vervolg Kerstfeest...

Het werd steeds leuker om plannen te maken en dingen aan te schaffen voor het Feest. En de voorbereidingen namen zulke grootse vormen aan dat het eigenlijk niet bij een feest kon blijven. Besloten werd om maar liefst vijf feesten te geven, vier avonden voor vrienden en een heuse buurtborrel, waar bij de laatste niet echt een diner zou worden geserveerd maar wel heel veel hapjes. Dat was natuurlijk voor ons meteen weer een reden om printerest in te duiken voor de meest mooie kerstachtige hapjes. Marjan kwam met geweldige hapjes zoals kerstmannetjes van een half eitje (jaaaa.... konden wij mooi al mijn eitjes gebruiken!), kerstboompjes van camembert, kerstboompjes van bladerdeeg...... helaas was dit de tijd dat mijn moeder steeds achteruit ging en had ik minder tijd om me hierin te verdiepen. Intussen was het diner ook samengesteld met vooraf een heerlijke bospaddestoelensoep, daarna een klein visschoteltje uit de oven (een deel van de schaaltjes had ik bij de Emmaus in Frankrijk op de kop getikt), daarna de hoofdschotel van runderstoof met een stoofpeertje, aardappelpuree en spruitjes en als toetje een heerlijke appelcrumble. En dan nog koffie met lekkers na.... We overlegden hoe we de tafel mooi konden dekken met gouden onderborden (van de Action), daarop een groen vilten kleedje, een eigengemaakt schots geruit servet met een servetring (van Temu) en daarop een bordje van mijn mooie, zelf gesjabloneerde kerstservies. Marjan zorgde voor de tafelversiering...een simpel touw met wat kersttakken en kleine kaarsjes.....

 

Een week van te voren begonnen we met het opzetten van de tent en het aankleden van het interieur.....Marjan was er met echtgenoot, dochter van Marjan met vriend en buurman Fred met echtgenote. Alles verliep reuze soepel, de tent was in mum van tijd opgezet en sloot prima aan bij de kapschuur. En toen kon het decoreren beginnen. Een kerstboom buiten moest voorzien worden van lichtjes en ballen, lichtjes buiten, leuke hoekjes met een slee, lantaarns, zelfs een paar midwinterhoorns hingen aan het huis. Binnen werden tafels geplaatst, kachels neergezet en konden we alle leuke dingen ophangen die we in de loop van de tijd hadden verzameld......

Het resultaat aan het eind van de dag was verbijsterend! Het zag er zoooo geweldig uit....binnen, de kapschuur en tent waren omgetoverd tot een sfeervolle kerst-ambiance en buiten, waar het aperatief zouden gebruiken (cranberry cocktail), met houtkorven, kaarsen en lichtjes was het een chique kerstlokatie. Als dank voor de hulp trakteerden Rolf en Heleen ons op een lekkere hap in het plaatselijke cafetaria, waar je heel lekker en gezellig kunt eten.

We waren er klaar voor!

Christmas continued... It became increasingly fun to make plans and buy things for the Feast. And the preparations took on such a grand scale that it couldn't just be one party. It was decided to throw no fewer than four parties: three evenings for friends and a proper neighborhood get-together, where the latter wouldn't actually involve dinner, but rather lots of snacks. That, of course, was another reason for us to head to Printerest for the most beautiful Christmassy snacks. Marjan came up with fantastic snacks like Santa Clauses made from half an egg (yes... we could use all my eggs!), Christmas trees made from Camembert, Christmas trees made from puff pastry... unfortunately, this was the time when my mother's health was deteriorating, and I had less time to delve into all this. Meanwhile, dinner was also being prepared, starting with a delicious wild mushroom soup, followed by a small oven-baked fish dish (I'd picked up some of the dishes at Emmaus in France), followed by the main course of beef stew with a stewed pear, mashed potatoes, and Brussels sprouts, and for dessert, a delicious apple crumble. And then coffee and something tasty afterward... We discussed how to beautifully set the table with gold chargers (from Action), a green felt doily on top, a homemade tartan napkin with a napkin ring (from Temu), and on top of that, a plate from my beautiful, stenciled Christmas tableware. Marjan took care of the table decorations...a simple rope with some Christmas branches and small candles... A week beforehand, we started setting up the tent and decorating the interior...Marjan was there with her husband, Marjan's daughter with her friend, and neighbor Fred with her wife. Everything went very smoothly; the tent was set up in no time and fit perfectly with the barn. And then the decorating could begin. An outdoor Christmas tree needed lights and ornaments, including lights outside, cozy corners with a sleigh, lanterns, and even a few midwinter horns hung on the house. Inside, tables were set up, heaters installed, and we could hang all the lovely things we'd collected over time... The result at the end of the day was astonishing! It looked so amazing... Inside, the barn and tent had been transformed into a festive Christmas atmosphere, and outside, where we'd be enjoying an aperitif (cranberry cocktail), with wood baskets, candles, and lights, it was a chic Christmas setting. As a thank you for their help, Rolf and Heleen treated us to a delicious meal at the local cafeteria, where you can enjoy a delicious and cozy meal. We were ready!

