Die vrijdagochtend werd ik wakker door het getjilp van een heleboel mussen. Dat deed me echt aan vroeger denken, toen hoorde je die kleine vogeltjes overal en altijd. De laatste jaren is het aantal mussen in Nederland erg afgenomen en hun getjilp hoor je veel minder. Dit was echt weer als vroeger, veertig/vijftig jaar geleden….. Ook hoorde ik geluiden van vogels die ik niet kende, het vogel geluid hoor je wel eens in televisieseries uit deze omstreken; volgens Lieneke is het de Magpie, een soort van ekster met veel wit. Ik ga het straks eens even op internet opzoeken. Eerst was er nog wat blauwe lucht te zien, maar het trok al snel dicht en begon het wat drenzig te regenen. Na een kop thee zouden we naar Waipawa gaan om te ontbijten met Matt’s moeder Jennie. We hadden afgesproken in het restaurantje waar Lieneke ook nog had gewerkt destijds. Er waren nu andere eigenaren en je kon er heerlijk ontbijten. Nou, dat wilden we wel meemaken en natuurlijk benieuwd om Jennie te ontmoeten. Een gezellig restaurant aan de hoofdstraat van Waipawa. Het deed Amerikaans aan, zoals je op films ziet: een lange straat met lage huizen en winkels aan weerszijden. Al gauw zag ik Jennie aankomen. De begroeting was hartelijk en het was erg gezellig, meteen vanaf het begin. We kregen een werkelijk fantastisch ontbijt met een worstje, scrambled eggs, beans, mushrooms, tomatoes…. Nou, daar zou ik wel aan kunnen wennen!

Het was een leuke ochtend. Daarna stelde Matt voor om ons mee op een rit over het land van zijn ouders nemen. Matt’s ouders wonen niet ver van Lieneke en Matt vandaan. De vader van Matt heeft Angus koeien en ze hebben ik weet niet hoeveel acres land. Lieneke moest nog een paar uur werken dus dat kwam goed uit. We werden warm aangekleed met jassen, laarzen en mutsen; dat bleek later geen overbodige luxe te zijn. Eerst gingen we naar het huis van Matt’s ouders waar we overstapten in een klein terreinwagentje. En toen ging het los door de weides. Bijna niet te beschrijven hoe dat was, wild en mooi en winderig…. Living Mcleods Daughters… echt. We raceten van steile heuveltjes, door beekjes, joegen koeien op en verplaatsen meteen wat koeien naar een andere weide. Wat een geweldige belevenis! We zagen herten op Rabbit Hill, een zeer kenmerkende heuvel in het landschap met bovenop enkele heel oude grote bomen. De heuvel hoort bij het terrein van Matt’s ouders en valt meteen op. De meeste heuvels hier zijn onbegroeid en groen, allemaal gericht op het houden van schapen en koeien. De warme kleding kwam goed van pas want het waaide flink. Bovenop Rabbit Hill had je een schitterend uitzicht over het landschap. Matt vertelde alle wetenswaardigheden uit de buurt. Zo keken we uit op een begraafplaats. Er voor was nog een stuk grond met een door struiken omgeven vierkant waar Matt’s grootouders begraven lagen. Toen destijds de begraafplaats wilde uitbreiden konden zijn land kopen van Matt’s grootouders. Dit was oke en bij de koop/verkoop werd bedongen dat de familie Harvey (Matt’s achternaam) begraven kon worden op die aparte plek.
Je kunt je in Nederland niet voorstellen hoe groot het gebied is waar we over reden en dat hoorde allemaal bij de grond van Matt’s ouders. Onderweg kwamen we nog een dood schaap tegen. Die werd achter op het terreinwagentje geladen en gedropt op een plekje waar alle dode schapen werden gedropt. De schapen die op het land liepen waren van Matt, de koeien van zijn vader. Matt fokt de schapen om de rammen die hij dan weer verkoopt. ‘s Ochtends hadden we online nog even naar een veiling van schapen zitten te kijken. Matt wilde het zien omdat hij maandag een fokram wil kopen en even wilde kijken wat de rammen op de veiling opbrachten. Was heel interessant om te zien. En ook om Matt over zijn “hobby”, want ergens is dat niet niet zijn hoofdinkomen, zien te praten, de gedrevenheid en het enthousiasme... geweldig! Na de lange rit dronken we bij Matts ouders thuis nog een kop thee en koffie en daarna was het weer terug naar huis.

