had moeten doen was het mijn blog hier lezen, over twee jaar geleden. Kerst in Pacaud..... Het begint meteen weer te kriebelen en ik bedenk dat ik me daar toch wel het allerfijnste voel. Het gevoel van niet te veel moeten, meer de eenvoud...... Ik probeer dat gevoel hier in Nederland ook steeds te creeren....op de één of andere manier lukt me dat niet. Het is toch anders......Dus Kerst in Nederland.... de kerstboom staat al in de bijkeuken te acclimatiseren...jaja, ik heb er al eentje! Ik, die meestal de dag voor Kerst nog aan een boom moet komen, meestal geen mooie vorm want de beste zijn dan al weg natuurlijk, of mega duur. Dus dit jaar ging ik het anders doen en heb ik voor nog geen € 15 een prachtige  kerstboom gekocht bij de Welkoop (en ik ik kreeg er nog € 2,50 korting op ook). En toch een "echte". Ik zat nog te twijfelen over een kunstkerstboom, maar omdat we dit jaar toch niet Frankrijk gaan besloot ik toch een "echte" te kopen. Van het weekend deze maar eens gaan optuigen......

 

 Nieuw Zeeland, Kerstmis in de zon

 

 Frankrijk, Chez Pacaud

 Last year we celebrated Christmas in New Zealand, two years ago we were in Pacaud. This year we are staying home. I would have loved to go to Pacaud, but unfortunately the situation does not allow it at the moment. So what I should not have done now was read my blog here, about two years ago. Christmas in Pacaud..... It immediately starts to itch again and I realize that I feel the best there. The feeling of not having to do too much, more the simplicity...... I try to create that feeling here in the Netherlands too....somehow I don't succeed. It is different after all......So Christmas in the Netherlands.... the Christmas tree is already acclimatizing in the utility room...yes, I already have one! Me, who usually has to get a tree the day before Christmas, usually not a nice shape because the best ones are already gone of course, or mega expensive. So this year I did it differently and I bought a beautiful Christmas tree for another E 15 at Welkoop (and I also got E 2.50 discount on it). And yet a "real" one. I was still hesitating about an artificial Christmas tree, but since we are not going to France this year I decided to buy a "real" one. I will decorate it this weekend......

 Vanochtend dacht ik te schrijven over adventskalenders maar dat loopt even anders....

Ik zit hier met tranen in mijn ogen dit stukje te typen.... zo net las ik op Facebook dat Eva op 26 jarige leeftijd is overleden... wie is Eva?

Eva deed mee aan het programma "Over mijn lijk". Ze was 22 jaar en kreeg de diagnose longkanker en de ziekte was wel zo heftig dat de kans op genezing zeer klein was. Ze heeft het vier jaar volgehouden, vier jaren waarin ze alles uit het leven heeft gehaald. Ze trouwde met haar vriend, deed mee aan het televisieprogramma "Over mijn lijk", schreef nog een boek over haar ziekte. Ze hield een blog bij op Instagram. Misschien dat dat een band schept, ik schrijf immers ook over de alledaagse dingen. Ik moet zeggen dat ik het blog echt niet altijd las; zo nu en dan. Het zette me wel weer aan het denken, hoe kort het leven is. Dat het jammer is om ook maar een dag te verspillen aan ruzie en verdriet. Want soms vraag ik me af wat er met de wereld aan de hand is. Het wordt erger en erger, er is overal oorlog en verdriet, maar ook in je gewone leven, collega's die elkaar niet ondersteunen maar juist afzeiken (ik kan het goede woord even niet vinden), mensen die nare opmerkingen naar elkaar maken... en waarom? Hoe moeilijk is het om vriendelijk tegen elkaar te zijn, een leuk gebaar te maken.... het hoeft allemaal niet zo moeilijk en ik denk altijd: waarom beginnen we gewoon niet dichtbij huis? Een vriendelijk woord naar je collega: Joh, wat zie je er goed uit! Iemand voor laten gaan in het verkeer waardoor je een opgestoken duimpje krijgt, een kaartje als iemand het moeilijk heeft..... het is niet zo moeilijk en ik denk: als je al bij jezelf begint dan kan dat zich uitbreiden op een groter vlak.