 

En tussen het verdriet om omi, het overlijden van onze lieve Lightning zijn er ook leuke en grootse dingen...bv Het Kerstfeest! En wat voor een Kerstfeest!

Het begon ergens in juli denk ik...na het vrijgezellenfeest van Rosemarie en de hele organisatie er omheen viel ik "in een gat" zoals we het noemden. Gezellig aan de wijn bij Heleen en Rolf kwamen we daardoor te praten over feesten en kwamen we op het Kerstfeest. Ik vertelde dat ik ooit eens in Weesp op een soort van Kerstmarkt, heerlijk buiten in de kou in een tent gegeten had bij Minevitus, destijds ons favoriete restaurantje. En dat was zo'n leuke ervaring geweest...... "buiten" in de kou eten....... Hierdoor kwamen we op het idee om in de kapschuur van Rolf en Heleen ook een Kerst-eten te organiseren..... en toen ging het helemaal los......want plannen maken... dat kunnen we....Als thema kozen we "an English Christmas" met schotse ruitjes en de kleuren in rood, groen en goud.......Geen kringloop was toen meer veilig voor ons.....alles wat in dat thema paste werd aangeschaft... schattige kopjes, serviesgoed, tafelkleden, kaarsen. Temu werd leeggekocht want waar kun je beter thema-spullen aanschaffen voor een kleine prijs? Een roodgeruite rok, korte laarsjes met schotse ruitjes, een tasje met dezelfde ruitjes en voor Frank zelfs een Schotse kilt.... geweldig! Ook de brocantes en ook de Emmaus  in Frankrijk werden leeggekocht met schaaltjes, bordjes met wild-taferelen en zelfs een opgezette reeen-kop! Alleen de voorpret al. Ook al zou het eigenlijke feest "mislukken", de voorpret gaf al zoveel plezier! Heleen zou het koken op zich nemen, natuurlijk, als vroegere chef-kok, en Marjan zou voor de groen-versiering zorgen. Ik nam het maken van de friandises bij de koffie-na op me. Natuurlijk moesten we de nodige vergaderingen beleggen om dingen door te spreken, natuurlijk onder het genot van een glaasje wijn. 

In oktober al had de grote kringloop in Drachten een soort van Kerstmarkt...daar moesten Heleen en ik natuurlijk naar toe...en wat geweldig was dat! Een kar vol met rode, groene en gouden kerstballen, voor de kerstboom die we buiten zouden neerzetten, allerlei leuke kerstspulletjes en hebbedingetjes voor bijna niks... wat werden we er hebberig van! Alles mee naar Wilhelminaoord waar de schuur van Heleen en Rolf tjokvol kwam te staan met kerstspullen, tafels, stoelen van de kringloop (je wilde iedereen toch op ongeveer dezelfde stoelen laten zitten?) en allerhande andere zaken.

In het najaar begonnen de voorbereidingen pas echt. Rolf en Heleen hadden een grote tent gekocht die we tegen de kapschuur konden plaatsen en deze moest natuurlijk voor proef worden opgezet. Wij dames zouden dat wel even klaren, en ik moet zeggen, dat liep gesmeerd. Een makkelijk model tent, groen met puntvorm, die in mum van tijd stond. Zoals we toen al zagen zou hij mooi kunnen aansluiten op de kapschuur. Weer een klus geklaard, want in ons achterhoofd hadden we visioenen van een koude of natte kerst en met zo'n tent aan de kapschuur kon bij bv kou of regen tenminste de wanden afsluiten. Kachels en houtkorven werden geleend of aangeschaft en zelfs het dak van de kapschuur werd door buurmannen Egbert en Fred nog extra verstevigd.

wordt vervolgd... 