’s Avonds gingen we met Matts ouders en Matt en Lieneke uit eten in een van de twee pubs, geloof ik, die Waipawa rijk is. We werden van te voren al gewaarschuwd voor de eigenaardige eigenaresse van de pub. Als ze je niet mocht kon ze gewoon zeggen dat er geen eten meer geserveerd werd, terwijl iemand, die later binnen kwam, nog gewoon een maaltijd kon krijgen. Gelukkig lag de vader van Matt goed bij haar dus daar hoefden we ons geen zorgen over te maken. We maakten toen ook kennis met Matts vader Craig. Ze hadden niets teveel verteld over de pub. Het duurde heel lang voordat we konden bestellen en te eten kregen, het lamsvlees, want dat eet je natuurlijk in Nieuw Zeeland, was redelijk rare, een beetje te eigenlijk, maar al met al hadden we een gezellig avond.

 Goedemorgen….vrijdag 23 november New Zealand time......
Want het is ochtend… mijn computer geeft aan 18.10 uur Nederlandse tijd… dat wil zeggen dat het hier dan 6.00 uur, 12 uur later dan in Nederland., vrijdagochtend terwijl het in Nederland donderdagvond is.
Maar…. We zijn er……Ik ben wakker en heb net de gordijnen opengedaan en nu kijk ik uit op een stuk tuin en daarachter zie ik een heuvel waar schapen op lopen…… Ik hoor vogelgeluiden van vogels die ik niet ken, maar de geluiden herken ik wel…. Als je op tv een bv Australische serie kijkt, dan hoor je dezelfde roep…. Grappig is dat! Verder is er het getsjilp van mussen… die vind je overal! Ik heb heerlijk geslapen en zoals ik het nu merk, zit ik in hetzelfde ritme als ik in Nederland had… ben gewoon om zes uur ‘smorgens wakker geworden, ook al is het dan een halve dag later.

Maar we zijn er dus! Na twee dagen onderweg te zijn geweest… Wat een reis… wat een afstanden! We begonnen ons avontuur dinsdag aan het eind van de ochtend. Met de Fiat reden we tegen elven naar Harmke. Zij zou ons naar het treinstation in Heerenveen brengen om van daaruit naar Schiphol te reizen met de trein. Mooie verbinding zonder overstappen. Lekker rustig… dachten we…….

Nou, dat liep allemaal net even anders. We zaten nog geen tien minuten in de trein toen werd omgeroepen dat de bovenleiding tussen  Steenwijk en Meppel kapot was en dat er geen treinen meer konden rijden. We zouden tot Steenwijk reizen en van daaruit moesten we maar verder zien…… Er zouden eventueel bussen ingezet worden naar Meppel maar hoe lang dat zou duren eer die kwamen…. Even later volgde het bericht dat het repareren van de bovenleidingen wel een vertraging van vier uur met zich mee kon brengen…. Uuuuuuuhhhhhh….. dat klonk niet best….. vier uur later…. Dan zat ons vliegtuig al in de lucht! Wat nu te doen….. Maar gelukkig… want wie wonen er dichtbij Steenwijk? Heleen en Rolf…. Onze redders in nood! Na een telefoontje gepleegd te hebben naar hen stond een kwartiertje later Heleen voor onze neus. Wij stonden inmiddels met allerlei ongeruste mensen op het stationsplein van Steenwijk. We waren aan de praat gekomen met een jongeman die ook naar Schiphol moest. Wij vertelden hem dat wij opgehaald werden door een vriend van ons en wie weet kon hij wel mee. Op zich zou dat mogelijk moeten zijn maar meestal hebben Heleen en Rolf maar twee stoelen in de auto… de achterruimte is gereserveerd voor de honden. Heleen bleek inderdaad een lege achterbak te hebben en had daar gauw nog een losse stoel ingegooid. Ze had er gelukkig geen enkel probleem mee dat de jongeman, Rav, studerende in Leeuwarden, maar van origine komende uit Peru, wat illegaal, zittende op zijn koffertje, mee kon rijden. Heleen zou ons naar Zwolle brengen waar we de trein verder kunnen nemen en zo kwamen we eigenlijk toch nog vlot in Zwolle aan waar de trein naar Schiphol verder konden pakken Uiteindelijk kwamen we een uurtje later dan gepland aan op Schiphol en zelfs Rav was nog op tijd om zijn vliegtuig te halen naar Ierland, waar hij op bezoek ging bij zijn zuster.
Leve Heleen en Rolf die zo geweldig waren om meteen in de auto te springen, Heleen dan, en ons naar Zwolle te brengen. We hadden het zonder hen zeker niet meer gered!
En toen was het: op naar Hongkong voor het eerste deel van de reis.  Ik weet van mijzelf dat ik altijd eventjes moet slikken als we via de slurf in het vliegtuig stappen…. Op de een of andere manier denk ik dan: oke, nu lever je jezelf over… iets als “a point of no return”…… Ik ben niet echt een held wat vliegen betreft, maar ik betrap me er altijd wel op, dat als ik eenmaal in het vliegtuig zit, ik het allemaal erg spannend en leuk vind en dat ik geen momentje bang ben……