Ik dwaal nu een beetje af maar dat is wat Eva met haar blog voor elkaar heeft gekregen, bij mij, maar waarschijnlijk bij heel veel mensen. En dat is mooi. Het wordt tijd dat we wakker worden en meer met elkaar en voor elkaar doen. En nogmaals...dat zit hem in de kleine dingen: in een vrolijke lach, in het openhouden van een deur........ En ik merk wat dat al voor je kan doen... ik merk het momenteel bijvoorbeeld dagelijks in mijn nieuwe job; de hulp die je krijgt, je hoeft maar te vragen en er wordt meegedacht..... daar word je gelukkig van......

Eva, het ga je goed.........😢💗

 

Het is een paar dagen later....en hoe waar is bovenstaand stukje...daar werd ik van de week weer mee geconfronteerd. Maandag kreeg ik op het werk te horen dat een collega overleden is, zo maar, plotseling, ze was begin 50. Ik kende haar niet, dat wil zeggen, ik wist wie ze was, heb bij de koffieautomaat wel eens een praatje met haar gemaakt......Pffff.... het verdriet van haar naaste collega's... vorige week liep ze hier nog rond en nu is ze weg........ 

 

 This morning I thought I would write about advent calendars but that turned out differently...

I am sitting here with tears in my eyes typing this piece... I just read on Facebook that Eva passed away at the age of 26... who is Eva?

Eva participated in the program "Over mijn lijk". She was 22 years old and was diagnosed with lung cancer and the disease was so severe that the chance of recovery was very small. She kept it up for four years, four years in which she got everything out of life. She married her boyfriend, participated in the television program "Over mijn lijk", wrote a book about her illness. She kept a blog on Instagram. Maybe that creates a bond, after all I also write about everyday things. I have to say that I really didn't always read the blog; every now and then. It did make me think again, how short life is. That it is a shame to waste even one day on arguments and sadness. Because sometimes I wonder what is wrong with the world. It's getting worse and worse, there's war and sadness everywhere, but also in your normal life, colleagues who don't support each other but instead put each other down (I can't find the right word), people who make nasty remarks to each other... and why? How hard is it to be kind to each other, to make a nice gesture... it doesn't have to be that hard and I always think: why don't we just start close to home? A kind word to your colleague: Man, you look good. Letting someone go first in traffic so you get a thumbs up, a card when someone is having a hard time... it's not that difficult and I think: if you start with yourself, it can expand on a larger level.

I'm digressing a bit now, but that's what Eva has achieved with her blog, with me, but probably with many people. And that's beautiful. It's time we wake up and do more with each other and for each other. And again... it's in the little things: in a cheerful laugh, in holding a door open........ And I notice what that can do for you... I currently notice it every day in my new job, for example; the help you get, you only have to ask and they think along with you..... that makes you happy......

Eva, good luck.........😢💗



It's a few days later.... and how true is the above piece... I was confronted with it again this week. Monday I heard at work that a colleague had passed away, just like that, suddenly, she was in her early 50s. I didn't know her, that is, I knew who she was, I had a chat with her at the coffee machine once......Pffff.... the grief of her closest colleagues... last week she was still walking around here and now she's gone........

 vervolg van: Je wordt maar één keer 30!

