La guerre des oeufs

Als wij in Frankrijk zijn moet er voor onze dieren gezorgd worden. Gelukkig zijn er wat mensen die die zorg met liefde van ons overnemen.

Daar is natuurlijk allereerst dochter Harmke die in de weekenden naar de beestjes komt kijken. En die beestjes, dat zijn onze twee paardjes Lightning, onze oude dame van ruim 29 jaar, en Filly, twee poezen: onze Franse poes Cadeautje en buitenkat Listel en onze kipjes, en daarvan hebben we er een heleboel. In het weekend verzorgt Harmke dus de dieren. Dat betekent ook: eieren verzamelen! Want als er per dag tussen de vijf en negen eieren worden gelegd (en er zijn een paar kipjes die nog moeten gaan leggen) kun je ze niet te lang laten liggen. En wat je er allemaal niet mee kunt, met die eieren...... De andere "verzorgers" hebben dat ook in de gaten. Janneke, die de dieren door de week verzorgd, stuurt me steeds foto's met dingen die ze met de eitjes heeft gemaakt. Op dit moment is advocaat favoriet! Janneke is helemaal gek op kippen, of moet ik zeggen: ze wordt gek van kippen..... het zijn in ieder geval niet haar meest favoriete dieren......gelukkig maar dat ze eitjes leggen waarmee je lekker kunt bakken. Voor wat backup neemt ze vaak haar moeder mee. En dan is er nog ons kleine buurjongetje Silvan die ook eitjes mag komen halen. Hij is gek op onze kipjes en één kipje heeft hij zelf een naam gegeven: Radijs (vraag me niet waarom). Silvan komt regelmatig kijken of er nog eitjes te vinden zijn... soms heeft hij pech en is Janneke hem voor geweest... de teleurstelling is dan groot. Gelukkig komt ie vaak meerdere keren per dag even kijken zodat hij ook wel aan zijn eitjes komt (voor pannenkoeken). Maar het is dus best wel een eier-oorlog... wie op het juiste tijdstip komt krijgt de meeste eitjes.....

La guerre des oeufs.....

 We hadden achterbuurtjes Patrice en Frederique uitgenodigd voor het eten...... Terras had ik twee weken terug al helemaal "bewoonbaar" gemaakt, de BBQ was daardoor ook weer bereikbaar, het was heerlijk weer......dat zou helemaal goed komen. Frank ging 's morgens boodschappen doen, ik bleef thuis om wat voorbereidingen te treffen en om bij Barkley te blijven. Normaliter nemen we hem mee en blijft hij bij het boodschappen doen in de auto (daar blijft hij keurig wachten, maakt niks kapot, terwijl, als hij alleen thuis is, allerlei zaken sloopt). Het was 's morgens al te warm voor Barkley om in de auto te blijven wachten dus vandaar dat hij en ik thuisbleven. Frank zou de keuze van het vlees op zich nemen en ik zou een koude courgettesoep vooraf maken, heerlijk bij dit warme weer, een pastasalade en huisgemaakt aardbeiensorbet ijs na. Ik ben gek op ijs maken en heb ooit bij een kringloop een klein ijsmachientje gekocht dat ik hier mee naar toe heb genomen  In Nederland heb ik er nog twee van een ander merk staan, dus het zou wel even uitvogelen zijn hoe deze zich zou houden tijdens het ijs maken. Met mijn machines in Nederland weet ik precies hoe of wat en deze kende ik nog niet. Daarom had ik ook een plan B mocht het ijs niet helemaal bevriezen.

Het leukste bijna van een etentje vind ik altijd het dekken van de tafel. Het begint al met welk servies ik ga gebruiken, ja zelfs hier in Frankrijk heb ik meerdere keuzes! Welke borden passen bij de gerechten.... We besloten lekker op het terras achter de Grange te eten, met het heerlijke uitzicht op ons dal. Toen ik al mijn voorbereidingen had gedaan kon ik beginnen aan het tafeldekken. Het werd het servies met de rode roos, zo'n echt Franse afbeelding die je hier veel tegenkomt. Mijn Laguiole bestek (wel nep overigens) erbij, de messenleggertjes van de brocante in Mayet en een theepotje met een gezellig boeketje veldbloemen. Alles ruim op tijd klaar voor de achterbuurtjes.

