Cadeautjes voor verjaardagen... het is altijd weer een dingetje... maar om nu helemaal geen cadeautjes te doen.... vind ik toch ergens niet gezellig of zo, ik weet het niet....... wat het mij "doet" bij het geven van een cadeautje is vooral de gedachte er achter... iemand heeft moeite gedaan om iets te verzinnen.... Ik doe in ieder geval die moeite, al was het maar bij een felicitatie via Facebook. Ik probeer dan altijd een plaatje bij de felicitatie te zoeken die bij die persoon past. Het gaat mij niet om de grootte of financiele waarde van een cadeautje maar meer het idee dat iemand aan je gedacht heeft...

Zo was Frank afgelopen week jarig en in februari had ik zijn cadeautje al geregeld. Op Facebook kwam ik toen nl een post tegen van Abdij Sion. Abdij Sion was in mijn tijd in de Deventer regio wel een begrip. Er woonden monniken en die leefden daar hun eigen leven. Midden in de mooie natuur. Als je over de drukke Raalterweg reed stond er altijd een bordje met de afslag naar Abdij Sion (overigens heet het nu geloof ik "Klooster Nieuw Sion". Nooit geweest maar het intrigeerde toch. Dus ik zag op Facebook een post voorbijkomen... Bierproeverij in Abdij Sion... meteen gingen bij mij de bellletjes (uh, klooster klokken) rinkelen... was dat niet leuk voor Frank's verjaardag? Een bierproeverij? En dan ook nog in Abdij Sion? Beetje terug naar onze Sallandse tijd? Ik had even overleg met Harmke, of dat leuk zou zijn en of ze mee wilde; Harmke houdt ook wel van een biertje.....Ik niet overigens😁. Harmke leek het wel wat, dus kaartjes gekocht voor zaterdag 11 mei, een paar dagen na Frank's verjaardag.

En toen was het zaterdag 11 mei. Een paar dagen tevoren had ik de site van Abdij Sion er bij gepakt en ik zag dat je er ook kon lunchen. De foto's van het vegetarische eten zagen er heerlijk uit dus ik besloot voor die tijd daar eerst te gaan lunchen. Het was schitterend weer en met z'n drieën togen we in de auto richting Deventer. Frank reed maar wist van niks en volgde mijn aanwijzingen. We kwamen uiteindelijk bij de afslag van Abdij Sion op de Raalterweg en ik zei dat Frank rechts af moest slaan. Daar op de parkeerplaats de auto geparkeerd en toen nog een klein stukje gelopen naar de Abdij. Buiten zaten mensen te eten in het zonnetje; het zag er gezellig uit. Binnen konden we een lunch bestellen. Daar kreeg Frank ook te horen dat we na de lunch een bierproeverij zouden doen. Bij de Abdij zit nl een ambachtelijke bierbrouwerij.

De lunch was heerlijk met allemaal producten zoveel mogelijk uit de eigen grote moestuin achter de Abdij.

Voor de bierproeverij moesten we ons bij de poort verzamelen en al gauw stonden daar best een aantal mensen te wachten. De gids was de bierbrouwer van de Abdij en hij vertelde eerst wat over de geschiedenis van de Abdij (in 2015 waren de laatste monniken vertrokken en was de Abdij in drie handen over gegaan waaronder een stichting) en kregen we een kleine rondleiding door de Abdij en langs de moestuinen. Vooral dat laatste vond ik mega interessant! Al die heerlijke groenten in prachtige rijen....... We mochten zelfs nog even onder de Berceau lopen, een soort van tunnel van beukenhagen, die vroeger werd neergezet voor rijke dames, die wel buiten wilden wandelen, maar niet blootgesteld wilden worden aan de zon ( hoe gebruinder je huid was hoe meer je blijkbaar werkte, dus hoe minder rijk je was). Weet trouwens niet de overeenkomst dames en monniken😁. De Bierbrouwerij was aan het eind van de moestuin. Daar namen we plaats aan lange tafels en kregen het verhaal over bierbrouwen te horen. Ontzettend interessant. Ondertussen mochten we de Sion-biertjes proeven. Nou hou ik niet van bier maar ik had besloten om gewoon mee te proeven. Er werd mij, omdat ik niet van bier hou, een wijntje of frisje aangeboden, maar ik heb dapper meegeproefd. Het was een gezellige happening. Na afloop namen we natuurlijk nog wat biertjes mee naar huis. Ik zag dat ze vomoederdag ook een High Tea organiseerden en besloot meteen hun activiteiten in de gaten te houden; misschien ook een keer leuk voor omi.