Ik had speciaal voor Harmke's verjaardag twee dagen vrij genomen want ik had besloten een verjaardagstaart te maken van twee lagen, met veel roze. Daar ben ik dus de hele donderdag mee bezig geweest... Wat een werk toch weer, vooral omdat mijn ene oven het niet goed deed en de eerste twee taarten er vochtig en niet gaar uitkwamen. In de oven onder mijn fornuis had ik snel een kleinere taart gezet en die was er perfect uitgekomen.... Dus op donderdagochtend nog een taart gebakken en dan in de oven onder het fornuis. Gelukkig was die helemaal goed. Toen de vulling gemaakt, botercreme met Japanse Wijnbes en voor de bovenste taart chocoladecreme. Het bekleden van zo'n taart is altijd weer spannend. Dit keer deed ik het met fondant. Ik vind marsepein lekkerder maar dat kon ik hier in de winkels niet vinden. Taart vullen, aansmeren met botercreme (ook zelf gemaakt), fondant uitrollen, taarten mee bekleden en toen nog het versieren van de taart. Ik had allerlei malletjes met naai- figuurtjes bij Temu 😄 gevonden, Bovenop een naaimachine, langs de randen knoopjes en lintjes. Het eindresultaat was zeker niet perfect maar in de laatste uitzending van "Heel Holland Bakt" had íe zeker geen slecht figuur geslagen!

De morgen op Harmke's verjaardag sloop ik tegen een uur of tien Harmke's huis binnen (ik heb haar sleutel). Eerst maar eens opruimen, de afwas doen (Harmke had de avond ervoor tot laat nog staan bakken voor het werk) voordat Rosemarie kwam. Ik was net klaar dus we konden meteen aan het versieren gaan. Heerlijk! Roze slingers, balonnen overal, twee banners bij de voordeur...... wat waren we benieuwd naar haar reactie als ze de deur open zou doen. Daarna vlug naar Tijnje, want je weet maar nooit wanneer ze naar huis zou komen. In Tijnje hebben we nog een uurtje chocoladeletters voor de collega's op het werk zitten inpakken. Die delen we uit tijdens ons teamoverleg a.s. dinsdag.

Tegen half twee...oooo Harmke had gebeld! Ik belde snel terug....en daar was ze.... aan haar stem hoorde ik al hoe groot de verrassing was en hoe leuk ze het vond.....

Ook op haar werk had ze het fantastisch gehad, lieve, leuke en gekke cadeautjes, een collegaatje die speciaal nog even was terug te komen om te feliciteren, taart...... (zie je wel: werken op je verjaardag is super-leuk!!!).

We hadden tegen vieren afgesproken om bij haar te komen om te vieren. Eerst even feliciteren en toen ben ik omi gaan halen. Daarna gezellig een drankje met z'n allen en werd het tijd om eten te bestellen. Omi zou trakteren en we zouden lekker Grieks laten komen. Ondertussen Harmke haar verjaardagstaart gegeven en de tafel speciaal gedekt. Het eten was heerlijk en ik moet zeggen...omi heeft er flink van zitten genieten en eten!! DIt zijn weer herinneringen die ze ons niet meer af nemen!

Na het eten waren we eigenlijk allemaal moe en heb ik eerst omi thuisgebracht. Daarna afscheid genomen van Harmke en toen gauw naar huis, maar goed ook, want het werd al weer glad onderweg.

Het was een mooie dag.......

continuation of: You only turn 30 once!


I had taken two days off especially for Harmke's birthday because I had decided to make a two-layer birthday cake, with lots of pink. So I spent the whole of Thursday working on it... What a lot of work again, especially because one of my ovens wasn't working properly and the first two cakes came out moist and undercooked. I quickly put a smaller cake in the oven under my stove and that came out perfect... So on Thursday morning I baked another cake and then put it in the oven under the stove. Fortunately, that was completely fine. Then I made the filling, buttercream with Japanese Wineberry and chocolate cream for the top cake. Covering such a cake is always exciting. This time I did it with fondant. I prefer marzipan but I couldn't find it in the shops here. Filling the cake, spreading it with buttercream (also homemade), rolling out fondant, covering the cakes with it and then decorating the cake. I had found all kinds of templates with sewing figures at Temu 😄, On top of a sewing machine, along the edges buttons and ribbons. The end result was certainly not perfect but in the last episode of "Heel Holland Bakt" he certainly did not cut a bad figure!

