Eigenlijk wil ik gewoon met vandaag beginnen... wat een dag! Maar voor de volgorde eerst toch maar even over gisteren. Gisteren zouden we tegen half twee de Ferry naar het Zuider Eiland moeten nemen. Deze vertrok vanaf Wellington en dat was nog een a twee uur rijden. Dus 's morgens de familie van Geldorp dag-gezegd en bedankt voor de gastvrijheid... wat een geweldig leuke mensen zijn dat. Voordat we echt op pad gingen reden we nog even bij een vriendin van Lieneke langs, Lostris, een van de Willamson-dochters; de familie Williamson zijn de buren van de familie van Geldorp en Lieneke heeft daar destijds heel wat uurtjes ook doorgebracht. Leuk om ook met haar kennis te maken. Het zijn echte paardenmensen en Lostris liet ons een boek zijn van haar oma. Zij schildert paarden en er is een boek met veel schilderingen en tekeningen van haar uitgebracht. Onderstaand een artikel dat ik over haar vond:

https://www.stuff.co.nz/manawatu-standard/news/87482207/feilding-horse-artist-jackie-williamson-releases-lifes-work

 

Na het bezoek aan Lostris gingen we richting Wellington, op naar de Ferry. Lieneke bestuurde de camper en ze reed professioneel de boot op. Daar maakten we ons op voor een ruim drie uur durende tocht van het Noorder naar het Zuider eiland. Het was fris en winderig en het eerste uur deinde de boot ontzettend op en neer.....als je gevoelig was voor zeeziekte was dit het moment om flink ziek te worden. We gingen eerst naar het cafe voor een kop koffie en thee en daarna doezelden we een beetje weg. Natuurlijk wilden we ook voor op de boeg kijken, het was best koud maar een machtig gezicht. Lieneke tuurde de hele tijd de zee af en riep opeens, kijk daar! Dolfijnen! En ja hoor, als je goed keek kon je steeds wat ruggen en vinnen van dolfijnen naar boven zien komen en beneden zien duiken. Geweldig!!! Ik denk dat maar weinig mensen ze gezien hebben. Maar wat een belevenis. We zouden aankomen in Picton en we voeren echt tussen de heuvels door daar naar toe. Ook al weer zo'n indrukwekkend gezicht. Vanaf de Ferry ging het richting Nelson waar we tegen half acht 's avonds aankwamen. We vonden een camperplaats naast de weg. Toen was het gauw wat eten koken in het kleine keukentje (ach, kleine keukentjes zijn we gewend, denk maar aan Pacaud) en daarna zochten we gauw onze bedden op.