Al met al een zeer geslaagd verjaardagscadeau voor Frank

Meer over de activiteiten van Abdij Sion vind je hier:

https://www.nieuwsion.nl/

 

 Michel Fugain........

 Toen ik een jaar of 14 was was dat mijn grote held.... toen nog niet echt weg van Frankrijk (wij gingen altijd op vakantie naar Duitsland) alhoewel het mij al wel fantastisch leek om een jaar au pair te worden in Parijs. In die tijd waren we denk ik nog iets minder ondernemend maar au pair was wel "in". Helaas stond vooral mijn moeder, en verder heb ik een een fantastische moeder hoor, er niet achter; "je gaat toch geen werkster, oppas en huishoudster spelen..."  tsjaa.... en ik was een gehoorzaam meisje, ook toen ik ouder werd en eventueel au pair zou kunnen worden.....

Maar goed... Michel Fugain dus.... Ik zag zijn show op de televisie, in 1976 of 1977. Gepromoot door Hans van Willigenburg, een destijds bekende tv presentator, die helemaal gek was op Michel Fugain et le Big Bazar. Ik vond het helemaal te gek, playbekte de chansons op mijn slaapkamer en nam de LP van het optreden mee naar de muziekles op school. Onder leiding van muziekleraar de heer van Es mochten we zo nu en dan onze eigen muziek meenemen die dan gedraaid en besproken werd. Michel Fugain was toen wel heel wat anders dan Queen, Supertramp en Fleetwood Mac (helemaal geweldig overigens). Ik weet nog dat we stukken van de LP in de les hebben gedraaid, maar het bespreken ervan kan ik me niet meer herinneren.

Helaas heb ik ze nooit in het echt kunnen bewonderen. Michel Fugain et le Big Bazar gingen na een paar jaar uit elkaar; het grootste deel van Le Big Bazar ging nog even door; het andere deel sloot zich aan bij Michel Fugain als Sa Compagnie. Toen begon Fugain toch een beetje zijn glans voor mij te verliezen na verloop van tijd, maar fan bleef ik en regelmatig draaide ik zijn chansons met Une belle histoire als grote topper, die mij ook nu nog steeds kippenvel bezorgd zodra ik het nummer hoor.

En toen kwam daar 2019 en de verrassing van Frank. Hij had kaartjes geregeld voor een optreden van Michel Fugain! Echt hè? Ergens richting Lyon. In de buitenlucht op de binnenplaats van een kasteeltje.

Het was geweldig en een beetje teleurstellend tegelijk. Michel Fugain was altijd mijn held, met zijn witte pak, zijn laarzen, zijn "lange" haar en baard. Nu stond daar een man van achter in de 70 (natuurlijk) die zichzelf heel graag hoorde praten.......dat laatste kon ik niet rijmen met mijn beeld van hem.... maar ach.... de man had ook veel in zijn leven meegemaakt met vooral het overlijden van zijn dochter wat zijn leven op zijn kop zette, zijn huwelijk met Stephanie Fugain, destijds ook lid van de Big Bazar, dat daardoor geen stand hield, bitterheid....... Ik moet dan ook altijd weer denken aan het prachtige liedje"Dis moi pourquoi" waar hij Stephanie toezingt...... das war einmahl.........

