Die vrijdagochtend werd ik wakker door het getjilp van een heleboel mussen. Dat deed me echt aan vroeger denken, toen hoorde je die kleine vogeltjes overal en altijd. De laatste jaren is het aantal mussen in Nederland erg afgenomen en hun getjilp hoor je veel minder. Dit was echt weer als vroeger, veertig/vijftig jaar geleden….. Ook hoorde ik geluiden van vogels die ik niet kende, het vogel geluid hoor je wel eens in televisieseries uit deze omstreken; volgens Lieneke is het de Magpie, een soort van ekster met veel wit. Ik ga het straks eens even op internet opzoeken. Eerst was er nog wat blauwe lucht te zien, maar het trok al snel dicht en begon het wat drenzig te regenen. Na een kop thee zouden we naar Waipawa gaan om te ontbijten met Matt’s moeder Jennie. We hadden afgesproken in het restaurantje waar Lieneke ook nog had gewerkt destijds. Er waren nu andere eigenaren en je kon er heerlijk ontbijten. Nou, dat wilden we wel meemaken en natuurlijk benieuwd om Jennie te ontmoeten. Een gezellig restaurant aan de hoofdstraat van Waipawa. Het deed Amerikaans aan, zoals je op films ziet: een lange straat met lage huizen en winkels aan weerszijden. Al gauw zag ik Jennie aankomen. De begroeting was hartelijk en het was erg gezellig, meteen vanaf het begin. We kregen een werkelijk fantastisch ontbijt met een worstje, scrambled eggs, beans, mushrooms, tomatoes…. Nou, daar zou ik wel aan kunnen wennen!

Het was een leuke ochtend. Daarna stelde Matt voor om ons mee op een rit over het land van zijn ouders nemen. Matt’s ouders wonen niet ver van Lieneke en Matt vandaan. De vader van Matt heeft Angus koeien en ze hebben ik weet niet hoeveel acres land. Lieneke moest nog een paar uur werken dus dat kwam goed uit. We werden warm aangekleed met jassen, laarzen en mutsen; dat bleek later geen overbodige luxe te zijn. Eerst gingen we naar het huis van Matt’s ouders waar we overstapten in een klein terreinwagentje. En toen ging het los door de weides. Bijna niet te beschrijven hoe dat was, wild en mooi en winderig…. Living Mcleods Daughters… echt. We raceten van steile heuveltjes, door beekjes, joegen koeien op en verplaatsen meteen wat koeien naar een andere weide. Wat een geweldige belevenis! We zagen herten op Rabbit Hill, een zeer kenmerkende heuvel in het landschap met bovenop enkele heel oude grote bomen. De heuvel hoort bij het terrein van Matt’s ouders en valt meteen op. De meeste heuvels hier zijn onbegroeid en groen, allemaal gericht op het houden van schapen en koeien. De warme kleding kwam goed van pas want het waaide flink. Bovenop Rabbit Hill had je een schitterend uitzicht over het landschap. Matt vertelde alle wetenswaardigheden uit de buurt. Zo keken we uit op een begraafplaats. Er voor was nog een stuk grond met een door struiken omgeven vierkant waar Matt’s grootouders begraven lagen. Toen destijds de begraafplaats wilde uitbreiden konden zijn land kopen van Matt’s grootouders. Dit was oke en bij de koop/verkoop werd bedongen dat de familie Harvey (Matt’s achternaam) begraven kon worden op die aparte plek.
Je kunt je in Nederland niet voorstellen hoe groot het gebied is waar we over reden en dat hoorde allemaal bij de grond van Matt’s ouders. Onderweg kwamen we nog een dood schaap tegen. Die werd achter op het terreinwagentje geladen en gedropt op een plekje waar alle dode schapen werden gedropt. De schapen die op het land liepen waren van Matt, de koeien van zijn vader. Matt fokt de schapen om de rammen die hij dan weer verkoopt. ‘s Ochtends hadden we online nog even naar een veiling van schapen zitten te kijken. Matt wilde het zien omdat hij maandag een fokram wil kopen en even wilde kijken wat de rammen op de veiling opbrachten. Was heel interessant om te zien. En ook om Matt over zijn “hobby”, want ergens is dat niet niet zijn hoofdinkomen, zien te praten, de gedrevenheid en het enthousiasme... geweldig! Na de lange rit dronken we bij Matts ouders thuis nog een kop thee en koffie en daarna was het weer terug naar huis.

’s Avonds gingen we met Matts ouders en Matt en Lieneke uit eten in een van de twee pubs, geloof ik, die Waipawa rijk is. We werden van te voren al gewaarschuwd voor de eigenaardige eigenaresse van de pub. Als ze je niet mocht kon ze gewoon zeggen dat er geen eten meer geserveerd werd, terwijl iemand, die later binnen kwam, nog gewoon een maaltijd kon krijgen. Gelukkig lag de vader van Matt goed bij haar dus daar hoefden we ons geen zorgen over te maken. We maakten toen ook kennis met Matts vader Craig. Ze hadden niets teveel verteld over de pub. Het duurde heel lang voordat we konden bestellen en te eten kregen, het lamsvlees, want dat eet je natuurlijk in Nieuw Zeeland, was redelijk rare, een beetje te eigenlijk, maar al met al hadden we een gezellig avond.