En dan zijn we, na gister een lange dag en avond in de auto, weer thuis in Nederland. Ik schrijf bewust "thuis in Nederland" want we hebben echt twee thuizen: eentje in Nederland maar zeker ook in Frankrijk! Hoe rijk van hart kun je zijn?

En vanochtend hebben we onze kerstdoos uitgepakt. De kerstdoos, die onze buurtjes Claire en Stephane ons op eerste kerstdag kwamen brengen: De kerstman had die bij hen afgeleverd voor ons........ Hoe lief!

En we werden er vanochtend een beetje stil van..alleen de doos was al zo mooi.... en dan die inhoud? Jeetje... de heerlijkste potjes en blikjes met confit de canard, foie gras, appelcreme, een heerlijke fles wijn, chocolaadjes..........

 

 

Wij hadden voor onze buren in het dorp een mooi tasje gemaakt met daarin wat kleine dingetjes: een delfts blauwe kerstbal, kerstchocolade, onderzetters (met tulpen voor de ene buur en friese paarden voor de andere buur), chocolade kerstman voor onze twee kleine buurmeisjes en voor elk een soort kerstpuzzel waarmee je een 3d kersttafereeltje kon maken..... Gewoon, omdat we zo dankbaar zijn dat we zo bij hen worden opgenomen.

En dan krijgen we zomaar zo'n schitterende doos (met alleen de doos ben ik al blij ) met al die heerlijkheden..... 

Overigens: nu ik schrijf: ik vind alleen de doos al mooi.... ik zag vanochtend op internet dit plaatje...

 

Het is eerste Kerstdag en heerlijk weer in de Puy de Dome. Het zonnetje schijnt en het zou de ideale dag zijn voor een wandeling. Helaas heeft manlief last van jicht en is een eindje lopen geen optie. Dus pakken we de auto en gaan een eindje touren. Er is nog zoveel te zien hier vlakbij huis. Overal zien we kleine spannende weggetjes die bijna smeken om “gereden” te worden. Dat is net wat voor manlief, hij houdt ervan om onbegaanbare weggetjes te nemen. Helaas heeft onze Discovery het een paar maanden terug begeven. Dat was de ideale auto om onbegaanbare paden te nemen. Nou rijden we in onze keurige Lancia. Toch kan manlief het niet laten om zo nu en dan een klein weggetje in te slaan. En op wat voor mooie plekjes kom je dan! Genieten! Zo nu en dan moet ik hem wel tot de orde roepen: Nee, nu niet verder, denk aan de auto, straks zitten we vast………

Goed, we nemen dus weer zo’n mooi bosweggetje. Het rijdt niet slecht. Volgens de TomTom moeten we op een gegeven moment naar rechts, nou… dat doen we maar niet, recht omhoog en van ook maar een bospad is daar zelfs geen sprake. Dus rijden we door. Gaat nog steeds prima daar in the middle of nowhere….. Ergens aan de linkerkant van de weg zien we opeens een zelfgeschilderd bordje staan naar de een of andere plek, links naar beneden. Het doet een beetje hippie-achtig aan. Het weggetje is te hobbelig voor de auto dus rijden we rustig door. Het bordje heeft wel mijn interesse opgewekt en onderwijl fantaseer ik waar dat weggetje uit zou komen? Een hippie-enklave met wat mensen die in dat tijdperk zijn blijven steken… ik zie de mensen bijna voor mij…iets van onze leeftijd, grijs haar, wijde kleurige kleding……. Ondertussen zien we verderop een auto die links van de weg staat. He?? Een auto…. Op dit eenzame weggetje??? Misschien jagers, al hoewel het niet echt op een auto van een jager lijkt. Die komen we hier nl genoeg tegen; van die grote auto’s met achterin een opbouw waar de jachthonden in zitten. Maar goed, geen jagers-auto dus. Als we dichterbij komen blijkt de auto uitgebrand te zijn. En flink ook…. Van binnen alles verbrand en gesmolten. Onze fantasie werkt volop…… een gestolen auto en hier achter gelaten om bewijsmateriaal te verdoezelen? Wat zou zo’n auto hier anders moeten? Op deze verlaten plek. Geen ongeluk zo te zien… geen hippie die ’s avonds, bij het naar huis gaan in een dronken bui tegen een boom is gereden of zo….. de auto staat er nl “prima” bij. Het blijft een raadsel…… We rijden door….. dan opeens, komen we een tegenligger tegen……. Huh??? Hier?? We gaan wat aan de kant en bij het passeren knikken we vriendelijk naar de bestuurster……. Een grijze dame die zo uit het hippie-leven kan zijn weggestapt……….

