Ik las een stukje op Facebook.... op de pagina "Puur Geluk". Vaak zie je op Facebook van die verhaaltjes en dan denk je...ach ja....al dan niet verzonnen.....eigenlijk lees ik ze ook niet, maar op de één of andere manier viel mijn oog op de eerste regels en las ik. En het raakte me. Niet eens omdat het verhaal zo op mij sloeg.... eigenlijk niet.. maar de laatste maanden, en eigenlijk ook al jaren, is het wel iets dat steeds meer in ons leven speelt....aandacht voor je moeder, die zich toch, zeker na het overlijden van papa meer dan 20 jaar geleden, zelf zo goed heeft gered en het leven destijds heeft opgepakt met een enthousiasme en optimisme.... En ik heb altijd geprobeerd tijd voor haar vrij te maken....en wat hebben we ook veel gedaan...veel herinneringen gemaakt. Dat besef kwam vooral van de week toen ik allerlei foto's aan het overzetten was. Toen realiseerde ik me opeens: wat hebben we (en doen we nog steeds zover het mogelijk is) samen veel dingen gedaan, van concerten met The Ten Tenors en daarna met hen backstage aan de "drank" tot aan High Tea's, zeiltochtjes, pluktuinen waar we een mooi boeket bloemen plukten, vakanties in Frankrijk, de paardrijwedstrijden bij ons thuis waar mama de prijzen mocht uitreiken.... en ze deed het, ook al waren die paarden wel heel erg groot....ze deed met alles mee. Het verhaal over het "schieten" hier op ons terrein, toen Frank met zijn luchtbuks eieren op een paaltje probeerde te raken en mama dat natuurlijk ook moest proberen. Eigenlijk besef ik nu pas hoeveel we samen hebben gedaan en hoe ze in ons, en wij ook in haar leven zijn meegegaan.En zelfs nu het allemaal niet meer gaat, proberen we leuke herinneringen te maken, met de afgelopen Kerst, gewoon bij elkaar zijn, met kant en klare maaltijden van de Lidl (en dat was helemaal niet zo slecht) of gewoon lekkere hapjes. Chinees halen met mama's favoriete Fou Young Hai, en altijd weer kwam dan toevallig vriendin Zwaan voorbij die natuurlijk een hapje mee kon eten.

En dan nu breekt er een nieuw tijdperk aan... het gaat niet meer alleen in haar appartementje, ook niet met alle hulp die we haar bieden, de zorg wel vijf, zes keer op een dag en wij elke middag vanaf een uur of half drie tot een uur of half zeven 's avonds. We geven medicijnen, we koken en we praten....we praten veel, vooral over vroeger, want dat weet mama allemaal nog precies. Het heden is vaak weggezakt, of ze tussen de middag gegeten heeft, dat weet ze vaak niet meer, maar hoe de weg van school naar huis er 80 jaar geleden uit zag, dat weet ze nog precies...... 

En wat vind ik het verdrietig dat het allemaal gaat veranderen, moet veranderen...dat ze hier niet meer kan blijven (ook al denkt ze steeds meer dat ze hier op vakantie is en dat ze weer naar huis gaat, waar dat dan ook moge zijn) ... maar zelf kijkt ze er positief tegen aan.... als het niet meer gaat dan gaat het niet en moet ik ergens anders naar toe. Ik vertel haar van het huis waar we van de week zijn wezen kijken, door de slechte weersomstandigheden kon mama zelf niet mee, en hoe het daar was, hoe de kamers daar zijn...En dan meteen haar positieve reactie: dan moet ik kijken wat er allemaal mee moet, als ik de doofpot, een oude koperen "kan" die nog van haar adelijke voorouders stamt, maar mee kan nemen...en de schilderijen natuurlijk..... En we maken zelfs nog grapjes over het verhuizen.... ach u denkt hier ook dat u hier aan het logeren bent......... Dat dus.....

Komende week gaan we nog bij verschillende huizen kijken en dan zal er een beslissing moeten worden genomen.....ik weet dat mama het goed gaat oppakken...laten wij een voorbeeld aan haar nemen...... 

De foto hierboven is van de week genomen, toen Harmke een spelletje met mama deed, een balletje in bekertjes proberen te gooien..... 

  Hier onder, in het klein, plak ik toch even het Facebook stukje dat de aanleiding was voor mijn berichtje.