Nu deelt hij zijn leven met een (veel) jongere vrouw en heeft hij zich weer herpakt. Treedt op met zijn band, waar zijn huidige vrouw ook deel van uitmaakt. Hij was tijdens het optreden op het chateau goed bij stem en ik heb toen genoten van alle , meest toch bekende, chansons die hij ten gehore bracht. In de kleine setting op zo'n binnenplaats van een kasteel voelde alles heel intiem. Overigens zat er in onze rij wel iemand die teveel knoflook had gegeten..... we bestierven het bijna van de slechte lucht die in walmen over ons heen kwam.

En hoe ik hier nu allemaal opeens op kom? Omdat ik net tickets heb gekocht voor een optreden volgend jaar in Luik!!! Yesssss.... oui..........Al jaren hou ik hem in de gaten om te kijken of hij hier een keer in de buurt komt. Ik zag vooral veel optredens in Canada voorbij komen, maar nu dus ook Luik, in het Forum! En dat kennen we want daar waren we een paar maanden geleden voor een optreden van Dave.

We hebben dus kaartjes! Drie in totaal want dochter Harmke gaat ook mee..... ik kan niet wachten.... toch........

Het laatste filmpje moet ik gewoon even plaatsen. Vijftien jaar na het uiteenvallen van Le Big Bazar worden alle voormalige leden van Le Big Bazar opgetrommeld voor een "hereniging".

 

De afgelopen dagen heb ik mij gestort op het oude kippenhok. Dat wil zeggen: het schoonmaken en het verven daarvan. Hopelijk gaat het dan weer een tijdje mee. Bij De Action groene buitenverf gekocht. Ik had eerst gekeken of ik nog potten verf had staan, maar de potten die er stonden zijn de potten voor het huis, en dat is superdure verf.. die gebruik ik niet voor mijn kippenhok. Dus naar de Action om verf te halen, groen en wit. Afgelopen dagen eindelijk eens geen regen dus dat waren mooie dagen om te verven. Ik heb met verven een soort haat-liefde verhouding. Ik vind het leuk werk maar na een uurtje of wat is het ook wel weer genoeg. Ik merk dat ik minder zorgvuldig begin te verven. Dan wordt het tijd om te stoppen. Heb er al met al drie dagen over gedaan om het hok te verven. Daar valt dan ook het afspuiten met de hoge druk spuit onder. Had ik nog nooit gedaan, maar ideaal! Al het mos zag je letterlijk verdwijnen als je de spuit er op zette. Daarna moest alles goed drogen en met de zon die scheen lukte dat snel. En toen dus verven. De buitenkant van het hok is nu klaar. De binnenkant verf ik niet maar ga ik bestrijken met een gel tegen bloedluis. Bloedluis is "de grootste"vijand van kippenliefhebbers. Die vreselijk kleine beestjes zitten soms met hordes tussen naden en kieren en overvallen 's nachts de slapende kip. En als je dan zelf eitjes uit het hok haalt denk je opeens wat kriebelt er toch zo..... ja dus bloedluis..... vreselijk spul....  Vooral als je met je hoofd in het hok hangt om de eitjes te pakken vallen ze blijkbaar op je hoofd en kriebelen ze als een gek. Na een half uurtje is dat weer over, blijkbaar overleven ze niet lang op mensen, maar toch....Brrrrrrrrrr. Dus voorkomen die handel.

Het hok ziet er weer prachtig uit en het leukste was om na het verven het hok te sjabloneren. Ik kan niet goed schilderen of tekenen, maar sjabloneren kan ik wel. Op de goedkope site Temu kun je de meest mooie sjablonen kopen voor bijna helemaal niks en ik had een leuke set van 5 kippen sjablonen gekocht. Die kippen sieren nu de legbak aan de zijkant van het hok. Ik wacht nu nog op sjablonen van bloemen en planten, die ik ook besteld heb, en die kunnen dan de voor-  en achterkant van het hok verfraaien. Ik ben benieuwd wanneer ze komen, ik kan niet wachten.

