14 juillet

De bestorming van de Bastille, wanneer ook al weer (even opgezocht: 1789)? De nationale feestdag in Frankrijk. Ik keek er altijd naar uit naar deze dag als we in Frankrijk waren en de laatste jaren probeerde ik de vakantie daar ook op af te stemmen. In Sommieres werd het mega gevierd met course camargaise in de arena, paarden en stieren door de straten, optredens van lokale zangers op de Esplanade , vuurwerk..... super gezellig en echt feestelijk. Vorig jaar waren we voor het eerst hier in ons huisje en benieuwd wat de 14e juli ons hier zou brengen. Viel toen een beetje tegen, dus ik had bedacht om dit jaar dan voor een paar dagen toch weer naar het zuiden te gaan en daar de 14e juli te vieren. Al tijden terug had ik een leuk hotel in een heus kasteel geregeld vlakbij Sommieres en ik verheugde me zo op drie dagen daar. We zouden ook een donderdagavond naar de jeudi de Salinelles kunnen gaan.. een gezellige avond met een soort markt met lokale producten, maar vooral waar je deze producten kunt proeven. Bij aankomst op de binnenplaats van een kasteel, nou ja, niet echt een kasteel maar meer een mooi landhuis, koop je een wijnglas voor € 5. Je krijgt dan drie bonnen waarmee je bij de lokale standjes drie glazen wijn kunt halen. Super leuk want je kunt zelf kiezen en je laten voorlichten door de wijnboeren. Daarbij zijn standjes met het heerlijkste eten, slakken, gegrild lamsvlees etc. Dan lange tafels waar je kunt aanschuiven met je eten en drinken. Zo raak je al gauw aan de praat met de mensen die er ook aanschuiven, en meestal zijn dat gewoon de lokale inwoners. Live muziek maakt het plaatje kompleet. Gezellig dus allemaal en dit jaar zouden we het weer gaan meemaken.... totdat Frank ging werken bij de ANWB alarmcentrale en dus op die dagen zou moeten werken. Dat was toch wel even slikken, had me er erg op verheugd, maar ja.... 

Dus de 14 Juillet doorgebracht in Pacaud. Ik had bedacht dat ik weer naar de rommelmarkt in Arronnes zou gaan, niet al te ver rijden en ik zou Barkley mee kunnen nemen, niet helemaal ideaal, maar goed..... En toen brandde er een lampje in mijn leenauto! Opgezocht wat het betekende, maar er werd alleen gemeld dat ik dan zsm naar een garage moest gaan.... hmmmm tsja... wat te doen? Ik had ook geen zin om straks ergens op een bergweggetje stil te staan en op 14 Juillet is hulp natuurlijk letterlijk ver te zoeken. Dus maar thuisgebleven......ik vermaak me prima hoor, maar toch? Volgend jaar ga ik naar het zuiden deze dagen.... en als Frank dan weer bij de ANWB werkt... nou, dan ga ik lekker alleen....... (evt. met Barkley)

