Lieneke had vanochtend paardrijles en dat wilden we natuurlijk niet missen. Dat was lang geleden dat we bij haar paardrijles aanwezig waren! Ze had les in een paar dorpen verderop dus dat betekende dat Fish, haar paardje, mee moest in de trailer. Dat was nog even werken 's morgens... Fish klaarmaken, trailer aankoppelen, spullen in de auto en natuurlijk ook Fish in de trailer.. je zult hem maar vergeten en daar aankomen zonder paard... vroeger, toen Lieneke nog wedstrijden reed, heb ik daar wel eens iets over gehoord dat mensen hun paard vergeten waren mee te nemen. Nou in ieder geval ging Fishie netjes de trailer in. Ik denk dat het een half uurtje rijden was. Mooi paardenbedrijf. Wat was het leuk om Lieneke weer te zien rijden. Ik word daar altijd zo blij van! Fish is nog jong, iets van 5 jaar, en Lieneke en hij vormen nu al een mooie combi. In de les werd er gewerkt aaan de basisdingen zoals goed aanspringen in de galop, vooral rechts. Fishie houdt van springen en ook daar werd op geoefend, hoe ze beiden elkaar aan kunnen voelen zodat Fish niet teveel wil en Lieneke in eerste instantie wat minder vraagt. Heerlijk om naar te kijken en te genieten. Want wat is het prachtig om zo te rijden, heerlijk weer en de bergen op de achtergrond! En hoe leuk werd er ok lesgegeven! De instructrice deed dat vanuit een positieve instelling en dat maakte dat Fish en Lieneke samen groeiden…….                               Omdat Lieneke aan het eind van de dag de auto nodig had bleven we ‘s middags en ‘s avonds thuis. ‘S Middags zijn we hier naar de rivier beneden geweest om even af te koelen! De zomer zet hier echt door en het is warm, gister iets van 30 graden wel! Dus gingen we ‘s middags even naar de rivier. Het water was heerlijk en kabbelde rustig voort. Niet voor te stellen wat voor ellende diezelfde rivier in februari heeft veroorzaakt! ‘ s Avonds lekker gekookt ( nog wat wennen aan ander kookgerei en heel ander fornuis) maar dat lukte allemaal prima.

 Vanochtend hadden we de auto van Lieneke mee en we besloten eerst eens Waipawa te verkennen, het plaatsje waar Matt en Lieneke wonen; wel in het buitengebied, maar toch..... Omdat we nog niet hadden ontbeten besloten we in de Goat Horn weer zo'n lekker ontbijtje te nemen. We zaten buiten en naast ons kwam een stoere biker zitten die een praatje met ons begon. Hij heeft zelfs nog een foto van ons gemaakt~!

Daarna reden we terug over de Pourerere Road, langs het huis van Lieneke en Matt en dan steeds maar recht door. Na 20 tot 30 minuten kom je dan bij Pourerere Beach en de zee.... Het was een prachtige rit met een natuurschoon... weer zo prachtig! Het strand was zo ongeveer verlaten.. Er stonden wat campers op een campersite, heerlijk plekje overigens, zo aan het strand, er liepen een paar mensen op het strand...maar het was zo eenzaam... en dat met dit prachtige weer en toch al vakantie voor veel mensen hier.... onbegrijpelijk! Voor ons was het heerlijk, badkleding aan en de zee in.... het was fris maar goed te doen. Heerlijk even afkoelen!

Op de terugweg kwamen langs een bordje met "heritage" meestal de een of andere gedenksteen of zo. Dit keer bleek het een herinnering te zijn dat het prachtige landschap waar we op uitkeken na de tweede wereldoorlog tussen een stuk of 8 veteranen was verdeeld zodat ze daar weer een familieleven en farm konden opbouwen. Met de namen van die families erbij. Wat een prachtig gebaar eigenlijk... ze hadden jaren van hun leven gegeven voor hun land en nu kregen ze er iets voor terug, namelijk de kans om weer een leven op te bouwen..........

