Woensdag 6 december:En dan is het over vijven en zitten we weer op een leuke campsite met uitzicht op een meer, als je tenminste een beetje scheef tussen de struiken doorkijkt.  We zitten in Hans Bay aan het Lake Kaniere. Lekker buiten met een hapje en drankje, maar wel met truien aan want het is hier frisjes! Ik dacht dat het een rustige dag zou worden, maar dan ken je Nieuw Zeeland nog niet! We hadden overnacht bij de Pancakes Rocks en vanochtend vroeg gingen we het pad af om ze te bekijken. Wat weer een geweldig gezicht! Rotsen opgebouwd uit allemaal dunne laagjes, opgestapelde pancakes…… zeer indrukwekkende rotsformaties!

Daarna maakte we de souvenirshop onveilig. Leuke dingen gekocht, o.a. Een heerlijke Hoodie met Maori-achtige opdruk voor mij en voor Frank een mooi shirt. En natuurlijk nog wat leuke dingen voor het thuisfront, maar ik ga niet vertellen wat! Daarna weer even een stukje in de camper- van. Op naar de Hokitika Gorge. Je kon dan je auto daar naar zetten en een stuk langs de Gorge lopen. Mooie wandeling over een pad en bruggen totdat je bij een heuse, lange hangbrug kwam. Wahaaaaa dood eng! Er stonden een paar mensen op de brug en Frank liep voor me uit. Halverwege vond ik het best eng, de brug wiebelde wat en ik dacht: blik op oneindig en gewoon door! Aan de overkant zei Frank: zag je dat prachtige blauwe water in de Gorge? Niks van gezien natuurlijk, ik had mijn blik op oneindig! Gelukkig waren er daarna genoeg punten om te genieten van die schitterende Gorge met blauw groen water! Op een gegeven moment kon je naar beneden over de rotsen naar het water; dat moesten we natuurlijk even aan onze blote voeten voelen. Heerlijk koud. Jammer van alle sandflies die er waren, die steken je met kleine gemene steekjes! Toen moesten we weer terug want het pad verder was afgesloten. Hm, straks weer die enge hangbrug! Op het moment dat we er waren was er verder niemand! Ik had bijna even iets van: ik ga er niet over, maar toen dacht ik: ja, en dan???? Dus heldhaftig, met Frank naast me, zo de brug over gelopen
😂. En nu dus op een campsite. Via internet boek je in en dat kost je iets van€ 12 per nacht. We gaan zo lekker lamsvlees met salade en aardappeltjes eten!

 Dinsdag 5 dec.          13.30 uur: We staan te wachten voor een rood stoplicht. Op weer zo’n schitterende weg langs de rivier, bergen langs de zijkanten. Er staat een auto langs de kant en een jongedame met oranje hesje stapt uit. Ze behoort bij de mensen die blijkbaar verderop aan de weg werken. Ze vertelt dat het nog wel een half uurtje!!!  kan duren. Ze zijn stenen aan het verwijderen hier net om de bocht. Ach, we hebben de tijd…. Ze vraagt of we op vakantie zijn…. Jaaaa dan heb je de tijd. Ondertussen stoppen er zo nu en dan wat auto’s achter ons; zij weten nog niet dat ze nog even moeten wachten…..En als we mogen doorrijden na ongeveer een km, weer een stoplicht….. ach we hebben vakantie 😁.         Vanochtend waren we al vroeg weer op pad. Vanaf campsite Boyle richting Pancake Rocks aan de westkust. We reden door een geweldig leuk stadje Reefton. Ben helemaal verliefd. Het stadje leek zo uit een Western weggelopen, als je alle auto’s wegdacht. Het zonnetje brak door en we waren eigenlijk wel toe aan een ontbijt. In een zeer gezellig uitziend zaakje bestelden we dus ontbijt. Helaas bleek het achteraf wat vettig te zijn en kregen we, naarmate de  dag vorderde, wat meer behoefte aan een toiletbezoek. Misschien niet de “ netste” praat maar de openbare toiletten hier in Nieuw Zeeland zijn fantastisch. Een café in Nederland kan er een voorbeeld aan nemen: ruim en schoon! Goed, toen we het ontbijt op hadden, nog even door de hoofdstraat van Reefton gewandeld. Bij een winkeltje hadden ze metalen borden met teksten. Een leuke meegenomen voor Heleen en Rolf. Ik had een leuk plekje gezien: Miners Hut. Het leek op een plekje uit een Amerikaanse film , twee mannen met baarden voor een oude hut, waar” open “. Voor stond. Op een bord las ik dat dat een replica was van een oude mijnhut. Achter in 1800 werd er in Reefton goud gewonnen, het was destijds een welvarend stadje. Ik stelde Frank voor om daar toch even te kijken. Het was superleuk. Twee wat oudere, bebaarde mannen,  zo weggelopen uit een western, heetten ons welkom. We werden uitgenodigd in de donkere hut waar allerlei memories uit de mijn stonden. Lantaarns, oude boeken, zadels, gereedschap etc. Een van de heren vertelde van alles hoe het er vroeger aan toe ging toen er goud werd gewonnen. Goud uit gesteente. Dit ging niet in klompjes maar echt in schilfertjes. Hij liet ons een buisje met een paar schilfertjes goud zien. Het was een superleuk gesprek dat over de goudmijnen ging aldaar maar ook over de politieke situaties in de wereld.

