Ok, en dan neem ik nu eerst al mijn, soms wel, negatieve woorden terug over de cabrio.......want wat een dag hebben we gisteren gehad. 

Het zou lekker weer worden, nog niet te warm, want aan het eind van de week wordt er zelfs 30 graden voorspeld, dus een mooie dag om met de cabrio op pad te gaan. Het leek mij leuk om richting St. Nectaire te gaan, zo'n heerlijke kaas scoren, dus Frank stippelde een route uit. Achteraf gingen we richting Ambert, Frank was even vergeten waar we naar toe gingen, maar hij wist dat het iets "kazerigs" was....ook niet erg.... 

Het begon al leuk toen we bij ons huisje het weggetje afdaalden.... halverwege kwamen ons een stuk of zes, zeven quads tegemoet. Die rijden dan aan het eind van ons weggetje het bos in om lekker te gaan hobbelen over de paden. Wij doken de berm in zodat ze konden passeren en dat werd erg op prijs gesteld. Iedereen zwaaide, stak een duimpje op en twee "stopten" zelfs en maakten complimenten over ons oude Sambaatje... ja een Franse auto...en dan zo'n oude cabrio, dat viel in de smaak. Nadat ze ons gepasseerd waren konden we onze weg vervolgen. Zonnetje scheen, dakje naar beneden, Barkley achterin, die vond het ook allemaal leuk, lekker met zijn neus in de wind meekijken........

En wat een heerlijke rit was het. Het is zo anders dan rijden in een auto met dak....Je ziet veel meer omdat je ook naar boven kunt kijken, je hoort de vogeltjes zingen, de geluiden van onderweg.... je ruikt de natuur, vers gemaaid gras, koeienmest...... en dan met een gangetje van 50 km over de kleine rustige weggetjes bij ons, waar je dus nauwelijks een tegenligger hebt......Wat een heerlijkheid. En wat ik dan stiekem leuk vind is dat het geen flitsende bolide is waar we in rijden, maar gewoon een oude auto, die wat rammelt. Blijkbaar vinden de Fransen dat ook leuk want er werd veel gezwaaid en "gebonjourd" onderweg.

We reden onze binnendoor-route en zagen op een gegeven moment een bord met een pijl naar een "site panoramique, 4 km. Nou, we hadden de tijd aan ons zelf dus dat wilden we zien. Wij links af het hobbelige weggetje op. Dat vereiste wel stuurmanschap met al die stenen, gaten en hobbels. Maar dat vindt Frank alleen maar leuk.... hij is eigenlijk meer van het vierwiel aangedreven auto's...... We gingen door het bos en op een gegeven moment werd de weg toch wat slechter. Dus auto neergezet en het laatste stuk gaan lopen. Barkley genoot. We kwamen bij het uitzicht-punt. Tussen de rotsblokken en stenen naar boven en toen...........

Het was zo verschrikkelijk mooi..... het is niet te beschrijven en ook niet te filmen of fotograferen..... dat verre uitzicht, de stilte om je heen, met alleen de geluiden van de vogels en de wind.... adembenemend..... Dan hoeft er voor mij helemaal niets mee....dan kun je zo tevreden zijn op dat moment.........

wordt vervolgd.........

 

Okay, and first of all, I take back all my, sometimes negative, words about the convertible... because what a day we had yesterday. The weather was supposed to be nice, not too hot yet, as 30 degrees is even predicted for the end of the week, so it was a beautiful day to head out in the convertible. I thought it would be fun to head towards St. Nectaire to score some delicious cheese, so Frank mapped out a route. In hindsight, we headed towards Ambert; Frank had momentarily forgotten where we were going, but he knew it involved something "cheesy"... which wasn't a problem either... It started off fun when we descended the little road past our cottage... halfway down, about six or seven quads came towards us. They drive into the woods at the end of our little road to enjoy bumping along the paths. We dove into the verge so they could pass, and that was greatly appreciated. Everyone waved, gave a thumbs up, and two even "stopped" and complimented our little old Samba... yes, a French car... and such an old convertible at that, that went down well. After they had passed us, we could continue on our way. The sun was shining, the roof down, Barkley in the back; he enjoyed it all too, looking along with his nose in the wind... And what a wonderful drive it was. It is so different from driving in a car with a roof... You see so much more because you can look up too, you hear the birds singing, the sounds of the road... you smell nature, freshly mown grass, cow manure... and then cruising along at 50 km/h on the small, quiet roads back home, where you hardly ever encounter oncoming traffic... What a delight. And what I secretly like is that it isn't a flashy sports car we're driving, but just an old car that rattles a bit. Apparently the French like that too, because there was a lot of waving and "bonjouring" along the way. We were driving our back roads and at one point saw a sign with an arrow pointing to a "panoramic site, 4 km." Well, we had time to ourselves, so we wanted to see it. We turned left onto the bumpy little road. That certainly required some driving skill with all those stones, holes, and bumps. But Frank just loves that... he's actually more into four-wheel drive cars... We went through the forest, and at a certain point, the road got a bit worse. So we parked the car and walked the last stretch. Barkley enjoyed it. We arrived at the viewpoint. Up between the boulders and stones, and then... It was so incredibly beautiful... it is indescribable, and impossible to film or photograph... that distant view, the silence all around you, with only the sounds of the birds and the wind... breathtaking... At that moment, I don't need to do anything else... you can be just so content in that moment... to be continued...