 

 

Thuis ben ik niet zo van het versieren met lichtjes aan de buitenkant, maar ons huisje ziet er gezellig uit met lichtjes op het muurtje en in de ramen ook lichtjes. We hebben een paar mooie foto's gemaakt en van eentje daarvan hebben we een kerstkaart gemaakt voor de buren hier.

 Gisterochtend had ik hier in Pacaud en de paar huizen beneden aan het weggetje wat kerstkaartjes rondgebracht. Hier is dat wat minder in mode; ze doen het meer rond Oud en Nieuw, maar wij zijn Nederlanders en een kleine Nederlandse traditie mag toch niet ontbreken; dus een kerstkaartje van ons huisje gemaakt en afgedrukt. Ik ging op pad om de kerstkaartjes in de brievenbussen te deponeren. Zo nu en dan moest ik dan dwars over een erf en dat vond ik toch wel " spannend" haha....... Bij een huis, beneden aan het weggetje, in het gehuchtje Chassangres, had ik zoiets, ik loop door, maar ben toen toch omgedraaid om het kaartje te bezorgen. Ging natuurlijk net de voordeur open en kwam de bewoner het huis uit. Ik uitgelegd dat ik een kerstkaartje in zijn bus had gegooid; oooooo, u bent de Hollandse uit Pacaud! Nou, bekend zijn we dus al! Ja, en de hond kende hij ook al! Had ik niet zin in een kopje koffie? Zo leuk! Ik heb met hem afgesproken dat we de volgende keer, dat zal februari worden, langs komen voor de koffie. Maar hoe leuk is dat? Zo leer je wel de mensen kennen, en zij jou.

Toen Frank vanochtend bij de bakker kwam bleek zelfs daar ons kerstkaartje bekend te zijn! En dat is toch echt een dorp verderop! Blijkbaar woont één van de familieleden van de bakker in één van de huizen waar ik een kaartje heb gebracht! Echt leuk en het werd heel erg gewaardeerd. Ook vanuit Pacaud kregen we leuke reacties. 

Vanochtend hebben we een soort van Kerstontbijt gehad met natuurlijk vers brood van de bakker, die gewoon open was en overal de kaarsjes aan. Vandaag doen we rustig aan; aan het eind van de middag inpakken want morgen gaan we helaas weer terug naar Nederland. Ik heb dit keer bewust niet aan die dag gedacht en dat is wonder boven wonder gelukt, maar morgen is het toch echt zo ver en gaan we weer terug. Tot de volgende keer!

 Kerstmis in Frankrijk. Is het anders dan in Nederland? Ook hier wordt Kerst vooral met familie doorgebracht. Bij de buren zijn ze met een hele meute mensen en gisterochtend was de hele familie aardappels aan het rooien voor de raclette 's avonds. Het zag er gezellig uit. 's Morgens kwamen we de ouders van buurvrouw Claire al tegen bij de bakker. Ze wilden voor 12 man croissantjes mee nemen (dat was de hele voorraad) maar toen ze ons zagen vroegen ze meteen of wij nog croissantjes wilden; dan namen ze wat minder...zo schattig! Oud en Nieuw daarentegen wordt met vrienden gevierd, en toen we vrijdagavond op apéro waren bij Patrice en Frederique werd meteen geïnformeerd of wij er met Oud en Nieuw waren (helaas niet)....de afsprak voor volgend jaar staat nu! Het was een gezellige avond bij hen en het apéro liep nogal uit (en dat lag niet aan ons... of nou, misschien een beetje). Natuurlijk kwam het gesprek op drinken en wijn en Patrice dook ergens zijn huis in en kwam terug met twee flessen wijn van 1991 en 1994. Of ze nog te drinken waren? Geen idee...maar we moesten ze thuis maar open maken met dochter en schoonzoon en laten weten of ze nog wat waren. Het waren overigens twee slechte wijn-jaren...maar ach... het is zo al leuk........