Daarna gingen we weer op pad. Onderweg zagen we een bord met : Seal colony, en dat wilden we natuurlijk wel zien! We zagen daarvoor al een prachtig parkeerplaatsje bij het strand en besloten daar even uit te stappen. We volgden een prachtig pad tussen de Agaves en palmen door. Helemaal aan het eind konden we het strand op en via het strand weer terug. Er lagen de prachtigste schelpen. Helaas mag je die allemaal niet meenemen dus heb ik maar wat foto’s gemaakt. Een stukje verderop konden we de camper parkeren om naar de Seal Colony te gaan, een wandeling van 15 minuten; en een mooie wandeling! Natuurlijk waren er geen seals te bekennen op de rotsen….. pfffff Dan nog maar wat verder het pad lopen. In de verte was een vuurtoren, ongeveer 45 minuten lopen; dus maar richting de vuurtoren gelopen. En als je denkt dat je al het mooie hebt gezien….. dan krijg je nog mooiere uitzichten! Adembenemend!! Om elke bocht was het uitzicht nog mooier!! We bleven ons verbazen! Onderweg kwamen we de Weka een paar keer tegen, een soort loopvogel. Eentje had zelfs twee jongen bij zich! Geweldig! Bij de vuurtoren aangekomen vonden we dat we een echte prestatie hadden geleverd.

En toen weer een uur terug langs die prachtige kust. Ondertussen waren de seals ook weer “ thuisgekomen “ en hadden zich op hun rots gevleid; hoe meer je keek hoe meer je er zag! Dat was dus een leuke verrassing dat we ze toch nog zagen! Inmiddels liep het al tegen vijven en gingen we op zoek naar een overnachtingsplekje. Dat viel nog niet mee. Uiteindelijk staan we op een prima, maar wel ongezellige camperplek in Pancake Rocks, dat dan weer wel! Er stonden toen we aankwamen wat meer campers maar nu zijn ze allemaal verdwenen; vraag me af waar die overnachten. Wij zitten inmiddels aan worstjes met rode wijn
😁, geen zin meer om veel te koken, moe van alle indrukken. Wat een dag!!!!!   

  Overigens vond ik op het pad, toen we de wandeling naar de vuurtoren maakten, op het pad zomaar een….. ja…. Is het een hanger? Het gaatje er in zegt me van: ja! En is het Jade? Dat vind je hier in de winkels en dat is zeker niet goedkoop! Tsja, zou iemand die verloren hebben ? En wat er mee te doen? Ik heb hem maar meegenomen en bewaar hem nu als “ mijn nieuw Zeeland “ souvenir. Heel bijzonder……

.

Maandag 4 december: Wat staan we hier op een geweldige campsite, die je, na later blijkt,hier overal langs de route kunt vinden.Langs de weg ergens in de bushbush. Aan het begin een bord waarop staat hoe je moet betalen. Daaronder een doos met vignetten er in die je moet invullen met je gegevens; een deel van het vignet leg je in de auto, het andere deel stop je met het geld voor de overnachtingskosten in een grote afgesloten buis; voor volwassenen 8 dollar per nacht, voor ons komt dat neer op zo’n € 10 totaal.

Er is een hokje met toilet; geen doorspoeltoilet maar een toilet met een mega diep gat er in😁. Er zijn een paar plekjes om je camper neer te zetten en een stukje verderop nog een klein stukje grond waar je wat tentjes neer zou kunnen zetten; vooral bedoeld voor wandelaars. Van daaruit kun je naar de rivier lopen en er gaan veel wandelwegen met onderweg trekkershutten waar je kunt overnachten. Er gaat ook een ruiterpad dat we een stuk gevolgd hebben. Toen we een stukje naar boven gingen dacht ik nog: best heftig voor de paarden! Maar dat was nog niks vergeleken met het klimwerk dat we een eind verderop tegenkwamen! En toch werd het pad ook door paarden gebruikt want we vonden redelijk verse paardenpoep op het pad. Langs het pad stond een afdak met daaronder een boek waarin je je in moest schrijven als je langskwam. Zeker om je terug te vinden indien nodig. Want het is bushbush hier en ik snap heel goed dat je zo verdwaalt als je van het pad af gaat. Dichte bebossing met dunne stammetjes, hangend mos. Frank en ik kwamen op dezelfde omschrijving: een Elfenbos! Ik zag Legolas en Aragorn van The Lord of the Rings hier zo doorheen rennen!

