Namate ik dit stukje aan het schrijven was, werd het iets heel anders dan ik voor ogen had…… ik heb ook zitten twijfelen of ik het moet plaatsen…….. maar het komt wel uit mijn hart en misschien helpt het me wel om een “andere”weg in te slaan…..

 

Op mijn laatste ochtendwandeling van ons verblijf word ik sentimenteel. Waarom? Is het omdat ik door een stuk bos loop waar veel kap heeft plaatsgevonden? Dat dat me een wat triest gevoel geeft; de aanblik van de lege stukken “bos”. Het zou niet zo moeten zijn want naast die lege stukken zie ik ook de nieuwe aanplant al weer staan en een stukje verderop staat een al weer wat hogere aanplant, deze zal al wel een paar jaren ouder zijn. Dus ook al zie je hier “de afbraak””  er is ook zeker vernieuwing en opbouw te zien. Maar goed, tijdens deze wandeling (en al mijn ochtendwandelingen) heb ik veel tijd om na te denken….over het leven, waar ik sta……. Ik word binnenkort 61 en dat klinkt toch wel even anders dan dat je bv 45 wordt… Ik ben altijd degene geweest die me van mijn leeftijd niks aantrok…gewoon nog alles doen, met de paarden, het werk…. Maar vooral de laatste anderhalf/twee jaar merk ik dat het anders wordt. Ik denk meer na over de tijd die nog voor me ligt… en vooral hoeveel gezonde jaren dat nog zullen zijn? Ik merk nu toch met wandelen dat mijn conditie wat minder is, ik voel mijn gewrichten en ik ben moe, eigenlijk ben ik altijd moe……. Heb dat, toen ik vorig jaar een paar maanden thuis zat vanwege o.a. die moeheid, ook uit laten zoeken hoe dat zou kunnen komen. Daarbij komt mijn werk, wat, begrijp me goed, ik ontzettend leuk vind, maar er wordt veel gevraagd, er komen veranderingen aan; dit moeten we gaan doen, dat moet er gebeuren….. ik merk dat het me veel wordt…..Tijdens deze wandelingen heb ik tijd om na te denken…wat wil ik de komende jaren……. en dat weet ik natuurlijk eigenlijk wel: het is vooral genieten van wie ik nu ben, ik wil genieten van een ochtendwandeling, van het horen van de stilte om me heen, van groentes die ik in mijn moestuin zelf heb gekweekt, van elke ochtend eitjes zoeken van de kippen… en natuurlijk wil ik ook werken…. Ik wil dingen aan het huis verbouwen, ik wil mensen blij maken, helpen… maar dat alles in mijn tempo en niet meer in het tempo van bv mijn werkgever…want dan blijft er eigenlijk geen tijd voor mijzelf over…. Dan heb ik in het weekend, na een week werken, minstens een dag nodig om wat “bij” te komen van de werkweek. Daar denk ik dus over na tijdens mijn wandelingen. En begrijp me niet vekeerd… ik ben een meer dan bevoorrecht mens in dit leven…met ons heerlijke huisje in de Puy de Dome……..maar juist daardoor ga je een ander besef van het leven krijgen…… We gaan het zien….. en vooral of ik eerlijk kan zijn over alles wat ik bedenk… en kijken of ik beslissingen kan nemen om het leven toch om te gooien….. we gaan het zien……..

 

 Heel nuttige dag vandaag! Vanuit Nederland had ik 7 rekken meegenomen. Gekocht bij Ikea van mijn Kerst cadeau-bonnen van het werk; met wat kunst en vliegwerk kon ik ze bij Ikea gebruiken en had 3 grote en 4 lage rekken gekocht om op het zoldertje boven de keuken te zetten. Lekker veel bergruimte voor voorraden en zo. Je weet maar nooit of je hier vast komt te zitten (stiekem hoop ik er een beetje op 😁) en dan is het wel handig dat je voor een week of twee eten en water in huis hebt. Onze keuken is te klein om ook maar iets van voorraad op te bergen, maar op het zoldertje er boven is ruimte. Dus vanochtend begonnen aan het in elkaar zetten van 7 rekken... het bleek een fluitje van een cent, vooral toen ik al de schroeven er met een elektrische schroevendraaier in draaide; met de hand was toch wel erg veel werk. Na twee uurtjes had ik de rekken in elkaar, alles was compleet, en toen begon het op- en inruimen. Ooit moet het zoldertje gestuckt worden, geisoleerd en betimmerd, maar voor nu is het prima zo. De rekken staan er, alles is opgeruimd.... ik ben erg tevreden!!!!

