Gisteren binnendoor richting zuiden gereden. Wat een heerlijke route. Eerst richting Thiers om nog even bij de Action (jaja... onze favoriete winkel😀) wat autospullen en tandenborstels in te slaan; ik ben nl vergeten onze toilettas mee te nemen, die staat bij ons nu nog gewoon in de badkamer in Nederland mooi te wezen. Gelukkig hadden we in Pacaud alle andere spullen in voorraad, maar er lag slechts 1 tandenborstel daar, en om nu anderhalve week samen een tandenborstel te delen..... net iets te veel van het goede. Dus eerst even boodschappen doen en toen op weg. Prachtige route en steeds voor ons de Puy de Dome met zijn prachtige besneeuwde toppen. Daarbij blauwe lucht en een heerlijk zonnetje...wat wil je nog meer? Onderweg zagen we een bordje met "Chateau de Ravel" staan. Daar zijn scenes van de film "Les Choristes" opgenomen. Dus dat wilden we wel eens bekijken! Helaas was het weggetje naar het kasteel afgesloten en konden we niet verder. Een volgende keer dan maar, zo ver is het nou ook weer niet.

Daarna doken we de bergen in en zakten zo af naar het zuiden. Hoeveel virages we hebben gehad kan ik niet vertellen...maar het waren er heeeeeel veel! Er lag onderweg nog her en der sneeuw.

Nadat we alle haarspeldbochten echt wel zat waren kwamen we gelukkig in Ales. Daar reden we een hele tijd achter een vrachtwagentje waarin drie Camarguepaarden stonden. Het kon haast niet anders... die gingen naar de Camagri: nou we gaan het zien..........

 

 Tegen vijven moesten we een plan maken: wat gingen we doen..meteen naar Arles, waar we een hotelkamer hadden gereserveerd, of.... richting Sommieres, daar bij de Intermarche wat te eten halen en dat bij het Mazetje opeten? We besloten het laatste te doen. Dus op naar Sommieres.... het stadje waar we toch echt ons hart aan hebben verloren. Maar wat was het er druk! En er waren weer dingen veranderd. Het skelet van de oude Champion, de grote supermarkt die 20 jaar geleden door de overstroming was weggevaagd en waarvan het ijzeren skelet als een soort monument was blijven staan, was nu verdwenen......... en de Intermarche was in een jaar tijd veranderd van een supermarktje in een hyper de luxe mega grote zaak met zelfs een bak met levende kreeften en krabben..... pffffffff wat een veranderingen! We kochten gauw een salade en wat brood en gingen toen op weg naar het Mazetje; het kleine "geitenstalletje" wat lang van ons is geweest maar we 15 jaar geleden hadden verkocht. Zo nu en dan komen we er nog. De huidige eigenaren doen er nauwelijks wat mee. Verder staat daar aan het pad de grote eikeboom waar we de as van vaders en moeders hebben uitgestrooid. Het is altijd een mooi plekje om terug te gaan.

En daar was dan "ons" Mazetje.... Het zag er allemaal wat "shabby" uit. Vroeger was het eenvoudig maar zo lief; nu rommelig, deur hing nog steeds uit zijn voegen. De herinneringsplaatjes van vaders en moeders hingen nog in de eik en onder die eik hebben we wat gegeten: stokbrood met rillettes, kaas en salade. Altijd als we hier nog even kwamen was er een klein plekje in ons hart dat dit hier miste, hoewel het goed was dat we het toen verkochten (daar was destijds de situatie ook naar), het bleef ergens toch prikken in ons hart. En het was raar, maar toen we wegreden, op weg naar Arles, hadden we samen voor het eerst het gevoel: het is goed zo.............