Het begin van een lange vlucht. Tot Hongkong vlogen we met De KLM. We zaten op de middenrij en dat was wel lekker, zo konden we makkelijk onze stoelen verlaten om het gangpad op te gaan. Toen we eenmaal in de lucht waren kreeg het cabine personeel het druk met het serveren van de maaltijd. Toen ik de afgelopen weken deelnam aan een cursus “zilverkleien”, speciaal om cadeautjes te maken voor Matts moeder hier in Nieuw Zeeland, was daar ook een cursiste die zelf stewardess was bij de KLM en me aanraadde om vooral de kip te nemen bij de maaltijd. Nou, dat was inderdaad een goed advies want ondanks alle commentaar die je altijd hoort op vliegtuigmaaltijden, was dit prima te eten… kwam natuurlijk ook wel omdat het een aparte entourage was en we uiteindelijk best wel honger hadden. In ieder geval genoten we van de speciale maaltijd, met een glaasje wijn er bij!
Daarna vermaakten we ons met het kijken naar het eerste deel van The Lord of the Rings, opgenomen in Nieuw Zeeland, om alvast in de Nieuw Zeelandse stemming te komen , en dat was meteen mooi om de aandacht wat af te leiden van mijn buurman die zich, dat denk ik tenminste, moed indronk met kleine flesjes whiskey en wijn, en na een uurtje wel wat tekenen van aangeschoten-heid begon te vertonen…zijn partner uitgebreid en lang kussend op het middenpad zodat niemand er door kon, een rondje door het vliegtuig en al wandelend de  danspassen van “Walk like an Egyptian “ uit te voeren…..tsja…… gelukkig viel ie op zijn stoel al snel in slaap, al had ie veel ruimte nodig, dus kroop ik maar wat meer Frank’s kant op. Het was een nachtvlucht en gelukkig slaap ik altijd goed in allerlei vervoersmiddelen dus ook die nacht heb ik toch nog wat uurtjes geslapen. Tegen tweeen werd ik weer wakker en na een half uurtje begon de bedrijvigheid in het vliegtuig weer toe te nemen. Ontbijt werd geserveerd en dat smaakte met de kop warme thee ook weer best. Mijn buurman had zijn roes ook weer wat uitgeslapen maar bleef toch een beetje vreemd…….
Vroeg in de ochtend landden we op Hongkong airport. Daar was het, denk ik, een uurtje of zes later dus halverwege de dag. We hadden ongeveer zes uur voordat onze volgende vlucht naar Auckland zou gaan, dus voldoende tijd. Omdat we geen idee hadden waar we moesten wezen gingen we eerst maar eens op zoek naar iemand die ons verder kon helpen… niet te vinden dus….. nauwelijks personeel aanwezig en uiteindelijk bleek een meneer, die we aanschoten, ons naar de juiste richting te kunnen verwijzen, Daar was van alle lege balies slechts eentje in gebruik en de medewerkster aldaar kon me vertellen dat tegen half drie de balie van Air New Zealand geopend zou worden. En die medewerker zouden we hard nodig hebben want in Amsterdam had ik geen boardingpas kunnen krijgen voor Air New Zealand wegens de een of andere storing. Bij Frank was het wel gelukt. Tot onze schrik zagen we op de app dat we daardoor geen stoelen naast elkaar hadden gekregen, Frank zou wat rijen verderop zitten… toch geen leuk vooruitzicht met nog een uurtje of elf vliegen voor de boeg.
Omdat de honger nu toch wel de overhand kreeg besloot ik op zoek te gaan naar iets eetbaars, en misschien meteen een winkeltje waar gympen werden verkocht, want de zool van mijn schoen was losgelaten en dat liep niet al te prettig. Nergens gympen te bekennen maar wel een eetzaakje waar ik op goed geluk een take away bestelde die ik meenam naar Frank.  Ik moet zeggen… het was een lekkere noedelmaaltijd met soep, noedels en vlees. Zo kregen we weer energie voor het tweede deel van onze reis.

