En nou zou het dan eindelijk zo ver zijn… we zouden naar de TROC om op zoek te gaan naar nog een servieskastje voor in de kamer. Had me er al maanden op verheugd….. kon ik eindelijk al mijn servies kwijt, al mijn leuke schaaltjes en potjes.

We waren al twee keer langs een Emmaüs gekomen, maar die was altijd net dicht als wij in de buurt waren. Maar nu we richting Vichy zouden gaan zouden we de TROC in Cusset gaan bezoeken, en die was op zaterdagmiddag open. Voor de zekerheid nog even de site gecheckt… ja hoor , vanaf 14.00 uur geopend. We vertrokken al tegen half twaalf want we zouden eerst gaan lunchen in een leuk restaurantje dat we de vorige vakantie hadden ontdekt. We hadden een heerlijke lunch van vier gangen, alles even lekker en van eigen land en tuin. Na de lunch was het dus richting de TROC. We reden er zo naar toe, maar het was er wel verdacht stil…. het zou toch niet? En ja hoor, deur dicht en geen mens te bekennen (op de deur stond ook gewoon dat hij open was vanaf 14.00 uur). Nou, volgens mij mag het niet zo zijn… een bezoekje aan een tweedehands winkel. Toen maar verder gereden en bij de Action (hm… ja, ik weet het, heel wat anders als je je hebt ingesteld op iets leuks en ouds) twee stoeltjes gekocht  voor bij het tafeltje naast de voordeur. Daar stonden twee oude camping-klapstoelen, zaten wel goed, maar het oog wil ook wat. Omdat er nog maar één stoel in het olijfgroen was vroegen we een medewerkster om hulp, die zeer hulpvaardig meteen een grote doos begon open te trekken waaruit nog een olijfgroene stoel te voorschijn kwam….. de rien… was haar reactie toen ik haar uitbundig bedankte. Aan de kassa een allerliefst meisje die merkte dat wij buitenlanders waren en meteen allerlei vragen in het Engels op ons afvuurde…. zo kon ze nl een beetje Engels oefenen, vertelde ze….. op school had men haar verteld dat ze zo’n goede Engelse uitspraak had (en dat was inderdaad ook zo) en dat kon ze dan nu weer even in praktijk brengen… ze vergat helemaal dat ze achter de kassa zat en liep bijna met ons mee naar buiten (gelukkig was het niet druk in de Action). 

Overigens heb ik net de stoeltjes in elkaar gezet en ik moet zeggen: het staat een stuk beter dan die oude klapstoeltjes en ze zitten lekker!  In gedachten had ik een ouderwets setje in gedachten, maar zitcomfort bij het ontbijt is ook heel wat waard, dus ik ben er blij mee… ze staan ook leuk bij mijn tafelkleed!

Ik blijf nog meer even dromen over een tweede servieskastje……

 De dagen rijgen zich aan elkaar en we zijn alweer een week hier.. de tijd gaat veel te snel! Sinds eergisteren staan hier boven in de wei een stuk of acht paarden met evenzovele jonge meisjes die daar in wat tentjes kamperen. Een vriendin van buurvrouw Claire maakt met hen een randonnée á cheval . Oude tijden van de Smitsen herleven, paardenmeisjes zijn ook overal hetzelfde, of we nu in Nederland of in Frankrijk zijn! Tegen een uurtje of negen in de ochtend gingen ze gister op pad...... ben benieuwd waar de tocht heen ging... het zou erg warm worden!