 

And amidst the grief for Grandma and the passing of our dear Lightning, there are also wonderful and grand things... like Christmas! And what a Christmas! It started sometime in July, I think... after Rosemarie's bachelorette party and all the organization surrounding it, I "fell into a hole," as we called it. While enjoying a glass of wine with Heleen and Rolf, we started talking about parties and ended up at Christmas. I told her about a time I'd had a wonderful meal in a tent in Weesp at a sort of Christmas market, at Minevitus, our favorite restaurant at the time. And that had been such a lovely experience... eating "outside" in the cold... This gave us the idea to organize a Christmas dinner in Rolf and Heleen's barn... and then things really took off... because making plans... we can do that... We chose "an English Christmas" as the theme, with Scottish plaid and the colors red, green, and gold... No thrift store was safe from us anymore... everything that fit the theme was bought... cute cups, tableware, tablecloths, candles. Temu was emptied, because where better to buy themed items for a small price? A red-checked skirt, short boots with Scottish plaid, a bag with the same plaid, and even a Scottish kilt for Frank... fantastic! The flea markets and the Emmaus in France were also emptied of bowls, plates with game scenes, and even a stuffed deer head! Just the anticipation alone. Even if the actual party were to "fail," the anticipation was already so much fun! Heleen would do the cooking, of course, as a former chef, and Marjan would take care of the green decorations. I took on the task of making the friandises for coffee afterward. Of course, we had to hold the necessary meetings to discuss things, naturally over a glass of wine. In October, the large thrift store in Drachten had a sort of Christmas market... Heleen and I just had to go there... and it was fantastic! A cart full of red, green, and gold baubles for the Christmas tree we were going to put outside, all sorts of lovely Christmas trinkets and goodies for next to nothing... we were so greedy! We took everything to Wilhelminaoord, where Heleen and Rolf's shed was chock-full with Christmas decorations, tables, chairs from the thrift store (you wanted everyone to sit on roughly the same chairs, right?), and all sorts of other things. In the autumn, the preparations really began. Rolf and Heleen had bought a large tent that we could pitch against the barn, and of course, it had to be set up for a trial run. We ladies were going to handle that, and I have to say, it went smoothly. A simple tent, green with a pointed shape, that was erected in no time. As we saw then, it would fit nicely against the barn. Another job done.Because in the back of our minds we had visions of a cold or wet Christmas, and with a tent like this attached to the barn, we could at least close off the walls in case of cold or rain. Stoves and wood baskets were borrowed or purchased, and even the barn roof was reinforced by neighbors Egbert and Fred. More to follow...

 

 

Het is moeilijk om me er toe te zetten en een stukje te schrijven..... aan de andere kant gaan er zoveel dingen door mijn hoofd die ik eigenlijk wel op wil schrijven. Maar we worden op het moment zo geleefd.... er is geen tijd voor andere dingen en als er nog een momentje is dan ben ik vaak zo moe dat ik op de bank in slaap val. Een gewone dag ziet er nl als volgt uit: 5.00 uur opstaan; 6.00 uur in de auto naar mijn werk., 13.45 uur in de auto van werk richting mama, daarna van ongeveer 15.00 uur tot 18.30 uur bij mama, medicatie geven, huishouden een beetje bestieren, eten maken en bij haar blijven tot ze gegeten heeft en daarna naar huis, eten, even t.v. kijken maar meestal val ik dan op de bank al in slaap. En dat is het wel..... in het weekend of op een vrije dag heb ik allemaal plannen om op te ruimen, de beesten goed te doen etc. maar vaak heb ik zo'n dag nodig om bij te komen. Het is erg vermoeiend en gelukkig is daar Harmke die op maandag en donderdag de omi-taken me uit handen neemt.... hoe dankbaar ik daar voor ben...en hoe "schuldig" ik me dan ook voel...want het is "maar" haar omi en het is een zware taak.. maar ik zie dat ze het met zoveel liefde doet....En buiten de lichamelijke vermoeidheid is daar ook het mentale verdriet.... een stoere moeder, die overal "in" voor was, die opeens niets meer weet, niets meer herinnert... die steeds denkt dat ze "morgen" weer naar huis mag, maar waar dat huis dan is, dat weet ze niet.... die denkt dat we bij haar wonen, of in Dordrecht, of in Zwolle... ze vraagt me of ze nog een man heeft, of dat hij overleden is, ze ziet mensen in de kamer en is 's avonds vaak bang.......en wat kunnen we? Wat moeten we? Vanmiddag hebben we een gesprek met de wijkverpleegkundige...want het lukt niet meer, zelfs niet met alle hulp die ze nu al heeft......

