Zo nu en dan kom je er weer eentje tegen.. zo'n huis waarvan je zegt: daar zou ik wel een paar jaar willen wonen, B&B beginnen en echt het leven leiden wat ik wil. En nou heb ik er weer eentje gevonden. D.w.z. kreeg hem van Frank via marktplaats, maar ik had hem al eerder zien staan op green acres. Bij dit huis gaat mijn hart toch sneller kloppen, en waarom? Het is leuk om te zien aan de buitenkant, het is denk ik het hele plaatje en heeft het in zich om ook iets met B&B e.d. te doen...En uitzicht! Dit is zo'n huis waarvoor ik zou zeggen: ik verkoop hier de boel en we wagen de stap! Mijn hart klopt hier zeker sneller van......

 1 juni 1 juni 1 juni 1 juni 1 juni 1 juni

We hebben de datum!! eindelijk dan toch...... Frank kwam naar boven gestormd (ik voel me al dagen niet helemaal fit en lag op bed)... we hebben de datum!

Nadat hij zondag een telefoontje kreeg van Hans , die er ook zoooo genoeg van had, en ons zelfs op zijn vakantie in Italie belde, heeft Frank gisterochtend nog maar eens een mailtje gestuurd naar de notaris; en wat dacht je.... binnen een uur een mail terug met datum van overdracht!!! Niet te geloven toch??? En opzich niet eens in een slechte periode, hemelvaartdag valt er voor en Pinksteren er na, dus met wat mazzel kunnen we er een ruime week zijn en nog wat dagen er voor. De overdracht valt op woensdag maar Frank moet op maandag en dinsdag de gemeentepagina doen en dan kunnen we dus niet in de auto zitten. Dat wil zeggen dat we het weekend ervoor er dan maar naar toe moeten. Maar dat komt mooi uit omdat het dan dus op donderdag hemelvaart is en we op vrijdag een verplichte vrije dag hebben. En de week er op is het Pinksteren met een vrije maandag. Niet zo slecht al met al. 

Ik kan me nauwelijks voorstellen dat we over twee weken al in Frankrijk zitten en dat we over 2,5 week in ons huisje kunnen.........pffffffffff 

Meteen Hans maar weer gebeld zodat hij een fles italiaanse wijn kon opentrekken met de belofte dat we dat hier samen in Nederland ook nog eens gaan doen! 

Heb natuurlijk meteen in het vakantierooster op het werk gekeken hoe die weken er uitzien en gelukkig heeft bijna niemand vrij, dus het moet geen belemmering zijn dat ik dan twee weken vrij neem........

Ooooooooo ik kan niet wachten!!!! Eindelijk dan toch.....

 

Bestaan toevalligheden?

Wij zijn nog steeds wachtende op een berichtje van de notaris om nu toch eindelijk ons koopcontract te tekenen…….

Van de week overkwam me wat leuks op het werk, hiermee verband houdende…

Ik werk in een groot kantoor met balie en beveiligers. Elke morgen loop ik langs de balie om daar mijn pieper op te halen omdat ik BHV’er ben (bedrijfshulpverlening) en om mijn aanwezigheid op een bord kenbaar te maken. Ik maak dan altijd een praatje met de mensen die daar zitten, erg gezellig altijd. Laatst werd ik door een van de dames aldaar geroepen en vroeg zij mij: Jacqueline, wat heb jij toch met Frankrijk? Ik lees steeds op je facebook over allerlei Franse zaken……. Ha, dat was vooral een uitnodiging om te vertellen over ons a.s. huisje in de buurt van Vichy en onze plannen om eventueel daarna te kijken of we permanent daar, of ergens anders, in Frankrijk willen en kunnen wonen. Ze begon te lachen en zei: weet je dat ik per juli permanent in Frankrijk ga wonen? Nou… dat leverde natuurlijk genoeg op om over te praten… haha

’s Middags liep ik weer langs de balie en vertelde ze me dat haar huis op nog geen anderhalf uur rijden van ons a.s. huisje ligt! Hoe leuk kan het zijn voor bezoekjes? Dat wordt wijnen…wijnen..wijnen, want anderhalf uur rijden is natuurlijk niets, dat doe je op een avond! De volgende dag heb ik een klein cadeautje voor haar meegenomen, een boekje dat vrienden van mij hebben geschreven, over het leven als een boer in Frankrijk. Zij hebben jaren en jaren in Frankrijk gewoond en hebben belevenissen in een boek uitgegeven. Een cadeautje als voorpret op haar verhuizing naar Frankrijk.

’s Avonds thuis scroll ik nog wat over Franse huizen-sites en kom daar het huis tegen wat mijn collega dus heeft gekocht…haha ik dacht al dat ik het eerder had gezien toen ik een foto ervan op haar facebook site tegenkwam…….en wat blijkt…. Haar toekomstige huis ligt maar een paar kilometer van het huis het oude huis van mijn vrienden vandaan, die , waarvan ik haar het boek heb gegeven…… nou ja……. Ik ken die omgeving zo goed!!! Hoe leuk kan het zijn…….. en dan denk ik…….toeval bestaat niet…….. 