Ondertussen was ik begonnen met het schilderen van de luiken. Lekker vroeg in de ochtend, zolang het niet te warm werd. Daarna heb ik me op de mega-grote oude kledingkast in onze slaapkamer gestort. Daar staat een grote kast waar geen planken in liggen en de achterkanten er los bij staan. Maar het is een mooie grote kast met heel veel ruimte. De achterkanten heb ik inmiddels er ingeschroefd. De lange planken, die je echt niet zomaar over het hoofd ziet, waren nergens te bekennen, dus daar moeten nieuwe voor komen. Alles een paar keer opgemeten, want meten is weten!, en op naar Thiers naar een grotere doe-het-zelf zaak. Daar was het allemaal een beetje te veel, te groot, dus besloten we om de planken dan toch maar te gaan halen in Mayet la Montagne, onze oude vertrouwde Mr. Bricolage, waar je zo fijn geholpen wordt en waar ze de planken waarschijnlijk  ook wel op maat willen zagen. Ik verheug me er al op. Het is nl een enorme kast waar veel rommel in opgeborgen kan worden, spulletjes, die nu nog in dozen staan opgestapeld. 

Ondertussen werd er hier in Pacaud hard gehooid en gerommeld door buurman Stephane en buurman, de buurman iets verderop, Patrice. Ze zaten bovenop het dak van de oude schuur hier aan de bovenkant en ik bereidde me er al op voor om eventueel eerste hulp te moeten toepassen. Gelukkig kwamen ze heelhuids weer beneden. Wij zaten voor ons huisje met een drankje toen de twee heren op de trekker van Patrice langs kwamen rijden. Frank zwaaide met zijn pilsje en dat lieten de heren zich geen twee keer zeggen.  Het was erg gezellig en vooral toen, hoe het zo kwam, geen idee, het gesprek op mosterd kwam. Er is al tijden in Frankrijk nauwelijks mosterd te krijgen, vorige keer dat we hier waren waren alle schappen in de winkels leeg, en nu was dat ook weer het geval. Ik had vier potten mosterd uit Nederland meegenomen, voor je weet maar nooit... De buurtjes hadden al een pot gehad en toen ik voor Patrice ook een pot had was het gelach niet van de lucht. Zijn vrouw zou er erg blij mee zijn! 

Ik bedacht me naderhand hoe leuk het is om in een gehuchtje te wonen, je hebt aanspraak! 's Morgens zwaai je naar de buurvrouw, maakt een praatje met je kleine buurmeisje en drinkt een drankje met elkaar. Komt bij dat de mensen hier ontzettend vriendelijk zijn; er wordt onderweg een hand opgestoken.......ja, ik voel me hier thuis...........

 Van de week was het 14 juli, quartorze juillet hier in Frankrijk....De laatste jaren vierden we dit altijd weer in Sommières.. wat een feesten waren dat! Dit jaar zaten we hier in de Puy de Dome. Van te voren had ik internet afgespeurd naar feestelijkheden hier in de buurt. Vooral hopende op een grote Brocante. Was allemaal nog niet zo makkelijk te vinden en de Brocantes die ik vond waren dan toch weer wat verder weg. uiteindelijke kwam ik toch weer terecht bij Arronnes, hier niet zo heel ver vandaan... daar was een fete du pain met een marché aux puces. Het was 's ochtends al lekker warm toen we er heen reden.. en ja hoor, bij binnenkomst in het dorpje zagen we kleine kraampjes al staan...... De inwoners hadden hun overschot aan spulletjes uitgestald. Het was leuk om door het dorpje te lopen en straatjes in te gaan en te bekijken waar je anders niet gauw komt. Frank zag een stapel stripboeken van " Historie de France" en dat leek hem wel wat. De "bijbehorende" meneer vroeg Frank wat hij er voor wilde geven, nou geen idee dus, dus stelde de man zelf maar voor : " quinze euros?" Frank, die natuurlijk wilde afdingen riep, voordat ik het had kunnen verhinderen : Trente euros! Ik keek naar hem en siste: Bedoel je geen treize???? Uhhhhhh....... kleine taal-vergissing..... De man riep natuurlijk enthousiast: OUI!!!!! maar begreep natuurlijk ook wel dat die Hollander wat anders bedoelde. Uiteindelijk, na veel gelach, heeft Frank de stapel voor vijftien euro gekocht. Na onze aankoop natuurlijk nog een rosé gedronken. Waarom er nu fete du pain was is me eigenlijk niet helemaal duidelijk. Er waren wel een kraampje of drie met wat broden, maar daar hield het dan ook eigenlijk mee op. Nadat we nog even rondgeslenterd hadden gingen we weer gauw huiswaarts vanwege de toch wel opkomende hitte. Gelukkig was het in ons huisje heerlijk koel, door de dikke dikke muren en luiken..