Ongeveer nog 11 uur van Hongkong naar Auckland. Uiteindelijk hadden we toch plaatsen naast elkaar gekregen met een stoel aan de raamkant. Naast mij zat een meisje die zich duidelijk niet helemaal goed voelde. Ze vroeg ook om een paar dekens aan de stewardess. De stewardess kwam even later met de dekens en vroeg of ze koortsig was. Ze hadden nog een stoel ergens anders in het vliegtuig waar ze alleen kon zitten. Daar was ik in ieder geval erg blij mee want het vooruitzicht om 11 uur naast een ziek iemand te zitten lokte niet erg. En nu konden we extra ruim zitten omdat de stoel naast me nu leeg was. Toen het meisje weg was kwam de sterwardes de stoel ook nog ontsmetten. Keurig werk!
Ook deze vlucht was ’s nachts en verliep vlot. Ik heb een uurtje of vijf kunnen slapen en toen ik tegen een uurtje of twee/drie ’s nachts wakker werd, was het al weer tijd voor ontbijt. Plaatselijke tijd half tien zouden we ongeveer landen in Auckland.. De klok ging met wat uurtjes vooruit en opeens ging de tijd erg snel. Het was prachtig weer zodat ik uit het raam kon kijken. Ik zag de zon opkomen…een prachtig gezicht.

Op een gegeven moment zag ik land en de overgang van zee naar land… en daar was het dan: Nieuw Zeeland… een onvergetelijk gezicht: de kustlijn …… het was zonnig en de heuvels waren groen… echt een beetje het Hobbit-landschap uit The Hobbit. Prachtig om te zien! In het vliegtuig hadden we een formulier moeten invullen met allerlei vragen over dingen die we mee hadden genomen naar Nieuw Zeeland, of zaken waarmee we in aanraking waren geweest. Of we ook etenswaren mee hadden: nee; of we dingen in de koffer hadden bv van hout…… uuuh jaa… we hadden omi’s oude naaidoos meegenomen voor Lieneke; deze doos heeft emotinele waarde en we zouden hem aan Lieneke geven.  Op die vraag moesten we dus: ja antwoorden… Hebt u dingen bij u die met dieren in aanraking zijn geweest? Ook een ja, want we hadden twee paardendekjes , nog van Lieneke, meegenomen om de koffer wat op te vullen. En op die dekjes, hoewel ze nieuw waren, kon wel eens een paardenhaar zitten. Dan hadden we ook nog Paracetamol en Ibuprofen mee, die stonden niet op onze medcijnlijst en moesten we dus ook melden.
Toen we geland waren moesten we eerst op zoek naar onze koffers en daarna met koffers en al door de douane, het ingevulde formulier afgeven en aan de hand daarvan kon je gecontroleerd worden. Ik kneep hem wel want we hadden op best een paar vragen met “ja” geantwoord. Wie weet moest straks de hele inhoud van de koffers worden uitgestald! Toen we de koffers hadden konden we links af naar “nothing to declare” en rechts of naar “declare” en voor de zekerheid gingen we toch maar naar rechts. We gingen het wel zien. Een aardige meneer nam de vragen met ons door, daarna werden we nog verwezen naar een mevrouw die weer andere dingen met ons doornam, bv wat de medicijnen betrof. Iedereen was even vriendelijk en voor we het wisten waren we al door de douane en konden we op zoek naar onze binnenlandse vlucht naar Napier. Dat was op een andere terminal en nog een stukje lopen…volg de groene lijn. Het was inderdaad nog een flinke tippel maar gelukkig vonden we waar we wezen moesten. De koffers werden afgegeven en toen hadden we nog een uurtje voordat het vliegtuig zou vertrekken. We zouden naar Napier vliegen en op het informatiebord zagen we dat er die ochtend twee binnenlandse vluchten naar Napier vertrokken…. Het was bijna een soort busdienst.