 The morning of Harmke's birthday I sneaked into Harmke's house around ten o'clock (I have her key). First I had to tidy up, do the dishes (Harmke had been baking for work until late the night before) before Rosemarie came. I had just finished so we could start decorating right away. Lovely! Pink streamers, balloons everywhere, two banners at the front door... we were so curious about her reaction when she opened the door. Then quickly to Tijnje, because you never know when she would come home. In Tijnje we spent another hour packing chocolate letters for our colleagues at work. We will hand them out during our team meeting on Tuesday.

Around half past one...oooo Harmke had called! I called back quickly....and there she was....I could already hear from her voice how big the surprise was and how much she enjoyed it.....

She had also had a fantastic time at work, sweet, nice and crazy presents, a colleague who had come back especially to congratulate her, cake...... (you see: working on your birthday is super fun!!!).

 We had agreed to come to her house around four o'clock to celebrate. First we congratulated her and then I went to get omi. Then we all had a nice drink and it was time to order food. Omi would treat her and we would have Greek food delivered. In the meantime I gave Harmke her birthday cake and set the table especially. The food was delicious and I have to say...omi really enjoyed it and ate it!! These are memories that they will never take away from us!

After dinner we were all tired and I first took grandma home. Then I said goodbye to Harmke and then quickly went home, which was a good thing, because it was already getting slippery on the way.

It was a beautiful day.......

 Je wordt maar één keer 30!

En dat moet gevierd worden! Vorig jaar konden we Harmke's verjaardag niet meevieren omdat we in Nieuw Zeeland waren, dus dit jaar moesten we het maar extra vieren en zeker omdat je 30e verjaardag toch speciaal is (net zoals als je 31e en je 32e ......😀). 

Ik was er al weken en weken druk mee... wat geven we haar? Hoe vieren we het? Het cadeautje was al gauw gevonden... sinds een paar maanden heeft Harmke zich gestort op het maken van kleding. Ze had de naaimachine van omi nog thuis staan (vorig jaar had ik daar haar gordijnen mee genaaid) en nadat ze met Heleen en mij een keer mee geweest was naar een stoffenspektakel en wat lapjes had meegenomen, was ze verkocht. Uit het niets maakte ze van een lapje een rok en een topje, en nog een topje en laatst een Kerstshirtje....Via Heleen kwam ik aan een goede naaimachine, maar natuurlijk kon die niet wachten tot aan haar verjaardag en kreeg ze die vast. Maar goed, een verjaardag zonder cadeautjes kan niet dus er moest nog wat komen......de adventskalender! Het is al bijna traditie dat ik een adventskalender geef/maak.......ik vind het zelf een geweldig cadeau... elke dag weer een pakje uitpakken.......

Bij Temu (oooooo ik ben gek op Temu) had ik een prachtige stoffen kalender gevonden met grote zakjes waar veel in kon. En toen begon het verzamelen van leuke, kleine cadeautjes... en een paar grotere..... Ik kan natuurlijk nog niet verklappen wat er in zit...Harmke moet ze de komende maand nog gaan uitpakken...maar ik kan je verklappen dat ik deze kalender zelf wel zou willen hebben!

Goed, dat waren de cadeautjes... toen nog de dag zelf....... Ik had bedacht om, als Harmke 's ochtends naar haar werk zou gaan, stiekem haar huis te versieren... met veel kitcherige roze slingers, een grote "30" etc. Vriendin Rosemarie, die ik het vertelde, bood spontaan aan om me die ochtend te helpen. Bij, alweer, Temu, had ik prachtige roze kitch-versiering gekocht. Een week voor Harmke's verjaardag vertelde Harmke, toen ik vroeg of ze nog plannen voor haar verjaardag had, dat ze misschien wel vrij ging nemen op haar verjaardag. NEEEE, dat was nou juist niet de bedoeling!! We moesten versieren.....!!! Heel tactvol probeerde ik haar ervan te overtuigen dat juist werken op je verjaardag zo leuk was, trakteren, felicitaties.....gelukkig had dat effect want Harmke besloot toch gewoon te gaan werken. Toen was de kust vrij voor Rosemarie en mij.

wordt vervolgd....

