Vanochtend werd ik weer overweldigd hoe mooi het kan zijn en hoe mooi het is dat je dat ook opmerkt en realiseert. Ik was vroeg vanochtend, met Barkley, om ons  ochtend ommetje te maken. Het werd licht en eerlijk... niets is mooier dan om die tijd met Barkley een stukje te lopen... kwam bij dat het had gevroren maar dat het niet koud was.... heerlijk. Helaas had ik niets bij me om foto's te maken. Maar wat heb ik genoten en toen besefte ik weer dat dit toch is wat ik echt wel..... die rust, die ruimte, niet meer gestress op je werk van altijd maar beter moeten,. je moeten ontwikkelen... het is mooi, maar ik ben er wel klaar mee. Wat ik wil is rust, genieten van de natuur, van de beestjes, zelf zoveel mogelijk voor je eten zorgen, eenvoud, genieten van de kleine dingen... Nou vanochtend kon dat... wat was het heerlijk buiten. We hebben rondje voetbalveld gelopen.... Het werd steeds lichter buiten....... Ik kijk er naar uit om dat ook straks in Pacaud te kunnen doen..... het bos is dichtbij.......Geduld is een schone zaak want zelfs het voorlopig koopcontract is nog niet getekend... de notaris laat niets van zich horen.... het duurt wel lang.... en dan ben ik toch echt Nederlands... want dit is nou typisch iets Frans....... we gaan het zien... wen er maar vast aan.........

 Het Frankrijk gevoel.... het is iets ongrijpbaars.... en wat is het eigenlijk? Is het het buitenleven, de rust, het eten, de mensen....? Want als ik daar over nadenk dan vraag ik me af waarom ik dat gevoel hier niet heb? We wonen echt prachtig, buiten, relatief rustig, we hebben de ruimte, ik kan hier een moestuin beginnen (als ik de tijd er maar voor had...), we hebben de dieren, paardjes, kippen, een hond, poezen... als ik uit het raam kijk zie ik vanuit de woonkamer de reeen lopen, als ik wil kan ik stokbrood halen bij de supermarkt net zoals mijn favoriete rose van Listel. Waarom wil ik dan zo ontzettend graag naar Frankrijk..... is het het weer? De zon die toch net wat vaker schijnt dan hier (even heeeeel algemeen genomen), de mooie Franse taal... want ja, daar legt het Nederlands dan toch echt tegen af :), zijn het de mensen zelf of is het iets dat misschien gewoon in je genen zit... dat gevoel... het moet zou zijn, waar je niet je vinger op kunt leggen, maar dat alles overheersend is...... Ik denk dat dat laatste het misschien een beetje is....... het gevoel dat je ergens thuishoort........

En het is goed om je hierdoor weer te realiseren hoe goed en mooi je het hier hebt, en hoe dankbaar je hier ook voor mag zijn, en genieten wat je dagelijks hier tegenkomt en meemaakt........

 Dinsdag was een "spannende"dag...... Er zouden wat keuringen in ons huisje plaatsvinden, waaronder de fosse septique en de elektriciteit. Alhoewel we er van overtuigd waren dat alles in orde was, is het toch fijn als je daarvan dan ook de bevestiging krijgt. En wat belangrijker is: we zijn weer een stapje verder in de lange tocht tot aan het zetten onder de handtekening van het koopcontract.....want wat duurt zoiets voor je gevoel dan lang!! Zeker als je dan van de huidige eigenaar foto's krijgt toegestuurd hoe lekker het daar op dit moment wel niet is en hoe lekker hij met een glaasje wijn in het zonnetje zit. Hem meteen maar een foto gestuurd van ons glaasje wijn, binnenshuis natuurlijk! 

 
Vroeg opstaan......tsja.... dat is iets wat er lastig uit te krijgen is.... als ik wakker ben, dan ben ik ook wakker...vanochtend 5.15 uur en met de klok een uur terug is het 4.15 uur. Veel te vroeg... maar ja... ik ben wakker en als ik nu toch nog weer even in slaap zou vallen weet ik wat er komt.... hoofdpijn... de hele dag van die zeurderige hoofdpijn die pas aan het eind van de dag weer afzakt. Nee, dan toch er maar uit... er valt altijd genoeg te doen en eerlijk... 's morgens ben ik op mijn best... dus lastige klusjes doe ik altijd in de vroege ochtend....

Als ik in Frankrijk ben is het heerlijk om zo vroeg op te staan.....zeker in de zomer... het is dan al licht en zo rustig overal....lekker een eindje lopen of met een kopje thee en een boek op het terras..... heerlijk... Ik zie me straks al zitten voor ons ons huisje in Chez Pacaud! 