 Ik hou niet van campings, en zeker niet van grote campings... misschien ben ik dan ook te veel verwend.... vakantie houden terwijl 5 meter verderop je buren staan en je alles meekrijgt wat zich daar in de de tent of caravan afspeelt.. nee, niet echt wat voor mij...... verwend dus... of toch niet....want ik hou wel van het simpele van camperen,,, lekker ergens rustig staan, in de natuur, stilte........echte luxe hoef ik ook niet...Jarenlang hebben we een klein Mazetje gehad in Zuid Frankrijk, geen elektriciteit, water haalde je uit de pomp, maar 1 kamer waarin je sliep en leefde, maar dat leven deed je eigenlijk op het terras buiten onder de vigne vierge. En wat hebben we daar genoten! En nu hebben we weer een huisje, wat zeg ik? Een ECHT HUIS, met een toilet en een douche en een woonkamer en slaapkamers... maar ook weer die rust (zolang achterbuurman Philippe zich tenminste rustig houdt )... en dat zal het zijn ja... ik hou van die rust, of het bij een huis of op een camping is.....en om terug te komen op de camping, want daar wilde ik het eigenlijk over hebben... , ik was er laatst op eentje...nou daar zou ik zo mijn vakantie willen doorbrengen! De camping waar buurmeisje Martine werkt. Vorig jaar hadden we kennisgemaakt met de Nederlandse eigenaren Annet en Edgar, maar omdat het die avond zo gezellig was, vergaten we eigenlijk een rondje over de camping te maken, dus we hadden eigenlijk geen idee hoe de camping er uit zou zien. Toen we dus vorige week Martine brachten moesten we natuurlijk ook zien wat haar werkplek de komende weken zou zijn. Nou... in één woord: geweldig!!! Ik ben er helemaal weg van.. en ja, het is een grote camping en ja er is een zwembad en ja, de kindertjes worden er beziggehouden en er is ook nog een bistro (waar je overigens lekker kunt eten!)... maar hoe het is opgezet, met zoveel privacy voor elk plekje, met mobilhomes aan een klein meertje, huisjes, plekjes voor je tent of caravan... maar elke plek heeft voldoende privacy en ruimte! De camping bestaat uit verschillende niveau's met bossages en bomen zodat je totaal geen idee hebt hoe groot het er is. Komt bij dat de eigenaren gezellige mensen zijn die je een leuke vakantie willen bezorgen. En natuurlijk ligt de camping in de schitterende natuur van het departement Loire (even opgezocht want wij zitten nog net in de Puy de Dome), ik denk in luchtlijn nog geen 5 km van ons huisje vandaan.

Dus zoek je nog een leuk vakantieplekje, en voor veel Nederlanders wel een fijne bijkomstigheid, waar Nederlands wordt gesproken, denk dan eens aan deze camping, er zijn nog een paar plekjes vrij begreep ik!

https://www.facebook.com/LeParadou

 

Van vrijdag op zaterdag overnachtten buurmeisje Martine en ik in de buurt van Metz. Een wijk met veel kantoren, een hospital en ons hotel, allemaal in de vorm van blokkendozen. Wat schetst onze verbazing dat vlak naast ons hotel een indrukwekkend gebouw lag, dat we eigenlijk pas ontdekten toen we met Barkley een wandelingetje maakten. Het gebouw kon eigenlijk niet minder dan een chateau zijn, midden tussen de blokkendozen! Aan het terrein er omheen werd hard gewerkt; paden waren aangelegd, bomen geplant etc. Het gebouw zag er schitterend uit maar naarmate je dichterbij kwam kon je zien dat het leeg stond: sommige ramen waren kapot, houten platen voor andere ramen. Maar wat een prachtig gebouw. We konden er helemaal omheen lopen en ik viel van de ene verbazing in de andere...de prachtige beelden boven de ramen, die allemaal van elkaar verschilden, de ijzeren balkonnetjes, het machtige bordes......ooo wat zou ik dan willen dat ik mega rijk was om zo'n gebouw weer in zijn oude glorie te kunnen herstellen. Martine, razend snel als het internet betreft, zocht  meteen het gebouw op en vond de naam: Chateau de Mercy. Vanaf 1400 tot ongeveer 1900 was het landgoed al in handen van verschillende Franse families en in deze periode brandde het kasteel tweemaal af en werd het tot tweemaal toe weer herbouwd. De laatste brand dateert van 1870 en toen bleef alleen de privékapel overeind en pas rond 1905 werd het kasteel zelf weer opgebouwd door een zonderlinge Franse edelvrouwe die er overigens zelf nooit in gewoond heeft en het landgoed voor de eerste wereldoorlog verkocht aan de staat. Tijdens de Tweede Wereldoorlog nam de Franse Staat intrek in het pand, maar toen de Duitsers het pand bezetten werd het gebruikt als militair hospitaal. Daarna werd het overgenomen door de Amerikanen  en werd het gebouw gebruikt als vakantiekamp voor kinderen van Frans legerpersoneel. Ook het hoofdkantoor van de Canadese luchtmachtdivisie heeft het pand gebruikt in de jaren 50. Wat ik nu heb begrepen valt het chateau nu onder de gemeente Ars Laquenexy en zijn de werkzaamheden begonnen om het chateau in oude glorie te herstellen. Ik ben ontzettend benieuwd en zou dolgraag tzt het chateau ook van binnen willen bekijken. Maar ook nu heb ik ontzettend genoten van dit prachtige pand, dat zeer onverwachts opdook tussen alle vierkante panden.