's Middags nog even wat boodschappen gedaan en Frank kocht in de uitverkoop nog wat shirtjes en een korte broek.......

Lieneke had 's avonds een afspraak met een vriendin in de buurt van Napier en stelde voor om ons in Napier af te zetten; misschien konden we daar samen een hapje eten terwijl zij naar haar vriendin ging. Mooie stad Napier! Leuke winkels, dus eigenlijk moeten we nog zien dat we daar nog een middagje kunnen winkelen, al was het maar om cadeautjes voor Secret Santa in te slaan.......

We gingen op zoek naar een restaurantje en kwamen uiteindelijk in The Rose, een Irish Pub, terecht..... We kozen voor Fish and Chips, want dat hadden we nog niet gegeten hier. Erbij een groot glas bier en voor mij heerlijke applecider van de tap. Gezellige zaak en laat er nou net een pubquiz starttten. Wij deden mee voor spek en bonen... en zo nu en dan wisten we zelfs vragen goed te beantwoorden. Was een leuke avond met lekker eten, leuk bedienend personeel en een leuke quiz. Uiteindelijk pikte Lieneke ons in Napier weer op en reden we naar huis. Boven ons hoofd een wirwar van sterren... schitterend......

 Lekker even rustig bijkomen, lezen, naar paardje Fish... Gisteren nodigde Matt ons uit voor de lunch. Lieneke moest nog werken dus met z'n drieen naar een soort cafe in Waipawa waar je als buitenstaander nooit zou komen. Was onderdeel van een soort trucker-hotel. Dat  is nu zo leuk omdat we nu niet de toeristische dingen doen maar meer het dagelijkse leven meemaken van de Nieuw Zeelanders en Matt en Lieneke. En wat fijn om gewoon even samen met Matt te kunnen zitten, eten en praten. Zo leer je elkaar weer beter kennen. 

;s Avonds na het eten had Matt nog een "dessert" verrassing voor ons...well, not really dessert...but... surprise! Guess what? Frank hield het geloof ik bij ijs, ik bij iets van fruit.......

Zie hier de verrassing:

 

We hadden het al vaker over Greyfish gehad en dat we dat zo lekker vonden. In een restaurant is het echter super duur om te bestellen, dus had Matt er eentje voor ons gehaald.... Geweldig lief! En omdat ie natuurlijk super vers was hebben we meteen lekker zitten smullen....heeerlijk!

 Het is al weer twee dagen geleden dus er moet nodig weer even worden geschreven.

Afgelopen zondag zouden we richting Taupo vliegen. Voor die tijd nog een wandeling gemaakt met Agnes , door de "duinen" en dan langs het strand terug. Als ontbijt bij een gezellig tentje bij het strand wat koffie, thee en taartjes en eggs.

Na afscheid te hebben genomen van Pier bracht Agnes ons naar AUckland voor een binnenlandse vlucht naar Taupo, waar we opgehaald zouden worden. De vlucht duurde maar een minuut of 50 en we hadden een zeer gezellige en humorvolle stewardes die bij de medelingen begon met de aankondiging: iedereen die niet naar Taupo moet, moet nu als de sode.... het vliegtuig uit, want dan zit je verkeerd. Nadat we waren opgestegen voorzag ze het hele vliegtuig van water, een snackje en een snoepje en toen was het al weer tijd om de landing in te zetten. Ze had het druk op deze korte vlucht.

Landen verliep soepel en de koffers hadden we ook zo te pakken. Toen naar buiten. En dan heb je weer zoiets wat volgens mij alleen in Nieuw Zeeland kan; op Schiphol zie ik dit nog niet gebeuren....Daar stonden Lieneke en Matt ons op te wachten met achter hun auto een aanhangwagen met DE ram ('de" met hoofdletters, maar daarover nog wel eens wat meer)... zie je ze la staan bij Schiphol met een ram? Geweldig!