Maar nu is het nog pikkedonker... beetje miezerig weer... dus naar buiten gaan om vast met Barkley ons ommetje te maken is nog geen optie. Dan maar in kantoor wat opruimen... Ondertussen water opgezet om jampotjes uit te koken ... heb van een kennis peren gekregen en ik ga eens kijken wat perenjam doet..... Verder nog wat dozen met vooral veel boeken inpakken voor Pacaud........ach ik vermaak me wel op de vroege ochtend en Barkley vindt het maar wat gezellig dat er iemand beneden is.....

En omdat ik nog geen foto van Pacaud heb 's morgens heel vroeg, dan maar een foto van ons huis in Tijnje... ook heel mooi.................

 Een tijdje terug schreef ik over Carol Drinkwater, over de serie a Year in Provence die op you tube te vinden is, en waarin ze mensen meeneemt door de Provence en haar leven. Ik geniet vooral van haar huis. In haar boeken beschreef ze uitvoerig de zaken in en rond haar huis en ik maakte daar natuurlijk voorstellingen bij... hoe het huis er uit zou zien, hoe haar werkkamer zou zijn etc. Heerlijk om over te dromen...... Nu in de serie kan ik het huis in werkelijkheid zien, maar toen ik de serie nog niet kende had ik "HET BOEK"........ een vriendin van mij leende me ooit eens het boek van Carol Drinkwater  The illustrated Olive Farm... met foto's van het huis en foto's van de mensen die in haar Olijf-boeken voorkomen...... Ik vond het een fantastisch boek... nu zag ik alles in het echt... het huis, het zwembad, de olijf bomen, de tuinman waarover ze veel schreef, de honden etc...... Omdat ik het boek had geleend wilde ik er ook zelf eentje hebben, natuurlijk, ik ben nogal hebberig wat boeken betreft...,dus ging op zoek naar het boek... en ja hoor... op Amazon vond ik een exemplaar en die bestelde ik... Helemaal leuk!! 

Vandaag haalde ik het boek weer eens uit de kast , bladerde het door en op een van de eerste pagina's staat een handtekening; had ik wel gezien maar verder geen acht opgeslagen omdat ik destijds zo blij met het boek was dat ik meteen doorbladerde naar alle foto's. Ik keek nog eens goed naar de handtekening en dacht: zie ik dat nou goed? Staat daar in het begin "Carol"? En daarna ontcijfer ik met een ietsiepietsie fantasie "Drinkwater"???????? Wat???? Zou dat een gesigneerd boek zijn???? Ik naar manlief met de vraag: wat lees je daar? Hij kwam niet verder dan Paul...... (nou ja...........) maar toen ik zei wie het boek geschreven had en of hij nog eens de handtekening wilde lezen, kwam hij ook op Carol Drinkwater...... Zou ik me daar dan toch echt een gesigneerd exemplaar hebben gekocht? En dan is er natuurlijk internet.... en ja hoor, daar vind ik een gesigneerde foto...... en je raad het al........ dezelfde handtekening als in mijn boek!!! Wahaaaaa, bezit ik me daar toch mee even een boek van Carol met handtekening...... als een koning te rijk ben ik er mee!!!!

 Het duurt nog zoooooooooo lang....... 9 november wordt er vanalles gekeurd in Pacaud... dwz er wordt gekeken of de fosse septique op norm is, de elektra en nog wat van die zaken......en als daar dan een verslag van is kunnen we het voorlopig koopcontract tekenen, dat kan gewoon vanuit Nederland. En dan is het nog een maand of drie wachten.... er wordt dan, ik denk bij de Marie, aangegeven dat het huis is verkocht, en de inwoners hebben dan het recht om het huis, als ze het voor landbouwdoeleinden willen gebruiken, dan nog te kopen voor hetzelfde bedrag.......Spannend? Ik weet het niet. Ik denk niet dat de inwoners daar het huis voor dat geld zouden willen kopen, alleen maar om het voor landbouw te gebruiken; te weinig grond en veel te duur.... maar toch........

Goed, voorlopig wordt ons geduld nog wel even op de proef gesteld.... Als ik met Barkley 's morgens aan de wandel ga, doe ik maar net alsof ik lekker al in Frankrijk loop... haha...... en ach... hier is ook genoeg te zien.. als ik maar vroeg genoeg 's morgens op pad ga, of 's avonds tegen schemer, kom ik geheid aan paar reeen tegen, hier in de wei naast het huis, of in de wei achter het mudjip...... Ik heb echt oog voor reeen en zie ze altijd overal..... genieten is het... zo dicht bij je huis.... Vanochtend liep er ook weer eentje. Barkley vindt het niet zo spannend, kijkt even en sukkelt dan weer verder.... bang zijn ze ook niet...deze stond een hele tijd naar mij te kijken en besloot toen toch maar op zijn/haar dooie gemakje het bosje op te zoeken. Helaas had ik geen camera  of telefoon bij mij. Maar er zal vast wel een herkansing komen...... Het mooiste moment was toch wel een aantal jaren geleden, toen er een paar reeen in de paardenbak stonden.... vond ik zo indrukwekkend... gewoon reeen op ons eigen terrein!!