 Woensdag gezellige dag gehad. We kregen gasten voor de lunch! Anita en Andre, die we kennen via de Frankrijk-facebook-groep en hier in de buurt een huisje hebben. Toevallig waren we er deze keer in dezelfde tijd. In de zomer waren we bij hen op visite geweest dus nu werd het tijd om hen ons stulpje te laten zien. Van te voren lekker bezig geweest; huisje opgeruimd en wat lekkere dingen voor de lunch gemaakt: knoflooksoep, gegrilde groentes, een kaastaart (wat een ellende met die gasoven... ik krijg het nog steeds niet helemaal voor elkaar, hoe zacht hij ook staat, hoe zorgvuldig ik ook ben: toch was de bodem weer zwart!)  en natuurlijk brood van de bakker uit Lachaux en lekkere kaasjes en pate. Het was een gezellige dag, we hebben altijd genoeg te kletsen... leuk is dat... vorig jaar kenden we elkaar nog niet... ach... het zal wel door onze Frankrijkliefde komen!

tsja.... weer een erg charmante foto van mij............

 

En dan zijn we weer thuis in Pacaud. Zondagochtend nog voor een laatste keer naar de Camagri geweest. We wilden nog heel graag het parcours de pays zien. Een parcours door "het Camargue landschap"..... met je paard aan de hand binnenkomen. Daarna opstijgen en dan wat hindernissen: over een bruggetje, een verhoging op en af, vanuit volle galop halt houden, door het water, hekje openen en sluiten (dat was buiten ons gezichtsveld) en daarna weer in volle galop naar de finish waar je moest halthouden, af- en weer opstijgen. Het was heerlijk weer en ik geniet altijd van het parcours. Het zijn vooral de meisjes die hier aan deelnemen, maar zo nu en dan druppelt er een man tussendoor. De ruiters zijn merendeels gekleed in de prachtige guardian kleding. De meisjes dragen vaak een hoed, een kleurige Camargue-blouse en een giletje, of bij kouder weer, een zwarte jas. Vooral de wijde broek van de dames vind ik het einde! En dan natuurlijk de prachtige paarden met hun authentieke zadel. De guardian zit  er redelijk vast in door de "steunen". Dat moet ik ook wel als je ziet hoe snel een Camarguepaard moet wenden; je zou anders zo uit het zadel worden gelanceerd! 

Het was een leuke ochtend. Daar waar het ene paard met gemak over het bruggetje ging, wilde het andere paard er beslist niet over heen en moest de guardian alle zeilen bijzetten om dit onderdeel goed af te ronden. En dan dat alles rijden met 1 hand.  Traditioneel gezien heeft de guardian nl in de andere hand een lange stok, de drietand, waarmee hij de stieren die hij drijft, onder controle moet houden. Het parcours de pays moet daarom ook eenhandig gereden worden. 

Tegen de middag verlieten we de Camagri want er stond nog een uurtje of vijf autorijden op het programma, voordat we weer thuis zouden zijn in Pacaud. De rit verliep voorspoedig, heerlijk weer, blauwe lucht en zon. Naarmate we meer de bergen in gingen werd het bewolkter. Tegen kwart voor vijf waren we weer thuis.

Maandag was een stralende dag. De meeste tijd heb ik lekker voor ons huisje gezeten met een boek, lekker in de zon. Wat een weer!! In de 20 graden voor ons huisje! Dat was genieten en we namen het er maar maar van want aan het eind van de week schijnt het een stuk minder mooi weer te worden. De klusjes binnenshuis bewaren we voor dan!

 Zaterdagochtend al weer vroeg het bed uit. Tegen kwart voor acht zaten we al aan het ontbijt. Het was heel rustig in de eetzaal dus konden we heerlijk genieten van de croissantjes, pancakes en wat al niet meer. Daarna in de auto en waar op naar dag nummer twee van de Camagri.

Om half elf begon het concours de ferrade en die wilden we natuurlijk niet missen! Omdat het daar meestal erg druk is en er niet al te veel ruimte is voor toeschouwers gingen we al een half uur van te voren naar het veld waar de ferrade zou worden gehouden. Ik kon nog net een plekje voor aan het hek bemachtigen. Frank bleef met Barkley een beetje achter want naast mij stond een hond die wat minder vriendelijk naar Barkley deed. 