Toen was het nog best een stuk rijden naar Waipawa, waar Matt en Lieneke wonen. Daar aangekomen werd eerst de ram bij de ouders van Matt afgeleverd en in de paddock gezet. Toen naar huis waar wat vlees op de BBQ werd gelegd, een salade gemaakt en aardappels in de oven. 's Avonds ging Lieneke nog met haar paardje Fish even de rivier in omdat het die dag zo warm was geweest (maar wel lekker overigens!). Fish was superbraaf en plaste wat in de rivier rond. Je kunt je bijna niet voorstellen dat die rivier in februari een wilde woeste watermassa was, waardoor Lieneke en Matt zelfs met een helicopter van hun land gehaald moesten worden. Het water kwam destijds net tot hun huis dat uiteindelijk droog bleef. En als je dan nu kijkt naar dat rustige kabbelende water.....

 

https://www.facebook.com/reel/2024342274631930

 

Maandag 18 december:

Rustige ochtend waarin we foto's uitzochten, waarin ik wat dingen op mijn blog zette en we lekker genoten hier op het terras. Lieneke was al vroeg aan het werk zodat ze tegen enen vrij was. Met zijn drieen zijn we toen richting Havelock gereden, waar Lieneke een tijd heeft gewoond en hebben we een WInery bezocht en hebben daar wijn geproefd. Lieneke had daar ooit een paar maanden nog in de bijbehorende lodges gewerkt. De Winery lag aan zee en je keek over de wijngaarden heen naar de rotsen en het strand, een schitterend gezicht.

's Avonds zou er een "deerhunt" plaatsvinden op de farm van een vriend van Matt, Hamish. Of we mee wilden...... uhhhh ja?? Wat mij betreft niet voor de jacht maar de belevenis op zich....... dus donkere en warme kleding aan en voor schemering met z'n vieren in de auto naar de andere farm. Daar ontmoetten we Hamish en stapten we over in een...ja hoe noem je dat hier, zo'n karretje waar je mee de heuvels op en af kunt en het vee kunt opdrijven. Frank en ik voorin naast Hamish en Matt en Lieneke in de laadbak. Twee geweren mee. We reden de groene heuvels in en eigenlijk al na een paar minuten Maakte Matt allerlei gebaren... "deer" op de heuvels....... Hm, we slopen de auto uit en keken, en keken nog eens..... Dat was wel heel spannend en doet wat met je, heel gek, kijken, heel stil zijn, gebaren maken..... Lieneke mocht eerst maar kon ze door het vizier te pakken krijgen, Matt loste uiteindelijk nog een schot maar ze waren veel te ver en verdwenen over de heuvel. Tot mijn opluchting...haha.... Overigens vond ik het geluid van het schot ook erg indrukwekkend om te horen, het galmde ook echt na... ik weet niet....Toen weer met z'n allen in het karretje en gingen we door het land, heuvels over, door heel hoog gras, naar boven, naar beneden... echt GEWELDIG! Wat een belevenis! Ondertussen vroeg ik Hamish waarom hij, toen de herten er vandoor gingen, een paar keer heel hard vloot. Hij vertelde dat dat was om de aandacht van de herten te trekken. Omdat ze toch wel nieuwsgierig zijn stoppen ze als ze zo'n fluitje horen, niet lang, maar net genoeg om eventueel een schot te kunnen lossen (en inderdaad, na zo'n fluitje stonden ze even stil om te kijken). Ook zou het de herten wat gerust moeten stellen want het geluid van zo'n karretje en het fluiten naar de honden als de schapen of koeien opgedreven worden, horen ze regelmatig en is hen vertrouwd. We reden naar een hoog punt om te kijken of er nog herten aan de bosranden te zien waren. We waren superhoog en hadden een uitzicht.... een uitzicht...... met geen woorden te beschrijven zo geweldig mooi en ver. Het begon al te schemeren en ik hoorde overal in de bossages kreten van vogels...pauwen... maar ik dacht: dat kan toch niet? Pauwen, hier? Uiteindelijk bleken het wel pauwen te zijn. Er schenen daar heel veel pauwen te zitten op het land van Hamish, was hij niet blij mee, maar goed, ze waren nogal schuw dus "hard to get". Uiteindelijk werd het donker en zijn we weer terug gereden waar de auto stond. Geen hert geschoten maar wel een belevenis rijker... en wat voor eentje...... Ik begrijp en voel nu ook echt wat er mooi aan de jacht is... de natuur, op stap met je "mates", de spanning....... voor mij is het spotten van de herten dan de bekroning.....