De stripboeken hebben een mooi plaatsje naast de schouw gekregen in de leuke houder voor tijdschriften die hier ergens boven stond.

 

Ik ben de voordeur aan het verven, nu het nog niet al te warm is, want verven in de brandende zon is " not done"..... Er zit geen verf meer op de deur en aangezien ik het hoofd van de verfafdeling ben bij de familie, heb ik besloten dat er een kleurtje op moet..... rustiek rood..... de kleur van de luiken (volgens een oude, op het keukenzoldertje gevonden verfpot). Terwijl Frank zich in de Grange bezighoudt met het ontwerpen van een balustrade voor de vide aldaar, stort ik me op het schuren en daarna het in de grondverf zetten van de deur. Het hoeft niet allemaal glad en strak, juist niet, dus het schuren is zo gebeurd.. gelukkig, want ik heb daar een hekel aan. Nee, dan verven.... zo leuk... je ziet iets zienderogen opknappen.. alhoewel ik moet zeggen, nadat ik vorig jaar een groot deel van ons huis in Nederland had geschilderd (en dat waren niet een paar kozijntjes...) ik het verven wel even gehad had. Maar nu is het weer superleuk! Ondertussen speelt de radio de een na de andere Franse chanson, waarvan ik de meeste luidkeels kan meeblèren! En dan komt het lied, het lied waar ik altijd bij moet huilen, alsof ik dan alle verdriet er even uit moet gooien.. zo vreemd. Cent milles chansons van Frida Boccara. Ik heb ooit eens gelezen dat het erg veel op begrafenissen en crematies gespeeld wordt, en of bij de crematie van mijn grootvader, of die van mijn omi, dat ben ik even kwijt, werd het destijds (langgeleden) ook gedraaid. Ik herinner me nog dat eerst de tekst moest worden vertaald om te kijken of er geen rare dingen instonden, die niet te pas kwamen op een crematie. " In die tijd" lette je daar op.

Ik vind het een prachtig lied en al doe ik zo mijn best, ik moet er altijd van huilen, en dan geen tranen die zo stiekemweg langs mijn wang druppen, nee, gewoon HUILEN. Ik denk aan mijn overleden vader, mijn schoonvader, en aan alle mensen die ik mis, en die hoeven niet overleden te zijn.... maar gewoon.........En als het lied dan weer is afgelopen, dan drogen de tranen weer en kan ik weer verder... in dit geval met de deur die nu in de grondverf zit.

Hieronder volgt het lied en de tekst, die, nu ik Frans spreek, echt geen " gekke" dingen bevat....... ondertussen leg ik de tissues maar vast weer klaar.........

Songteksten

Il y aura cent mille chansons
Quand viendra le temps des cent mille saisons
Cent mille amoureux
Pareils à nous deux
Dans le lit tout bleu de la terre

Cent mille chansons rien qu'à nous
Cent mille horizons devant nous
Partagés de bonheur
Tout étalé de nos cœurs

Et des châteaux insensés
Et des bateaux étoilés
Et des étoiles oubliées
Et tes yeux et mes yeux
Dans un océan d'amour

Il y aura cent mille chansons
Quand viendra le temps des cent mille saisons
Cent mille maisons
Gravées à ton nom
Parmi les moissons de la terre

Cent mille chansons rien qu'à nous
Cent mille horizons devant nous
Partagés de bonheur
Tout étalé de nos cœurs