You only turn 30 once!

And that needs to be celebrated! Last year we couldn't celebrate Harmke's birthday because we were in New Zealand, so this year we had to celebrate it extra special and especially because your 30th birthday is special (just like your 31st and 32nd ......😀).

I had been busy with it for weeks and weeks... what are we going to give her? How are we going to celebrate? The present was soon found... for a few months now Harmke has been focusing on making clothes. She still had grandma's sewing machine at home (last year I had sewn her curtains with it) and after she had gone with Heleen and me to a fabric spectacle once and had brought back some scraps, she was sold. Out of nowhere she made a skirt and a top from a scrap, and another top and recently a Christmas shirt... Through Heleen I got a good sewing machine, but of course she couldn't wait until her birthday and she got it right away. But well, a birthday without presents is not possible so something else had to come......the advent calendar! It has almost become a tradition that I give/make an advent calendar.......I think it is a great present... unpacking a package every day.......

 

Het was een slecht kippen-jaar dit jaar en dat is eigenlijk een understatement. En het begon zo leuk.... een mooie supergrote ren voor mijn kippies en de plannen om  weer kipjes te zoeken die per stuk weer verschillende kleuren eitjes leggen. Ik wilde een Marans haan zodat die samen met mijn groenleggertjes voor kuikens zou zorgen die dan weer olijfgroene eitjes zouden gaan leggen. Leuke plannen dus......

Ik had een stuk of 12 eitjes gekocht via marktplaats, van Marans en groenleggers, en deze laten uit broeden bij iemand hier in de buurt. Toen ze uitkwamen bleven ze daar nog een paar dagen alvorens ze hier naar toe te halen. Ik heb daar vorig jaar ook genoeg over geschreven in mijn blog hier. We zijn nu heel wat maanden verder en geen enkele van de, ik geloof 9, kipjes heeft het overleefd. Niet eentje. Na verloop van tijd werden ze stilletjes en een dag of twee later waren ze dood. Bij de één gebeurde dat al na een paar weken, bij de andere duurde het een aantal maanden. Via datzelfde adres had ik ook twee Faverolles gekocht. ZIjn zulke leuke kipjes! Heel handzaam en ze leggen mooie zachtroze eitjes. Ook die kipjes zijn niet meer, zelfde verschijnselen. En de vijf zijdehoeners die daar ook vandaan kwamen.... idem dito... er zijn er nu nog twee van in leven.... In het begin legde ik er totaal geen verband mee.... natuurlijk verlies je wel eens een kipje....kan gebeuren.......Maar toen gebeurde het verdrietigste... ook van Harmke's zijdehoentjes overleed er eentje...... en Harmke's zijdehoentjes zijn als kindjes voor haar. Toen haar kipje ziek werd, dat wil zeggen, toen hij ook opeens wat stiller werd, is ze er mee naar de dierenarts gegaan. Die constateerde een soort besmetting die ze de eerste dagen van kuiken-zijn kunnen oplopen in het hok......er is dan ook niets aan te doen en meestal overlijden de kipjes met die besmetting, na weken of maanden.........pfffffffff dat was heftig en toen viel ook het kwartje......Van alle kipjes die ik op dat adres gehaald had, en dat waren er 16, zijn er nog maar twee van in leven..... En dus bij Harmke twee van de drie.......Pffffff dat is heftig. Mijn andere kippen gaan kakelend door het leven. Ik heb dit nog nooit meegemaakt. Eerst dacht ik dat het aan mij lag.... heb ik iets niet goed gedaan?.... feit is wel dat ik al ruim 32 jaar kippen heb en een beginnende kippenhouder ben ik dus niet. Toen de dierenarts ( en dat was er eentje gespecialiseerd in pluimvee) het verhaal van de besmetting aan Harmke vertelde heb ik degene waar de kipjes vandaan kwamen een berichtje gestuurd. Niet uit boosheid, maar meer van: heb je dit vaker gehoord.... en meer ook met het idee om misschien maatregelen te nemen...