Ik had aan Frank gevraagd of hij voor mij, als verjaardagscadeau, een nachthok voor de kippen wilde timmeren. We hadden nog zoveel platen en hout liggen van een oud hok. Daar was een paar maanden geleden tijdens eens storm een boom op gevallen, dus dat lag redelijk in elkaar. Gister had Frank het zover klaar dat ik ook daar mijn verfkwast kon laten "wapperen". Vandaag en morgen nog de raamomlijstingen wit schilderen en dan is ook dat hok klaar. Nu nog kijken hoe we dat in de ren moeten plaatsen (kan niet door het deurtje 🙈 )........

 

Vanochtend vroeg was het mistig toen ik met Barkley ons rondje ging lopen. Het rook heerlijk, de meidoorn en misschien ook wel alle andere bloemen die bloeiden, want het is zo mooi momenteel... misschien wel de mooiste periode met wilde bloemen te over... de boterbloem, Raapzaad, Koekoeksbloem en paardebloemen. Er stonden meer uitgebloeide paardebloemen dan nog bloeiende. Maar ook die uitgebloeide paardenbloemen zijn zo mooi.... hun wollige bolletje is volmaakt rond en in de mist vanochtend kregen ze iets sprookjesachtig.... De zaadjes aan het zachte parapluutje..... als je er de tijd voor neemt om ze eens goed te bekijken zie je pas hoe mooi ze zijn... en zeker van ochtend, in het nog natte gras......

Ik kon het natuurlijk niet nalaten om wat Fluitekruid mee te nemen, en twee koekoeksbloemen. Mooi voor op een vaas... momenteel staat de woonkamer, maar ook buiten vol met bloemen....... ik geniet er van want de tijd is maar zo kort; over een paar weken is deze overdadigheid aan bloemen weer verdwenen en moeten we weer een jaar wachten.......

 Herinneringen maken..

Naarmate ik ouder word vind ik dat steeds belangrijker.... dingen doen waar je blij van wordt... een drankje drinken met mensen waar je om geeft........

Daarom had ik toch bedacht om de verjaardagen van Frank en mij te vieren met een High Tea in Noordwolde. Zo'n heerlijke plek waar ik al een paar keer geweest ben; vorig jaar nog met het vieren van omi's verjaardag en omi genoot toen ook zo, en een paar weken terug met vriendinnen Roos en Zwana. En ik hou van High Tea's..... Ik had nogal zitten dubben want zo'n Tea kost best wel wat en omdat we vrijdag een vermogen hebben uitgegeven aan brillen voor mij en Frank (jaja, ik ga nu toch echt aan een bril voor alledag) wijfelde ik wel even..maar ach... je leeft maar één keertje en als we het niet hadden gedaan had ik er misschien achteraf spijt van gehad....

Dus... op naar Noordwolde,

heerlijke locatie, waar ik dus al een paar keer geweest was. Tot nu toe de lekkerste High Tea en leuke bediening. Alleen had ik nog nooit buiten gezeten en stiekem hoopte ik dat we dan op mijn verjaardag toch even buiten konden zitten, al was het maar een half uurtje.....

Om half twaalf Harmke en omi opgepikt en daar gingen we... Heerlijk weer met zon dus ik bleef hopen dat we buiten konden zitten... en ja hoor.... buiten stond er een tafeltje voor ons gedekt... heerlijk in een knus hoekje... hoe fijn was dat?

Wat valt er verder nog te vertellen? Het was een geslaagde "lunch". Heerlijke buiten, de lekkerste hapjes, lieve bediening, leuke gesprekjes..... Het was in één woord genieten... En om het feestelijke van onze verjaardagen te benadrukken begonnen we met een glaasje bubbels, voor omi, heel attent, bubbels zonder alcohol. Het zonnetje bleef tijdens de Tea zijn best doen en pas toen we weer in de auto naar huis reden begon het wat te bewolken. Boften wij even?

Al met al een heerlijke verjaardagsviering!