De ferrade gaat als volgt: achterin een veld wordt een stier losgelaten en deze wordt door een groep van vier ruiters, die bij dezelfde manade (zeg maar stierenhouderij) horen, opgedreven. En dat gaat echt superhard over het veld. Voor een bepaald punt moet de stier een por krijgen waardoor hij omvalt; dat levert punten op. De bedoeling is dan uiteindelijk dat de guardian van zijn paard springt en de stier bij de horens pakt, tegen de grond werkt en zo de stier kan brandmerken (ferrade). Dat laatste stukje gebeurt niet in de wedstrijd; het gaat om de behendigheid om de stier een por te geven. Maar natuurlijk kon zo nu en dan een guardian het niet laten om toch van zijn paard te springen en de stier bij de horens te grijpen! Lekker macho. Overigens rijden er in elke groep ook veel dames mee. Twintig of dertig jaar geleden zag je maar zo heel nu en dan een dame maar tegenwoordig zijn ze ruim vertegenwoordigd. Het is echt een spektakel om te zien; het gaat reuze hard en je weet natuurlijk nooit wanneer de stier uitzwenkt. Er worden weer punten gegeven op allerlei gebied: voor een bepaald lijn moet de stier tegen de grond zijn gewerkt, de samenwerking van de groep etc.

Wat ik vooral indrukwekkend vind is het voorstellen van alle manades. Meer dan 60 guardians komen op een rij aangereden en worden per manade naar voren gehaald en voorgesteld aan het publiek. Ik vind het een machtig gezicht!

Het was echt een prachtige dag met temperaturen die echt boven de 20 graden uitkwamen. 's Middags hebben we o.a. weer naar de tri de betail gekeken. Heerlijk op de kleine tribune met de zon in ons gezicht. Barkley vermaakte zich uitstekend met alle honden en mensen die langsliepen. Wat is het toch een allemansvriend. Hij werd door iedereen aangehaald en geknuffeld en hij vond het prachtig!

Verder zijn we de dag doorgekomen om zo her en der te kijken, alle kraampjes met Camarguespullen af te struinen; een rose'tje aan de bar te halen.......Overigens waren er meer mensen die zin hadden in een drankje..... ook deze lieftallige guardian had wel zin en een drankje:

 Vervolg van vrijdag de 17e:

Terwijl ik naar het behendigheidsonderdeel keek, bedacht ik me hoe leuk het dan toch ook bij de Smitsen was... vooral onze behendigheidswedstrijd, waarbij ik veel onderdelen, die hier aan bod kwamen, bij ons had meegenomen in onze wedstrijd. 

De deelnemers moesten niet alleen hun kunnen op het paard, maar ook naast hun paard laten zijn. Aan de hand binnen komen, opstijgen, afstijgen, trailerladen...... En het blijft interessant om te zien hoe het ene paard gewoon de ruiter volgt, terwijl een ander met geen mogelijkheid vooruit te krijgen is. Het mooiste vind ik dan nog het paard dat eigenlijk iets heel spannend vindt, maar dan uiteindelijk toch de ruiter volgt, blijkbaar toch een samenwerking en vertrouwen tussen paard en ruiter. Genieten is dat.

Intussen was het al na luchtijd en besloten we te kijken of er een plekje in de tent vrij was om te lunchen. Op vrijdag heb je nog kans om er tussen te komen; zaterdag en zondag is dat bijna onmogelijk. Er was plek zat dus installeerden we ons daar met Barkley. Het menu bestond uit vooraf Ceasarsalade met kip voor mij en voor Frank charcuterie, daarna natuurlijk Guardiane met riz de Camargue en als dessert fougasse uit St. Maries (soort zoet cake-achtig brood) en appeltaart. Het was weer zo gezellig! Je zit in een tent met uitzicht op de twee pistes waar de ruiters af en aan rijden. Je hoort alle Franse gesprekken om je heen, buiten schijnt het zonnetje... wat wil je nog meer? Want gelukkig was inmiddels de mist opgetrokken en had plaats gemaakt voor blauwe lucht en zon!