Et des pays reconnus
Et des forêts éperdues
Et des chagrins défendus
Et tes yeux et mes yeux
Dans un océan d'amour

Tekst: Cent mille chansons - Nederlandse vertaling

Er zullen honderdduizend wijsjes zijn
Als de tijd van de honderdduizend seizoenen aanbreekt
En er honderdduizend geliefden
Net als ons beiden
In het aardse bed liggen dat helemaal blauw is
Honderdduizend wijsjes alleen maar voor ons
Honderdduizend horizons voor ons
Gedeeld door geluk
Allemaal opengelegd door ons hart
En onzinnige kastelen
En met sterren overdekte boten
En vergeten sterren
En jouw ogen en de mijne
In een oceaan van liefde

Er zullen honderdduizend wijsjes zijn
Als de tijd van de honderdduizend seizoenen aanbreekt
Honderdduizend huizen
Die jouw naam dragen
Te midden van de oogsten der aarde
Honderdduizend wijsjes alleen maar voor ons
Honderdduizend horizons voor ons
Gedeeld door geluk,
Allemaal opengelegd door ons hart
En erkende gebieden
En radeloze wouden
En verboden verdriet
En jouw ogen en de mijne
In een oceaan van liefde 

Naar het Nederlands vertalen

 Hoe lang heb ik al niet lopen dromen over een rustiek keukenrek........jaren........ Helaas leent onze keuken zich niet echt voor zo'n rek, dus... keep on dreaming.......

En toen was daar ons Franse huisje in Pacaud, waar ik op slag verliefd op werd......en zoals altijd... je wordt verliefd en alle onvolkomenheden zijn dan ineens geen onvolkomenheden meer.... zo ook hier.....natuurlijk zou ons Franse huisje een grote keuken moeten hebben.. zo eentje om uren in te koken, alle recepten uit proberen die ik speciaal voor hier in een map heb bewaard . En wat hebben we nu? Echt het meest kleine keukentje van Frankrijk, het is meer een hoekje in het huis.....maar je kunt er koken, er is een gasfornuis (op flessengas natuurlijk zoals overal in Frankrijk), er is een koelkastje (als je je dranken er in hebt is ie eigenlijk al vol :) ), een klein stukje aanrecht, een wasbak en een kraan, o ja, en zelfs afzuiging boven het fornuis. Dus alles aanwezig voor een heerlijke maaltijd. Aan opbergruimte ontbreekt het.... boven het aanrecht een metalen rekje voor de pannen, een plank onder het aanrecht voor de broodnodige spulletjes.....

En toen was daar HET KEUKENREK...... dat mooie rek waar ik altijd al van gedroomd had..... een foto op internet, opgeslagen op het bureaublad van mijn computer: zo eentje wilde ik!! Via via kwam ik in contact met iemand die voor een lief prijsje wel zo'n rek op maat wilde maken (maar er moest wel een bordenrek in haha)..... Dus de vorige keer alles goed opgemeten, de lengte en hoogte...wat kan er hangen, vooral met ruimte om schaaltjes, kruiden en dergelijke weg te kunnen zetten. Ik wilde hem zelf verven in mijn mooie favoriete groene kleur (eigenlijk hou ik meer van blauw, maar deze kleur groen vind ik zo mooi) dus ik kreeg hem ongeverfd mee. Wauw, hij was best nog wel groot en zwaar.... spannend hoor. Toen moest ie nog mee naar Frankrijk en gelukkig paste hij nog net in onze Discovery die al tot de nok toe vol zat met allerlei dingen die natuurlijk hoognodig mee naar Frankrijk moesten.

Afgelopen zondag was het dan zo ver en moest er geverfd worden. Aangezien het heerlijk weer was, was de verf in mum van tijd droog. Wel een rottig klusje om tussen de spijlen van het bordenrek te schilderen...pfffffff. Overigens was het wel lekker werken in onze schuur! Na het verven het bewerken met antieke was, om het rek een wat meer doorleefd uiterlijk te geven.... ook haast niet te doen, want de was moest goed worden uitgewreven, en dat weer tussen die spijlen...... Lakken was daarna een fluitje van een cent want ik had spuitlak meegenomen.