In de winkels was er niet veel kerstsfeer te bekennen, dat wil zeggen qua kerstversiering. In Nederland word je doodgegooid met allerlei kerstballen, lichtjes e.d. Met uitzondering van de Action (Nederlandse oorsprong natuurlijk) hadden andere winkels slechts zo nu en dan een rekje met wat kerstversiersel. Bij het eten daarentegen was het een ander verhaal. De schappen puilden uit van de heerlijkheden, vis paté's, foie gras (sorry, ik weet het, maar ik vind het toch zoooooo lekker), kaasjes, taarten etc. Het personeel was gister ook wel in kerststemming, inclusief kerstmutsen en kersttruien!

 We ontbijten niet zoals de Fransen het doen; zij ontbijten met koffie en een stuk stokbrood, vaak met jam er op.

Nee, wij doen het anders.......op woensdag, zaterdag en zondag is de bakker open en gaan we eerst naar de bakker in Lachaux. Dit moet gewoon, vind ik, om de middenstand draaiende te houden. Het is geen luxe bakker. Je kunt er stokbrood krijgen, croissantjes en dat is het wel. Ze hebben één lekkernij en dat is een soort van amandelbroodje. Superzwaar maar o zo lekker! En je moet snel zijn, want als je te laat bent zijn ze al verkocht.

Thuis gekomen dek ik de tafel, momenteel natuurlijk met mijn kerstserviesje! Stokbrood, amandelbroodje, evt. croissantje...Dan lekkere boter erbij, en dan als beleg wat Franse kaasjes, paté, rillettes, home-made jam.......... Erbij thee, koffie, voor manlief, en voor mij, echt een traktatie, warme choco! In Nederland ben ik niet zo van de chocolat  chaud, maar hier is het heerlijk! Dus maak ik elke ochtend van cacao, suiker en melk een heerlijke kop........

Overigens doen we dit maar drie dagen per week, als de bakker open is, op de andere dagen eten we " oud" brood...maar wat is oud? In het broodrooster ermee en dan smaakt het weer heerlijk!!

Denk dat onze Franse buurtjes gek zouden zitten te kijken van ons ontbijt, maar wij vinden het heerlijk! 

 Bij Kerst hoort Mistletoe, of in het Frans: touffe de gui........want wat is er nu een mooier excuses om iemand te mogen zoenen? In Nederland kun je de Mistletoe tegen de Kerst vaak in de bloemenwinkel of bij de tuincentra kopen... har’stikke duur, een heel klein takje! Hier groeien ze overal en toen ik bedacht dat ik Mistletoe wilde scoren voor boven de deur (iedereen die eronder staat mag je zoenen, en dat met al die knappe Fransen hier in de buurt....!!!!). Als we onderweg zijn zie je ze overal in de bomen hangen, maar meestal niet op de meest ideale plaatsen... hoog in de boom, of langs de “drukke” weg...... Dit doet me overigens denken aan jaren geleden toen ik bij Heleen in Frankrijk was tegen Kersttijd en we op een drukke rotonde in de buurt van Commentry een boom vol met Mistletoe zagen hangen. Wij de auto ergens aan de zijkant geparkeerd en als twee dolle meiden op die boom af. Met een beetje hijs- en klimwerk (zie je het voor je?) konden we net een bol plukken. Gauw weer terug naar de auto en wegwezen! De bol kreeg uiteindelijk een prachtige plek in de woonkamer van Heleen.