 Ik moet het maar even van mijn afschrijven... het is weer zo'n ochtend.... ik "verlang" zo naar Frankrijk dat het pijn doet, dat ik tranen in mijn ogen krijg ...... en ik weet ook waar naar ik verlang: gewoon het simpele leven, geen "gestress" meer van dit moet en dat moet..... ik verlang naar voor mijzelf zorgen, meer terug naar de basis, naar mijn eigen groente kweken, naar jam maken met producten die ik gewoon buiten langs het pad vind, mooie maaltijden koken van eerlijke spullen, mooi door hun eenvoud, ik zo graag maar willen schrijven, andere mensen een fijne tijd bezorgen door een B&B op te starten, een gite te verhuren, zo nu en dan lekkere maaltijden voor de gasten koken in een echt Franse ambiance, lange tafels waar iedereen aanschuift en zo met elkaar in kontakt kunnen komen, karaffen wijn, vooraf een heerlijke hartige taart, daarna een mooie pot met eten zoals kip in het pannetje, kaas en eigen gemaakte sorbet na.......

Op marktplaats zag ik laatst een huis dat daar geschikt voor zou kunnen zijn... helaas was het eigenlijk een ton te duur, en geloof het of niet, ik moest even wat wegslikken..... En wat zou ik graag die gok willen durven wagen om toch dat huis te kopen en dan gewoon doen waar mijn hart ligt...en hard werken, want dat is het probleem niet, dat kan ik wel; misschien niet meer die superlange dagen zoals je deed toen je jong was, maar ik kan dat echt wel... en ooo wat zou ik dat graag willen..........

 Nadat we in september "ons" huisje in Frankrijk hadden gevonden begon het (uiteindelijk) lange wachten........voorlopig koopcontract eindelijk in maart getekend, en binnen nu en 60 dagen, wat zeg ik, al weer een paar dagen minder

, zou het dan toch echt van ons moeten zijn... waar we eerst hoopten in februari naar het huisje te kunnen, daarna de mei vakantie... gaan we vast ook niet redden, houden we de moed er nog steeds in...... hoop dat we het straks nog herkennen...... eerlijk we zaten ons gister toch echt af te vragen hoe en waar de trap van de eerste verdieping naar de zolder ook al weer liep (geen foto van)......stom he? Ach... maar wat zullen we straks genieten als we de eerste passen in ons, dan , eigen huisje mogen zetten.......

 
De papieren zijn nu zowel door Hans als ons ondertekend en op weg naar de notaris. Nu hebben wij als kopers nog tien dagen bedenktijd.......bedenktijd? Het kan ons niet snel genoeg gaan. En hoe meer ik er over na denk hoe meer ik verlang naar een "ander" leven.... en dat is zo gek eigenlijk want we hebben hier waar veel mensen alleen maar van dromen.... zo kwam ik vanochtend op mijn wandeling met Barkley weer alle drie de reeën tegen, nadat ik de laatste weken er steeds maar twee zag. Genieten is dat! Maar eigenlijk is het ook zo gek niet, ik weet wel waarom die wens om in Frankrijk te wonen zo groot is, even alle andere dingen, waarom je er wilt wonen buiten beschouwing latend: ik wil mijn leven leven... eigenlijk wil ik niet meer al het gedoe en stress, hoe leuk het ook is aan de andere kant, op mijn werk; 's morgens weggaan, aan het eind van de dag thuis komen, en dan eigenlijk alle leuke dingen in het leven, waar ik zo van hou, niet aan toe kunnen komen.... gewoon een moestuin, een kippenhok opknappen, hout hakken, kijken naar de vogels in je tuin, lekker met de beestjes bezig zijn, wandelen, schrijven, lekker koken, kastjes timmeren.......'s avonds en in het weekend zou dat kunnen, maar dan ben ik eigenlijk te moe........ een oplossing zou zijn: we verkopen hier het huis , zetten anderhalve ton apart, en gaan in Frankrijk dat leven leven..... misschien wel in Pacaud, want als het daar bevalt........al zou het maar voor een jaar zijn en dan rustig rondkijken of er in het zuiden iets te koop komt... omdat daar ons hart toch ligt, het weer net iets warmer en droger is.... maar dan moet het huis hier verkocht worden en dat is ook wel iets..... hier weet je wat je hebt... en ik hou van mijn huis..... moeilijk, moeilijk, moeilijk... maar diep in mijn hart weet ik het wel....ik ben uitgewerkt, dat wil zeggen, hard werken is nog steeds prima, maar dan zonder de stress, het elke dag denken: doe ik het wel goed? En zeker, ik zal al mijn collega's zo missen, ik heb zulke lieve collega's en ze houden je jong😁, maar aan de andere kant wil ik nu MIJN leven gaan leven, en doen wat ik wil..... is dat egoistisch? Misschien wel, aan de andere kant, hoe clichee dat ook klinkt, maar het is gewoon zo, we worden ouder, ik zie het aan Frank, veel minder mobiel, laten we dan vanaf nu gaan doen wat we echt willen.......

Het alleraller mooiste scenario zou zijn, hier blijven wonen en naar Frankrijk als we willen, maar ja..... dat is nou net weer iets te veel gevraagd..........

 In deze onzekere tijden tekenen wij het voorlopig koopcontract van Pacaud. Maandag is het verzonden en met een beetje geluk zouden we ons over een week of zes dan toch echt eigenaar van Pacaud mogen noemen. In mijn achterhoofd speelt dan ook nu steeds de gedachte.... misschien wel een wat veiligere plek, daar in de bergen, want wat gaan de komende maanden ons brengen? Oekraine wordt verscheurd door een enkele man ...... dat een paar mensen op al die miljoenen  in de wereld zoveel leed kunnen brengen, zoveel angst over de hele wereld kunnen verspreiden.......

En dan hoop ik dat dat Pacaud misschien nog een veilige haven is, daar in de bergen, hoewel je dat natuurlijk nooit weet met al het moderne wapentuig. Eigenlijk ben je nergens meer veilig.