En toen gisterochtend was het moment daar...... ik had de oude rekjes uit de keuken verwijderd zodat we aan de gang konden. Afmeten waar het rekje precies moest hangen... wat een crime... loodzwaar! Gelukkig kwam Frank op het grandioze idee om een mal te maken zodat we precies de boorpunten op de muur konden tekenen zonder het rek te hoeven tillen. Natuurlijk bleek dat we geen goede pluggen hadden dus die moesten eerst gehaald worden...18 km verderop, jaja, je wilt afgelegen wonen of niet. Gelukkig hadden we meer dingen nodig bij de Bricomarche, een laatste deur voor in ons gastenverblijf, een accu voor de zitmaaier, en natuurlijk pluggen.

Eenmaal weer thuis, het was inmiddels laat in de middag, ging Frank natuurlijk eerst zijn grasmaaier uitproberen. Dat was een mooie oefening voor mij in rustig afwachten. Uiteindelijk had Frank het wel gehad met zijn zitmaaier en kon het spannendste deel beginnen... het ophangen!! Eigenlijk ging dat heel soepel, niks geen gedoe, gewoon hangen en klaar.... en recht!!!!! En daar hing hij dan. In mijn hart was ik een beetje bang of het daarboven het aanrecht niet te vol zou worden, of te massaal dus ik vond het best wel spannend het rek te zien hangen.... wahaaaaaaa, en toen alle spulletjes erin waren gezet...ja... Vraag aan Frank hoeveel keer ik die avond heb gezegd hoe leuk ik het vond en hoe blij ik er mee ben..................

Eigenlijk moet ik nu nog geen foto's plaatsen, want de gordijntjes, die ik samen met mijn moeder heb gemaakt, hangen nog niet onder het aanrecht. Gordijnrails in de Bricomarche was niet wat we zochten dus we moeten nog even naar een andere zaak. Maar goed, ik kan niet wachten, dus toch maar wat foto's van voor en na, en natuurlijk van Frank op zijn zitmaaier😆..... wordt dus vervolgd als de gordijntjes hangen.

En ben ik er blij mee.... vraag maar aan Frank!

 

En wat doe je op een heerlijke zondagochtend in Frankrijk..... dan ga je naar een markt met producten uit de regio. We hadden een groot spandoek zien hangen in Arronnes, hier " vlakbij"  dat er op zondag 10 juli zo'n markt zou zijn..... wat voor ons... Dus hup in de auto richting Arronnes........ Heerlijk weer en onderweg nog even een omweggetje gemaakt om te kijken of we het dorpje Lavoine konden vinden waar een heus ski-oord moest zijn... wel langlaufen..maar in ieder geval iets met skies...... Dat was makkelijk te vinden en ja hoor, ergens, nog wat meer de berg op, inderdaad een soort skie-centrum(pje), waar je blijkbaar in de winter ook skies kunt huren, een buvette voor de broodnodige consumpties... hm... dat lijkt me wel wat voor deze winter........ 

Toen weer verder naar Arronnes.... onderweg genietend van alle mooie uitzichten...want wat is het hier toch schitterend.... je rijdt van het ene uitzicht naar het andere en wat prijs ik ons gelukkig dat wij in deze regio ons huisje hebben staan. 

