93 jaar....zo klein, zo broos..... maar een spirit....... Mama had gister zelf al de beslissing genomen dat ze geopereerd wilde worden. Ze had met de dokter overlegd en die gaven groen licht, ondanks alle grote risico's die de operatie met zich mee kon brengen... en dat waren er veel.... maar wat was het alternatief? Geen operatie en bedlegerig worden met pijnstilling......zie je het voor je...bij mijn moeder?

Dus nee, we stonden er volledig achter en samen met Harmke hebben we 's morgens met haar alles doorgesproken en ja... we stonden er achter... wat er ook mocht gebeuren...zelfs dan zou het goed zijn....

En of het ook goed was... tegen tweeen werd ze gehaald voor de operatie...een heel klein driehonderd jarig oud vrouwtje, in dat grote witte bed.....en toen was het afwachten, een uur, anderhalf uur...Ondertussen bezochten we mama's vriendin Zwaan om haar ook op de hoogte te stellen. Op weg naar het ziekenhuis de telefoon! De operatie was goed verlopen en ze ging naar de uitslaapkamer.... horde 1 genomen! Na bijna twee uur werd ze gebracht...onze angst dat ze misschien helemaal verward zou zijn was ongegrond, volgens de verpleging had ze al weer praatjes.... eerst nog wat suffig van de narcose werd ze daarna steeds helderder, haar gebit mocht in, ze kreeg nog een lekker toetje met slagroom, we kregen de medikatie bij haar naar binnen en: "Ik heb weer zin in het leven"liet ze horen en ze wilde ook weten hoe we de tehuizen vonden die we hadden bezocht ivm een plekje in het verpleeghuis voor haar....... Ja moe was ze wel....

93 jaar... het risico dat ze niet eens uit de operatie zou komen was mega groot...... en daar lag ze....vol levenslust....... ook horde 2 hadden we genomen (hoe komt ze uit de operatie)....Horde 3 is het doorkomen van de nacht....... we gaan het zien vanochtend......

93 years old...so small, so fragile...but a spirit....My mother had already decided yesterday that she wanted surgery. She had consulted with the doctor, and they gave the green light, despite all the significant risks the surgery could entail...and there were many...but what was the alternative? No surgery and being bedridden with painkillers...can you imagine...with my mother? So no, we were completely behind it, and together with Harmke, we discussed everything with her that morning, and yes...we were behind it...whatever happened...even then, it would be okay....And whether it was okay...around two o'clock, she was taken for the surgery...a tiny three-hundred-year-old woman, in that big white bed...and then it was a matter of waiting, an hour, an hour and a half...Meanwhile, we visited my mother's friend Zwaan to inform her as well. On the way to the hospital, we got the phone! The surgery had gone well, and she went to the recovery room...hurdle one cleared! After almost two hours, she was brought in... our fear that she might be completely disoriented was unfounded; according to the nurses, she was already chattering again.... At first a bit groggy from the anesthesia, she gradually became more lucid. Her dentures were put in, she was given a delicious dessert with whipped cream, we administered her medication, and she declared: "I'm eager to live again," and she also wanted to know how we found the nursing homes we had visited regarding a place for her in the nursing home....... Yes, she was tired... 93 years old... the risk that she wouldn't even come out of the operation was enormous... and there she lay... full of zest for life....... We had also overcome hurdle 2 (how will she come out of the operation)... Hurdle 3 is getting through the night....... we'll see this morning...