Al gauw konden we aan boord van een kleiner propellor-vliegtuig. De vlucht zou nauwelijks een uur duren. Toen we in de lucht waren werd ons eerst water aangeboden; daar was ik wel aan toe want ik had ontzettende dorst gekregen. Daarna werd er koffie en thee rondgebracht en konden we er een koek of chocolade bij uitzoeken. We werden verwend, en dat voor nog geen uurtje vliegen. Toen werd er nog een snoepje uitgedeeld en werd de landing ingezet. Omdat ik aan een raampje zat kon ik naar beneden kijken. Het landschap, de huizen en auto’s werden steeds groter en al gauw landden we op het vliegveld van Napier.

 Toen we uit het vliegtuig stapten en naar de terminal liepen zagen we een witte ute (pickup) geparkeerd staan en een handje dat voor het raam heen en weer ging: Lieneke!!!! Gauw de koffers halen en toen zagen we haar ook meteen. Geweldig om haar na ruim een jaar weer te zien!! Bij haar auto, zo’n grote vier wiel aangedreven wagen, die je hier erg veel ziet, was iemand bereid om een foto van ons drieen te maken. De eerste!  De zon scheen, de lucht was blauw met witte wolken en het was warm (later bleek de eerste warme dag die week). 

Toen was het nog een krap uurtje rijden naar Waipawa waar Lieneke en Matt wonen. De sfeer rondom Napier voelde Zuid Frans aan… kwam misschien door de begroeiing, omdat het aan de kust lag, de zon….. het deed ons ergens aan de kust in Frankrijk denken. Ondertussen racete Lieneke met ons over de weg. Bij elke bocht schrokken we in eerste instantie omdat we het gevoel hadden dat we aan de verkeerde kant van de weg zaten. In Nieuw Zeeland wordt links gereden dus het bochten-werk voelde steeds heel vreemd aan. Het zal wel een kwestie van wennen zijn! Al gauw kwamen we in de buurt van Waipawa. Lieneke wees ons op dingen, zoals de plek waar haar paardje Fish vandaan komt, de weg waar de ouders van Matt wonen. En toen het huis, dat ik natuurlijk al kende van de foto’s en van Google Maps…… Een vriendelijk wit, laag huis met een prachtige tuin vol rozen en een mega grote boom/struik vol met citroenen…. Wat een weelde. Daar zagen we ook Matt en het was zo leuk om hem weer te zien! We werden rondgeleid door het huis en onze slaapkamer en badkamer werden gewezen. En toen was het: gaan we wat doen, zijn we niet te moe…. Nou dat moe zijn viel erg mee….. had nog geen last van een jetlag. Natuurlijk wilde ik graag even kennismaken met haar paardje Fish. 

 

Hij stond helemaal achter op het land, maar toen Lieneke een paar keer keihard: Fish!!! Fishie riep, kwam hij er aan gegaloppeerd! En wat is ‘ie leuk…. Beetje afwachtend naar die vreemde mensen die daar stonden, maar ook met een stoute blik. Geweldig om hem nu eens echt te zien!! Omdat het donderdag was zou Lieneke ’s avonds gaan voetballen en dat wilden we natuurlijk niet missen! Zoveel foto’s van de voetbal en van het team gezien; nu konden we het eens echt meemaken. Dus tegen vijf uur, hup in de auto, op naar de voetbalclub waar Lieneke speelt, ongeveer 45 minuten rijden hier vandaan. Het was heerlijk weer, zonnetje scheen, wat wil je nog meer? Op de club werden we van alle kanten hartelijk begroet door medespelers en clubleden. Ik voelde me er meteen al reuze thuis! Op zo’n avond worden er wedstrijdjes gespeeld, twee keer 20 minuten en een team bestaat uit een mengelmoesje van spelers, jong, uit, man, vrouw, maakt niet uit. Als het maar gezellig is. En dat was ook zo. We werden meegetroond door Nik naar het veldje waar Lieneke speelde. Lieneke speelde in een gemengd team tegen een team van allemaal kerels. Het werd 3-1 voor het andere team, maar…. Trots als wij natuurlijk zijn….. Lieneke gaf de assist van hun goal! Na de wedstrijd was het gezellig naborrelen op het terras. Iedereen was ontzettend vriendelijk, kwam zich voorstellen en een praatje maken. Wij waren dan ook bijna de laatsten die vertrokken. Ik denk dat we tegen tienen weer thuis waren en toen was het ook meteen door naar bed. Zodra mijn hoofd het kussen raakte was ik weg voor een heerlijk nachtrust, voor het eerst in twee dagen weer in een bed…..Lekker!