Wonderen bestaan nog steeds.....

Al eerder heb ik daar iets over geschreven... over het kuikentje dat ik in het kippenhok vond en daar voor dood lag maar nog net leefde. Dat ik mee naar binnen nam en na een paar uurtjes weer opknapte en uitgroeide tot een mooie haan.

En nu heb ik weer zo'n wondertje meegemaakt... en wat voor wonder... nog veel intenser dan die andere keer.

Niemand kan er omheen... we hebben kippen en ik ben gek op kippen.. ik hou er van om allerlei verschillende kippen te hebben die eitjes leggen in allerlei kleuren...van groen naar donker bruin....... Ik vind het leuk om te kijken hoe ik bepaalde kippen met elkaar kan kruisen zodat die kuikens weer een andere kleur eitjes gaan leggen. Vroeger had ik een kipje die echt een legergroen eitje legde en dat probeer ik nu weer opnieuw voor elkaar te krijgen. Daarvoor heb ik bv een haan nodig die zijn dames dan weer eitjes laat leggen waarvan de kuikens dan die legergroene eitjes geven: bv. een Marans haan (uit een chocoladebruin ei) met een groenleggende dame, of een Araucana haan (uit een groen ei) met een Marans-dame, van die chocolade eieren. Omdat Marans dames lastig te krijgen zijn had ik wat broedeieren bij kennisje Rika in de broedmachine laten uitkomen. Eieren van de Marans en ook een paar groene eieren. De kuikens kwamen uit en kwamen daarna bij ons op kantoor in een doos, met een warmhoudplaat, 11 stuks van dat kleine grut en met dit mooie weer mochten ze zo nu en dan lekker in een rennetje op het gras. Tot eergisterochtend ging alles goed. 's Morgens is mijn eerste gang altijd naar de kuikentjes om te kijken hoe het gaat en het spul begroet me dan ook altijd erg enthousiast. Toen ik de warmhoudplaat even optilde lag er in een hoekje een kuiken. Dood, dacht ik... Het kan altijd gebeuren, kleine kuikentjes zijn niet zo sterk (al hoewel ik nu die woorden meteen terug neem) en overlijden op veel manieren; buiten blijven ze ergens haken, ze verdrinken, vallen ergens in...... Nu lag er dus eentje in de doos... zo sneu, want het was nu juist eentje van de drie lichtbruine kuikens die ik zo mooi vond. Ik pakte hem voorzichtig op en merkte toen dat er toch nog een beetje leven in zat, maar dan ook nog maar net.. het zag er vreselijk uit, kopje bungelde, ogen dicht...... Nu ben ik tegenwoordig wat rigoreuzer met kuikens die er zo bij liggen... je probeert ze op te kalefateren maar dan overlijden ze na een dag of zo alsnog. Reden om zo'n kuiken dan maar meteen naar de kuiken-hemel te helpen. Zo ook met deze, het kopje bungelde er bij... zo sneu... maar omdat het eentje van die mooie lichtbruine was dacht ik: ik leg hem toch nog even weg in een doosje (ook bij kuikens doet het uiterlijk er blijkbaar wat toe). Er kwam echter geen verbetering in zijn (of haar) toestand en naarmate de dag vorderde werd het duidelijk dat dit kuiken het niet zou overleven. Mensen met een zwak gestel moeten overigens komend stukje maar even overslaan.