Maar er zijn ook mooie momenten... we praten veel over vroeger, want daar weet mama nog veel over te vertellen...we maken herinneringen en we proberen haar een zo mooi mogelijke tijd nog te bezorgen... en toch...toch bekruipt me de gedachte.... hoe lang gaat dit nog duren.... het is zo vreselijk verdrietig, want dat geeft ze ook zelf aan... ze weet het niet meer allemaal...of ze tussen de middag heeft gegeten, waar ze woont, wat ze moet doen... "moet ik straks niet naar mijn werk? " en dan heel soms bekruipt je zelfs de gedacht:  ga maar mama......het is goed zo .....

 

De foto die ik hierbij plaats vond ik toevallig. Ik ben mijn foto's aan het uitzoeken en ordenen en toen kwam ik deze tegen.... hij geeft aan dat mama altijd wel in was voor een geintje. Op de foto staat ze samen met Stewart Morris, één van de zangers van The Ten Tenors, die wij wat beter hebben leren kennen. Stewart, die ook altijd in was voor grappen en grollen, noemde mama ook altijd omi en toen mama 90 jaar werd heeft hij samen met twee andere ex- Ten Tenors nog een Happy Birthday gezongen......

Mooie herinneringen...... 

 

 It's hard to bring myself to write a piece... on the other hand, so many things are going through my head that I'd really like to write down. But we're so caught up in our lives right now... there's no time for anything else, and if there's a moment, I'm often so tired I fall asleep on the couch. A typical day looks like this: 5:00 AM up; 6:00 AM in the car to work, 1:45 PM in the car from work to Mom's, then from about 3:00 PM to 6:30 PM with Mom, giving her medication, running the house a bit, making dinner and staying with her until she's eaten, then going home, eating, watching TV for a bit, but usually I fall asleep on the couch by then. And that's about it... on the weekends or days off, I have all sorts of plans to tidy up, take care of the animals, etc., but I often need a day like that to recover. It's very tiring, and luckily there's Harmke, who takes the grandma duties off my hands on Mondays and Thursdays.... how grateful I am for that... and how "guilty" I feel then... because it's "only" her grandma, and it's a hard job... but I see that she does it with so much love.... And besides the physical fatigue, there's also the mental grief... a tough mother, who was "up for" everything, who suddenly knows nothing anymore, remembers nothing... who keeps thinking she can go home "tomorrow," but where that house is, she doesn't know... she thinks we live with her, or in Dordrecht, or in Zwolle... she asks me if she still has a husband, or if he's passed away, she sees people in the room and is often afraid at night.... and what can we do? What should we do? This afternoon we have a meeting with the community nurse... because she can't cope anymore, even with all the help she already has... But there are also beautiful moments... we talk a lot about the past, because Mom still has so much to tell us about them... we make memories and we try to give her the best possible time... and yet... the thought creeps over me... how much longer will this last... it's so terribly sad, because she says so herself... she doesn't remember everything... whether she had lunch, where she lives, what she's supposed to do... "Don't I have to go to work soon?" And then every now and then you even think: just go, Mom... it's okay like this... I found the photo I'm posting here by chance. I'm sorting through and organizing my photos and then I came across this one... it shows that Mom was always up for a joke. In the photo she's with Stewart Morris, one of the singers of The Ten Tenors, whom we've gotten to know a little better. Stewart, who was always up for a joke, always called Mom "Grandma," and when Mom turned 90, he and two other former Ten Tenors sang "Happy Birthday" to her. Beautiful memories.

 Dit wordt misschien wel het moeilijkste stukje dat ik ooit heb geschreven....het gaat over Lightning......

 

De oude dame is niet meer........

Lightning.... onze oude dame die al zo veel jaren bij ons is... die ik zo verschrikkelijk graag een plekje op de Paardenkamp in Soest had gegund......

