En dan ben ik er weer…. Alsof ik niet ben weggeweest en het toch bijna acht maanden geleden is sinds ik hier voor het laatst was…. Als ik alleen ga, rij ik het liefst in twee dagen naar Pacaud. Die zes uur rijden per dag vind ik heerlijk ontspannend, zeker als je een drukke tijd achter de rug hebt. Zaterdagochtend vertrok ik voor het eerste deel van mijn reis die zou gaan tot Metz. Daar had ik mijn hotelkamer al geboekt in het eenvoudige maar prettige hotel vlakbij het Chateau de Mercy. Op steenworp afstand van het hotel staat dit prachtige kasteel, dat ik, toen ik het een jaar of vier geleden, voor het eerst zag, erg verwaarloosd en vervallen was. Maar wat een prachtig kasteel/landhuis moet het geweest zijn en hoe kon het dat het zo in verval was geraakt? Ik heb er ooit al eens meer over geschreven dus ik zal iedereen nu de geschiedenis besparen. Twee jaar geleden merkte ik iets van renovatie op en vorig jaar stond het gebouw in de steigers en werd er flink verbouwd. Je kon er ook niet meer echt “bijkomen”; grote hekken hielden de mensen op afstand. Maar er hing wel een bord met meer informatie. Er zouden appartementen in komen, iets van 27 in totaal. Daar was ik blij om, ook al was het natuurlijk het mooiste geweest als het weer bewoond zou worden in zijn geheel…maar ja, ik begrijp ook wel dat dat niet te betalen is. Appartementen dus….. geweldig……een prachtig pand dat weer in ere werd hersteld.

Ik was dus benieuwd hoe het er nu zou uitzien en toen ik mij snel had gesetteld in het hotel ging ik naar buiten om het chateau te bekijken. Wel raar, anders heb ik meestal hond Barkley mee, maar die zit met manlief al anderhalve week in Frankrijk. Toen ik er naar toe liep zag ik dat het chateau nog in de steigers stond….ai… ik had eigenlijk gehoopt dat ze al wat verder waren, want had ik een paar maanden geleden op een site al niet appartementen te koop zien staan in het chateau? Wat heb ik toen zitten te fantaseren welk appartement ik zou willen hebben, die aan de achterkant met dat mooie uitzicht of toch die aan de voorkant, bij het torentje in de hoek? Helaas allemaal onbetaalbaar voor mij, maar toch?

Dichterbij gekomen bleek dat het chateau alleen aan de zijkant nog in de steigers stond….de voorzijde was al flink opgeknapt, hoewel het bordes nog wel een mooie make-over zou moeten krijgen….. Ach, maar wat werd het mooi. De mooie beelden van hoofden die boven sommige ramen prijkten waren al opgeknapt… het dak zag er beter uit…. Echt prachtig……

Ik liep door het kleine parkje dat voor het chateau ligt. Overal bloeiden kleurrijke wilde bloemen en ik genoot. De zon scheen, de lucht was blauw en ik bedacht me dat ik daar eens de nachtegaal had gehoord. En ja hoor, daar hoorde ik weer de schrille fluittonen van dit kleine onopvallende vogeltje, dat zo mooi kan zingen, vooral midden in de nacht. Ik herinner me nog goed dat ik op een nacht wakker werd. Dat was nog bij ons eerste huisje, een soort geitenstal in het zuiden….Verward dacht ik toen: welke idiote vogel maakt nu 's nachts zo’n herrie met dat schrille gefluit? Achteraf bleek dat dus een nachtegaal te zijn!

Bij Chateau de Mercy zat hij dus ook. Na mijn wandelingetje zocht ik mijn hotelkamer op. Bij de receptie haalde ik een glas rose en boven op mijn kamer installeerde ik mij met een mooi boek van Carol Drinkwater (misschien zegt de naam sommigen wel wat: zij speelde Helen in de serie “James Herriot”) “De verdwenen zomer”en mijn glas rose en een lekkere salade. Lang hield ik het echter niet vol. Het was een megadrukke tijd geweest de afgelopen weken…

De volgende ochtend zag ik dat ik zelfs mijn glas rose niet helemaal had opgedronken…….

And here I am again…. As if I hadn't been away, even though it has been almost eight months since I was last here…. When I travel alone, I prefer to drive to Pacaud in two days. I find those six hours of driving a day wonderfully relaxing, especially after a busy period. On Saturday morning, I set off for the first part of my journey, which would take me to Metz. I had already booked my hotel room there at the simple but pleasant hotel near the Chateau de Mercy. Just a stone's throw from the hotel stands this beautiful castle, which, when I saw it for the first time about four years ago, was very neglected and dilapidated. But what a beautiful castle/country house it must have been, and how did it fall into such disrepair? I have written about it before, so I will spare everyone the history now. Two years ago, I noticed some renovations, and last year the building was covered in scaffolding and undergoing extensive remodeling. You couldn't really "get close" to it anymore either; large fences kept people at a distance. But there was a sign with more information. Apartments were going to be built inside, something like 27 in total. I was happy about that, even though it would of course have been best if it were inhabited as a whole again... but then again, I understand that that is unaffordable. So, apartments... wonderful... a beautiful building being restored to its former glory. I was curious to see what it looked like now, and after quickly settling into the hotel, I went outside to take a look at the chateau. It felt strange; otherwise, I usually bring my dog ​​Barkley along, but he has been in France with my husband for a week and a half already. As I walked towards it, I saw that the chateau was still covered in scaffolding... oh dear... I had actually hoped they were a bit further along by now, because hadn't I seen apartments for sale in the chateau on a website a few months ago? How I fantasized back then about which apartment I would want: the one at the back with that beautiful view, or the one at the front, by the little turret in the corner? Unfortunately, it was all unaffordable for me, but still? As I got closer, it turned out that the chateau was only still covered in scaffolding on the side... the front had already been thoroughly renovated, although the porch would still need a nice makeover... Ah, but how beautiful it was becoming. The lovely sculptures of heads that adorned some of the windows had already been restored... the roof looked better... Truly magnificent... I walked through the small park in front of the chateau. Colorful wildflowers were blooming everywhere, and I enjoyed it. The sun was shining, the sky was blue, and I remembered that I had once heard the nightingale there. And sure enough, there I heard the shrill whistling tones of this small, inconspicuous bird again, which can sing so beautifully, especially in the middle of the night. I remember clearly waking up one night. That was still at our first little house, a sort of goat shed in the south... Confused, I thought then:What idiotic bird makes such a racket at night with that shrill whistling? It turned out to be a nightingale! So, it was at Chateau de Mercy too. After my little walk, I went to my hotel room. I got a glass of rosé from the reception and settled down upstairs in my room with a beautiful book by Carol Drinkwater (the name might ring a bell for some: she played Helen in the series “James Herriot”), “The Vanished Summer,” my glass of rosé, and a tasty salad. However, I didn't last long. It had been a mega-busy time these past few weeks… The next morning I saw that I hadn't even finished my glass of rosé…….