Via Facebook krijg ik allemaal herinneringen binnen van de dag van vandaag en dan van de afgelopen jaren....... Toen waren we op de Camagri...de Camagri.....de Camagri...... jaren achter elkaar...... eerst de Camagri en dan daarna nog even wat dagen in Pacaud........

Dit jaar dus niet. Omdat we nog midden in de revalidatie-periode van mama zitten kunnen we gewoon niet weg... maar diep in mijn hart mis ik natuurlijk Frankrijk nu enorm. Het grappige is dat het eigenlijk ook wel goed uitkwam....de Camagri zou afgelopen weekend geweest zijn... totdat ik, echt heel toevallig, ergens las dat de Camagri verzet was naar begin maart... blijkbaar speelde het natte weer ook de Camagri parten....... Tsjaaaaa......... in "normale tijden" waren we dus gewoon gegaan....zie je het al voor je? Hotel geboekt in Arles en op vrijdagocht richting de Mas gegaan waar de Camagri altijd gehouden wordt.... en dan daar aankomen en dan was er niets te zien... geen paard...geen evenement..... dat zou pas gek zijn geweest! Want ik denk niet dat ik het berichtje dan had gezien dat de Camagri verplaatst werd... dus toch een gelukje bij een "ongeluk".

Neemt niet weg dat ik nu wel heeeeeeel graag een weekje  (of langer) in Pacaud had willen zijn.... ALs alles rond mama weer in een rustiger vaarwater is gekomen, de revalidatie achter de rug is en ze ergens een plekje in een zorghuis heeft, dan kunnen we haar met een gerust hart even "achter laten". Nu is het elke dag naar ziekenhuis. Ik vind overslaan eigenlijk geen optie als ik me voorstel hoe ze daar anders alleen zit een hele dag........ Maar een beetje verwend is ze wel... meestal gaat Frank in de ochtend en ik, en vaak ook Harmke, in de middag. We drinken thee in de kantine, kijken Olympische spelen op de tv aldaar en leggen een puzzel of doen een spelletje. 

Er wordt nu gewerkt om mama weer mobiel te krijgen zodat ze zelf weer naar het toilet kan, met behulp van de rollator en dat is best lastig want blijkbaar gaat het lopen ook beter en gaat ze naar het toilet zonder rollator...en dat is dan wel weer eng.... zo is ze ook de eerste gevallen met een breuk tot gevolg.. Aan de andere kant geweldig dat ze weer begint te lopen. Het ongrijpbare is dat je haar elke keer weer opnieuw vertelt dat ze niet zonder rollator en toezicht mag lopen. dat begrijpt ze ook, maar ze is het dus ook zo weer vergeten en als je het dan weer vertelt is het: ooo echt? Nee dat kan echt niet... ik zal er om denken.........

Het is moelijk...dementie......