 

 Zondag 17 december: ..Zit nu in het vliegtuig onderweg naar Taupo waar we door Lieneke en Matt weer worden opgehaald. Mooi moment om even bij te schrijven…. 

 

Zaterdag 16 december:

Heerlijk geslapen in ons huisje down the road… wakker worden, de zee horen  en zien… wat geweldig! Tegen achten liepen we het stukje naar het huis van Pier en Agnes, the stairway to heaven op( er moeten nog al wat treedjes beklommen worden voordat je bij hun huis bent) en dan kom je in hun paradijsje… wat een plekje! Het uitzicht, de zee, de vogels…. We hebben heerlijk ontbeten en toen met Agnes op pad. Ze bracht ons eerst naar een plek waar je een fantastisch uitzicht had op Auckland… geweldig! Het prachtige huis erbij behoorde indertijd toe aan een zekere Rose Hellaby die bekend stond als een vriendelijke en genereuze vrouw. Het huis staat er nog, leeg zo dachten we, maar ziet er nog goed onderhouden uit. Maar dat uitzicht over Auckland….. foto’s schieten te kort!

Onderweg kwamen we een "Op shop" tegen, zoiets als een kringloop , en daar scoorde Agnes zowaar een capribroek. Daarna hebben we een geweldige wandeling gemaakt… voor we het pad op konden moesten we eerst onze schoenen desinfecteren vanwege een schimmel die de daar voorkomende zeldzame kauri boom kon aantasten . Daarna een prachtige tocht langs de kust met de meest mooie uitzichten en ook wel wat spannende steile stukjes. Bij een maori beeld gepauzeerd met toastjes kaas en avocado! Heerlijke tocht en schitterend weer.

Daarna werd het tijd om richting huis te gaan en Pier op te pikken. Richting Auckland (ligt op zo’n drie kwartier rijden) om daar even rond te kijken. Op een vulkaan daar, ik geloof dat er rond Auckland iets van 50 vulkanen zijn, had je weer een prachtig uitzicht. Wat mensen vierden daar ik denk een verjaardag met veel gezang en loslaten van balonnen. Toen was het tijd om naar een klein theatertje te gaan waar een geweldige film draaide: next goal wins….. echt een superleuke film die je ook nog aan het denken zette.

 Daarna lekker eten bij de vietnamees er tegenover. Omdat Pier niet helemaal fit was weer terug naar hun huis waar Agnes, Frank en ik nog heerlijk op het terras konden bijkletsen.

 

