De dagen rijgen zich aan elkaar en we zijn alweer een week hier.. de tijd gaat veel te snel! Sinds eergisteren staan hier boven in de wei een stuk of acht paarden met evenzovele jonge meisjes die daar in wat tentjes kamperen. Een vriendin van buurvrouw Claire maakt met hen een randonnée á cheval . Oude tijden van de Smitsen herleven, paardenmeisjes zijn ook overal hetzelfde, of we nu in Nederland of in Frankrijk zijn! Tegen een uurtje of negen in de ochtend gingen ze gister op pad...... ben benieuwd waar de tocht heen ging... het zou erg warm worden!

Ondertussen was ik begonnen met het schilderen van de luiken. Lekker vroeg in de ochtend, zolang het niet te warm werd. Daarna heb ik me op de mega-grote oude kledingkast in onze slaapkamer gestort. Daar staat een grote kast waar geen planken in liggen en de achterkanten er los bij staan. Maar het is een mooie grote kast met heel veel ruimte. De achterkanten heb ik inmiddels er ingeschroefd. De lange planken, die je echt niet zomaar over het hoofd ziet, waren nergens te bekennen, dus daar moeten nieuwe voor komen. Alles een paar keer opgemeten, want meten is weten!, en op naar Thiers naar een grotere doe-het-zelf zaak. Daar was het allemaal een beetje te veel, te groot, dus besloten we om de planken dan toch maar te gaan halen in Mayet la Montagne, onze oude vertrouwde Mr. Bricolage, waar je zo fijn geholpen wordt en waar ze de planken waarschijnlijk  ook wel op maat willen zagen. Ik verheug me er al op. Het is nl een enorme kast waar veel rommel in opgeborgen kan worden, spulletjes, die nu nog in dozen staan opgestapeld. 

Ondertussen werd er hier in Pacaud hard gehooid en gerommeld door buurman Stephane en buurman, de buurman iets verderop, Patrice. Ze zaten bovenop het dak van de oude schuur hier aan de bovenkant en ik bereidde me er al op voor om eventueel eerste hulp te moeten toepassen. Gelukkig kwamen ze heelhuids weer beneden. Wij zaten voor ons huisje met een drankje toen de twee heren op de trekker van Patrice langs kwamen rijden. Frank zwaaide met zijn pilsje en dat lieten de heren zich geen twee keer zeggen.  Het was erg gezellig en vooral toen, hoe het zo kwam, geen idee, het gesprek op mosterd kwam. Er is al tijden in Frankrijk nauwelijks mosterd te krijgen, vorige keer dat we hier waren waren alle schappen in de winkels leeg, en nu was dat ook weer het geval. Ik had vier potten mosterd uit Nederland meegenomen, voor je weet maar nooit... De buurtjes hadden al een pot gehad en toen ik voor Patrice ook een pot had was het gelach niet van de lucht. Zijn vrouw zou er erg blij mee zijn! 

Ik bedacht me naderhand hoe leuk het is om in een gehuchtje te wonen, je hebt aanspraak! 's Morgens zwaai je naar de buurvrouw, maakt een praatje met je kleine buurmeisje en drinkt een drankje met elkaar. Komt bij dat de mensen hier ontzettend vriendelijk zijn; er wordt onderweg een hand opgestoken.......ja, ik voel me hier thuis...........