Geweldig, wat een natuurschoon. Op sommige bomen zien we possum vallen hangen; die blijken hier dus nog veel rond te lopen. Je mag je hand er niet onder houden; ik denk dat dan de patroon die je er ziet hangen afgaat.

Het is hier verder heel stil. Er is nog een kampeerder, een leuke oudere man met auto en piepklein tentje. We maakten een praatje en hij vertelde dat zijn vrouw niet van kamperen hield, zij was meer van de vijf sterren hotels, en dat hij er zo nu en dan in zijn eentje op uit ging. Ik zag hem vanochtend al weer vroeg vertrekken.            Voordat we deze plek vonden hadden we ook al een stukje gelopen, gewoon op een mooi stuk wat we zagen en waar je kon lopen. We kwamen bij een meer dan geweldige hangbrug. Als het nou windstil was geweest had ik een poging gewaagd, nu wiebelde hij teveel! Frank waagde nog een poging maar ging naar een kwart toch terug, te veel wiebelen😂. Zo, ik ga naar binnen en dan gaan we zo weer op pad. Het krioelt hier van de kleine steekvliegjes, dus hup…. Naar binnen! 

 

Zondag 3 december/maandag 4 december:

Kaikoura: whale watching!


We hadden geboekt voor een trip met The Whale Watchers. Er zwemmen een aantal Sperm-whales in de wateren bij Kaikoura en je kunt mee met een boottrip om ze te zien. 95% kans volgens de informatie. Dat zou natuurlijk een geweldige ervaring zijn dus hadden we een trip geboekt, 7.15 uur ’s ochtends aantreden. Vanaf het verzamelpunt werden we met twee bussen naar de plek gebracht waar de Whale-watchers boot lag…. Een mooie snelle boot met een mooi bovendek, maar daar mochten wij niet op want dat was voor de VIP’s. Die werden ook met een apart busje gehaald en mochten het eerst aan boord. Daarna mochten wij “het volk” binnen op het benedendek plaatsnemen. Een leuke jongedame, Fiona, heette ons welkom en vertelde ons de does en don’t’s….. Omdat de zee nogal onrustig was zou de kans groot zijn dat er wat mensen zeeziek zouden worden; ze wees daarom ook op alle kotszakjes en hoe die te gebruiken . Slim als ik was had ik van te voren toch maar wat pilletjes tegen zeeziekte gekocht, zou toch zonde zijn als je niks van deze trip mee zou krijgen omdat je groen en geel zag van ellende. Ondertussen werden de motoren gestart. Het was een supersnelle boot en dat merkte je ook. Daarom mochten we ook niet aan dek, dat mocht pas als we stil zouden liggen op het water om, hopelijk, de walvissen te kunnen zien. Het was wel een spektakel. Een bumpy tocht kon je wel zeggen. Ondertussen vertelde Fiona van alles over het leven in en op zee. Echt wel interessant!  Toen kwamen ook de eerste verschijnselen van zeeziekte bij sommige mensen naar voren. Er zijn mensen die , denk ik, van de hele trip niet hebben meegekregen en met gesloten ogen in de boot zaten. Na een tijdje stopte de boot en schommelde heen en weer. Iedereen mocht toen naar de voorpunt of zijkanten van de boot (de paar VIP’s stonden op het bovendek). Er werd met een soort grote onderwatermicrofoon geluisterd of de geluiden van de walvissen werden opgevangen. Ze communiceren met klikjes en die zijn via de microfoon waar te nemen. Zo kon de scheepscrew bepalen waar we naar toe zouden gaan. De walvissen waren blijkbaar niet in de buurt want na een paar stops nog niets te horen of zien. Wel weet ik nu een heleboel meer over de Sperm-whale, Fiona vertelde veel en probeerde de moed er in te houden. Op een gegeven moment gingen we naar buiten om de albatrossen te zien. Heb dit altijd prachtige vogels gevonden, ze zweven op de thermiek, maar als je komt om whales te bekijken is de albatros maar een schrale troost. Op de terugweg werd gelukkig een hele troep dolfijnen ontdekt, Dusky Dolfins. Echt een mega grote groep. Een machtig gezicht om die groep steeds boven het water te zien uitkomen. En toen zwommen ze ook nog langs de bootpunt. Adembenemend: groot en mooi en snel en behendig. Dit maakte veel goed!
Uiteindelijk geen whales gespot. Dit gaf ons dan wel weer recht op een refund van 80%.
Aan het eind van de dag kwamen we in Christchurch aan waar we overnachtten op een Top10 camping, waarvan we inmiddels een memberchip hebben, levert je allerlei kortingen op en niet alleen op de overnachtingen. Een hele grote camping, maar omdat het nog geen hoogseizoen is kon je toch rustig staan. Mooie keuken met bbq’s dus daar maakte we onze zalm klaar en bakten we de aardappeltjes. In de ruimte bij de bbq’s stonden ook tafeltjes en stoeltjes, er was een heater, zodat je daar ook je eten kon nuttigen. We raakten gezellig aan de praat met een Duitser uit Hamburg.  Toch is zo’n grote camping niets voor mij, geef mij dan maar het plekje waar we nu staan; waar ik dit blog schrijf.