Maar ze is niet meer.... vrijdagochtend lag ze in de wei... Frank dacht dat ze al was gegaan, maar ze tilde haar hoofd nog op...... Pfffff...... koliek had ze.... en we hebben het nog geprobeerd... natuurlijk.... pijnstilling,  die even hielp maar na een uurtje kwam de pijn weer terug... liggen, kijken naar de buik... arme Lightning... We wachtten op de dierenarts en toen ging het snel... en het ging mooi.... het ging rustig... en wij waren er bij, Frank,  Harmke en ik... en we hebben je hoofd geaaid en hebben gezegd dat het zo goed was...... en je ging in alle rust en alle vredigheid....

Lieve lieve lieve Lightning......

Wat een paardje was je, eigenwijs, lief, betrouwbaar, slim..... alles wat je in een paardje zoekt... maar je had ons ook zelf uitgekozen destijds.... We kwamen voor een andere tinker maar jij stond in de wei en kwam op ons af en legde je hoofd tegen ons aan... ik zie het nog voor me...... en jij werd het.... eerst even stond je op de manege in Weesp, waar je eigenwijsheid a lgauw bekend werd, daarna naar stal Veldhuisen inNigtevecht, waar de kinderen een geweldige tijd met je beleefden... ze moesten je nog wel leren kennen, daar waar alle andere pony's vrolijk hun rondjes door de bak galoppeerden kon jij er eigenzinnig wel eens de brui aangeven... maar daar leerden we mee omgaan en je werd een fantastische pony... nergens bang voor en heel betrouwbaar..... Voor jou, en onze tweede tinker, verhuisden we naar het noorden van het land zodat we je bij huis hadden staan. Wat een rijkdom. Door jou werden we paardenmensen van het goede soort en konden vriendjes en vriendinnen meedelen in ons paarden-plezier. Hoeveel kindjes hebben niet op jou leren rijden en hebben hun angst overwonnen..... Hun eerste buitenritje op jou hier bij het huis... hoe braaf was je en  je gaf de kinderen zelfvertrouwen. Op buitenrit was niets je te gek.... dat kleine tinkertje kon en durfde alles. Maar niet alleen als recreatiepony deed je het fantastisch... ook op wedstrijdniveau wist je je tussen alle sportpony's staande te houden..... Lieneke en Harmke kwamen met veel prijzen thuis, niet alleen in de dressuur maar ook in het springen. In de afgelopen 25 jaar hebben we zo van je genoten en er zijn zo vreselijk veel herinneringen en foto's en filmpjes.....We zullen die allemaal koesteren en als aandenken aan jou zal ik de komende tijd zo nu en dan wat mooie foto's en filmpjes plaatsen... dat verdien je Lightning, want van zo'n geweldig tinkertje, daarvan zijn er maar weinig,,, en laten wij nou het geluk hebben dat we zelfs twee van die kanjers hebben gehad (ja, Skip is nog altijd in onze gedachten).

Dag lieve Lightning.... het ga je goed... misschien galoppeer je samen met Skip en Sprocket en Wiebe wel over de wolken......  

This might be the hardest piece I've ever written....it's not about my mother, but about Lightning...... The old lady is no more........ Lightning.... our old lady who has been with us for so many years... who I would have loved to give a place at the Horse Camp in Soest...... But she's no more.... Friday morning she was lying in the pasture... Frank thought she had already gone, but she still lifted her head...... Pfffff...... she had colic.... and we tried it again... of course... painkillers, which helped for a while but after an hour the pain came back... lying down, looking at the belly... poor Lightning... We waited for the vet and then it went quickly... and it went beautifully.... it went quietly... and we were there, Frank, Harmke and I... and we stroked your head and told you it was so good...... and you went in complete peace and quiet.... Dear sweet sweet Lightning...... What a horse you were, stubborn, sweet, reliable, smart..... everything you put in looking for a horse... but you chose us yourself back then.... We came for another horse, but you were standing in the pasture and came up to us and laid your head against us... I can still see it before me...... and you became the one... First you were at the riding school in Weesp for a while, where your stubbornness soon became known, then to Veldhuisen stables in Nigtevecht, where the children had a wonderful time with you... they still had to get to know you, where all the other ponies happily galloped their laps around the arena, you could sometimes stubbornly throw in the towel... but we learned to deal with that, and you became a fantastic pony... afraid of nothing and very reliable..... For you, and our second horse, we moved to the north of the country so we had you close to home. What a treasure. Because of you, we became horse people of the right kind and were able to share in our horse-loving passion with our friends. How many children learned to ride on you and overcame their fears? Their first outdoor ride on you here at the house... how well-behaved you were, and you instilled confidence in the children. Nothing was too crazy for you on the trail... that little Tinker could and dared anything. But you didn't just do fantastically as a recreational pony... you also held your own among all the sport ponies at competition level... Lieneke and Harmke came home with many prizes, not only in dressage but also in jumping. Over the past 25 years, we've enjoyed you so much, and there are so many memories, photos, and videos... We will cherish them all, and as a memento of you, I will post some beautiful photos and videos every now and then in the coming period... You deserve it, Lightning, because there are so few such a wonderful Tinker, and we are lucky enough to have had two of those great ones (yes, Skip is still in our thoughts).Bye dear Lightning... take care... maybe you'll be galloping across the clouds with Skip and Sprocket and Wiebe...

