Vrij krijgen van het werk levert gelukkig geen problemen op, had eigenlijk ook niet anders verwacht. Dat wordt dus donderdag vertrekken... rustig aan doen en dan zaterdagmiddag om 14.00 uur de afspraak! Toch H. nog een mailtje gestuurd met de vraag hoe de situatie zou zijn als hij deze dagen al een bod krijgt en meteen maar aangegeven wat ons budget is.... Gelukkig wil hij het huis voor ons "vasthouden"! 

We rijden in twee dagen richting Vichy, onderweg krijgen we nog een lekke band: we kunnen nu gelukkig weer heel goed een band verwisselen!, maar verder loopt alles prima, inclusief het bezoek aan een garage om ons "thuiskomertje" te laten vervangen door een andere band.

Omdat ik nog steeds in de veronderstelling ben dat we in Vichy overnachten en dan zaterdag gaan kijken, heb ik ook helemaal niet door dat we een iets andere richting op gaan. Wel verbaasd het me dat we door het heuvelachtige, nou ja, meer bergachtige gebied rijden en vraag me af waar Vichy dan hier uit op moet duiken? Tot ik op een gegeven moment het bordje L. zie.......L????? dat is toch het dichtstbijzijnd gelegen dorpje? He???? Thuis had ik via google maps de omgeving van het huisje al "gereden"en dan zie ik een splitsing die ik daar echt van herken... google maps ging niet verder, maar aan dit weggetje ligt echt het huisje.... Wat?????? Daar was ik even niet op voorbereid... Slik..... gaan we het dan nu al zien???

Als we aan komen rijden over het smalle weggetje ligt rechts het huisje, maar mijn zicht wordt meer getrokken naar schuin naar voren: honden, geiten, auto's, pallets en een huis............. uhh? Mijn eerste indruk is: tokkie-achtig... het overdondert me... een chaos van dieren, honden, mensen en een buurhuis...

Rechts ligt het huisje waar ik ook natuurlijk naar kijk en naast de voordeur zit een mevrouw lekker in het zonnetje! Ja, dat is het! Ziet er leuk uit, voelt wel ietsje kleiner..maar mijn aandacht blijft vooral bij het buurhuis. Een klein stukje verder kunnen we draaien, want het weggetje houdt daar op, en rijden we langzaam terug. De mevrouw voor het huisje ziet onze auto en zwaait... wij trappen op de rem, gaan een paar meter achteruit en draaien het raampje open..... we maken een praatje en dan komt mevrouw tot de ontdekking en vraagt of wij misschien de mensen zijn die morgen komen kijken? Haha.. goed geraden...... We zeggen dan dag en roepen tot morgen en rijden weg..... na een paar minuten komen onze reacties... totdat ik eerlijk zeg tegen Frank: ik vind het diep in mijn hart maar niks, die buren, die beesten, wat een chaos, het buurhuis zo dichtbij.... bovenop het huisje zo lijkt het.... pffff, eigenlijk wel een grote teleurstelling...... ik... die dat zegt..... oei... dat zegt wel wat. Frank is eigenlijk wel een beetje dezelfde mening toegedaan en een beetje stil rijden we richting Vichy en zoeken daar een hotel