Maar goed, ik wilde dus ook Mistletoe! Manlief had bij ons boven op de wei een boom zien staan waar Mistletoe in zat, lekker dichtbij, en voor zover we konden zien hing de Mistletoe ook redelijk laag, zodat ik niet allerlei capriolen hoefde uit te halen om wat te plukken. Dus vanochtend met Barkley er naar toe. Gewapend met mes en een tasje. Al klimmend en rollend onder het schrikdraad door (waar later geen stroom op bleek te staan) kwam ik al gauw bij de boom. En ja hoor! Op reikhoogte kon ik zo een bolletje Misletoe afsnijden. En laat er naast de boom nou ook nog hulst staan, met rode bessen! Er staat hier veel hulst maar bijna geen rode bessen te zien. Deze had ze dus wel en dus ook maar een paar kleine takjes afgesneden voor thuis.

Thuis een lintje om de bol gedaan, een schroefje geduwd in de balk boven de voordeur... en nu hangt hij daar, mijn zelfgezochte Mistletoe (en dat is veel spannender dan een takje dat je duur in de winkel hebt gekocht!)... laat de Fransmannen nu maar binnen komen.... Voorlopig hou ik me nog maar bij Manlief......

Hieronder nog even de geschiedenis van de Misletoe:

Kussen onder de mistletoe: waar

komt die traditie vandaan? In Engelse en Amerikaanse films en series zie je het steeds weer voorbij komen: de maretak. En dan specifiek: het kussen onder die mistletoe. Want de traditie is; sta je met iemand onder een maretak: dan moet je die ander zoenen. Waar komt die traditie eigenlijk vandaan? Wat is Mistletoe precies? De maretak (Latijnse naam: Viscum album) is een groenblijvende plant uit de sandelhoutfamilie (Santalaceae). De plant leeft op bomen, zoals de appelboom. De maretak wordt ook mistletoe, mistel of vogellijm genoemd. In Nederland is de soort

wettelijk beschermd en wordt ie met succes gekweekt. De Engelse naam ‘mistletoe’ is een samenvoeging van twee Angel-Saksische woorden, het woord ‘mistel’, dat ‘mest’ betekent, en het woord ’tan’, dat takje betekent. In feite betekent ‘mistletoe‘ dus ‘poep op een tak‘. Niet heel romantisch!

De geschiedenis van mistletoe De kersttraditie om mistletoe op te hangen met kerst stamt (zoals zoveel tradities in de Kerk) af van de Kelten en Germanen. Bij de deze volkeren was de maretak een heilige

plant, die stond voor vruchtbaarheid, fertiliteit en gezien werd als een afrodisiacum. In hun magische vruchtbaarheidsrituelen speelde de plant een belangrijke rol. Volgens de verhalen sneed een in wit geklede druïde in de midwinterceremonie met een gouden sikkel de maretak uit de heilige eik. De afgesneden plant mocht de grond niet raken en werd in witte doeken opgevangen. Daarna slachtte de druïde de offerdieren en dompelde de maretak in water dat dan als bescherming tegen ziekten en onheil werd gebruikt. De offergaven waren bestemd voor de geesten van de vruchtbaarheid, zoals de godin Freya. Een Noorse mythe, die van Baldr, heeft naar verluid ook veel invloed gehad op het ontstaan van de traditie om mistletoe op te

hangen. Baldr (een Asengod) werd volgens de mythologie gedood door een pijlpunt, gemaakt van een twijg van de maretak. Toen de eerste Christenen naar het westen van Europa kwamen, probeerden sommigen het gebruik van de maretak als decoratie in kerken te verbannen, maar velen bleven het gebruiken. De Yorkse ‘Minster Church’ in Groot-Brittannie hield vroeer een speciale ‘Mistletoe Service’ in de winter, waar criminelen en mensen die fouten haddengemaakt vergiffenis werd geschonken. Tegenwoordig doen we niet meer zo moeilijk over een besje meer of minder! Kussen onder de maretak Oke, nu weet je waarom de maretak zo belangrijk is. Maar hoe zijn we er dan ooit op gekomen om elkaar te gaan kussen onder dat twijgje? Mistletoe is een symbool van vrede en liefde. Het idee om elkaar te kussen, is ontstaan in Scandinavie, in de tijd van

