Tsja...alleen hier eigenlijk niet... in ieder geval niet hier in de dorpen om ons heen..... Vuurwerken waren vanwege de grote droogte afgelast, brocantes werden geannuleerd en zelfs over de brocante in Aronnes kon ik dit jaar niets terugvinden.....maar gelukkig.... ik keek toch uit naar de 14e juli want ten eerste zou mijn geliefde marché aux puces in Le Mayet de Montagne om 9.00 uur 's morgens weer van start gaan en ten tweede hadden we een lunchafspraak bij B & J, Nederlanders die we in mei hadden ontmoet bij het plaatselijke wilddiner en hier ook in onze gemeente wonen. Dus genoeg om naar uit te kijken.
Na een lekker ontbijtje op het terras zaten we al om iets over half negen in onze cabrio ( een groot woord voor onze gammele Talbot Samba), op naar Mayet. Ik had me enorm verheugd op de opening van de marché aux puces. Ieder jaar in juli enaugustus wordt er in een plaatselijke hal deze markt gehouden. Echt geweldig om er te sneupen en te struinen. Meestal was de markt al aan de gang als wij weer in Frankrijk aankwamen, maar nu konden we "de opening" meemaken.....
Het hele parkeerterrein stond propvol toen we aankwamen.....natuurlijk... druk....druk....druk...... Frank zette me af en ging samen met Barkley een stukje rijden. Te warm voor Barkley om in de auto te blijven zitten. Ik dook ondertussen de hal binnen waar het inderdaad flink druk was. Overal liepen mensen in oranje t-shirts rond om je te helpen...allemaal vrijwilligers uit het plaatsje. Ik dook meteen op de tafels af waar al het serviesgoed stond en zag al wat dingen die me wel wat leken, wat schaaltjes en wat bordjes. Oei.... maar wat een prijzen! € 15 voor een klein schaaltje van Digoin. Ook hier was de wetenschap doorgedrongen dat serviesgoed van Digoin populair is. De inbrengers van allle spullen bepalen nl zelf hun prijs en zo kan het gebeuren dat er verderop nog zo'n schaaltje ligt maar dan voor € 10 minder. Goed zoeken dus! Dat maakt het dan ook wel weer heel leuk..... En er lag heel wat... in mum van tijd had ik mijn tas vol en liep ik met twee dozen te sjouwen. Gelukkig kon je bij "de kassa" je spullen afgeven, zodat je met lege handen weer verder kon rommelen tussen alle spullen. Tussen alle gordijnen en kleden achter in de hoek vond ik een geweldige " couvre-lit" voor bij ons in de logeerkamer in de Grange. En ook nog in mooie kleuren... mee dus! Onder een tafel stond een doos met een koffieservies, zo-eentje met van die kleine roze roosjes. Daar had ik al een eetservies van maar ik wilde zo graag ook zo'n theepot en wat kopjes erbij voor op de ontbijttafel. Als ik die typisch Franse borden gebruikte bij het ontbijt had ik er altijd andere bekers e.d. bij staan dus dezelfde soort kopjes zou geweldig zijn. Et voila...... nu had ik zelfs een heel servies. In ongeveer hetzelfde motief... geweldig! (thuis mijn borden erbij gepakt en ze matchen prima!) Ik vond nog voor bijna niets een doos met de meest prachtige bekers met kippen er op (en ik ben een kippen-vrouwtje...haha) en bij de sieraden vond ik een prachtig setje met kettinkje en oorbelletjes, misschien iets voor mijn dochter? alhoewel ik het ook erg mooi vind. En toen kwam de grootste uitdaging...... betalen...... tsja en dat wilden meer mensen..... er was een tafel om cash te betalen, maar ik had deze keer echt te veel spulletjes, dus dat werd in de rij van de "carte bancaire". En dat was dus wachten. Want als je je spulletjes afgeeft wordt elk item genoteerd met een nummer dat op een sticker op je schaaltje of bakje staat. Dat nummer correspondeert dan weer met de verkoper, zodat die, neem ik aan tenminste, zijn geld of een deel daarvan, krijgt. Nou je kunt je voorstellen dat dat tijd kost. Aan de andere kant was het wel erg gezellig in de rij. Iedereen maakte een praatje en ik raakte in gesprek met een meneer in oranje t-shirt (van de organisatie). Achter mij bleken Nederlanders te staan die luid kenbaar maakten wat er allemaal niet deugde....dat lange wachten...kon het niet wat sneller?...niet realiserende dat ik alles kon verstaan. Nadat ik alles had afgerekend, en zij dus aan de beurt waren, kon ik niet nalaten te zeggen: Fijne dag nog!.... Je had hun gezichten moeten zien.........
Intussen stond Frank voor de hal te wachten om alle spulletjes in te laden. Daarna naar huis om alles weer uit te laden, snel even opknappen, wat home-made jammetjes en zoetzuur en andere (Friese) lekkernijen verzameld in een leuk tasje, want het was al weer tijd om naar onze lunch afspraak te vertrekken. Maar daarover een volgende keer meer!
Dit leuke filmpje vond ik op internet: het gereed maken van de marché aux puces:
Geen opmerkingen:
Een reactie posten