Tegen half acht kwamen ze er aan, met de auto😀, ze hadden geen zin om naderhand terug te moeten lopen (wel heuvel op).....  Ik werd verwend met een plant en dienblad met twee bekers met Auvergne afbeeldingen... zo lief........ We installeerden ons op het terras met een drankje en hapje. Het verbaast me altijd hoeveel stof we tot kletsen hebben, en ik zeg speciaal: kletsen.......want het taalprobleem wordt steeds minder. Ik kon zeker ook aan Frank merken dat ie vorig jaar een tijd in Lyon had gewerkt en het afgelopen jaar veel hier was geweest..... hij kletste wat af. En alles zal beslist niet vlekkeloos Frans zijn geweest...maar alla........... Na de soep, die overigens in zeer goede aarde viel, begon de lucht een beetje te betrekken en werd het boven het dal wat donkerder. We zagen wat lichtflitsen in de verte, maar wij stoere plattelanders, vonden dat we nog wel even konden blijven zitten... zelfs toen het begon te regenen. We zaten onder een afdak van wijnranken en die hielden dat beetje regen wel tegen. Totdat het toch wel erg hard begon te druppen... maar nee hoor, niet verhuizen naar binnen, er werd ergens een zeil vandaan getoverd en die werd onder ons "afdak" gespannen. Zo bleven we tenminste droog. Frank vond het jammer dat we geen pastis hadden, dan kon hij de pastis zo met water bijvullen (zie de foto hieronder😀), Nou ondanks de stevige bui hadden we een super gezellige avond en pas tegen twaalven (en dat voor mij die uiterlijk vaak om 21.00 uur al in bed ligt) vertrokken Patrice en Frederique weer naar hun stulpje, met de auto. Ik denk dat ze eerder thuis waren geweest als ze hadden gelopen...

 Overigens... voor het toetjes trad plan B in werking: het ijs was toch niet helemaal bevroren, maar het vanillepuddinkje met heerlijk koude aarbeien saus smaakte geweldig!

 Op de marché aux puces in Arronnes (ik bedenk me net dat ik op Facebook schreef dat ik ze in Mayet had gevonden, mijn fovoriete marché aux puces, maar deze kwam toch echt uit Arronnes 😀) een stapeltje Franse CD's gekocht waaronder een echt geweldige CD van Patrick Fiori. Ik had er nog nooit van gehoord met ik vind deze CD geweldig!!

 

Door een opmerking van iemand in de Facebookgroep "ik hou van Frankrijk" over eurocheques, die je lang geleden gebruikte om geld op te nemen in Frankrijk, moest ik denken aan een gebeurtenis, lang geleden, toen Frank en ik nog geen kinders hadden, en samen op vakantie naar Frankrijk gingen. In die tijd waren er nauwelijks of geen pinapparaten en haalde je via die eurocheques geld bij de bank. Je kon volgens mij 300 gulden per cheque innen. Je moest dus altijd zorgen dat je genoeg cheques mee had en dat je ze op tijd inwisselde bij een bank. Nou trokken we met de auto ergens door de binnenlanden van Frankrijk, ik zal Frank eens vragen of hij nog weet waar, en waren op zoek naar een leuk hotelletje om te overnachten. We hadden echter maar één probleem... we hadden nog maar weinig cash. Wel eurocheques en daar kon je ook in winkels mee betalen, maar ze werden niet door ieder bedrijf geaccepteerd.  Omdat we nogal in de binnenlanden van Frankrijk zaten kwamen we niet veel overnachtingsplekjes tegen. Eindelijk, in een mooi gebied, langs de kant van de weg een mooie auberge met een meer dan uitnodigend terras er voor in de zon. Wij er naar toe om te vragen of ze ook eurocheques accepteerden. Dat bleek helaas niet het geval. Wat een teleurstelling! Wat nu? We telden onze Franse francs nog maar eens en kwamen tot de ontdekking dat we net genoeg hadden voor een drankje op het terras, het allergoedkoopste menu en een kamer om te overnachten. Ik weet nu nog hoe heerlijk dat koude witte wijntje smaakte, daar op het terras in het zonnetje....... En toen kwam even later de serveerster zich verontschuldigen....ze had iets fout gedaan,  ze had zich vergist wat betreft de eurocheque; die accepteerden ze wel...... Toen we dat wisten gingen we helemaal los tijdens het eten...niks goedkoopste menu, wat vast ook lekker was, maar toch wat uitgebreider eten toen.... Eén gerecht kan ik me nog herinneren zelfs.... courgettes met een hollandaise saus....zoooooo lekker dat we nog een portie kregen.....Staat me nog vagelijk bij dat we na het eten niet meer een trap op hoefden om naar onze kamer te gaan (die dus gelukkig op de beneden verdieping lag), dat was ons waarschijnlijk ook niet meer gelukt!😀