 

Ik ben vijfenveertig jaar oud. En pas twee weken geleden drong iets over mijn moeder echt tot me door — iets waarvoor ik me nu nog schaam. Ik begrijp niet hoe ik dit zo lang over het hoofd heb kunnen zien.

Ze is tachtig. Ze woont alleen in een klein, lichtgekleurd huis waar ze al bijna vijftig jaar leeft. Datzelfde huis — met verweerde luiken en oude huishoudelijke apparaten die ze koppig weigert te vervangen. “Ze doen het toch nog,” zegt ze altijd.

Vorige woensdag belde ze me:

— Denis… ik heb hulp nodig met mijn boodschappenlijstje. Zou je even langs kunnen komen? Ik heb het gevoel dat ik dingen begin te vergeten.

Mijn eerste reactie?

Ergernis.

Werkdeadlines.

De agenda’s van de kinderen.

Rekeningen op tafel.

Te veel zorgen die me alle kanten op trokken.

— Zeg gewoon wat je nodig hebt, — zei ik. — Ik bestel alles online.

Ze bleef lang stil.

Toen zei ze zacht:

— Ik zou het fijn vinden als je kwam.

Ik kwam.

In de keuken stonden al drie zorgvuldig ingepakte boodschappentassen.

— Mam… je bent al naar de winkel geweest, — zei ik verbaasd.

Ze haalde haar schouders op:

— Alleen het hoognodige. Ik heb nog iets anders nodig.

Ze pakte een notitieboekje — hetzelfde spiraalboekje dat ze al jaren gebruikt — en gaf het aan mij.

Op de lijst stond:

• druiven

• papieren handdoeken

• koffieroom

• gezelschap

Op dat moment stond alles in mij stil.

Ze keek verlegen — als een kind dat betrapt is op iets wat niet mag.

— Ik wist gewoon niet hoe ik je anders moest vragen om te komen, — fluisterde ze. — Je bent altijd zo druk. Ik wilde je niet storen.

Die woorden — eenvoudig en zacht — raakten me harder dan alles wat ik de afgelopen jaren had meegemaakt.

Mijn moeder.

De vrouw die twee banen had en toch geen enkel schooloptreden of wedstrijd van mij miste.

Die elke tekening bewaarde.

Die zichzelf jarenlang op de laatste plaats zette.

Ze had het gevoel dat ze moest doen alsof ze boodschappen nodig had

om een bezoek van haar eigen zoon te verdienen.

Ik omhelsde haar zo stevig dat ze begon te lachen:

— Voorzichtig, je breekt me nog.

We gingen niet meer naar de winkel.

In plaats daarvan gingen we aan de kleine keukentafel zitten, met servetten met zonnebloemen — dezelfde die daar al sinds de jaren negentig liggen.

We praatten over de nieuwe hond van de buren.

Over papa.

Over hoe erg we hem missen.

Ik bleef langer dan gepland.

Ik dronk eenvoudige oploskoffie.

En ik luisterde — echt luisterde — zoals zij vroeger naar mij luisterde.

Voordat ik wegging, liep ze met me mee naar de deur en hield mijn hand iets langer vast dan normaal.

— Je hebt mijn hele week goedgemaakt, lieverd, — zei ze zacht.

Onderweg naar huis bleef één gedachte maar terugkomen:

Hoe vaak had ze bij het raam gestaan, hopend mijn auto te zien?

Hoe vaak had ze tegen zichzelf gezegd:

“Hij komt wel als hij tijd heeft,”

 

terwijl het huis haar met stilte antwoordde?

Ik besefte dat ik haar ergens onderweg in mijn volwassen leven —

tussen werk, verplichtingen en lawaai —

was gaan zien als iets dat ik moest inplannen.

Maar voor haar

was ik nooit iets om in te plannen.

Ik was haar wereld.

En alles wat zij wilde,

was één uur met haar zoon

in het huis waar ze hem heeft grootgebracht.