Ik ben heel benieuwd hoe dat in Frankrijk zal zijn. Ik heb begrepen dat er veel wild zit. Dat snap ik ook wel, met al die weilanden, afgewisseld met bos. Ik verheug me er zo op! Lekker wandelen met Barkley..... Zo vanuit je huis het bos in. Ik hoop dat er ergens een leuke kroeg in de buurt is waar je streekgerechten kunt eten...simpel maar lekker, zonder poespas... ooooo ik kan niet wachten!!!!!!

 Ik ben fan van de boeken van Carol Drinkwater (bekend uit de oude serie van James Herriot, All creatures great and small), tegelijkertijd heb ik een beetje een haat/liefde verhouding met haar. Toen ik haar eerste boek las, de olijfgaard (ik haal ze wel altijd door elkaar maar ik geloof dat dat de eerste was) was ik natuurlijk stik jaloers op haar.... dat koopt zo maar een prachtige, nou ja prachtige??, villa ergens in de buurt van Cannes, daar waar het altijd mooi weer is, de cigales je doof zingen, de olijven groeien.......... De villa was wel vervallen en moest worden opgeknapt........ Carol en haar man, een franse regisseur, hadden eigenlijk geen geld, schraapten hun laatste centen bij elkaar, kochten de villa omdat ze er verliefd op werden (haha, heel herkenbaar)...........en daar word ik een beetje kriebelig...... een verlaten villa in de buurt van Cannes... dat zal toch nog best wat gekost hebben.........in dat boek lees ik regelmatig dat ze niets kunnen verbouwen in het huis bij gebrek aan dat geld....... maar uiteindelijk komt er dan toch weer wat binnen, fee omdat je in een film hebt gespeeld of weet ik wat, en dan kan er opeens weer een heleboel...... en natuurlijk begrijp ik wel een hoe het werkt.... maar toch "irriteerde" me het een beetje.... of was het misschien wat jaloezie? Ik dacht dan altijd....wat klaag je over geld... wij "gewone" mensen kunnen hier alleen maar over dromen, jullie hebben de mogelijkheden om zoiets te kopen, ook al moet je het geld in eerste instantie bij elkaar schrapen, je koopt het blijkbaar toch..... en uiteindelijk kun je ook elke keer wat (laten) verbouwen, hebt een tuinman in dienst........

Overigens is een van mijn favoriete stukken in het boek het deel waarin ze haar werkkamer gaat inrichten, met planken voor boekenkasten en simpele middelen creeert ze haar eigen kamer... en dat sprak me dan weer heel erg aan... ook zo herkenbaar, zo zou ik het ook doen......

En begrijp me niet verkeerd...... ik geniet ontzettend van de boeken maar ik ben ook maar menselijk en toen ik voor het eerst het boek las kwamen dat soort gedachten wel eens heel stiekem bovendrijven, juist omdat ik ook zooooooo graag een huisje in Frankrijk zou willen hebben.....

Maar goed ... Carol Drinkwater dus..... een tijdje geleden kreeg ik van vrienden een boek "The illustrated olive farm" van Carol, echt fantastisch! Een boek met super veel foto's over de plaatsen en mensen in de "olijven"boeken...... Als ik lees, en dat zullen veel mensen met mij doen denk ik zo, fantaseer ik er over hoe het huis er uitziet, de mensen die meedoen... is de man van Carol, Michel, net zo knap als ze in haar boeken beschrijft ? En nu kon ik het huis in werkelijkheid zien ( en haar man...)...wahaaaaaa!! Ik vind het een heerlijk boek, en nee, de foto's vallen niet tegen...... (haar man.....mwaaaaa ) .... in ieder geval, als je een fan van haar boeken bent, is het superleuk om dit boek te bekijken!

En waarom ik dit nou schrijf? Ik zit ondertussen te kijken naar een link die ik hier op facebook vond : https://www.youtube.com/watch?v=CEP-XjPNGQAhttps://www.youtube.com/watch?v=CEP-XjPNGQA

Fantastisch... ik zie haar huis, en zet het beeld dan meteen stil om eens goed alles te bekijken. Ik heb hem nog niet af gekeken, dus ik weet niet hoe het verder gaat, maar dit is al de moeite waard! Ik zie dat er meerdere delen zijn dus dat wordt genieten denk ik.....

Zoals ook al op het andere facebook stukje werd aangegeven: de titel van de reeks is niet goed gekozen, vind ik ook: A year in Provence... die titel komt toch echt toe aan, de helaas overleden, Peter Mayle.........