de Druiden. Wanneer vijanden elkaar onder de maretak ontmoetten in het bos, moesten ze hun wapens neerleggen en voor een dag een wapenstilstand houden. Daar komt de gewoonte om een takje maretak aan het plafond te hangen en elkaar daaronder te kussen dus vandaan: het is een teken van vriendschap en goodwil. En dat past natuurlijk perfect bij de kerstgedachte. De traditie om elkaar te kussen is begonnen in Groot-Brittannië. Het originele gebruik was dat er een besje van het takje mistletoe moest worden geplukt, voordat je de ander mocht kussen. Als alle besjes op waren, dan mocht er niet meer worden gekust. Tegenwoordig doen we niet meer zo moeilijk over een besje meer of minder!

 

Vriendin Heleen vroeg laatst aan mij of ik voor vriendin Jessy iets uit Frankrijk mee kon nemen, en wel haargel. Volgens Jessy niet via een webshop te krijgen, maar wel te koop in de grote Franse supermarkten. Jessy had in eerste instantie gevraagd of Heleen, die veel contacten heeft in Frankrijk, aan een vriend kon vragen of hij eens wilde kijken.....maar ja... een man (en zeker desbetreffende man? 😆, voor insiders: het betreft B. , de paardenfokker) En dan haargel voor een dame? Misschien niet de beste combi......

Dus kwam Heleen op het lumineuze idee om mij te vragen (vraag me niet waarom Jessy daar niet op kwam....).... en natuurlijk wilde ik wel kijken of ik die gel, tussen alle andere haargels, zou kunnen vinden. Gelukkig kreeg ik een foto van de betreffende pot geappt; dus dat maakte het al een stuk makkelijker.

Toen wij dus gister in de Carrefour in Thiers waren ging ik op zoek naar de gel met de foto op mijn telefoon binnen handbereik. Bij de vakken voor de haarartikelen kreeg ik bijna een hartverzakking.....zo veel??? Ongeveer een gang vol met artikelen.......Aj....... Gelukkig was de pot op de foto best opvallend en, eerlijk, binnen een paar seconden had ik de pot al gevonden! Jessy had het over kokos-geur, maar die geur kon ik niet helemaal thuis brengen als  ik de beschrijving op de pot las. Maar ach.... ik dacht: ik neem gewoon een pot mee, mocht dat de goede zijn kan ik de volgende keer wat meer inslaan. Tot februari zal ze het toch wel uithouden met één pot? De pot ging mee in het karretje en bij de kassa gekomen zette ik hem op de band. Op dat moment zoemde mijn telefoon: berichtje! Jessy! Die had gezien dat ik in Frankrijk zat en vroeg me of ik misschien kon kijken naar een pot van een bepaald merk haargel......... Ik appte meteen een foto van de band bij de kassa terug met daarop de pot....... Hoe grappig was dat? Terwijl ik op al zoek was naar de pot bedacht zij me dat ze met kon vragen om ernaar te kijken.......