In ieder geval ben ik dus heel wat kippen armer (en geld)...... Gelukkig doen mijn "oude" kipjes het prima en hebben dit jaar heel wat eitjes gelegd. Het wordt nu minder, de donkere dagen zijn er weer, maar ik vind bijna elke dag nog wel een eitje in mijn hokjes. Bij Harmke was het helemaal geweldig! Haar twee overgebleven zijdehoentjes waren dit jaar nog niet aan de leg.... totdat ik gisteren een foto kreeg toegezonden.... EITJES!!!! De eerste eitjes van haar zijdehoentjes......wat een feest! Ik weet hoe het voelt als je het eerste eitje van je kipje vindt... net zoiets als de eerst pasjes van je kindje!😄

Gelukkig toch een kleine happy ending van dit toch wel zeer trieste kippenjaar.......

 

It was a bad chicken year this year and that is actually an understatement. And it started so nicely... a nice super large run for my chickens and the plans to look for chickens again that lay different colored eggs each. I wanted a Marans rooster so that he would take care of chicks together with my green layers that would then lay olive green eggs. Nice plans then......

I had bought about 12 eggs on marktplaats, from Marans and green layers, and had them hatched by someone here in the neighborhood. When they hatched they stayed there for a few days before I brought them here. I  wrote a lot about that last year in my blog here. We are now quite a few months further and none of the, I believe 9, chickens have survived. Not one. After a while they became quiet and a day or two later they were dead. With one that happened after a few weeks, with the other it took a few months. I had also bought two Faverolles from the same address. They are such cute chickens! Very handy and they lay beautiful soft pink eggs. Those chickens are also no more, same symptoms. And the five silkies that also came from there... ditto... there are still two of them alive.... At first I didn't connect it at all.... of course you sometimes lose a chicken....it happens.......But then the saddest thing happened... one of Harmke's silkies also died..... and Harmke's silkies are like children to her. When her chicken got sick, that is to say, when he suddenly became a bit quieter, she took him to the vet. He diagnosed a kind of infection that they can get in the coop during the first few days of being a chick......there is nothing that can be done about it and usually the chickens with that infection die after weeks or months.........pfffffffff that was intense and then the penny dropped......Of all the chickens that I had gotten from that address, and there were 16, only two are still alive..... And so with Harmke two out of three.......Pffffff that is intense. My other chickens go through life cackling. I have never experienced this before. At first I thought it was my fault....did I do something wrong?....the fact is that I have had chickens for over 32 years and I am not a novice chicken keeper. When the vet (and he was a specialist in poultry) told Harmke the story of the infection, I sent a message to the person where the chickens came from. Not out of anger, but more like: have you heard this before... and also with the idea of ​​maybe taking measures...

In any case, I am a lot poorer by chickens (and money)...... Fortunately, my "old" chickens are doing fine and have laid quite a few eggs this year. It is getting less now, the dark days are back, but I still find an egg in my cages almost every day. With Harmke it was absolutely fantastic!  Her two remaining silkies weren't laying yet this year... until I received a picture yesterday.... EGGS!!!! The first eggs of her silkies......what a party! I know how it feels when you find the first egg of your chicken... just like the first steps of your child!😄

Fortunately, a small happy ending to this very sad chicken year.......

 DE JAS

En dat moet in hoofdletters geschreven worden...... DE JAS voor Harmke.

