Ik moet het maar even van mijn afschrijven... het is weer zo'n ochtend.... ik "verlang" zo naar Frankrijk dat het pijn doet, dat ik tranen in mijn ogen krijg ...... en ik weet ook waar naar ik verlang: gewoon het simpele leven, geen "gestress" meer van dit moet en dat moet..... ik verlang naar voor mijzelf zorgen, meer terug naar de basis, naar mijn eigen groente kweken, naar jam maken met producten die ik gewoon buiten langs het pad vind, mooie maaltijden koken van eerlijke spullen, mooi door hun eenvoud, ik zo graag maar willen schrijven, andere mensen een fijne tijd bezorgen door een B&B op te starten, een gite te verhuren, zo nu en dan lekkere maaltijden voor de gasten koken in een echt Franse ambiance, lange tafels waar iedereen aanschuift en zo met elkaar in kontakt kunnen komen, karaffen wijn, vooraf een heerlijke hartige taart, daarna een mooie pot met eten zoals kip in het pannetje, kaas en eigen gemaakte sorbet na.......

Op marktplaats zag ik laatst een huis dat daar geschikt voor zou kunnen zijn... helaas was het eigenlijk een ton te duur, en geloof het of niet, ik moest even wat wegslikken..... En wat zou ik graag die gok willen durven wagen om toch dat huis te kopen en dan gewoon doen waar mijn hart ligt...en hard werken, want dat is het probleem niet, dat kan ik wel; misschien niet meer die superlange dagen zoals je deed toen je jong was, maar ik kan dat echt wel... en ooo wat zou ik dat graag willen..........

 Nadat we in september "ons" huisje in Frankrijk hadden gevonden begon het (uiteindelijk) lange wachten........voorlopig koopcontract eindelijk in maart getekend, en binnen nu en 60 dagen, wat zeg ik, al weer een paar dagen minder

, zou het dan toch echt van ons moeten zijn... waar we eerst hoopten in februari naar het huisje te kunnen, daarna de mei vakantie... gaan we vast ook niet redden, houden we de moed er nog steeds in...... hoop dat we het straks nog herkennen...... eerlijk we zaten ons gister toch echt af te vragen hoe en waar de trap van de eerste verdieping naar de zolder ook al weer liep (geen foto van)......stom he? Ach... maar wat zullen we straks genieten als we de eerste passen in ons, dan , eigen huisje mogen zetten.......

 
De papieren zijn nu zowel door Hans als ons ondertekend en op weg naar de notaris. Nu hebben wij als kopers nog tien dagen bedenktijd.......bedenktijd? Het kan ons niet snel genoeg gaan. En hoe meer ik er over na denk hoe meer ik verlang naar een "ander" leven.... en dat is zo gek eigenlijk want we hebben hier waar veel mensen alleen maar van dromen.... zo kwam ik vanochtend op mijn wandeling met Barkley weer alle drie de reeën tegen, nadat ik de laatste weken er steeds maar twee zag. Genieten is dat! Maar eigenlijk is het ook zo gek niet, ik weet wel waarom die wens om in Frankrijk te wonen zo groot is, even alle andere dingen, waarom je er wilt wonen buiten beschouwing latend: ik wil mijn leven leven... eigenlijk wil ik niet meer al het gedoe en stress, hoe leuk het ook is aan de andere kant, op mijn werk; 's morgens weggaan, aan het eind van de dag thuis komen, en dan eigenlijk alle leuke dingen in het leven, waar ik zo van hou, niet aan toe kunnen komen.... gewoon een moestuin, een kippenhok opknappen, hout hakken, kijken naar de vogels in je tuin, lekker met de beestjes bezig zijn, wandelen, schrijven, lekker koken, kastjes timmeren.......'s avonds en in het weekend zou dat kunnen, maar dan ben ik eigenlijk te moe........ een oplossing zou zijn: we verkopen hier het huis , zetten anderhalve ton apart, en gaan in Frankrijk dat leven leven..... misschien wel in Pacaud, want als het daar bevalt........al zou het maar voor een jaar zijn en dan rustig rondkijken of er in het zuiden iets te koop komt... omdat daar ons hart toch ligt, het weer net iets warmer en droger is.... maar dan moet het huis hier verkocht worden en dat is ook wel iets..... hier weet je wat je hebt... en ik hou van mijn huis..... moeilijk, moeilijk, moeilijk... maar diep in mijn hart weet ik het wel....ik ben uitgewerkt, dat wil zeggen, hard werken is nog steeds prima, maar dan zonder de stress, het elke dag denken: doe ik het wel goed? En zeker, ik zal al mijn collega's zo missen, ik heb zulke lieve collega's en ze houden je jong😁, maar aan de andere kant wil ik nu MIJN leven gaan leven, en doen wat ik wil..... is dat egoistisch? Misschien wel, aan de andere kant, hoe clichee dat ook klinkt, maar het is gewoon zo, we worden ouder, ik zie het aan Frank, veel minder mobiel, laten we dan vanaf nu gaan doen wat we echt willen.......

