En als je denkt dat je het al druk hebt....dan kan het nog drukker worden. Eind vorige week hadden we een gesprek met de revalidatie-arts over mama's voortgang. Ze zijn eigenlijk uit gerevalideerd dus mama moet ergens heen. Tsja, dat zijn de harde feiten dan toch..... naar huis terug kan ze niet meer want ze kan niet meer zoor zichzelf zorgen. Een plekje in onze favoriete verpleeghuizen is er nog niet. In Wolvega bleek een plekje vrij voor tijdelijke opvang, en mocht het bevallen, zou mama daar ook permanent kunnen blijven. Dus de plek bezocht en ach... het leek wel wat. De locatie was aardig, de kamer was wel klein, maar had wel een balkonnetje en uitzicht op de tuin. Wat is vooral heel grappig vond (waar let je op zou je zeggen...) was dat elke kamerdeur in de gang een poster van een "ouderwetse" voordeur had. Zo leek het net of je in een straatje met verschillende huizen liep. Op de één of andere manier zag dat er gezellig uit. Besloten dat mama daar voorlopig heen ging. En toen was het alle hens aan dek, want haar spullen moesten over van de Oranjewoudflat. In ieder geval zo veel mogelijk om haar het thuis gevoel te geven. In een lege kamer met alleen een bed word je nl ook niet gelukkig. En het zal nog moeilijk genoeg worden, weer een verkassing. Dus de afgelopen dagen stonden in het teken van inpakken (alleen al dertien dozen met boeken uit de boekenkast), uitpakken, inrichten, kijken hoe alles moet staan, een klaptafel bestellen, dingen regelen die niet geregeld waren (medcijnen!)...kortom een heel gedoe en heeeeeel veeel werk.
Maar de kamer is grotendeels ingericht. De boekenkast staat, haar stoel is over, het dressoir, de televisie, de schilderijen zijn er (moeten nog wel worden opgehangen) en op het balkon staat het vogelhuisje en bloeien de viooltjes.
Vanochtend gaat ze over. We gaan het zien......
And just when you think you're busy... it can get even busier. At the end of last week, we had a meeting with the rehabilitation doctor about Mom's progress. They're essentially finished with rehabilitation, so Mom has to go somewhere. Well, those are the hard facts... she can't go home anymore because she can no longer take care of herself. There's no place in our favorite nursing homes yet. There turned out to be a spot available for temporary care in Wolvega, and if it works out, Mom could stay there permanently. So we visited the place, and well... it seemed like a good idea. The location was nice, the room was small, but it did have a small balcony and a view of the garden. What I found especially funny (what do you pay attention to, you might say...) was that every door in the hallway had a poster of an "old-fashioned" front door. So it looked like you were walking down a street with several houses. Somehow, it looked cozy. We decided that Mom would go there for the time being. And then it was all hands on deck, because her things had to be moved from the Oranjewoud flat. At least as much as possible to make her feel at home. You won't be happy in an empty room with just a bed. And it's going to be difficult enough, another move. So the past few days have been all about packing (thirteen boxes of books from the bookcase alone), unpacking, arranging everything, ordering a folding table, arranging things that weren't arranged (medication!)... in short, a lot of hassle and a whooooole lot of work. But the room is mostly furnished. The bookcase is up, her chair is over, the dresser, the television, the paintings are here (they still need to be hung), and on the balcony is the birdhouse and the violets are blooming. She's moving this morning. We'll see...
