Het is 6.45 uur en ik kan niet slapen.... dwz ik heb nog niet geslapen..... we hebben de hele nacht in het ziekenhuis gezeten...mama is gisteravond gevallen en heeft haar heup gebroken.....We kregen het telefoontje tegen kwart over elf en zijn direct naar het ziekenhuis gegaan waar net de ambulance met mama er in aankwam. Tsja... en dan is toch gebeurd waar we het zo vaak met haar over gehad hadden: loop niet zonder rollator want anders val je en breek je je heup en kom je in het ziekenhuis..... en precies dat is er nu gebeurd. Ik moet zeggen, ze was erg bij en goed te spreken en maakte nog grapjes ook.....

Er werden foto's gemaakt en daar bleek dat ze een breuk heeft aan de rechter kant. Daarna volgde de opname en nu ligt ze op de geriatrische afdeling waar alle mensen met heup-breuken komen te liggen. We waren net tegen 4.00 uur weer thuis, maar slapen kon ik niet meer. Lieneke in Nieuw Zeeland, daar is het 12 uur later, kon ik in het ziekenhuis al appen en Harmke besloot ik na vijven in te lichten, dan is ze wakker. En nu zit ik hier achter mijn laptop... hoe het verder gaat? Er moeten beslissingen worden genomen...wat gaan we doen, opereren? niet opereren.....In praktijk is het niet zo eenvoudig als je opeens voor de beslissing staat. Vandaag met mama en elkaar overleggen, en met de artsen....... ik denk maar niet te veel verder.......

It's 6:45 a.m. and I can't sleep... meaning, I haven't slept yet... We were in the hospital all night... Mom fell last night and broke her hip... We got the call around 11:15 a.m. and went straight to the hospital, where the ambulance with Mom just arrived. Well... and then what we'd talked about so often happened: don't walk without a walker, or you'll fall and break your hip and end up in the hospital... and that's exactly what happened. I have to say, she was very cheerful and cheerful, and even cracked jokes... X-rays were taken, and it turned out she has a fracture on her right side. Then she was admitted, and now she's in the geriatric ward where all people with hip fractures are admitted. We got home around 4:00 a.m., but I couldn't sleep anymore. Lieneke in New Zealand, it's 12 hours later there, I could already text from the hospital, and I decided to inform Harmke after 5:00 so she'd be awake. And now I'm sitting here at my laptop... what happens next? Decisions have to be made... what are we going to do, operate? No operation... In practice, it's not that simple when you're suddenly faced with a decision. Today we're talking with Mom and each other, and with the doctors... I'm not thinking too much further.