En nu maar hopen dat het de goed is!! (Ze moet het er maar mee doen want een andere soort was er niet😃)

 

De Kerstsfeer zit er aan te komen. Terwijl we ondertussen zitten te kijken naar de WK finale voetbal Frankrijk-Argentinië, tuigen we ons Kerstboompje op die we hier ergens op de kop hebben getikt. Lampjes langs de schouw....zo wil het Kerstgevoel wel komen.... Vanmiddag hebben we de kerstmarkt in Thiers bezocht... Thiers, ik heb er al eerder over geschreven: een stadje met vergane glorie. Elke keer als ik in het binnenstadje loop zie ik de potentie van dit stadje... smalle straatjes, mooie panden (als ze zouden worden opgeknapt)... ik zie het helemaal voor me. Maar zo jammer nu: de helft van de winkels staat leeg. En toch werd er geprobeerd een Kerstsfeer te creëren.... versiering, een kerstmarktje, de grote kerk open, warme wijn......maar nauwelijks mensen.... pffffff... het raakt me echt... er is veel moeite gedaan om iets neer te zetten, en ik geloof ook echt dat Thiers moeite doet om iets van de oude sfeer terug te halen...... We hebben rondgelopen en een mooie plaat van de Puy de Dôme gekocht, die nu aan de wand in ons huisje hangt. Onderweg naar huis een Kerstboompje gescoord en nu zitten we lekker met een glaasje wijn en wat hapjes op de bank. De kachel snort..... het leven is goed zo.......... 

 Het wordt donker en we zitten lekker met een glaasje wijn te genieten. Ik lees een boek, lekker opgekruld op de bank. En dan wordt er geklopt op de deur. Drie heren die een kalender komen aanbieden, van de voetbalclub uit Lachaux. Nou weet ik dat ieder zichzelf respecterende vereniging met zo'n kalender langs komt. De voetbalclub dus, met drie man sterk. We mogen zelf bedenken wat we geven en dus wordt de beurs omgekeerd, zoveel cash hebben we tegenwoordig niet meer. Tussen manlief en een van de heren ontspint zich een gesprek, natuurlijk over voetbal, a.s. zondag: Les Bleus!!! Dan vertelt de oudste van het drietal dat hij dit huis kent. Ik, die op de bank zit en dacht manlief dit te laten afhandelen, spits mijn oren; daar wil ik meer van weten. Hij blijkt hier gewoond te hebben! Manlief vraagt of het huis veranderd is en nodigt de heren binnen uit. De man in kwestie kijkt rond en vertelt hoe het huis er uit heeft gezien: daar in de hoek was een wasbak...ja...dat weet ik, heb ik op oude foto's van de vorige eigenaar gezien! En achter was de badkamer en de trap was destijds een dichte trap. Op het zoldertje boven de keuken sliep zijn zus. Precies zoals Hans, de vorige eigenaar ons had verteld! En de voordeur was de originele voordeur. De man vertelde dat hij minstens drie keer door de ruitjes was heen gegaan toen hij hier nog woonde! Hij was hier zelfs geboren. Hoe leuk is dit nou weer! De man zelf woont hier in de buurt. We vertellen dat we het huisje net hebben en dat we toch van plan zijn om hier in de toekomst veel te gaan verblijven. Na een gezellig gesprek nemen we afscheid en gaan de heren verder met de verkoop van hun kalenders. Wie weet hoe veel kalenders we nog moeten aanschaffen deze week. Aan deze kleeft in ieder geval een mooi verhaal!

 Tweede keer wakker worden in Pacaud. Kwart over vijf, mijn normale tijd om wakker te worden, of het nu een doordeweekse dag betreft of weekend, ik ben wakker en dan ook KLAAR wakker. Niks niet nog even lekker doezelen onder de warme dekbedden. Bij mij is wakker wakker, en als ik blijf liggen komt er meestal een zeurderige hoofdpijn opzetten...dus er uit!! 

Hier in Pacaud heeft het leven opeens heel andere prioriteiten en moeten we aandacht besteden aan één van de eerste levensbehoeften.....hoe krijgen we het warm? Toen ik opstond was de temperatuur beneden net 10 graden...... dus... hout op de kachel! De kachel was niet uit gegaan vannacht en gelukkig lag er nog hout dus geen moeite om het vuur in de kachel op te rakelen! Maar zou je aan kou kunnen wennen? Ik zit nu beneden aan de eettafel (boven op onze werkkamer is het nu toch echt iets te fris) met mijn rug naar de kachel. Ik heb een trui aan en een vest, een trainingsboek, een warme pot thee naast me en eigenlijk is het heel behaaglijk. Het enige wat wel een " must" is zijn pantoffels. Die hebben we gister maar gauw aangeschaft, want koude voeten.... brrr ... en dat zeg ik, die normaal gesproken altijd op blote voeten loopt.

