En ze gaat nog steeds vooruit, met kleine stapjes. Ik merk het vooral omdat mama steeds zegt dat ze wel weer naar huis kan......en dat is soms wel lastig, omdat wij al weten dat ze hoogstwaarschijnlijk niet meer terug gaat naar de flat, en als ze al gaat is het voor tijdelijk, met heeeeel veeeel hulp. Omdat mama's korte termijn-geheugen eigenlijk weg is hebben we het er wel elke dag over, dat ze waarschijnlijk niet meer terug kan, dat ze heel veel hulp nodig heeft en dat we bezig zijn een mooi plekje voor haar te vinden. En dan is ze het daar ook mee eens, maar na een tijdje begint ze dan toch weer dat ze wel naar huis kan. Ach... en het hindert ook niet.....dan hebben we het er nog maar een keer over...en nog maar een keer...

En wat is ze toch stoer.... 93 jaar, een breuk onder de kop van haar bovenbeen, operatie en toch gaat ze er voor en probeert ze zelfs in haar rolstoel zelf te rijden.......

And she's still making progress, in small steps. I especially notice it because Mom keeps saying she can go home again...and that's sometimes difficult, because we already know she's most likely not going back to the apartment, and if she does go, it's only temporarily, with a lot of help. Because Mom's short-term memory is essentially gone, we talk about it every day that she probably can't go back, that she needs a lot of help, and that we're working on finding a nice place for her. And then she agrees, but after a while she starts saying she can go home again. Oh well...and it doesn't matter...then we talk about it again...and again...And she's so brave...93 years old, a fracture below the head of her femur, surgery, and yet she goes for it and even tries to propel herself in her wheelchair.