Het alleraller mooiste scenario zou zijn, hier blijven wonen en naar Frankrijk als we willen, maar ja..... dat is nou net weer iets te veel gevraagd..........

 In deze onzekere tijden tekenen wij het voorlopig koopcontract van Pacaud. Maandag is het verzonden en met een beetje geluk zouden we ons over een week of zes dan toch echt eigenaar van Pacaud mogen noemen. In mijn achterhoofd speelt dan ook nu steeds de gedachte.... misschien wel een wat veiligere plek, daar in de bergen, want wat gaan de komende maanden ons brengen? Oekraine wordt verscheurd door een enkele man ...... dat een paar mensen op al die miljoenen  in de wereld zoveel leed kunnen brengen, zoveel angst over de hele wereld kunnen verspreiden.......

En dan hoop ik dat dat Pacaud misschien nog een veilige haven is, daar in de bergen, hoewel je dat natuurlijk nooit weet met al het moderne wapentuig. Eigenlijk ben je nergens meer veilig.

 Rusland is de Oekraine binnengevallen........

Dit is misschien iets dat je niet gauw zou verwachten op het blog van chez Pacaud, maar na de schrik, de boosheid, de angst, de tranen en ook nog mijn egoistische angst omdat onze Lieneke zo ver weg zit en je niet weet wat er allemaal gaat komen (wanneer zullen we haar nu zien? Heeft deze situatie straks invloed op de hele wereld?) dacht ik opeens aan het liedje van Les Poppy's uit 1971: Non, non rien n'a change....er is nog niets veranderd..............

Non non rien n'a changé

C'est l'histoire d'une trêve

Que j'avais demandée

C'est l'histoire d'un soleil

Que j'avais espéré

C'est l'histoire d'un amour

Que je croyais vivant

C'est l'histoire d'un beau jour

Que moi petit enfant

Je voulais très heureux

Pour toute la planète

Je voulais, j'espérais

Que la paix règne en maître

En ce soir de Noël

Mais tout a continué

Mais tout a continué

Mais tout a continué

 

Non, non, rien n'a changé

Tout, tout a continué

Hé ! Hé ! Hé ! Hé !

 

Et pourtant bien des gens

Ont chanté avec nous

Et pourtant bien des gens

Se sont mis à genoux

Pour prier, oui pour prier {x2}

Mais j'ai vu tous les jours

A la télévision

Même le soir de Noël

Des fusils, des canons

J'ai pleuré, oui j'ai pleuré

J'ai pleuré, oui j'ai pleuré

Qui pourra m'expliquer que...

 

Non, non, rien n'a changé

Tout, tout a continué

Hé ! Hé ! Hé ! Hé !

 

Moi je pense à l'enfant

Entouré de soldats

Moi je pense à l'enfant

Qui demande pourquoi38

Tout le temps, oui tout le temps {x2}

Moi je pense à tout ça

Mais je ne devrais pas

Toutes ces choses-là

Ne me regardent pas

Et pourtant, oui et pourtant

Et pourtant, je chante, je chante...

 

Non, non, rien n'a changé

Tout, tout a continué

Hé ! Hé ! Hé ! Hé !

Het is ‘t verhaal van een wapenstilstand waarom ik had gevraagd Het is ’t verhaal van een zon waarop ik had gehoopt Het is’t verhaal van een liefde waarvan ik dacht dat ze nog leefde Het is ’t verhaal van een mooie dag wanneer ik als klein kindje geluk wilde voor de hele planeet Ik wilde, ik hoopte dat vrede zou overwinnen op deze Kerstavond Maar alles ging gewoon door Maar alles ging gewoon door Maar alles ging gewoon door Nee, nee niets is veranderd Alles, alles ging gewoon door Hey! Hey! Hey ! Hey ! En nochtans hebben veel mensen samen met ons gezongen En nochtans hebben veel mensen geknield om te bidden, ja om te bidden {x2} Maar ik zag elke dag geweren en kanonnen op televisie, zelfs op Kerstavond Ik heb gehuild, ja ‘k heb gehuild Ik heb gehuild, ja ‘k heb gehuild Wie zal mij kunnen uitleggen dat… …nee, nee niets veranderd is Alles, alles gewoon doorging Hey! Hey! Hey ! Hey ! Ik, ik denk aan het kind omringd door soldaten Ik, ik denk aan het kind dat zich afvraagt “Waarom?” Heel de tijd, ja heel de tijd {x2} Ik, ik denk aan dit alles maar ik zou niet moeten Al deze dingen, zijn mijn zaken niet En toch, ja en toch43 En toch zing ik, zing ik… Nee, nee niets is veranderd Alles, alles ging gewoon door Hey! Hey! Hey ! Hey !