Al gauw waren we in Arronnes en zagen we welgeteld tien kleine tentjes staan met in het midden een buvette. Met een beetje overdrijven liepen er misschien wel 20 mensen rond.....dat was toch even iets anders dan we hadden verwacht...... maar ok, we gingen gewoon lekker kijken. De auto geparkeerd en het terreintje opgelopen. We zagen wat kraampjes met groentes, een kraampje met lekkere kaasjes, een snoepkraam, wat dames die hun handwerkjes verkochten en een kraampje van Bruit de Bulle uit Ferrieres sur Sichon... daar worden ambachtelijke zeepjes gemaakt en op afspraak kun je er een kijkje nemen. Wij dus eerst maar eens naar dat kraampje waar we meteen aanspraak hadden met de man achter het kraampje...waar we vandaan kwamen (natuurlijk) etc. Gezellig! Meteen maar een setje zeepjes meegenomen voor de verjaardag van mijn zus die in het verschiet ligt. Ik hou er van om cadeautjes mee te nemen waar een " verhaal" achter zit...... Ook bij de handwerk- dames konden we het niet laten wat mee te nemen; ik heb altijd een zwak voor mensen die hun eigengemaakte dingen proberen te verkopen.... Daarna was het natuurlijk tijd voor een kopje koffie aan een van de tafeltjes die gezellig stonden opgesteld. Koffie was er wel, maar geen thee (ik hou niet van koffie) dus... o wat erg..... kon ik kiezen tussen fris (waar ik ook niet zo van hou) of wijn (waar ik wel van hou) dus werd het om 10.30 uur in de ochtend een glaasje rosé... heel vervelend.......(en niet duur, 1 euro voor een glaasje)......... Het werd ondertussen ook wat drukker met, vooral zo te zien de dorpsbewoners, en hier en daar een verdwaalde wielrenner...... Heel gezellig allemaal.... Nadat we nog wat lekkere en plaatselijke kaasjes hadden gekocht gingen we weer op weg naar huis. En hoe klein het marktje ook was, of juist daar door, het was super leuk!

Op vrijdag vertrokken we. Een dagje eerder dan in eerste instantie gepland. Dit kwam door de zwarte-zaterdag verhalen en zaterdag zou het de eerste zwarte zaterdag worden in Frankrijk. Zwarte zaterdag of niet, we konden vrijdag gelukkig al vertrekken. En vroeg! Kwart over vijf zaten we in de auto die tot de nok toe was volgeladen, van keukenrek tot rozen tot dozen met van alles en nog wat. Nou is onze Landrover Discovery niet bepaald een racewagen en met een gangetje van maximaal 100 km per uur gingen we op weg. Eigenlijk verliep alles heel voorspoedig Frank reed, en hoewel ik echt wel aanbood om zo nu en dan het stuur over te nemen, zat hij toch de hele reis achter het stuur (mannen ....). Ik verdiepte me dan maar in een boek van  Henning Mankell, heerlijk, want ik kan heel goed lezen in de auto.

Nadat we vlak voordat we aankwamen nog gauw even in Mayet de supermarkt in waren gedoken voor wat boodschappen, reden we tegen een uur of zeven " ons" weggetje op naar boven.....daar waren we weer!

Heerlijk weer en het huisje lachte ons tegemoet. De luiken waren open. Even dacht Frank nog dat hij de vorige keer vergeten was de luiken te sluiten, maar nee hoor.... dat waren onze buurtjes die ons op die manier welkom heetten... en niet alleen op die manier, want op tafel stond een schaal met aardappeltjes en uien uit de moestuin met een schattig briefje erbij..... wat een heerlijke thuiskomst!!!

En wat waren we blij dat alles er zo goed uitzag! Na het hagel-debacle van een maand geleden had ik thuis alleen maar visioenen gehad van natte slaapkamers en matrassen die we bij het vuil konden zetten vanwege al het water. Gelukkig niks van dat al! Er was nog wel een zware regenbui geweest, vertelden de buurtjes ons later, maar die had geen waterschade in het huisje opgeleverd. Pffffff..........

Frank zorgde ondertussen dat we wat te eten hadden en ik zorgde dat we na dat eten meteen het bed in konden duiken. Daar waren we, na ruim dertien uur rijden, dan ook wel aan toe......