 We zitten op het vliegveld in Hongkong….. dat lijkt al een heeeeel eind maar we zijn nauwelijks halverwege. Straks nog bijna 12 uur naar Auckland vliegen…. En dan wordt het wel echt…. Dan zijn we in Nieuw Zeeland; en dan nog een binnenlandse vlucht naar Napier…. En  nog anderhalf uur , denk ik, met de auto. Maar in Napier worden we opgehaald door Lieneke! De reis verliep tot nu toe niet geheel vlekkeloos, maar daarover meer als we bijgekomen en op de plaats van bestemming zijn! Wordt dus vervolgd😁

 Hoe we er op kwamen weet ik niet, maar gisteren hadden we het over de gele hesjes in Frankrijk. Het was een protest uit 2018 tegen, in eerste instantie, de hoge brandstofprijzen maar later werd het een algemeen protest tegen de toen zittende Macron, het dure levensonderhoud en wat al niet meer. De mensen droegen tijdens de protesten de gele hesjes.

Jaren geleden kwamen we, genietend van het Zuid-Franse landschap, in de regio Sommières die hesjes tegen langs de provinciale wegen. Ze hingen daar aan de bomen of in een struik. Ook hier werd geprotesteerd.... dachten we....... Totdat we eens wat beter keken en onder zo'n hesje vaak een stoel zagen staan..... soms leeg, maar ook wel eens bezet door een (vaak) exotische schone die letterlijk "niet veel om het lijf" had..........hm......was dit een protest of was hier iets heel anders aan de hand? 

En dat laatste bleek dus uiteindelijk zo te zijn....geen protesterende jongedame maar wel een werkende dame, die een stukje verderop in het bos of struikgewas de heren in hun eigen auto verwende........ Het gele hesje werd neer gehangen om duidelijk te maken dat ze op dat moment klandizie kon ontvangen....

tsja..... wij dachten toen toch echt dat de gele hesjes daar uit protest hingen!

 

 

De komende tijd zal ik in mijn blog hier niet zoveel meer schrijven over Frankrijk...maar des te meer over een ander land.... hier heel ver vandaan..... (wat een mooi begin voor een sprookje overigens 😄)..

Want we gaan daar naar toe, naar dat land hier heel ver vandaan... verder kan ook niet... want dan zou je alweer dichterbij Nederland komen...

Nieuw Zeeland.... over drie weken zitten we er al.... toch niet voor te stellen.... Dinsdag de 21e vliegen we....... nog een dikke twee weken.... lang heb ik de gedachten er aan uit kunnen stellen, maar nu begint het toch echt te kriebelen.......komt ook door de films van The Lord of the Rings die we momenteel aan het kijken zijn (en elke film duurt mega lang). The Lord of the Rings en The Hobbit zijn nl opgenomen in Nieuw Zeeland. Voor The Lord of the Rings heeft de cast meer dan een jaar in Nieuw Zeeland gebivakkeerd. Ik had de films door elkaar en steeds in stukken gezien, nooit helemaal in goede volgorde ook, maar ik wilde ze zo graag zien voordat we naar Nieuw Zeeland zouden gaan..... De natuuropnamen zijn echt schitterend! Gister deel 2: The Two Towers gezien en nog een stuk van deel 3: The return of the King..... Ik geniet vooral van de prachtige natuur, de bergen en ook een beetje stiekem van Aragorn (gespeeld door Viggo Mortensen), de stoere vechter en Legolas, de elf,  gespeeld door Orlando Bloom. Sommige plekken, waar de film is opgenomen, kun je bezoeken; The Shire, waar de Hobbits wonen, is nog helemaal intakt, na één van de films hebben ze dat laten dorpje laten staan (er was twee jaar aan gewerkt!).

