Vervolg van vrijdag de 17e:

Terwijl ik naar het behendigheidsonderdeel keek, bedacht ik me hoe leuk het dan toch ook bij de Smitsen was... vooral onze behendigheidswedstrijd, waarbij ik veel onderdelen, die hier aan bod kwamen, bij ons had meegenomen in onze wedstrijd. 

De deelnemers moesten niet alleen hun kunnen op het paard, maar ook naast hun paard laten zijn. Aan de hand binnen komen, opstijgen, afstijgen, trailerladen...... En het blijft interessant om te zien hoe het ene paard gewoon de ruiter volgt, terwijl een ander met geen mogelijkheid vooruit te krijgen is. Het mooiste vind ik dan nog het paard dat eigenlijk iets heel spannend vindt, maar dan uiteindelijk toch de ruiter volgt, blijkbaar toch een samenwerking en vertrouwen tussen paard en ruiter. Genieten is dat.

Intussen was het al na luchtijd en besloten we te kijken of er een plekje in de tent vrij was om te lunchen. Op vrijdag heb je nog kans om er tussen te komen; zaterdag en zondag is dat bijna onmogelijk. Er was plek zat dus installeerden we ons daar met Barkley. Het menu bestond uit vooraf Ceasarsalade met kip voor mij en voor Frank charcuterie, daarna natuurlijk Guardiane met riz de Camargue en als dessert fougasse uit St. Maries (soort zoet cake-achtig brood) en appeltaart. Het was weer zo gezellig! Je zit in een tent met uitzicht op de twee pistes waar de ruiters af en aan rijden. Je hoort alle Franse gesprekken om je heen, buiten schijnt het zonnetje... wat wil je nog meer? Want gelukkig was inmiddels de mist opgetrokken en had plaats gemaakt voor blauwe lucht en zon!

's Middags was de tri de betail, een van mijn favoriete onderdelen. Een guardian moet een stier, die om zijn horens een kleur draagt, selecteren en afzonderen van de kudde en daarna naar een naastgelegen weide delegeren. De guardian wordt beoordeeld op zijn rust, de kudde stieren mag niet alle kanten op vliegen, zijn acties, zijn samenwerking met het paard. Het paard wordt ook beoordeeld op zijn interactie met de guardian en de stier en zo zijn er nog meer punten waarop gelet wordt. Een guardian kan ook gediskwalificeerd worden als hij de kudde te veel opjaagt, als hij wisselt van stier (ze krijgen steeds een kleur doorgegeven van de stier die ze moeten afzonderen) of als hij ruw is voor zijn paard. Het is een spannende wedstrijd, de winnaar over een paar manches wint een geldbedrag van een paar honderd euro. Al gauw krijg je de tactiek door en wat vooral opvalt is rust, rust, rust. De guardian staat minuten lang te kijken naar de uitgekozen stier. Het paard is dan ook in rust, maar dit kan van het ene op het andere moment veranderen in actie! Het is indrukwekkend om te zien hoe stier, paard en guardian  kunnen wenden en keren. Nu begrijp je ook waarom de zadels er daar uitzien; de guardian zit redelijk vastgeklemd in het zadel. Bij alle wendingen en keringen zou hij anders zo van de paardenrug vliegen. Al met al een indrukwekkend schouwspel dat geen seconde verveelt! 

Tegen het eind van de middag besloten we nog even naar Saintes Maries de la Mer te rijden, even wat zeelucht opsnuiven. En het was heerlijk! Barkley kon even lekker rennen en verdween zelfs het water in! Wat heel leuk was, was dat er langs de boulevard schildersezels stonden opgesteld met daarop prachtige tegeltableau's van zee gezichten van Vincent van Gogh, met daarbij een beschrijving. Zeer interessant en een schitterend gezicht: een zeegezicht met daarachter de "echte" zee. Het waren ook prachtige tegeltableau's... ik had er zo eentje mee naar huis willen nemen!