 Als je niet van paarden houdt, dan zou ik dit stukje maar overslaan... want het gaat hier over paarden, paarden en nog eens paarden en dan ooik nog die prachtige witte paarden uit de Camargue. Lang geleden hebben we een klein "mazetje" tussen Nimes en Montpellier gehad; niet zo ver van de Camargue. Daar ligt mijn hart dan ook, in die regio, daar kom ik altijd weer thuis. We hebben thuis paarden en vroeger zijn we zelfs in het bezit geweest van twee Camargue-paardjes. Elk jaar worden er veel festivals gehouden met stieren en Camarguepaarden in de hoofdrol. Een van die festivals is de Camagri, drie dagen lang paarden, paarden, paarden... voor ons als paardenliefhebbers een walhalla. Het mooiste aan die drie dagen vind ik nog dat het niet toeristisch is opgezet. Het is een samenkomst van de paardenfokkers die hun paarden kunnen tonen op het gebied van springen, veedrijven, waar de paarden nog steeds voor worden ingezet, behendigheid etc. Het is simpel opgezet maar genieten van vanalles wat met de paarden te maken heeft en gewoon, van het "Franse leven"; de rose die je aan de tap haalt, bijna niets kost, en dan lekker in het zonnetje opdrinkt; de lunch in de grote tent die aan een van de pistes staat, zodat je ondertussen het voorstellen van de jonge Camargue paarden, die te koop zijn, kunt volgen, de mensen met wie je aan tafel zit (omdat het zo vol is) en je je wijntje deelt (dit was overigens een paar jaar eerder, nu werd er ivm Covid meer afstand gehouden) en natuurlijk al die guardians (zeg maar: de cowboys van de Camargue) op- hun witte paarden, overweldigend om te zien. De tri de betail vind ik spectaculair: een kudde stieren waarbij de guardian een stier met selecteren en afzonderen van de kudde. Er wordt gelet op behendigheid, taktiek etc. Heb hieronder ook een filmpjes geplaatst,( wel een beetje rommelig, sorry). Ook het parcours de pays is mooi... over een veld verspreid moeten de deelnemers een voor een de verschillende hindernissen nemen: door een hekje, een sprongetje, door het water, vanuit volle galop tot stilstand komen. Dit laatste is echt een specialiteit van de Camarguepaarden; ze moeten heel wendbaar zijn om de stieren te kunnen volgen. Ook daar een klein filmpje van. Al met al een heerlijk weekend met over het algemeen lekker weer. Paarden, zon en wijn... wat wil je nog meer?

 Terug van een paar heerlijke dagen Frankrijk.....maar daarover vertel ik nog wel wat, later, als de foto's allemaal geordend zijn (en dat zijn er nog al wat). Nee, maar er is een klein voorvalletje wat ik wil delen.... Gisteravond vlogen we vanuit Nice terug naar Amsterdam. Op de luchthaven van Nice hadden we nog een paar uur. Even wat rondkijken, nog wat meegebrachte etenswaren opeten zoals een stukje roquefort en wat rillettes (jammiejammie)....

Omdat we alleen handbagage meehadden konden we niet veel mee terugnemen (ja, wij zijn echte Nederlanders, geen extra koffer mee dus voor die paar dagen). Er was nog wat kaas over die we uiteindelijk toch maar in de prullenbak deponeerden, evenals een paar messen en vorken die we onderweg hadden gekocht om onze baguettes te snijden en salades te eten op plekjes met de heerlijkste uitzichten! Manlief ging ondertussen even rondkijken terwijl ik de wacht hield bij de tassen en koffertjes. Er kwam een man aangelopen die bij de prullenbak bleef staan. Toen dook hij de prullebak in, haalde de messen er uit, keek er even naar en stopte ze in zijn tas. Daarna deed hij weer een greep in de prullenbak en na wat gerommel haalde hij mijn pakje met overgebleven roquefort er uit, keek nog even en liep toen door. Een paar minuten later zagen we hem op een bankje zitten en at hij van de roquefort.

Dit voorval zette me toch aan het denken..........