Op zo’n prachtige locatie heb ik nog een stukje voor mijn blog geschreven denk ik….. Ik hoor de zee ruisen en heb uitzicht op zee, ik hoor vogels, de tui, met zijn vreemde geluiden…. We slapen twee nachten in een schattig huisje met uitzicht op zee. Iets meer de weg naar boven op staat het huis van Agnes en Pier. Agnes is een oud-studiegenote van Frank en zij en haar man wonen hier in Nieuw Zeeland al heel wat jaartjes. Echt geweldig om elkaar dan weer op te zoeken!
Gisteren hebben we in Invercalgill eerst de camper op een adres afgeleverd en werden we door degene aldaar naar het vliegveld gereden, wat op misschien maar tien minuten afstand lag. Dag camper-van… wat was het een heerlijke tijd met je op het Zuider Eiland.
Toen de vlucht van Invercargill naar Auckland met Air New Zealand, ongeveer twee uur vliegen. Het is een binnenlandse vlucht en lijkt meer op een busdienst. Mensen die een half uurtje voor vertrek aankomen, kinderen die alleen reizen…..
Tegen drieen arriveerden we op het vliegveld van Auckland. Koffers gehaald en naar buiten. Even later zagen we een witte auto aan komen rijden: Agnes! Geweldig! Heb haar heel veel jaren geleden voor het laatst gezien, Frank heeft haar tussendoor nog wel eens gezien. Ik vond haar geen spat veranderd, Agnes. Hoe leuk was dat? In de auto, koffers er in en hup, onderweg. Ik had gedacht dat we ergens in een buitenwijk van Auckland zouden belanden, maar we reden door en door het “rural” gebied, platteland in. Na veel slingerende weggetjes stopten we even op de weg om naar het prachtige uitzicht op zee te kijken… hun “achtertuin”.  Hun huis ligt in de omgeving waar in februari de cycloon zo heeft gewoed, huizen liggen in elkaar, te triest voor woorden om te zien… Hun wijk was ook geraakt maar het huis van Agnes en Pier had alles min of meer overleefd. En wat voor huis, huisje moet ik eigenlijk zeggen want het is klein…maar oooo……… Via een houten trap en heel veel treden kom je boven,(Frank noemt dit al "stairway to heaven") door een soort van oerwoud aan de meest mooie planten.

Je komt uit op een houten terras, en daar ligt dan hun huisje….. uitzicht op zee, de tui’s om je heen…..geweldig!!! Het huisje op zich is ook al zoiets, helemaal echt iets voor mij, de inrichting met alle leuke oude/nieuwe/vintage dingen, glazen, serviesgoed, prulletjes, badkamer met prachtige tegelvloer….. Na kennismaking met Pier en een lekker drankje gingen Agnes, Frank en ik naar de zee, beneden, want het was eb en dan kun je mosselen “plukken” . Op het strand konden we door een geweldige grot, die bij eb “droog” lag. Een stuk verderop konden we dan  mosselen plukken. Het was zo leuk en zo mooi. Boven op de rotsen was een kolonie Jan van Genten, op de rotsen wat lager nestelden Sterns.

Toen op naar de plaatselijke lodge voor live muziek en een drankje. Pier was daar ook en het was bomvol. Buiten aan een tafeltje gezeten en gepraat met wat mensen daar aan tafel. Ik maakte meteen een BFF for life (of was het de drank?)

Na een tijdje weer richting huis Agnes en Pier waar Frank en Agnes vast de mosselen klaarmaakten.

En of het allemaal niet gezellig genoeg was gingen we daarna in de hottob (tenminste, ik denk dat je dat zo noemt) om de zon zien onder te gaan boven de zee, de tui op de boomtakken boven ons, het ruisen van de zee……gewoonweg magisch. Daarna nog een laat diner en toen naar ons slaapplekje een stukje de weg af. Ook weer zo’n geweldig huisje met uitzicht op zee, en daar zit ik nu dus dit stukje te typen. Ik hoor en ruik de zee, de lucht wordt blauw, de vogels maken een herrie… wat geweldig!!!

Donderdag 14 december Er zijn een paar dieren en vogels die ik eigenlijk wel “wild” wilde zien en eentje daarvan is de Kea, een papagaai- achtige vogel. Ik zag overal wel bordjes hangen met” don’t feed the kea”  maar gezien had ik ze nog niet. Tot dat we gister, richting Milford Sound, op een parkeerplaats ze tegenkwamen. Er zat een redelijk flinke vogel op een auto en mensen waren aan het fotograferen. Dat bleek dus een kea te zijn. Hij was veel groter dan verwacht ( ik dacht van parkiet-achtige afmeting maar het was meer de grootte van een buizerd). Er waren er drie en niet bepaald schuw. Genoeg tijd om te filmen en fotograferen. Een man daar vertelde dat het heel slimme vogels waren, de Kea’s. Voor bv het verkrijgen van voedsel hadden ze wel 45 trucjes om aan het eten te komen. 

Ze vlogen van de ene auto naar de andere, zaten blijkbaar graag hoog en toen er een auto wegreed bleef eentje gewoon een stukje meeliften.