 

Maandag 4 december:

Vannacht had het geregend en was alles kletsnat. Eerst maar even overlegd welke kant we op zouden gaan. We zouden richting Springs Junction rijden, het eiland over en dan richting westkust. ’s Ochtends eerst onderweg wat lekkere pie’s gekocht. Het was een schitterende  route die door de bergen langs een rivier liep. Het grootste deel van de rivier ligt droog, dit is alleen om het water  op te vangen als dit van de bergen naar beneden dendert.ijn heek breed om eventueel al het water op te kunnen vangen. Veel riviertjes staan momenteel bijna leeg maar dit is nodig voor al het water wat dus eventueel vanuit de bergen naar beneden komt.
Een tijd terug was hier immers de cycloon die voor heel veel overstromingen zorgde in Nieuw Zeeland. Matt en Lieneke konden toen nog net van hun land gehaald worden met een helikopter. Gelukkig bleef hun huis gespaard; het huis van de buren was volgelopen. Vorige week reden we ook door een gebied waar alle huizen met modder waren overstroomd toen. Het was een indrukwekkend en zo’n triest gezicht om al die huizen leeg en verlaten en kapot te zien staan. Triest, in triest. Veel aandacht is er destijds door het nieuws in Nederland niet aangegeven. Wij zagen met eigen ogen wat een schade dit heeft aangericht.
Maar goed, het prachtige woeste gebied waar we nu doorreden nodigde uit tot uitstappen. We vonden een plek waar we een wandeling konden maken. Met een beetje fantasie waanden we ons in de wildernis. We liepen het pad af naar de rivier, maar dat was te veel naar beneden. We kwamen bij een fantastische hangbrug over de rivier, die door de vele wind wel erg wiebelde……

We waren daarna nog geen tien minuten onderweg met de camper toen we een prachtige campeerplaats ontdekten, heerlijk in de middel of nowhere….. met wat camperplaatsen, verderop wat plek voor tenten. Het geld konden we samen met een formuliertje met onze gegevens ergens in gooien. Geweldig. Het is nog vroeg, 15.00 uur, maar we zijn lekker hier gestopt voor de nacht. Het zonnetje begint te schijnen dus alle natte spullen naar buiten om te drogen en dan lekker relaxen.

 Vandaag leidde de weg ons o.a. door Marlborough, een beroemd wijngebied hier in het noordelijk deel van het eiland. Nou, en dat was het me het wijngebied wel......Langs de weg kilometers en kilometers met prachtig onderhouden wijngaarden en dan de bergen op de achtergrond. Weer een schitterend gezicht. Bij één van de wijngaarden stopten we voor een kleine wijnproeverij. Een vriendelijke mevrouw legde ons het één en ander uit over de wijnen. Er was zelfs een Gewürtztraminer... heerlijk gewoon. Natuurlijk konden we het niet nalaten toch een paar flesjes mee te nemen! Grappig was dat dit wijnhuis aan AH en Gall&Gall in Nederland leverde. Toch eens opletten!

Daarna ging het verder langs de kust met Kaikoura als eindbestemming. Dit is the place to be als je dolfijnen of walvissen wilt spotten. En net als je denkt dat het niet mooier kan worden vind je weer zo'n adembenemend uitzicht! Bovenop een heuvel kon je zo ongeveer helemaal rond kijken, de zee en besneeuwde bergtoppen op de achtergrond.......ik verblijf me verbazen over dit land.

