Toen we vorige week in le Mayet de Montagne op de markt waren, zag ik dat  er voor het monument aldaar een heleboel viooltjes waren aangepland. Nou ben ik ontzettend gek op viooltjes dus moest ik natuurlijk  even heel goed kijken. Zo mooi.  Toen dacht ik gelijk weer aan het verhaal over het viooltje. Dat vertelde mijn grootvader altijd als we bij hem in de tuin zaten en hij uitgebloeide viooltjes zag staan. Ik herinnerde me het verhaal niet helemaal maar welhet stukje met het bijna uitgebloeide viooltje. Omdat ik me alleen de clou van het verhaaltje nog herinnerde, en wat je dan deed met het uitgebloeide viooltje, heb ik die vraag op internet gezet en ja hoor, daar waren mensen die het verhaal kenden… er bleken zelfs meerdere verhalen de ronde te doen.

Hieronder volgen ze:

 

 Het “viooltjesmeisje” (zoals het vaak werd verteld)

Het verhaal ging meestal ongeveer zo (ik heb het zo dicht mogelijk bij jouw beschrijving gehouden, zoals het in Nederland en Vlaanderen werd verteld):

Er was eens een heel fijn en klein dametje, zo klein dat ze in een viooltje woonde. Ze droeg een prachtige japon, zo zacht en paars als fluweel.Overdag zat ze netjes stil in haar kamertje, maar o wee…ze had één ondeugend trekje: ze kon haar beentjes niet stilhouden.Als ze op haar tafeltje zat (dat zijn de blaadjes van het viooltje),dan schopte ze en wiebelde ze, steeds maar weer.De andere bloemen zeiden: “Dat hoort niet, zo’n dame hoort stil te zitten!”Maar ze luisterde niet… ze schopte en schopte,tot de bloem er bijna van trilde. Toen besloten de bloemen haar een lesje te leren.Ze zeiden: “Als jij je beentjes niet stilhoudt, dan stoppen we ze in een zak!” En zo gebeurde het…haar mooie jurk werd stukje bij beetje afgenomen (hier trek je de blaadjes los),tot je haar daar zag zitten, heel klein, met een kraagje om haar hals.En haar beentjes?Die werden samen in een zakje gedaan…en kijk maar goed… daar bungelen ze nog steeds.

En dan:

blaadjes voorzichtig verwijderen (haar jurk)

het “poppetje” zichtbaar maken (het hart van het viooltje)

en tot slot dat blauwige tongetje lostrekken → “de beentjes in de zak” 

Het  verhaal hoort bij mondelinge traditie: grootouders verzonnen of veranderden het vaak zelf een beetje.

 

Dit is nummer twee:

"There is an early twentieth-century English
pansy game or story that goes as follows. Five
beautiful daughters (the five petals are pulled
off and shown) all went to the ball in the most
lovely velvety ball gowns. They left their old
mother sitting all alone, with both legs in one
stocking (two spindly parts of the plant are
shown and then a little green covering is pulled
from it)."

 

Ik denk dat het tweede Engelse verhaaltje het meest in de buurt komt bij het verhaal dat mijn grootvader vertelde.

Overigens heb je voor het verhaaltje een net verwelkt viooltje nodig, met de bloemblaadjes er nog aan. Ik zou zeggen: probeer het eens en kijk………