 

En dan gebeurde er vorige week nog iets... heb het eerst door alle hectiek de laatste dagen maar even weggestopt...

Toen Martine en ik vrijdagochtend vertrokken kregen we na ongeveer anderhalf uur rijden een telefoontje van Frank, en die zat op zijn werk; dat voelde niet goed. Hij vroeg ook of we stilstonden.....

Onze lieve kat Pinootje was die ochtend voor ons huis op de weg aangereden en had het niet overleefd. Hoe of wat, geen idee...... Blijkbaar had hij een muis gevangen, die had hij nog in zijn bekje toen hij werd gevonden, en liep over of langs de kant van de weg. De dierenambulance heeft hem  opgehaald. Hoe het is gebeurd, wie hem heeft aangereden, wie de ambulance heeft gebeld, geen idee. Verdorie... we wonen aan een heel rustige weg maar er wordt zo nu en dan zo hard gescheurd en wij liggen net in een bocht .......

Zo verdrietig; kan alleen maar hopen dat hij niet heeft geleden.... dag lieve Pinootje.........

Half zeven en ik ben al een tijdje op. De voordeur en alle ramen heb ik opengezet en heerlijke frisse lucht stroomt naar binnen. Het was warm vannacht, heel warm. Barkley wist niet waar hij het moest zoeken en liep de hele nacht van boven naar beneden en weer terug... en dat zegt wat: hij vindt trappen lopen anders altijd heel spannend en je moet met hem mee, maar nu won het zoeken naar een koel plekje het van de angst om de trap te lopen....

De orage is hier niet geweest en dreef langs. Ik zag donkere luchten langsgaan en behoudens een kwartier hagel met niet al te grote hagelstenen en vannacht één fikse donderklap zijn we er goed vanaf gekomen. En nu is het heerlijk fris buiten. Op facebook zag ik allerlei foto's langskomen van tennisbal-grote hagelstenen die hier in de buurt zijn gevallen.... ons is dat voor dit moment bespaard gebleven gelukkig. Ik hoop dat er niet veel schade is aangericht. Vorig jaar, naar zo'n hagelbui hier, waren er zo ontzettend veel daken beschadigd. Zelfs nu zijn vele nog niet gerepareerd en zie je op veel daken nog het plastic liggen. Dat hoort ook bij Frankrijk en zeker hier in de omgeving... opzich prima..maar toen vorig jaar de hagelstenen zo door het dak heen vlogen... dat heeft met toch wel bang gemaakt.....nu waren het gelukkig "kleintjes", alhoewel, als deze in Nederland zouden zijn gevallen zouden we ze al enorm hebben gevonden. En dat in juli; met overdag gister temperaturen van 35 graden in de schaduw... Je vraagt je af hoe het kan? Maar nogmaals.. dat is zoals het hier in de omgeving gaat... je doet wat je kunt om schade te beperken en daarna ga je door en geniet je van alle mooie dingen hier; op dit moment van de rust en de heerlijke frisse lucht die door de ramen naar binnenstroomt... het wordt weer een fijne dag!

 Het rommelt in de verte... zou het dan toch........?

Buurvrouw Claire kwam net langs om te waarschuwen dat er een orage zat aan te komen met hagel..... en hagel.... daar word ik bang van...Ik herinner me nog zo goed vorig jaar: we hadden ons huisje net drie dagen toen er een bui losbarstte met hagelstenen zo groot als tennisballen. Ze gingen dwars door ons dak heen, grote ronde gaten achterlatend. De auto's van de buren hadden, ondanks de bedekking van karton er over, totaal versplinterde voor- en achter ruiten. Geen prettig vooruitzicht dus.