Vriendin Heleen zit op naailes en maakt  blouses, jasjes, broeken... Ik heb geluk want als je al een stuk of 100 kledingstukken voor jezelf hebt gemaakt is het leuk om voor iemand anders wat te maken... voor mij dus.... en laten we nou ook nog een beetje dezelfde maten hebben...alleen moet alles net een paar cm. langer. Zo heb ik al een verzameling jasjes, broeken en sweaters de laatste tijd aan mijn kledingkast kunnen toevoegen. En op mijn sollicitatie had ik dan ook een creatie van Heleen aan. Zeker weten dat dat de doorslag gaf toen ik werd aangenomen!😀

Maar goed... Heleen maakt dus van alles maar werd een beetje zat om alleen maar te naaien voor mensen met een appel-figuur (wij dus). Ze zocht een nieuwe uitdaging. En laat dan daar nou Harmke zijn... lang, slank.....heel iets anders .... Zou Harmke misschien wel een winterjas willen? Natuurlijk wilde Harmke dat! Dus moest Harmke maar eens rond gaan kijken naar een voorbeeld van een leuke winterjas. En ja hoor, dan is het toch een kind van haar moeder! Jaren en jaren geleden had ik ooit eens een foto van een schitterende jas gezien, het deed me aan de Russische keizer denken. Ik had altijd zoiets van: deze jas wil ik ooit hebben! Nooit van gekomen helaas..... maar laat Harmke nou net zo'n jas uitkiezen!! Hoe kan het? Even voor de goede orde: ik heb haar niet (nauwelijks) beinvloed.

Dus die jas.... Er werd stof uitgezocht in een schitterende kleur. En toen was het aan Heleen..... Op naailes werd ook haar naaijuf enthousiast en vond dat de jas dan ook heel professioneel moest worden gemaakt. Dat legde heel wat "druk" op arme Heleen die voor zichzelf ook nog een deadline had opgesteld. Er was nl sprake van dat Harmke een paar dagen naar Ierland zou gaan en wat zou dan mooier zijn als ze in die prachtige jas van de vliegtuigtrap af zou schrijden.....

Heleen aan het naaien....en uithalen, want alles moest perfect in elkaar zaten..... en weer naaien, en weer uithalen....

En toen was ie daar.... DE JAS..... oordeel zelf........

 

THE COAT

 And that should be written in capital letters...... THE COAT for Harmke. 

My friend Heleen is taking sewing lessons and makes blouses, jackets, trousers... I'm lucky because when you've already made about 100 items of clothing for yourself, it's nice to make something for someone else... for me, that is.... and let's also have more or less the same sizes... only everything has to be a few cm. longer. That's how I've been able to add a collection of jackets, trousers and sweaters to my wardrobe recently. And at my job interview I was wearing one of Heleen's creations. I'm sure that was the deciding factor when I was accepted!😀 But anyway... Heleen makes all sorts of things but got a bit tired of only sewing for people with an apple figure (us). She was looking for a new challenge. And then there's Harmke... tall, slim..... something completely different .... Would Harmke perhaps like a winter coat? Of course Harmke would! So Harmke had to look around for an example of a nice winter coat. And yes, it was her mother's child! Years and years ago I had once seen a picture of a beautiful coat, it reminded me of the Russian emperor. I always thought: I want to have this coat one day! Unfortunately it never happened..... but Harmke just happened to choose such a coat!! How is that possible? Just to be clear: I did not (hardly) influence her. So that coat.... Fabric was chosen in a beautiful color. And then it was Heleen's turn..... At sewing class her sewing teacher also became enthusiastic and thought that the coat had to be made very professionally. That put a lot of "pressure" on poor Heleen who had also set a deadline for herself. There was talk that Harmke would go to Ireland for a few days and what would be more beautiful than her walking down the airplane steps in that beautiful coat..... Heleen sewing....and undoing it, because everything had to be perfect..... and sewing again, and undoing it again.... And then it was there.... THE COAT..... judge for yourself........