Hebben jullie dat ook? Onderweg naar je huisje in Frankrijk dat je bepaalde ijkpunten hebt, of herkenningspunten? Bij mij is dat altijd Maastricht, ik rij eerst naar Maastricht. Het volgende ijkpunt is Luik en dan is er meteen een dilemma…rij ik er omheen of rij ik door Luik zelf, langs het water waar je zo leuk naar boven en weer naar beneden rijdt. Dan gaat het richting Luxemburg waar natuurlijk getankt moet worden en het volgende punt is Metz, waar ik dan meestal overnacht. De volgende ochtend door richting Dijon en dan  Chalon sur Saone waar ik de afslag neem richting Digoin….jaja…van al dat prachtige serviesgoed….En dan snel na de Flux Libre de snelweg af en dan is het nog een uur of anderhalf over de provinciale wegen en als dan op een gegeven moment echt de bergen in de verte opdoemen, dan ben ik weer “thuis”….want daar, in die bergen, daar moet ik zijn!

Behalve de steden die als ijkpunt dienen zijn er ook namen van parkeerplaatsen, bruggen of bepaalde gebouwen, waar je nooit verder aan denkt, maar als je er langs rijdt denk je…. O jaaaaaaaaa……..

Zo is er vlak voor Luik aan de linker kant een huis met een torentje, dat wat tegen de helling ligt en uitkijkt over de rivier, of dat prachtige oude gebouw, dat ergens aan de weg ligt en wat altijd indruk op mij maakt en als ik daar langs rijd weet ik dat het al begint op te schieten. En dan die namen….. daar heb je het riviertje: La femme sans tete…. Geweldig, die naam…. En ik vraag me af waarom het zo heet…..(toch eens op internet gaan zoeken, ik kom er op terug) en dan Nuits St. Georges…. Ik vraag me altijd af wat voor “nuits” dat dan geweest zijn hahaha. Zo lezende denk ik dat het niks met “een nuit” te maken heeft, maar ik blijf het leuk vinden om te denken aan wilde (??) nachten in St. Georges.

 

Overigens noemde ik net de Flux Libre…… een tolweg waar je dus niet door poortjes gaat maar waar je achteraf moet betalen, kan aan het eind van de route bij automaten op parkeerplaatsen, of via internet, waarvoor je dan geloof ik 72 uur de tijd hebt om te betalen. Voor mij is dat dan iets van €0,30 of €0,40, want ik rij de Flux Libre op en ga er na een paar kilometer al weer af. Wat een gedoe voor een paar centen….je zult maar vergeten te betalen….de boetes lopen dan snel op…..maar…………

Maar… ik heb zo’n piepding in de auto van de ANWB en ik vind het GEWELDIG!!!!!!! Bij de peage (en ook dus bij de Flux Libre), zeker als het superdruk is….. je rijdt gewoon naar de poortje met een “T” er boven, je hoort een piep (de ene keer wat eerder dan de andere keer, vooral als de piep langer op zich laat wachten denk je: doet ie het wel?) en de slagboom opent zich…en door rij je weer!! Terwijl veel anderen nog tien minuten in de rij staan omdat er voor hen iemand zit (lees Nederlander), waarvan de bankpas bij het betalen niet werkt…….. Haaa, dat gevoel, dat je dan zo door kunt rijden, dat maakt dat pasje alleen al zo de moeite waard……..hoewel het de eerste keer na lange tijd altijd best spannend is of hij het nog wel doet, want je weet natuurlijk maar nooit… en dan sta je daar en dan moet je achteruit rijden terwijl er al iemand achter je zit….ai… (gelukkig zelf nog niet gehad maar wel achter zo iemand gezeten…….).  Ik dacht toch altijd dat ik best een aardig mens was, maar nu ik dit stukje lees bespeur ik toch wel wat leedvermaak……niet netjes eigenlijk………… (overigens mijn excuses voor het niet plaatsen van leestekens boven de letters, ik heb een beetje ruzie met mijn pc momenteel….)

 

La femme sans tete; het riviertje wordt genoemd in een gedicht van Elly de Waard, een Nederlandse dichteres:

 

Als ik niet aan je denk of raak (2002), De hemel van Toulouse (2004)

Eveneens in 2002 verscheen Als ik niet aan je denk of raak, een door De Waard zelf gemaakte keuze uit haar erotische gedichten. In 2004 volgde De hemel van Toulouse, opnieuw een bloemlezing, ditmaal van in Frankrijk spelende gedichten, aangevuld met recent werk. In het gedicht 'La fille morte' werd een Frans gehucht beschreven waarvan de naam naar een brute moord verwijst:

La Femme Sans Tête om precies
te zijn, dat geen dorpje is, maar
een rivier, die misschien stroomt
als de haren van de jonge vrouw

die erin geworpen moet zijn
nadat zij was vermoord, het hoofd,
elders aangespoeld, begraven of op een bord
triomfantelijk binnen gedragen

en op tafel gezet bij een middeleeuws
banket van een koningsdochter
die ook van huis ging
maar wel degelijk van derwaarts keerde.