Nadat ik Claire eerst geholpen had wat spullen binnen te sjouwen begon ik te denken wat ik kon doen. Aan het dak.. tja..daar kon ik niks mee, maar de twee auto's die hier stonden. Had net vanochtend een vervangende auto uit Vichy opgehaald. Frank was al weer naar Lyon dus samen met Barkley stonden we er alleen voor. Ik bedacht me dat ik misschien wat dekbedden over de auto's kon gooien, over nog beter.... matrassen, die lagen nog op zolder. Dus in de bloedhitte, 35 graden in de schaduw, zes matrassen naar beneden gesjouwd plus enkele dekbedden. De auto's daarmee bedekt, plastic erover en zo goed en kwaad als het ging alles met touw vast gezet. Wat een werk... met een rood hoofd en zweet dat met straaltjes over mijn rug liep een uur in de weer geweest om de auto's zo goed mogelijk te beschermen. Meer kan ik niet doen. En nu zit ik totaal uitgeput op de bank, pot thee er bij een een chocolaadje... heb ik wel verdiend vind ik... en nu maar duimen dat de bui langs trekt..... 

Het begint helaas steeds harder te rommelen........

 Met Annet al afgesproken dat we maandagochtend de boel mochten versieren voor Martine, dus tegen kwart voor acht de volgende ochtend slopen Frank en ik het terras van de bistro op om Martine in het zonnetje te zetten...  met "sweet 16" slingers, balonnen, een bord met 16 er op...... Je wordt per slot maar 1 keer 16! Nog een cadeautje voor haar klaargezet met een kaartje er aan en toen weer gauw terug naar huis.... We waren niet gesnapt! De hele camping, inclusief Martine, lag nog op één oor.

Daarna lekker thuis even niks doen en een laatste hand aan de taart leggen. Annet had me nl verteld dat ze altijd wel voor een taart zorgden bij een verjaardag, maar laat dan nu net op maandag de bakker dicht zijn: Ik had dus besloten zelf een taart te maken, op zich een eitje, maar met de gasoven hier in Pacaud toch wel een dingetje, na tien minuten in de oven, op welke temperatuur dan ook, komt alles er zwart uit...... Dus geen gebakken taart maar mijn fameuze kwarktaart dan maar. Bakvorm, kaarsjes e.d. al meegenomen uit Nederland en de rest van de ingredienten, dit keer met creme fraiche in plaats van kwark, bij de Lidl hier in Frankrijk gehaald. De avond ervoor had ik al een eerste hand aan de taart gelegd en deze ochtend moest de bovenlaag met aardbeien er nog op. Omdat er geen verse aardbeien te krijgen waren kochten we een zak aardbeien uit de diepvries. Deze werden buiten gelegd om te ontdooien en daarna op een een theedoek om goed uit te lekken, anders zouden ze op de taart uitlopen en dat is natuurlijk niet mooi. Aardbeien in schijfjes en goed droogdeppen en toen met gelatine de bovenlaag afgemaakt. Nog even opstijven in de koelkast en we hadden een schitterende taart.

Eind van de middag weer naar de camping, gewapend met taart en kaarsjes. Hadden we soms gedacht dat Martine hard aan het werk was?? Haha nee, die had meteen een dagje vrij gekregen en lag heerlijk aan het zwembad toen we haar opzochten. En toen was het tijd voor taart en zang! Martine mocht de kaarsjes uitblazen (daar mag ze nog wel een beetje mee oefenen!) en daarna vielen we aan op de taart, die heerlijk zacht was: geen gek idee, creme fraiche in plaats van kwark; dat onthouden we! Als verrassing voor Martine gingen we daarna nog met z'n drieen eten in de bistro. Het was een gezellige  avond en we merkten dat Martine al helemaal aan het inburgeren was. Dat gaat helemaal goedkomen!!!