Onze eerste dag gisteren bestond uit natuurlijk eerst mijn ochtendwandeling met Barkley naar de ezeltjes en verder gezellig rondkeutelen, dozen uitpakken met serviesgoed, want jajaja, ik heb o.a. een kerstserviesje meegenomen naar Frankrijk! Wat lekker toch dat je nu twee huizen hebt... ik heb nl twee kerstserviezen; een uitgebreide, die ik lang geleden ooit zelf gesjabloneerd heb, en een klein ontbijtservies met een een kerstman erop. En die is nu mee naar Pacaud! Zo leuk!

Daarna het schoonmaken van ons ienieminie keukentje. Wat zag het er toch weer leuk en knus uit. Dat viel me echt op toen we donderdagavond hier aankwamen. Daarna was het het doorlopen van de voorraad eten die aanwezig was. Wat hebben we nodig tot halverwege deze week? Recepten doorgelezen en boodschappenlijstje gemaakt. Manlief hield zich vooral bezig met houtzagen.....

's Middags boodschappen doen; de vraag is dan waar? " Doen" we Vichy of Thiers?

 Het werd Thiers, een mooie route via Chateldon, hier in de omgeving één van mijn favoriete plaatsjes met, als je aan komt rijden, uitzicht op een prachtig kasteel. In Thiers (en dan zijn we bijna een uur verder) eerst naar de Action voor pantoffels want die zijn in ons huisje in Pacaud wel nodig, wil je het niet te koud hebben. Voor een paar euro voor mij een paar prachtige roze 😁😁.  Overigens vond manlief een paar prachtige instappers die we echt niet konden laten liggen, zeker niet met het oog op de WK finale voetbal van a.s. zondag. 

En verder natuurlijk al die handige dingen die je voor een habbekrats bij de Action kunt kopen als je een nieuw huishouden hebt...aanmaakblokjes, hondensnoepjes, kerstlichtjes, batterijen, koelvloeistof voor de auto........

Daarna naar de supermarkt om eten in te slaan. Een mega doos met allerlei soorten vlees in de aanbieding, waarmee we minstens tot aan de Kerst, en wrs. ook ver erna, kunnen doen (en meer dan de helft van de tijd eten we niet eens vlees). We werden in de winkel verleid door een leuke mevrouw die ons kaas liet proeven en een gezellig gesprekje aanknoopte. Dat deed ze prima want wij deponeerden daarna een heerlijk stuk Franse kaas in ons karretje. Ja, wij zijn gevoelig voor gesprekjes in het Frans! Natuurlijk mochten rillettes en paté ook niet ontbreken. Met volle tassen keerden we weer huiswaarts. Het was inmiddels al na vijven, dus tijd voor het apéro, een drankje en een hapje, en daarna nog een hapje, en nog een hapje........ toen keken we elkaar aan en besloten dat het koken wel tot morgen kon wachten en namen we nog maar een drankje en een hapje.

De avond brachten we door met het kijken naar een DVD; Out of Africa. Eén van een tiental DVD's die ik laatst bij de kringloop op de kop had getikt ( 10 DVD's voor één euro!).

En toen nog even naar buiten voordat we het bed opzochten. Het was windstil, koud, want het vroor dat het kraakte. Maar het was bijna magisch buiten. Het was doodstil wat alleen onderbroken werd door het roepen van een uil. De hemel was bezaaid met sterren...........geen verdere verlichting....alleen het licht uit ons huisje, zo nu en dan een lichtje van het schrikdraad bij de buren, dat zo nu en dan oplichtte, en verder alleen die sterren........daar word je stil van en besef je eigenlijk weer wat belangrijk is in het leven.......