 Je kunt er rondleidingen krijgen. Ben zeer benieuwd! Verder is er een nationaal park (één van de velen) waar Rivendell, de stad van de elven, is opgenomen........Spannend, spannend, spannend....

Maar het mooiste is toch wel dat we eindelijk kunnen zien hoe het leven van Lieneke en Matt daar is.... we zien foto's van hun huis, de rivier, de beesten (kan niet wachten om Fish, haar paard,  in het echt te zien) maar om het dan in het echt te beleven... En dan natuurlijk de familie van Matt, de vrienden die je op Facebook tegenkomt, waar ik met sommigen zelfs Facebook-vriendjes ben.... hoe geweldig moet dat zijn om die dan te ontmoeten......

En hoe spannend ik de reis ook vind, in totaal 38 uur onderweg 😱, ik kan niet wachten............

 

Jeugdsentiment....

Letterlijk: ten voeten uit...

Ik zag op Facebook een foto' van een paar oude rolschaatsen....Hudora's...... toen ik die naam las dacht ik... oooo jaaaaaa

Want ik heb wat af gerolschaatst toen ik zo'n jaar of acht, negen was..... We woonden in Eindhoven, aan een brede straat waar middenin een soort plantsoentje was met bankjes en vakken met planten... o.a. rozen. Om die vakken liepen dan weer paadjes. Links  ging het over in een groot grasveld met aan het eind van dat grasveld een monument. Je kon heerlijk rolschaatsen daar, door al die paadjes en als je heel erg moedig was deed je het "rondje rond het plantsoen", helemaal achter het monument langs... spannend!!! Jongens jongens wat een leuke tijd was dat, zo veel gerolschaatst met de buurkinderen en vriendinnetjes..... En dan viel je weer en had je een mega knol op de knie van je maillot zitten......Niks geen bescherming met kniestukken, helmpjes etc. Gewoon in je schoolse jurk die zware rolschaatsen onder en gaan. Het maakte ook een herrie... ik kan het geluid nu nog horen! Maar wat een plezier heb ik daar gehad.

Heb net op internet eens even gekeken of ik wat foto's kon vinden van dat plantsoentje... en ja hoor... de huisjes staan er nog en zijn nog steeds wit, met het schattige rode dak. Het was een piepklein huisje met wel een heel lange smalle tuin achter. De badkamer bestond uit een lavet met een blauwe geverfde bubbeltjes muur. Als ik in "bad" moest smeerde ik altijd een stuk zeep tegen die muur. Op de bobbeltjes bleef de zeep dan hangen. Dat vond ik leuk. ..... ach ja.........

het lavet: zoiets als dit..

 Zouden al die Francofielen dat hebben? Er komt een storm aan en dan ga ik me zorgen maken of ons huisje in Pacaud dat wel goed doorstaat. Dat zorgen maken is vooral gekomen toen we vorig jaar in juni die vreselijke hagelbui kregen met hagelstenen, zo groot als tennisballen, die dwars door ons dak naar beneden denderden... tien mega gaten in het dak.... lekkages en water dat langs de muur bij de trap naar beneden droop...... zo erg.......

En nu zit er dus een storm aan te komen.....houdt ons dak het wel? En je bent er natuurlijk niet, ook dat. Gelukkig meerdere lieve buren die zeker de boel in de gaten zullen houden, maar toch? Daar komt bij dat we voorlopig eigenlijk niet naar het huisje gaan; over drie weken zitten we in het vliegtuig naar onze oudste dochter in Nieuw Zeeland en net voor Oud en Nieuw komen we weer terug....... Als er wat gebeurt moet Frank er nog hals over kop heen... dat is natuurlijk nooit fijn.

Doordat we naar Nieuw Zeeland gaan zijn we in oktober ook niet een weekje of zo naar het huisje geweest (iets met de hoeveelheid vakantiedagen....) maar jongens wat mis ik dat. Eind juli was ik er voor het laatst en voordat ik er weer ben is het half februari en dan ook niet lang, meer op doorreis, want dan ga ik met Janneke, de jongedame die altijd op onze paarden past, een paar dagen naar de Camagri, het paarden festival in St.- Maries-de-la-Mer. Ik zat net te rekenen: dan ben ik ruim een half jaar niet op ons plekje geweest..

Nou, vandaag maar even duimen dat alles het houdt daar in Frankrijk op ons plekje