We staan nu op de camping in Kaikoura en zijn net even een hapje wezen eten in een meer dan leuk restaurantje met mega aardige bediening. Ik had "the catch of the day" vis met geroosterde groentes, heerlijk, Lieneke ging voor beef en Frank ging voor de burger met Paua, een soort mosselachtig iets dat leeft in die mooie grote schelpen, Rainbow Shelf, met parelmoer van binnen. Dit was dan vermengd tot een soort van burger... Die eerste hap van Frank......😀, volgens mij  had hij wel eens een lekkerder burger gehad. Ik heb ook geproefd en ik vond het niet verkeerd moet ik zeggen, je moest het alleen niet zien; het zag er een beetje groenachtig grijzig uit....... Halverwege hebben we gewisseld en heb ik zijn burger verder opgegeten. 

 

Nu lekker nog wat drinken, mijn blog en foto's wat bijwerken en niks doen.

Ik zeg vast: Po pai!

 

De ochtend begon met redelijk bewolkt weer…..zelfs een paar spatjes regen…. Dat was niet de bedoeling! Dus gauw Lieneke’s tentje ingepakt zodat die niet al te nat zou worden. Daarna op naar Kaiteriteri.
Volgens Lieneke zou daar een mooi strand zijn. Een paar jaar geleden had ze met Matt een paar dagen een huisje gehuurd daar. Toeristisch gebied maar gelukkig zitten we nog net voor het toeristenseizoen. 1 December….vandaag begint officieel de zomer hier in Nieuw Zeeland. En Christmas tijd is begonnen en dat hoor je. Door de straten van de stadjes galmen, in de stralende zon, de Kerstliedjes en zie je kerstbomen in de etalage.
In Kaiteriteri aangekomen overlegden we of we een boottocht zouden maken. Je kon ook met een Catamaran mee, vier uur lang, geweldig natuurlijk, maar dat werd wel erg prijzig. Dus besloten we een boottocht te maken naar Mid Lands. Daar zouden we uitstappen en met een andere boot weer terug. We hadden nog bijna twee uur, dus een koffie en daarna heerlijke lunch op een terras met natuurlijk uitzicht op die prachtige zee, was zeker geen straf.
We zagen de boot aankomen en deze voer tot aan het strand. Een loopplank werd neergelaten en we konden opstappen. Oei, dat was wel even wennen… er was een mega deining…. Eerst zaten we beneden in de boot, maar al gauw ging het bovendek open en konden we naar boven. Dat viel nog niet mee! Het hotste en botste en we waren blij dat we op de eerste stoeltjes boven meteen neer konden vallen. Het was echt wel even wennen aan het op en neer gaan van de boot. Vasthouden!!! Na een poosje wenden we er aan. En wat een prachtige tocht! Het water was groen blauw, een echt prachtige kleur!! We voeren langs beboste bergen die tot in zee liepen en daarvoor zo nu en dan een eenzaam klein strandje. Sommige ervan deden ons erg denken aan de televisieserie “Death in Paradise” waar de inspecteur op het strand in een klein hutje woont. Nou zo’n strand zagen we zo nu en dan langs komen. We voeren langs “The Split Apple Rock” een grote steen, beetje appelvormig, die in de zee lag en doormidden gekliefd leek. En toen waren daar de seals!!! Tegen de rotsen dobberden er een paar langs het water en eentje ging vlak langs de boot. Geweldig!!!! En of dat niet genoeg was doemde daar opeens een groep dolfijnen uit het water op! Hun ruggen gingen op en neer door de golven en er sprong er zelfs eentje boven het water uit. Er gleed er zelfs eentje op een kleine afstand van de boot langs. Wat een belevenis!!! Ik hoop dat er een foto is waar ze een klein beetje opstaan ……….
Bij Midlands Island werden we afgezet en daar stond de boot die ons terug zou brengen al weer te wachten. Dit was een iets mindere tocht want het bovendek ging niet open en dus zaten we beneden in de boot.  Wat een geweldige ervaring was dit weer en ik zeg het nogmaals… wat een prachtige land is dit toch, de zee met dat prachtige blauw groene water, de zon, die niet was voorspeld vandaag, met heerlijk scheen… na een half uurtje begon mijn huid al wat rood te kleuren dus flink smeren. Het gaat hier een stuk sneller dan elders! Nog even op het strand gezeten en toen weer op pad.
We staan nu op een camping in Mapua. Lieneke kan haar tentje weer opzetten en we gaan zo eten koken. Net al wat hapjes met een flesje sparkling wine genoten. Benieuwd wat ons morgen weer brengen zal… dit was weer een dag om nooit te vergeten!!

Het zwarte vlekje is een zeehond😁