Wonderen bestaan nog steeds.....

Al eerder heb ik daar iets over geschreven... over het kuikentje dat ik in het kippenhok vond en daar voor dood lag maar nog net leefde. Dat ik mee naar binnen nam en na een paar uurtjes weer opknapte en uitgroeide tot een mooie haan.

En nu heb ik weer zo'n wondertje meegemaakt... en wat voor wonder... nog veel intenser dan die andere keer.

Niemand kan er omheen... we hebben kippen en ik ben gek op kippen.. ik hou er van om allerlei verschillende kippen te hebben die eitjes leggen in allerlei kleuren...van groen naar donker bruin....... Ik vind het leuk om te kijken hoe ik bepaalde kippen met elkaar kan kruisen zodat die kuikens weer een andere kleur eitjes gaan leggen. Vroeger had ik een kipje die echt een legergroen eitje legde en dat probeer ik nu weer opnieuw voor elkaar te krijgen. Daarvoor heb ik bv een haan nodig die zijn dames dan weer eitjes laat leggen waarvan de kuikens dan die legergroene eitjes geven: bv. een Marans haan (uit een chocoladebruin ei) met een groenleggende dame, of een Araucana haan (uit een groen ei) met een Marans-dame, van die chocolade eieren. Omdat Marans dames lastig te krijgen zijn had ik wat broedeieren bij kennisje Rika in de broedmachine laten uitkomen. Eieren van de Marans en ook een paar groene eieren. De kuikens kwamen uit en kwamen daarna bij ons op kantoor in een doos, met een warmhoudplaat, 11 stuks van dat kleine grut en met dit mooie weer mochten ze zo nu en dan lekker in een rennetje op het gras. Tot eergisterochtend ging alles goed. 's Morgens is mijn eerste gang altijd naar de kuikentjes om te kijken hoe het gaat en het spul begroet me dan ook altijd erg enthousiast. Toen ik de warmhoudplaat even optilde lag er in een hoekje een kuiken. Dood, dacht ik... Het kan altijd gebeuren, kleine kuikentjes zijn niet zo sterk (al hoewel ik nu die woorden meteen terug neem) en overlijden op veel manieren; buiten blijven ze ergens haken, ze verdrinken, vallen ergens in...... Nu lag er dus eentje in de doos... zo sneu, want het was nu juist eentje van de drie lichtbruine kuikens die ik zo mooi vond. Ik pakte hem voorzichtig op en merkte toen dat er toch nog een beetje leven in zat, maar dan ook nog maar net.. het zag er vreselijk uit, kopje bungelde, ogen dicht...... Nu ben ik tegenwoordig wat rigoreuzer met kuikens die er zo bij liggen... je probeert ze op te kalefateren maar dan overlijden ze na een dag of zo alsnog. Reden om zo'n kuiken dan maar meteen naar de kuiken-hemel te helpen. Zo ook met deze, het kopje bungelde er bij... zo sneu... maar omdat het eentje van die mooie lichtbruine was dacht ik: ik leg hem toch nog even weg in een doosje (ook bij kuikens doet het uiterlijk er blijkbaar wat toe). Er kwam echter geen verbetering in zijn (of haar) toestand en naarmate de dag vorderde werd het duidelijk dat dit kuiken het niet zou overleven. Mensen met een zwak gestel moeten overigens komend stukje maar even overslaan.

Met de moed der wanhoop pakte ik een handdoekje, legde het kuiken er in, en wilde naar buiten lopen. Ik hield me maar voor dat het kuiken dan niet meer zou lijden en zette mijn verstand op nul. Buiten zou ik het handdoekje over het kuiken leggen en dan met de klap van een schep het diertje naar die kuiken-hemel helpen. Toen ik naar buiten liep ging er opeens een oogje open en trilde het vleugeltje een beetje....Waaaaaaah.....ik kon het niet...... dus weer naar binnen waar het kuiken weer in het doosje werd gelegd. Wat te doen? Met een pipetje druppelde ik een beetje water over zijn snavel en een paar druppeltjes kwamen zelfs naar binnen en je zag hem slikken.....Het kopje bungelde nog steeds verschrikkelijk. Zo nu en dan ging er een oogje open en dat was de reden om hem dan zo nu en dan een druppeltje water te geven. De volgende ochtend dacht Frank dat hij overleden was maar nee, er zat nog steeds leven in. Ik ging door die dag met het geven van druppeltjes water en in de loop van de ochtend leek het of hij wat sterker werd.... zo nu en dan een klein trillinkje door zijn vleugeltjes, oogje wat meer open, tongetje in zijn bek slikkerde een druppeltje water weg en en er kwam een klein piepje.... 's Middags leek hij, hoewel trillend, weer op zijn pootjes te staan, wel wankel maar toch, en hield hij zijn kopje wat meer op en tegen de avond was hij zo sterk dat hij uit het doosje wipte, wel moeizaam maar toch....Ondertussen had ik wat water met wat voer vermengd en zie daar het wonder... hij begon voorzichtig wat te eten! 's Avonds kwam er steeds meer gepiep uit de doos...... de kleine werd alsmaar sterker en toen het onze bedtijd was zat er eigenlijk een redelijk sterk kuiken in de doos die zijn kopje weer helemaal kon ophouden. Maar wat toen? Zou het niet te koud voor hem zijn? Bij de andere kuikens terugzetten was nog geen optie, die waren veel te druk. Maar alleen is maar alleen. uiteindelijk besloten we een ander kuiken bij hem te zetten, dan konden ze lekker tegen elkaar de nacht doorbrengen. Gelukkig was het warm vannacht.

Vanochtend was mijn eerste gang naar het kuiken... toch met wat spanning en ik hield er rekening mee dat de kleine het toch niet gered zou hebben..... Maar gelukkig vond ik twee vrolijke kuikens in de doos. Nou, vandaag maar eens aankijken en als alles goed blijft gaan voegen we vandaag wat vriendjes aan zijn doos toe. Maar wat een megavechter is dit kleine frummeltje en ik heb al besloten: haan of kip, maakt niet uit.... deze gaat nooit meer weg!