 

 

 

I read a piece on Facebook... on the page "Puur Geluk" (Pure Happiness). You often see stories like that on Facebook and think... oh well... made up or not... actually, I don't read them either, but somehow the first lines caught my eye and I read them. And it touched me. Not because the story resonated with me... not really... but in recent months, and actually for years, it's been something that's been playing an increasingly important role in our lives... attention for your mother, who, especially after Dad's death more than 20 years ago, managed so well and embraced life with enthusiasm and optimism. And I've always tried to make time for her... and we've done so much... made so many memories. That realization hit me especially this week when I was transferring all sorts of photos. Then I suddenly realized: we've done so many things together (and still do, as much as possible), from concerts with The Ten Tenors and afterward, enjoying drinks with them backstage, to high teas, sailing trips, picking flower gardens where we picked a beautiful bouquet, vacations in France, the horseback riding competitions at our house where Mom got to present the prizes... and she did, even though those horses were incredibly big... she participated in everything. The story about the "shooting" here on our property, when Frank tried to hit eggs on a stake with his air rifle, and Mom, of course, had to try too. It's only now that I realize how much we've done together and how much they've been a part of our lives, and how we've been a part of hers. And even now that things aren't going well anymore, we try to create fond memories, this past Christmas, just being together, with ready-made meals from Lidl (which weren't bad at all) or simply tasty snacks. Getting Chinese food with Mom's favorite Fou Young Hai, and always, friend Zwaan would happen to drop by and, of course, join us for a bite to eat. And now a new era is dawning... she can no longer stay in her apartment alone, not even with all the help we offer her; the caregiving is five or six times a day, and we're there every afternoon from about 2:30 to 6:30 in the evening. We give her medication, we cook, and we talk... we talk a lot, especially about the past, because Mom still remembers it all so vividly. The present has often faded away; she often doesn't remember whether she ate lunch, but she still remembers exactly what the route home from school looked like 80 years ago... And I find it so sad that it's all going to change, has to change... that she can't stay here anymore (even though she increasingly thinks she's on vacation and that she'll go home again, wherever that may be)... but she's optimistic about it... if it doesn't work anymore, then it doesn't work, and I'll have to go somewhere else.I tell her about the house we went to view this week (because of the bad weather, Mom couldn't come along), and what it was like there, what the rooms are like... And then immediately her positive reaction: then I have to see what all needs to be taken, if only I can take the dustpan, an old copper "jug" that still dates from her noble ancestors... and the paintings of course..... And we even joke about moving... oh, you also think you're staying here......... Well, that's right..... Next week we're going to view several more houses and then a decision will have to be made... I know Mom will handle it well... let's take an example from her...... The photo above was taken this week, when Harmke was playing a game with Mom, trying to throw a ball into cups..... Below, in small size, I'll paste the Facebook piece that prompted my message. 

 

I'm forty-five years old. And it wasn't until two weeks ago that something about my mother truly dawned on me—something I'm still ashamed of. I don't understand how I could have overlooked this for so long. She's eighty. She lives alone in a small, light-colored house where she's lived for almost fifty years. That same house—with weathered shutters and old appliances that she stubbornly refuses to replace. "They still work," she always says. Last Wednesday she called me: "Denis… I need help with my grocery list. Could you come over? I feel like I'm starting to forget things." My first reaction? Annoyance. Work deadlines. The children's schedules. Bills on the table. Too many worries pulling me in every direction. "Just say what you need," I said. "I order everything online." She was silent for a long time. Then she said softly: "I'd appreciate it if you came." I came. Three carefully packed grocery bags were already in the kitchen. “Mom… you’ve already been to the store,” I said, surprised. She shrugged. “Just the bare essentials. I need something else.” She picked up a notebook—the same spiral notebook she’s been using for years—and handed it to me. The list read: • grapes • paper towels • coffee cream • company. At that moment, everything inside me stopped. She looked shy—like a child caught doing something wrong. “I just didn’t know how else to ask you to come,” she whispered. “You’re always so busy. I didn’t want to disturb you.” Those words—simple and soft—hit me harder than anything I’d experienced in the past few years. My mother. The woman who worked two jobs and yet never missed a single school performance or game of mine. Who saved every drawing. Who put herself last for years. She felt like she had to pretend she needed groceries to earn a visit from her own son. I hugged her so tightly that she started laughing. “Careful, you’ll break me.” We stopped going to the store. Instead, we sat at the small kitchen table, with sunflower napkins—the same ones that have been there since the nineties. We talked about the neighbor's new dog. About Dad. About how much we miss him. I stayed longer than planned. I drank plain instant coffee. And I listened—really listened—the way she used to listen to me. Before I left, she walked me to the door and held my hand a little longer than usual. "You made my whole week, honey," she said softly. On the way home, one thought kept recurring: How many times had she stood by the window, hoping to see my car? How many times had she said to herself, "He'll come when he has time," while the house answered her with silence? I realized that somewhere along the way in my adult life—between work,obligations and noise—I had come to see it as something I had to schedule. But to her, I was never something to schedule. I was her world. And all she wanted was one hour with her son in the house where she raised him.