 Het is al een tijdje stil op dit blog. Dat komt omdat het met met mijn moeder, omi, niet zo goed gaat. De laatste weken is ze qua gezondheid en ook geestelijk achteruit gegaan, in een rap tempo. En dat is verdrietig, en dat is zwaar... de afgelopen weken ben ik elke dag bij haar geweest, sowieso van 15.00 tot 18.30 uur, maar vaak ook ben ik er 's ochtend even. Om 15.00 uur geven we haar medicijnen, omdat dat een druk moment is voor de verpleging om extra langs te komen, en ik kook voor haar zodat ze "aangepast" eten krijgt, zacht eten, omdat ze zo'n pijn in haar mond heeft. Ze eet ontzettend weinig en warm eten al helemaal niet. Daarom hebben we het "warm-eten" moment naar de avond verplaatst, zodat wij er dan bij kunnen zijn... dat stimuleert toch tot wat meer eten. Harmke is fantastisch. Ze gaat bijna elke dag naar omi, neemt zachte, lekkere dingen mee, ruimt de troep op en is zo mega-lief voor omi. Samen met haar kunnen we het aan, met Frank als achterban op de momenten dat wij verhinderd zijn. Het kost veel tijd, want buiten de bezoekjes regelen we van alles: de diëtiste, de fysio, de specialist ouderen, aanvraag voor extra zorg, contact met de huisarts.... het is eigenlijk gewoon een dagtaak. En dat hindert niet......Wel proberen Harmke en ik (en Frank) elkaar af te wisselen, als de één komt blijft de ander thuis, want anders hou je het niet vol. Ik heb deze twee dagen ook vrij en heb de afgelopen weken minder gewerkt. Vanaf volgende week zou het allemaal beter moeten lopen en kan ik mijn gewone werk weer beter oppakken. We gaan door en buiten de verdrietige momenten zijn er ook veel waardevolle momenten.

 

It's been quiet on this blog for a while. That's because my mother, Omi, isn't doing so well. In recent weeks, her health and mental health have deteriorated rapidly. And that's sad, and it's hard... I've been with her every day for the past few weeks, from 3:00 PM to 6:30 PM at least, but I'm often there briefly in the mornings too. At 3:00 PM, we give her medication because that's a busy time for the nurses to come by extra often, and I cook for her so she gets "adapted" food, soft food, because her mouth is so sore. She eats very little, and hot food is even less so. That's why we moved the "hot meal" time to the evening so we can be there... it encourages her to eat more. Harmke is fantastic. She goes to Omi's almost every day, brings soft, tasty treats, cleans up after herself, and is so incredibly sweet to Omi. Together with her, we can manage, with Frank as our backup whenever we're unable to attend. It takes a lot of time, because besides the appointments, we have to arrange everything: the dietician, the physiotherapist, the geriatric specialist, requests for additional care, contacting the GP... it's practically a full-time job. And that doesn't bother us... Harmke and I (and Frank) do try to take turns; when one comes, the other stays home, because otherwise, you can't keep up. I also have these two days off and have been working less in recent weeks. Starting next week, things should be better, and I can resume my regular work more easily. We'll keep going, and besides the sad moments, there are also many valuable moments.