's Middags was de tri de betail, een van mijn favoriete onderdelen. Een guardian moet een stier, die om zijn horens een kleur draagt, selecteren en afzonderen van de kudde en daarna naar een naastgelegen weide delegeren. De guardian wordt beoordeeld op zijn rust, de kudde stieren mag niet alle kanten op vliegen, zijn acties, zijn samenwerking met het paard. Het paard wordt ook beoordeeld op zijn interactie met de guardian en de stier en zo zijn er nog meer punten waarop gelet wordt. Een guardian kan ook gediskwalificeerd worden als hij de kudde te veel opjaagt, als hij wisselt van stier (ze krijgen steeds een kleur doorgegeven van de stier die ze moeten afzonderen) of als hij ruw is voor zijn paard. Het is een spannende wedstrijd, de winnaar over een paar manches wint een geldbedrag van een paar honderd euro. Al gauw krijg je de tactiek door en wat vooral opvalt is rust, rust, rust. De guardian staat minuten lang te kijken naar de uitgekozen stier. Het paard is dan ook in rust, maar dit kan van het ene op het andere moment veranderen in actie! Het is indrukwekkend om te zien hoe stier, paard en guardian  kunnen wenden en keren. Nu begrijp je ook waarom de zadels er daar uitzien; de guardian zit redelijk vastgeklemd in het zadel. Bij alle wendingen en keringen zou hij anders zo van de paardenrug vliegen. Al met al een indrukwekkend schouwspel dat geen seconde verveelt! 

Tegen het eind van de middag besloten we nog even naar Saintes Maries de la Mer te rijden, even wat zeelucht opsnuiven. En het was heerlijk! Barkley kon even lekker rennen en verdween zelfs het water in! Wat heel leuk was, was dat er langs de boulevard schildersezels stonden opgesteld met daarop prachtige tegeltableau's van zee gezichten van Vincent van Gogh, met daarbij een beschrijving. Zeer interessant en een schitterend gezicht: een zeegezicht met daarachter de "echte" zee. Het waren ook prachtige tegeltableau's... ik had er zo eentje mee naar huis willen nemen!

 Camagri dag!

We waren redelijk vroeg uit de veren; dat wil zeggen: manlief... ik ben altijd vroeg. Lekker, want dat geeft me de tijd om op mijn computer te struinen, stukjes te schrijven, foto's te uploaden... (helaas lukt dat laatste hier niet zo goed, blijkbaar geen optimale internetverbinding in het hotel of zo). Iets over achten gingen we  aan het ontbijt. Het was best druk in de eetzaal maar we vonden toch een tafeltje. Het was een tamelijk uitgebreid ontbijtbuffet met echte sinaasappelsap (heerlijk!), croissantjes in verschillende maten en smaken, verschillende soorten brood, beleg, vers fruit, pancakes etc. Het enige wat ik miste waren de scrambled eggs met spek.... nou jaaaa..... we hebben het ook wel eens moeten doen met thee, kuipje jam en half stokbroodje. Nee, lekker dus. Barkley hadden we maar even in de auto geparkeerd.

Na het ontbijt was het: richting St. Maries.... en net zoals vorig jaar gaf de TomTom weer een heel vreemde route aan; toen we zo ongeveer voor de ingang van de Mas stonden zei TomTom dat we nog 40 minuten moesten en wilde ons helemaal om het landgoed heenleiden of zo. Het weer was overigens maar minnetjes.... dikke mist en een graad of vijf..... best koud. Het was super rustig toen we aankwamen maar gelukkig zagen we al meteen overal die prachtige witte paarden. Er stond voor vandaag niet heel veel op het programma: het voorstellen van paarden die te koop waren, een soort behendigheidsparcours a la Smitsen en de tri de Betail; die zou 's middags plaatsvinden, mijn favoriete onderdeel. Eerst gingen we bij het behendigheidsdeel kijken. Dat was precies zo als onze behendigheidswedstrijd die wij vroeger bij de Smitsen hielden; zo grappig om te zien! Eerst met het paard aan de hand over wat strobalen stappen en daarna opstijgen. Er was een mevrouw die deed er zoooooo lang over; paardje wilde maar niet stilstaan (of ze was gewoon niet behendig genoeg, en eerlijk gezegd denk ik dat laatste), daarna moesten ze een jerrycan een stukje achter het paard aanslepen, dan door van die kunststof buizen en onder een soort van gordijn van plastic stroken door, een rondje om een nep-stier en dan in galop totdat het fluitje klonk en ze een noodstop moesten maken. En dat allemaal met die prachtige paarden en de ruiters gekleed in de traditionele guardian kleding. Ik ben vooral weg van de meisjes met hun prachtige wijde broeken, het hoedje en de leuke Camargue overhemden. De mannen zien er ook megastoer uit......het grappige is, dat als ze dan van hun paard stappen, ze best klein zijn.......

wordt vervolgd......