Met de moed der wanhoop pakte ik een handdoekje, legde het kuiken er in, en wilde naar buiten lopen. Ik hield me maar voor dat het kuiken dan niet meer zou lijden en zette mijn verstand op nul. Buiten zou ik het handdoekje over het kuiken leggen en dan met de klap van een schep het diertje naar die kuiken-hemel helpen. Toen ik naar buiten liep ging er opeens een oogje open en trilde het vleugeltje een beetje....Waaaaaaah.....ik kon het niet...... dus weer naar binnen waar het kuiken weer in het doosje werd gelegd. Wat te doen? Met een pipetje druppelde ik een beetje water over zijn snavel en een paar druppeltjes kwamen zelfs naar binnen en je zag hem slikken.....Het kopje bungelde nog steeds verschrikkelijk. Zo nu en dan ging er een oogje open en dat was de reden om hem dan zo nu en dan een druppeltje water te geven. De volgende ochtend dacht Frank dat hij overleden was maar nee, er zat nog steeds leven in. Ik ging door die dag met het geven van druppeltjes water en in de loop van de ochtend leek het of hij wat sterker werd.... zo nu en dan een klein trillinkje door zijn vleugeltjes, oogje wat meer open, tongetje in zijn bek slikkerde een druppeltje water weg en en er kwam een klein piepje.... 's Middags leek hij, hoewel trillend, weer op zijn pootjes te staan, wel wankel maar toch, en hield hij zijn kopje wat meer op en tegen de avond was hij zo sterk dat hij uit het doosje wipte, wel moeizaam maar toch....Ondertussen had ik wat water met wat voer vermengd en zie daar het wonder... hij begon voorzichtig wat te eten! 's Avonds kwam er steeds meer gepiep uit de doos...... de kleine werd alsmaar sterker en toen het onze bedtijd was zat er eigenlijk een redelijk sterk kuiken in de doos die zijn kopje weer helemaal kon ophouden. Maar wat toen? Zou het niet te koud voor hem zijn? Bij de andere kuikens terugzetten was nog geen optie, die waren veel te druk. Maar alleen is maar alleen. uiteindelijk besloten we een ander kuiken bij hem te zetten, dan konden ze lekker tegen elkaar de nacht doorbrengen. Gelukkig was het warm vannacht.

Vanochtend was mijn eerste gang naar het kuiken... toch met wat spanning en ik hield er rekening mee dat de kleine het toch niet gered zou hebben..... Maar gelukkig vond ik twee vrolijke kuikens in de doos. Nou, vandaag maar eens aankijken en als alles goed blijft gaan voegen we vandaag wat vriendjes aan zijn doos toe. Maar wat een megavechter is dit kleine frummeltje en ik heb al besloten: haan of kip, maakt niet uit.... deze gaat nooit meer weg!

 

Le premier Mai

In Frankrijk een feestdag, in Nederland vooral de dag waarop je aangifte Inkomsten Belasting moet zijn ingediend 😁. Het is de dag van de arbeid en overal worden dan bosjes muguets, Lelietjes van Dalen, aangeboden. Een teken van liefde en geluk. Het is in Frankrijk eigenlijk een dubbele Feestdag.. dag van de arbeid en het begin van de lente dat gevierd wordt.

Die Lelietjes van Dalen dus, die men elkaar geeft voor "le bonheur"... eigenlijk wel wat vreemd want het spul is mega giftig, de bloemetjes, de bladeren en zelfs het water waarin de bloemetjes hebben gestaan. Je kleuter zal maar eens zo'n bloemetje in de mond stoppen, of je huisdier neemt een slokje van het water..... braken, misselijkheid en zelfs hartritmestoornissen tot gevolg. En hoewel het bloemetje ook heerlijk ruikt wordt het in de parfumindustrie niet gebruikt, er kunnen nl geen etherische olieën uit worden gewonnen. De geur wordt kunstmatig nagemaakt.

En waarom dan toch Lelietjes van Dalen? Het gebruik stamt blijkbaar af uit de tijd van de Germanen. Het verhaal wil dat de zachte godin Ostara, zus van de dondergod Donar, met deze bloemetjes de lente aankondigde. Ik heb begrepen dat het voor de Franse economie erg goed is (er gaan zo'n 60 miljoen takjes Lelietjes van Dalen over de toonbank) en ze deze traditie dus graag in ere houden.

Bij het zoeken op internet naar deze traditie kwam ik overigens ook nog een foto tegen van een Franse film uit 1958, genaamd: Premier Mai, met Yves Montand en Nicole Berger in de hoofdrol.