 Via de Facebookgroep "ik hou van Frankrijk" hebben wij Anita en André leren kennen. Ze hebben hier, in luchtlijn 13 km maar, een huisje. Toen we ons huisje in Pacaud net hadden heb ik in die groep gevraagd of er mensen hier in de buurt een huisje hadden. Nou, dat zijn er bleken er best een paar te zijn: Annet en Edgar van camping Le Paradou, waar buurmeisje Martine vorig jaar heeft gewerkt en ze dit jaar weer een maand naar toe gaat. Helaas hebben Annet en man Edgar wegens omstandigheden de camping moeten verkopen, maar Martine gaat er ook dit jaar weer een maand werken, ook al zijn er nu andere eigenaren. Verder zijn er Rudolf en René, die heel lang geleden aan "Ik vertrek" hebben meegedaan en een B&B runnen in Les Biefs en dan natuurlijk Anita en André. Deze weken zijn zij ook op hun stekkie dus maakten we meteen een afspraak om bij te kletsen....... dat was dus gisteren. Aan het eind van de middag togen we met onze race-auto, dat lawaai maakte hij tenminste, kapotte uitlaat, richting Anita en André, zoals gezegd eigenlijk hier vlakbij, maar via de weg wel zo'n 40 minuten rijden. Ze wonen eigenlijk aan "de andere kant van de berg" maar je rijdt dus echt om de berg heen, over heel wat slingerweggetjes. Gezellig om elkaar weer te zien! Ze hebben een leuk huisje met schattige zachtgroene luiken en een tuin achter die nogal stijl naar beneden loopt. Halverwege een gezellige zitplek waar we heerlijk konden kletsen en barbecuen....Meteen plannen gemaakt om, als het mogelijk is, tijdens deze vakantie met zijn viertjes bij Rudolf en René te gaan eten. We gaan het zien! We gingen pas na tienen weg en moesten toen over alle donkere slingerweggetje onze weg naar huis vinden. Omdat er veelal geen markeringen op de weg zijn is dat best wel een uitdaging, vooral als je door de bossen rijdt. Kan niet anders zeggen dat Frank ons weer netjes heeft thuisgebracht.

.Op het nieuws in Frankrijk en ook in Nederland het bericht over een man die zijn buren doodschoot, Laat dat nou hier niet zo ver vandaan zijn? 

Hieronder het krantenbericht en daaronder de links naar het bericht in de Franse krant:

NOS Nieuws•zondag, 11:29

Buurman schiet drie mensen dood op Frans verjaardagsfeest

Bij een schietpartij op een verjaardag in Frankrijk zijn drie feestgangers omgekomen. Dat gebeurde in het dorpje Espinasse-Vozelle in het midden van Frankrijk.

Rond 21.30 uur gisteravond begon een buurman te schieten op de aanwezige gasten. Daarbij kwamen drie mensen om het leven: de 20-jarige man die zijn verjaardag vierde, zijn vader en een andere gast. Daarna schoot de buurman zichzelf dood.

Zeker vier mensen raakten bij de schietpartij ernstig gewond. Zij zijn naar het ziekenhuis gebracht.

De mensen werden onder vuur genomen op een pad tussen de woningen van de jarige en de buurman. Over een motief is nog niets bekend. De man was geen bekende van politie en justitie.

De burgemeester van het dorp reageert verslagen. "Dit is een schokkende gebeurtenis. Het is dramatisch." Het incident komt volgens hem hard aan in het duizend inwoners tellende dorp. "Het is een tragedie die de hele gemeenschap treft. Wij voelen ons hulpeloos", zegt hij tegen de lokale krant.

 

 

 https://www.lamontagne.fr/espinasse-vozelle-03110/actualites/drame-dans-lallier-quatre-morts-et-plusieurs-blesses-apres-une-fusillade-samedi-soir_14535695/

 links rood omrand de gemeente waar de tragedie plaatsvond, rechts onder wonen wij, tussen Lachaux en La Guillermie.

 Heeee post op maandag..... dat was even vreemd. In Nederland wordt er op maandag geen post meer bezorgd, al heel lang niet...... Hier werd eergisteren gewoon de post bezorgd... speciaal voor ons.... zooooo leuk om hier post te krijgen........

dank je wel Kim!!!💋